Sarga 11
पञ्चाप्सरो-सरः कथनम् तथा अगस्त्याश्रममार्गनिर्देशः (Panchapsara Lake Account and Directions to Agastya)
अरण्यकाण्ड
இந்த ஸர்கத்தில் ராமன் முன்னே, நடுவில் பாதுகாப்புடன் சீதை, பின்னே வில்லேந்திய லக்ஷ்மணன்—என்று ஒழுங்குமிக்க பயண அணிவகுப்பை அமைத்து வனத்தில் முன்னேறுகின்றனர். தெளிந்த ஏரிக்கரையில் விசித்திர ஒலிகள் கேட்க, அவர்கள் தர்மவ்ரத முனிவரை வினவுகின்றனர். அவர் பஞ்சாப்ஸரா-தடாகத்தின் காரணக் கதையைச் சொல்கிறார்—மந்தகர்ணியின் தவத்தால் அந்தத் தடாகம் தோன்றியது; பின்னர் தவத்தைச் சிதைக்க தேவர்கள் அனுப்பிய ஐந்து அப்ஸரைகளால் அது அந்தப் பெயரால் புகழ்பெற்றது. அதன்பின் ராமன் பல ஆசிரமங்களில் மரியாதையுடன் தங்கி, முனிவர்களுடன் வாழ்ந்ததைச் சுருக்கமாகக் கூறி, மொத்தமாக பத்து ஆண்டுகள் இனிய வனவாசமாக அமைந்தது என விளக்கப்படுகிறது. மீண்டும் சுதீக்ஷ்ணரின் ஆசிரமம் வந்த ராமன் அகஸ்தியரை தரிசிக்க விரும்புகிறான். சுதீக்ஷ்ணர் தெற்குத் திசையில் யோஜனை அளவுகளுடன் பாதை, தாமரைத் தடாகங்களருகே இரவு தங்கல் முதலிய துல்லிய வழிகாட்டுதலை வழங்கி உடனே புறப்படச் செய்கிறார். ராமன் அகஸ்தியரின் சகோதரர் (பாரம்பரியத்தில் சுதர்சனன்) ஆசிரமத்தை அடைந்து, சந்த்யாவந்தனம் முதலிய முறைகளுடன் வரவேற்பும், கிழங்கு-பழங்களின் அதிதி உபசாரமும் பெறுகிறான். விடியற்காலையில் அகஸ்தியரிடம் செல்லும் வழியில், இல்வல–வாதாபி நிகழ்ச்சியையும், பிராமணர்களைக் காக்க அகஸ்தியர் செய்த தீர்மானமான வீரத்தையும் லக்ஷ்மணனுக்கு உரைக்கிறான். இறுதியில் அகஸ்திய ஆசிரமம் கண்முன் தோன்றி, தெற்குப் பகுதியை நாகரிகமும் அமைதியும் பெறச் செய்யும் அதன் தாக்கம் (விந்த்யப் பொருள், தீய உயிர்களின் அடக்கம்) வெளிப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
अग्रतः प्रययौ रामस्सीता मध्ये सुमध्यमा।पृष्ठतस्तु धनुष्पाणिर्लक्ष्मणोऽनुजगाम ह।।।।
ராமர் முன்னே சென்றார்; மெலிந்த இடையுடைய சீதை நடுவில் நடந்தாள்; வில்லைக் கையில் கொண்ட இலக்குமணன் பின்னால் தொடர்ந்து வந்தான்।
Verse 2
तौ पश्यमानौ विविधान् शैलप्रस्थान्वनानि च।नदीश्च विविधा रम्या जग्मतुस्सीतया सह।।।।
ராமனும் இலக்குவனும் சீதையுடன் சென்று, பலவகை மலைச்சரிவுகள், காடுகள், மேலும் பல இனிய நதிகளைப் பார்த்துக்கொண்டே பயணித்தனர்॥
Verse 3
सारसांश्चक्रवाकांश्च नदीपुलिनचारिणः।सरांसि च सपद्मानि युक्तानि जलजैः खगैः।।।।
