Sarga 18

Verse 1

ततश्शूर्पणखां रामः कामपाशावपाशिताम्।स्वच्छया श्लक्ष्णया वाचा स्मितपूर्वमथाब्रवीत्।।।।

அப்போது ராமன் காமப் பாசத்தால் இறுகப் பிணைக்கப்பட்ட சூர்ப்பணகையைப் பார்த்து, புன்னகையுடன், தெளிவும் மென்மையும் கொண்ட சொற்களால் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 2

कृतदारोऽस्मि भवति भार्येयं दयिता मम।त्वद्विधानां तु नारीणां सुदुःखा ससपत्नता।।।।

அம்மையே, நான் திருமணமானவன்; இவளே எனக்கு அன்பான மனைவி. உன்னைப் போன்ற பெண்களுக்கு இணைமனைவியாக இருப்பது நிச்சயமாக மிகுந்த துயரமே॥

Verse 3

अनुजस्त्वेष मे भ्राता शीलवान्प्रियदर्शनः।श्रीमानकृतदारश्च लक्ष्मणो नाम वीर्यवान्।।।।

இவன் என் இளைய சகோதரன்—லக்ஷ்மணன் எனப்படும் வீரன்; நல்லொழுக்கமுடையவன், கண்ணுக்கு இனியவன், செல்வமிக்கவன், இன்னும் திருமணமில்லாதவன்।

Verse 4

अपूर्वी भार्यया चार्थी तरुणः प्रियदर्शनः।अनुरूपश्च ते भर्ता रूपस्यास्य भविष्यति।।।।

அவனுக்கு மனைவி இல்லை; மனைவியை நாடுகிறான்; இளமையும் அழகும் உடையவன். உனக்கும் உன் அழகுக்கும் ஏற்ற கணவன் அவனே ஆவான்।

Verse 5

एनं भज विशालाक्षि भर्तारं भ्रातरं मम।असपत्ना वरारोहे मेरुमर्कप्रभा यथा।।।।

அகன்ற கண்களையுடையவளே, அழகிய இடுப்புடையவளே! என் சகோதரனை கணவனாக ஏற்று. போட்டி மனைவி இன்றி, மேருமலையில் சூரிய ஒளிபோல் நீ பிரகாசிப்பாய்।

Verse 6

इति रामेण सा प्रोक्ता राक्षसी काममोहिता।विसृज्य रामं सहसा ततो लक्ष्मणमब्रवीत्।।।।

இவ்வாறு ராமன் கூறியதும், காமமோகத்தில் மயங்கிய அந்த இராக்கசி திடீரென ராமனை விட்டுவிட்டு, பின்னர் இலக்குமணனை நோக்கி பேசினாள்।

Verse 7

अस्य रूपस्य ते युक्ता भार्याहं वरवर्णिनी।मया सह सुखं सर्वान्दण्डकान्विचरिष्यसि।।।।

நான் அழகிய நிறமுடையவள்; உன் இவ்வுருவுக்கு ஏற்ற மனைவி நான். என்னுடன் நீ மகிழ்ச்சியுடன் முழு தண்டகாரண்யத்திலும் உலாவுவாய்।

Verse 8

एवमुक्तस्तु सौमित्री राक्षस्या वाक्यकोविदः।ततश्शूर्पणखीं स्मित्वा लक्ष्मणो युक्तमब्रवीत्।।।।

இவ்வாறு இராக்கசி கூறியதும், சொல்வல்ல சௌமித்ரி இலக்குமணன் சூர்ப்பணகையை நோக்கி புன்னகைத்து, பொருத்தமான பதிலை உரைத்தான்।

Verse 9

कथं दासस्य मे दासी भार्या भवितुमिच्छसि।सोऽहमार्येण परवान्भ्रात्रा कमलवर्णिनि।।।।

ஓ தாமரைநிறத்தவளே! நான் தாசனுக்கே தாசன்; நீ என் மனைவியாக விரும்புவது எவ்வாறு? நான் என் ஆரியமான மூத்த அண்ணனுக்குப் பூரணமாக அடிமைப்பட்டவன்।

Verse 10

समृद्धार्थस्य सिद्धार्था मुदितामलवर्णिनी।आर्यस्य त्वं विशालाक्षि भार्या भव यवीयसी।।।।

பெருங்கண்களையுடைய தூய நிறத்தவளே! செல்வம் நிறைந்த, குறிக்கோள் நிறைவேறிய, மகிழ்வுற்ற என் ஆரிய ஸ்வாமியின் இளைய மனைவியாக நீ ஆகு.