அவன் நதிக்கரைகளில் உலாவும் சாரசம், சக்கரவாகப் பறவைகளை கண்டான்; மேலும் தாமரைகள் நிறைந்த ஏரிகளையும் கண்டான், அவை நீரிலே பிறந்த பறவைகளால் நிரம்பியிருந்தன।
Verse 4
यूथबद्धांश्च पृषतान्मदोन्मत्तान् विषाणिनः।महिषांश्च वराहांश्च नागांश्च द्रुमवैरिणः।।।।
அங்கே அவர்கள் கூட்டமாகச் செல்லும் மான்களையும், மதத்தால் உன்மத்தமடைந்த கொம்புடைய மிருகங்களையும், மேலும் மரங்களைப் பிடுங்கும் மரவிரோதிகளான யானைகளோடு எருமைகள், காட்டுப்பன்றிகளையும் கண்டனர்।
Verse 5
ते गत्वा दूरमध्वानं लम्बमाने दिवाकरे।ददृशुस्सहिता रम्यं तटाकं योजनायतम्।।।।पद्मपुष्करसम्बाधं गजयूथैरलङ्कृतम्।सारसैर्हंसकादम्बैस्सङ्कुलं जलचारिभिः।।।।
அவர்கள் அனைவரும் நீண்ட தூரம் பயணித்து, சூரியன் மறையத் தாழ்ந்த வேளையில், ஒரு இனிய தடாகத்தை கண்டனர்—அது ஒரு யோஜனை அளவு விரிந்தது; தாமரை, புஷ்கர மலர்களால் அடர்ந்தது; யானைக் கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; சாரஸ், அன்னம், காதம்பம் முதலிய நீர்வாழ் பறவைகளால் நிறைந்தது॥
Verse 6
ते गत्वा दूरमध्वानं लम्बमाने दिवाकरे।ददृशुस्सहिता रम्यं तटाकं योजनायतम्।।3.11.5।।पद्मपुष्करसम्बाधं गजयूथैरलङ्कृतम्।सारसैर्हंसकादम्बैस्सङ्कुलं जलचारिभिः।।3.11.6।।
அவர்கள் ஒரு இனிய ஏரியைக் கண்டனர்— தாமரை, நீலோற்பலம் முதலிய மலர்களால் அடர்ந்தது; யானைக் கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; சாரசம், ஹம்சம் மற்றும் பல நீர்ச் சராசரங்களால் நிறைந்தது.
Verse 7
प्रसन्नसलिले रम्ये तस्मिन्सरसि शुश्रुवे।गीतवादित्रनिर्घोषो न तु कश्चन दृश्यते।।।।
தெளிந்த நீருடைய அந்த அழகிய ஏரியில் பாடலும் வாத்தியங்களின் ஒலியும் கேட்டது; ஆனால் ஒருவரும் காணப்படவில்லை॥
Verse 8
ततः कौतूहलाद्रामो लक्ष्मणश्च महाबलः।मुनिं धर्मभृतं नाम प्रष्टुं समुपचक्रमे।।।।
பின்னர் ஆர்வத்தினால் ராமனும் மகாபலன் இலக்குமணனும் ‘தர்மப்ருத்’ எனப்படும் முனிவரிடம் வினவத் தொடங்கினர்।
Verse 9
इदमत्यद्भुतं श्रुत्वा सर्वेषां नो महामुने।कौतूहलं महज्जातं किमिदं साधु कथ्यताम्।।।।वक्तव्यं यदि चेदविप्र नातिगुह्यमपि प्रभो।
ஓ மகாமுனியே! இந்த மிக அதிசயமான செய்தியைக் கேட்டவுடன் எங்கள் அனைவரிடமும் பெரும் ஆவல் எழுந்தது. இது என்ன? தயவுசெய்து தெளிவாகச் சொல்லுங்கள். இது மிக ரகசியமானதல்ல என்றால், ஓ வணங்கத்தக்க விப்ரரே, ஓ பிரபுவே, அருள்கூர்ந்து கூறுங்கள்.
Verse 10
तेनैवमुक्तो धर्मात्मा राघवेण मुनिस्तदा।।।।प्रभवं सरसः कृत्स्नमाख्यातुमुपचक्रमे।
ராகவன் இவ்வாறு கூறியதும், தர்மாத்மையான முனிவர் அப்போது அந்த ஏரியின் முழு தோற்ற வரலாற்றைச் சொல்லத் தொடங்கினார்।
Verse 11
इदं पञ्चाप्सरो नाम तटाकं सार्वकालिकम्।।।।निर्मितं तपसा राम मुनिना माण्डकर्णिना।
ஓ ராமா, இது ‘பஞ்சாப்ஸரா’ எனப்படும் ஏரி; எக்காலத்திலும் நிறைவுடன் இருப்பது; முனிவர் மாண்டகர்ணி தபஸ்சினால் இதை உருவாக்கினார்।
Verse 12
स हि तेपे तपस्तीव्रं माण्डकर्णिर्महामुनिः।।।।दशवर्षसहस्राणि वायुभक्षो जलाश्रयः।
அந்த மகாமுனி மாண்டகர்ணி மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார். பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, நீரில் நின்று அதையே ஆதாரமாக வைத்து தவம் புரிந்தார்॥
Verse 13
ततः प्रव्यथितास्सर्वे देवास्साग्निपुरोगमाः।।।।अब्रुवन् वचनं सर्वे परस्परसमागताः।
பின்னர் அக்னியை முன்னணியாகக் கொண்டு எல்லா தேவர்களும் மிகுந்த கலக்கமடைந்தனர். அவர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் கூடிச் சேர்ந்து அனைவரும் ஆலோசனையாகப் பேசினர்॥
Verse 14
अस्माकं कस्यचित् स्थानमेष प्रार्थयते मुनिः।।।।इति संविग्नमनसस्सर्वे ते त्रिदिवौकसः।
‘இந்த முனிவர் நமக்குரிய ஏதோ ஒரு இடத்தை வேண்டுகிறார்’ என்று எண்ணி, திரிதிவத்தில் வாழும் எல்லா தேவர்களும் உள்ளத்துள் மிகுந்த பதற்றமடைந்தனர்॥
Verse 15
तत्र कर्तुं तपोविघ्नं देवैस्सर्वैर्नियोजिताः।।।।प्रधानाप्सरसः पञ्च विद्युच्चलितवर्चसः।
அங்கே அந்தத் தவத்திற்கு இடையூறு செய்ய எல்லா தேவர்களும் மின்னல் போலச் சஞ்சலமாக ஒளிரும் ஐந்து முதன்மை அப்சரஸ்களை நியமித்தனர்॥
Verse 16
अप्सरोभिस्ततस्ताभिर्मुनिर्दृष्टपरावरः।।।।नीतो मदनवश्यत्वं सुराणां कार्यसिद्धये।
பின்னர் உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் அறிந்த அந்த முனிவர், தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக அந்த அப்சரஸ்களால் மன்மதனின் வசப்படுத்தப்பட்டார்॥
Verse 17
ताश्चैवाप्सरसः पञ्च मुनेः पत्नीत्वमागताः।।।।तटाके निर्मितं तासामस्मिन्नन्तर्हितं गृहम्।
அந்த ஐந்து அப்ஸரஸ்களும் முனிவரின் மனைவியரான நிலையை அடைந்தனர். அவர்களுக்காக இத்தடாகத்தில் கண்களுக்கு மறைந்திருக்கும் ஒரு இல்லம் அமைக்கப்பட்டிருந்தது॥
Verse 18
तथैवाप्सरसः पञ्च निवसन्त्यो यथासुखम्।।।।रमयन्ति तपोयोगान्मुनिं यौवनमास्थितम्।