Verse 11

एनां विरूपामसतीं करालां निर्णतोदरीम्।भार्यां वृद्धां परित्यज्य त्वामेवैष भजिष्यति।।।।

இந்தக் குரூபமான, அசதியான, பயங்கரமான, தளர்ந்த வயிற்றுடைய முதிய மனைவியைத் துறந்து, அவன் உன்னையே ஒருத்தியையே நாடுவான்.

Verse 12

को हि रूपमिदं श्रेष्ठं संत्यज्य वरवर्णिनि।मानुषीषु वरारोहे कुर्याद्भावं विचक्षणः।।।।

அழகிய நிறமுடையவளே, சிறந்த அங்கங்களையுடையவளே! உன் இத்தகைய உத்தமமான அழகை விட்டுவிட்டு எந்த விவேகி வேறு எந்த மனிதப் பெண்ணில் பாசம் கொள்வான்?

Verse 13

इति सा लक्ष्मणेनोक्ता कराला निर्णतोदरी।मन्यते तद्वचस्तथ्यं परिहासाविचक्षणा।।।।

இவ்வாறு லக்ஷ்மணன் கூறியபோது, அந்தப் பயங்கரமான தளர்ந்த வயிற்றுடையவள்—பரிகாசத்தை உணர இயலாதவள்—அவன் சொற்களை உண்மையென எண்ணினாள்.

Verse 14

सा रामं पर्णशालायामुपविष्टं परन्तपम्।सीतया सह दुर्दर्षमब्रवीत्काममोहिता।।।।

காம மயக்கத்தில் ஆழ்ந்த அவள், சீதையுடன் இலைக்குடிலில் அமர்ந்திருந்த, பகைவரைத் தணிக்கும், அணுக இயலாத ராமனிடம் கூறினாள்.

Verse 15

एनां विरूपामसतीं करालां निर्णतोदरीम्।वृद्धां भार्यामवष्टभ्य मां न त्वं बहुमन्यसे।।।।

இந்தக் குரூபமான, அசதியான, பயங்கரமான, தளர்ந்த வயிற்றுடைய முதிய மனைவியைப் பற்றிக் கொண்டிருப்பதால், நீ என்னை உயர்வாக மதிப்பதில்லை.

Verse 16

अद्येमां भक्षयिष्यामि पश्यतस्तव मानुषीम्।त्वया सह चरिष्यामि निस्सपत्ना यथासुखम्।।।।

இன்று நீ பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே இந்த மனிதப் பெண்ணை நான் விழுங்கிவிடுவேன். பின்னர் உன்னுடன் போட்டியாளி மனைவி இன்றிப், யதாசுகமாகச் சுற்றித் திரிவேன்॥

Verse 17

इत्युक्त्वा मृगशाबाक्षीमलातसदृशेक्षणा।अभ्यधावत्सुसङ्कृद्धा महोल्कां रोहिणीमिव।।।।

இவ்வாறு சொல்லி, மான் குட்டி போன்ற கண்களையுடைய சீதையை நோக்கி, எரிகணல் போன்ற பார்வையுடைய அவள் மிகக் கோபத்துடன் பாய்ந்தாள்—ரோஹிணியை நோக்கி ஒரு பெரிய உல்கை பாய்வதுபோல்॥

Verse 18

तां मृत्युपाशप्रतिमामापतन्तीं महाबलः।निगृह्य रामः कुपित स्ततो लक्ष्मणमब्रवीत्।।।।