அவ்வாறே அந்த ஐந்து அப்ஸரஸ்களும் அங்கே இன்பமாகத் தங்கி, தவயோகத்தின் வலத்தால் யௌவனத்தைத் தாங்கிய முனிவரை மகிழ்வித்தனர்॥
Verse 19
तासां सङ्क्रीडमानानामेष वादित्रनिस्स्वनः।।।।श्रूयते भूषणोन्मिश्रो गीतशब्दो मनोहरः।
அவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில் வாத்தியங்களின் ஒலி கேட்கப்பட்டது; அணிகலன்களின் சலசலப்புடன் கலந்த இனிய பாடல் ஒலி மனதை கவர்ந்தது॥
Verse 20
आश्चर्यमिति तस्यैतद्वचनं भावितात्मनः।।।।राघवः प्रतिजग्राह सह भ्रात्रा महायशाः।
‘அற்புதம்!’ என்று கூறி, தன்னடக்கம் கொண்ட முனிவரின் அந்த வாக்கை மகாயசஸ்வியான ராகவன் தன் சகோதரனுடன் ஏற்றுக்கொண்டான்॥
Verse 21
एवं कथयमानस्य ददर्शाश्रममण्डलम्।।।।कुशचीरपरिक्षिप्तं ब्राह्म्या लक्ष्म्या समावृतम्।
இவ்வாறு உரைத்துக் கொண்டிருந்த ராமன், ஆசிரமப் பரப்பைக் கண்டான்—குசைத் தழையும் வல்கல ஆடைகளும் சூழ்ந்தது; அமைதியான பிராமணத் தேஜஸின் புனித ஒளியால் நிறைந்தது।
Verse 22
प्रविश्य सह वैदेह्या लक्ष्मणेन च राघवः।।।।उवास मुनिभिस्सर्वैः पूज्यमानो महायशाः।
மகாயசஸ்வியான ராகவன் வைதேகியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் உள்ளே நுழைந்து, அங்கு எல்லா முனிவர்களாலும் பூஜிக்கப்பட்டவனாய் தங்கினான்।
Verse 23
तदा तस्मिन्सकाकुत्थ्सः श्रीमत्याश्रममण्डले।।।।उषित्वा तु सुखं तत्र पूज्यमानो महर्षिभिः।जगाम चाश्रमांस्तेषां पर्यायेण तपस्विनाम्।।।।येषामुषितवान् पूर्वं सकाशे स महास्त्रवित्।
அப்போது காகுத்ஸ்த குலத்தவன், மகாஸ்திரம் தாங்கிய ராமன், அந்தச் செழுமைமிக்க ஆசிரமக் கூட்டத்தில் இன்பமாய் தங்கி, மகரிஷிகளால் பூஜிக்கப்பட்டவனாய், முன்பு தங்கியிருந்த தவசிகளின் ஆசிரமங்களுக்கு வரிசையாகச் சென்றான்।
Verse 24
तदा तस्मिन्सकाकुत्थ्सः श्रीमत्याश्रममण्डले।।3.11.23।।उषित्वा तु सुखं तत्र पूज्यमानो महर्षिभिः।जगाम चाश्रमांस्तेषां पर्यायेण तपस्विनाम्।।3.11.24।।येषामुषितवान् पूर्वं सकाशे स महास्त्रवित्।
அப்போது காகுத்ஸ்த குலத்தவன், மகாஸ்திரம் தாங்கிய ராமன், அந்தச் செழுமைமிக்க ஆசிரமக் கூட்டத்தில் இன்பமாய் தங்கி, மகரிஷிகளால் பூஜிக்கப்பட்டவனாய், முன்பு தங்கியிருந்த தவசிகளின் ஆசிரமங்களுக்கு வரிசையாகச் சென்றான்।
Verse 25
क्वचित्परिदशान्मासानेकं संवत्सरं क्वचित्।।।।क्वचिच्छ चतुरो मासान् पञ्च षट्चापरान्क्वचित्।अपरत्राधिकं मासादप्यर्धमधिकं क्वचित्।।।।त्रीन्मासानष्टमासांश्च राघवो न्यवसत्सुखम्।
சில இடங்களில் ராகவன் சுமார் பத்து மாதங்கள் தங்கினான்; சில இடங்களில் முழு ஒரு ஆண்டு. எங்கோ நான்கு மாதங்கள், எங்கோ ஐந்து அல்லது ஆறு; வேறிடத்தில் ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாக, இன்னொரு இடத்தில் அரை மாதத்திற்கும் மேலாக; மேலும் மூன்று மாதங்களாகவும் எட்டு மாதங்களாகவும்—இவ்வாறு ராகவன் இன்பமாய் தங்கினான்।
Verse 26
क्वचित्परिदशान्मासानेकं संवत्सरं क्वचित्।।3.11.25।।क्वचिच्छ चतुरो मासान् पञ्च षट्चापरान्क्वचित्।अपरत्राधिकं मासादप्यर्धमधिकं क्वचित्।।3.11.26।।त्रीन्मासानष्टमासांश्च राघवो न्यवसत्सुखम्।
எங்கோ பத்து மாதங்கள், எங்கோ ஒரு வருடம், எங்கோ நான்கு மாதங்கள், எங்கோ ஐந்து ஆறு மாதங்கள்; வேறெங்கோ ஒரு மாதத்திற்கும் அதிகம், எங்கோ அரைமாதம் அதிகம்—இவ்வாறு ராகவன் பல முனிவர் ஆசிரமங்களில் மூன்று மாதங்களும் எட்டு மாதங்களும் வரை, வனவாச தர்மத்தைப் பேணிச் சாந்தியுடன் தங்கினான்।
Verse 27
तथा संवसतस्तस्य मुनीनामाश्रमेषु वै।।।।रमतश्चानुकूल्येन ययुस्संवत्सरा दश।
இவ்வாறு முனிவர்களின் ஆசிரமங்களில் தங்கி, அந்த வாழ்வில் இயல்பாக மகிழ்ந்து இருந்தபோது, அவனுக்கு பத்து ஆண்டுகள் கழிந்தன।
Verse 28
परिवृत्य च धर्मज्ञो राघवस्सह सीतया।।।।सुतीक्ष्णस्याश्रमं श्रीमान्पुनरेवाजगाम ह।
தர்மஞானியான ராகவன் சீதையுடன் சுற்றிப் பயணம் செய்து, மீண்டும் செழுமைமிக்க சுதீக்ஷ்ண முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்।
Verse 29
स तमाश्रममासाद्य मुनिभिः प्रतिपूजितः।।।।तत्रापि न्यवसद्रामः कञ्चित्कालमरिन्दमः।
அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்து, முனிவர்களால் முறையாகப் போற்றப்பட்ட அரிந்தமன் ராமன் அங்கேயும் சில காலம் தங்கினான்।
Verse 30
तदाश्रमस्थो विनयात्कदाचित्तं महामुनिम्।।।।उपासीनस्सकाकुत्स्थस्सुतीक्ष्णमिदमब्रवीत्।
அப்போது ஆசிரமத்தில் தங்கியிருந்த காகுத்ஸ்தன் ராமன், பணிவுடன் மகாமுனி சுதீக்ஷ்ணரின் அருகில் அமர்ந்து இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.
Verse 31
अस्मिन्नरण्ये भगवानगस्त्यो मुनिसत्तमः।।।।वसतीति मया नित्यं कथाः कथयतां श्रुतम्।
இந்த வனத்தில் முனிவருள் சிறந்த பகவான் அகஸ்த்யர் வாசிக்கிறார் என்று—கதைகளை உரைப்பவர்களிடமிருந்து நான் எப்போதும் கேட்டுள்ளேன்.