மரணத்தின் பாசம் போல பாய்ந்து வந்த அவளை, மகாபலன் ராமன் கோபத்துடன் தடுத்து நிறுத்தி, பின்னர் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்॥

Verse 19

क्रूरैरनार्यै स्सौमित्रे परिहासः कथञ्चन।न कार्यः पश्यवैदेहीं कथञ्चित्सौम्य जीवतीम्।।।।

சௌமித்ரா! கொடியவும் அநாரியருமானவர்களுடன் எவ்விதத்திலும் பரிகாசம் செய்யக் கூடாது. பார்—மென்மையான வைதேஹி எப்படியோ தப்பித்து இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறாள்॥

Verse 20

इमां विरूपामसतीमतिमत्तां महोदरीम्।राक्षसीं पुरुषव्याघ्र विरूपयितुमर्हसि।।।।

மனிதப் புலியே! இந்தக் குரூபமான, அசதியான, காமவெறியால் மயங்கிய, பெருவயிற்றுடைய இராட்சசியை நீ வடிவழிக்கத் தகுதியானவன்.

Verse 21

इत्युक्तो लक्ष्मणस्तस्याः क्रुद्धो रामस्य पार्श्वतः।उद्धृत्य खङ्गं चिच्छेद कर्णनासं महाबलः।।।।

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், ராமரின் அருகில் நின்ற மகாபலன் லக்ஷ்மணன் கோபமுற்று வாளை உயர்த்தி அவளின் காதுகளையும் மூக்கையும் வெட்டினான்.

Verse 22

निकृत्तकर्णनासा तु विस्वरं सा विनद्य च।यथागतं प्रदुद्राव घोरा शूर्पणखा वनम्।।।।

காதும் மூக்கும் வெட்டப்பட்ட அந்தப் பயங்கர சூர்ப்பணகை கரகரப்பான குரலில் அலறிக்கொண்டு, வந்த வழியே காட்டிற்குள் ஓடிப் போனாள்.

Verse 23

सा विरूपा महाघोरा राक्षसी शोणितोक्षिता।ननाद विविधान्नादान्यथा प्रावृषि तोयदः।।।।

வடிவழிந்த, மிகப் பயங்கரமான, இரத்தத்தில் நனைந்த அந்த இராட்சசி, மழைக்கால மேகம் போல பலவகை அலறல்களால் முழங்கினாள்.

Verse 24

सा विक्षरन्ती रुधिरं बहुधा घोरदर्शना।प्रगृह्य बाहू गर्जन्ती प्रविवेश महावनम्।।।।

பயங்கரத் தோற்றமுடைய அவள் பலவாறு இரத்தம் சொட்டச் சொட்ட, கரங்களை உயர்த்தி கர்ஜித்தபடி மாபெரும் காட்டிற்குள் நுழைந்தாள்.

Verse 25

ततस्तु सा राक्षससङ्घसंवृतं खरं जनस्थानगतं विरूपिता।उपेत्य तं भ्रातरमुग्रदर्शनं पपात भूमौ गगनाद्यथाऽशनिः।।।।

அப்போது உருவம் சிதைந்த அவள், இராட்சசக் கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட ஜனஸ்தானத்தில் வாழும் உக்ரதரிசனன் ஆகிய அண்ணன் கரனை அணுகி, வானத்திலிருந்து விழும் இடியென நிலத்தில் விழுந்தாள்।

Verse 26

ततस्सभार्यं भयमोहमूर्छिता सलक्ष्मणं राघवमागतं वनम्।विरूपणं चात्मनि शोणितोक्षिता शशंस सर्वं भगिनी खरस्य सा।।।।

அப்போது அச்சமும் மயக்கமும் கொண்டு மயங்கிய, இரத்தத்தில் நனைந்த கரனின் சகோதரி, ராகவன் மனைவியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் வனத்திற்கு வந்ததையும், தன்னுடைய உருவம் எவ்வாறு சிதைக்கப்பட்டதையும் அனைத்தையும் கூறினாள்।