Verse 32
न तु जानामि तं देशं वनस्यास्य महत्तया।।।।कुत्राश्रमपदं रम्यं महर्षेस्तस्य धीमतः।
ஆனால் இந்த வனம் மிகப் பெரிதாக இருப்பதால், அந்த ஞானமிகு மகரிஷியின் இனிய ஆசிரமத் தலம் எங்கே என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
Verse 33
प्रसादात्तत्र भवतस्सानुजस्सह सीतया।।।।अगस्त्यमभिगच्छेयमभिवादयितुं मुनिम्।
உமது அருளால் நான் என் இளையோனுடனும் சீதையுடனும் அங்கே சென்று அகஸ்த்ய முனிவரை அணுகி அவருக்கு வணக்கம் செலுத்த விரும்புகிறேன்.
Verse 34
मनोरथो महानेष हृदि मे परिवर्तते।।।।यद्यहं तं मुनिवरं शुश्रूषेयमपि स्वयम्।
என் உள்ளத்தில் இந்தப் பெரும் விருப்பம் இடையறாது சுழல்கிறது—நான் நேரில் அந்த முனிவருக்கு சேவை செய்து உபசரிக்க வேண்டும் என்று.
Verse 35
इति रामस्य स मुनिश्श्रुत्वा धर्मात्मनो वचः।।।।सुतीक्ष्णः प्रत्युवाचेदं प्रीतो दशरथात्मजम्।
தர்மாத்மா ராமரின் இவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்து, அந்த முனிவர் சுதீக்ஷ்ணர் உள்ளம் மகிழ்ந்து தசரதநந்தனனிடம் இவ்வாறு மறுமொழி கூறினார்।
Verse 36
अहमप्येतदेव त्वां वक्तुकामस्सलक्ष्मणम्।।।।अगस्त्यमभिगच्छेति सीतया सह राघव।
ஹே ராகவா! நானும் இலக்குமணனுடன் உம்மிடம் இதையே சொல்ல விரும்பினேன்—சீதையுடன் அகஸ்திய முனிவரை அணுகிச் செல்லும்।
Verse 37
दिष्ट्या त्विदानीमर्थेऽस्मिन् स्वयमेव ब्रवीषि माम्।।।।अहमाख्यामि ते वत्स यत्रागस्त्यो महामुनिः।
குழந்தையே, நல்வரமாக இவ்விஷயத்தை நீயே இப்போது என்னிடம் கூறினாய்; மகாமுனி அகஸ்தியர் எங்கு வாசம் செய்கிறார் என்பதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।
Verse 38
योजनान्याश्रमात्तात याहि चत्वारि वै ततः।।।।दक्षिणेन महान् श्रीमानगस्त्यभ्रातुराश्रमः।
அன்புக் குழந்தையே, இந்த ஆசிரமத்திலிருந்து நான்கு யோஜனைகள் செல்; அதன் பின் தெற்கே அகஸ்தியரின் சகோதரரின் மகத்தான, செழுமைமிகு ஆசிரமம் உள்ளது।
Verse 39
स्थलप्राये वनोद्देशे पिप्पलीवनशोभिते।।।।बहुपुष्पफले रम्ये नानाशकुनिनादिते।
அந்த வனப்பகுதி பெரும்பாலும் சமநிலத் தன்மை உடையது; பிப்பலீ மரக்கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; பல மலர்-கனிகளால் இனிமைமிகுந்தது; பலவகைப் பறவைகளின் குரலால் முழங்குகிறது।
Verse 40
पद्मिन्यो विविधास्तत्र प्रसन्नसलिलाश्शिवाः।।।।हंसकारण्डवाकीर्णाश्चक्रवाकोपशोभिताः।तत्रैकां रजनीं व्युष्य प्रभाते राम गम्यताम्।।।।
அங்கே பலவகைத் தாமரைத் தடாகங்கள் உள்ளன; அவற்றின் நீர் தெளிவும் மங்களமும் உடையது; அன்னங்களும் வாத்துகளும் நிறைந்து, சக்ரவாகப் பறவைகளால் அழகுபெற்றவை. ராமா, அங்கே ஒரு இரவு தங்கி, விடியற்காலையில் புறப்படுவோம்।
Verse 41
पद्मिन्यो विविधास्तत्र प्रसन्नसलिलाश्शिवाः।।3.11.40।।हंसकारण्डवाकीर्णाश्चक्रवाकोपशोभिताः।तत्रैकां रजनीं व्युष्य प्रभाते राम गम्यताम्।।3.11.41।।
ராமா, அங்கே பல தாமரை நிறைந்த ஏரிகள் உள்ளன; அவற்றின் நீர் தெளிவும் நன்மையும் உடையது; அன்னங்களும் வாத்துகளும் திரளாக இருந்து, சக்ரவாகப் பறவைகளால் அலங்கரிக்கப்படுகின்றன. அங்கே ஒரு இரவு தங்கி, விடியலில் முன்னே செல்லலாம்।
Verse 42
दक्षिणां दिशमास्थाय वनषण्डस्य पार्श्वतः।तत्रागस्त्याश्रमपदं गत्वा योजनमन्तरा।।।।
அடர்ந்த வனக்கூட்டத்தின் ஓரமாகத் தெற்குத் திசையை நோக்கிச் சென்று, ஒரு யோஜனை தூரம் கடந்தால் அங்கே அகஸ்திய முனிவரின் ஆசிரமத் தலத்தை அடைவாய்।
Verse 43
रमणीये वनोद्धेशे बहुपादपसंवृते।रंस्यते तत्र वैदेही लक्ष्मणश्च सह त्वया।।।।स हि रम्यो वनोद्देशो बहुपादपसङ्कुलः।
பல மரங்களால் சூழப்பட்ட அந்த இனிய வனப்பகுதியில் வைதேகி உன்னுடன் மகிழ்வாள்; லக்ஷ்மணனும் கூட. ஏனெனில் அந்த வனத்திடம் உண்மையிலேயே அழகியது, பல மரங்களால் நிரம்பியது।
Verse 44
यदि बुद्धिः कृता द्रष्टुमगस्त्यं तं महामुनिम्।।।।अद्यैव गमने बुद्धिं रोचयस्व महायशः।
அந்த மகாமுனி அகஸ்தியரை தரிசிக்க உன் மனம் உறுதி செய்திருந்தால், ஓ மாபெரும் புகழுடையவனே, இன்றே புறப்படத் தீர்மானம் செய்।
Verse 45
इति रामो मुनेश्श्रुत्वा सह भ्रात्राभिवाद्य च।।।।प्रतस्थेऽमुद्दिश्य सानुजस्सीतया सह।
முனிவரின் சொற்களை கேட்ட ராமன், தன் சகோதரனுடன் அவரை வணங்கி, இளையோனும் சீதையுமுடன் அந்தத் திசையை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।
Verse 46
पश्यन्वनानि रम्याणि पर्वतांश्चाभ्रसन्निभान्।।।।सरांसि सरितश्चैव पथि मार्गवशानुगाः।सुतीक्ष्णेनोपदिष्टेन गत्वा तेन पथा सुखम्।।।।इदं परमसंहृष्टो वाक्यं लक्ष्मणमब्रवीत्।
சுதீக்ஷ்ணர் காட்டிய அந்த வழியில் இன்பமாகச் சென்று கொண்டிருந்த ராமன், வழியோரம் அழகிய காடுகள், மேகங்களைப் போன்ற மலைகள், மேலும் ஏரிகளும் நதிகளும் காண, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் லக்ஷ்மணனிடம் இவ்வாறு கூறினான்।
Verse 47
पश्यन्वनानि रम्याणि पर्वतांश्चाभ्रसन्निभान्।।3.11.46।।सरांसि सरितश्चैव पथि मार्गवशानुगाः।सुतीक्ष्णेनोपदिष्टेन गत्वा तेन पथा सुखम्।।3.11.47।।इदं परमसंहृष्टो वाक्यं लक्ष्मणमब्रवीत्।
சுதீக்ஷ்ணர் அறிவுறுத்திய அந்த வழியில் இன்பமாகச் சென்று, ராமன் அழகிய காடுகள், மேகமெனத் தோன்றும் மலைகள், வழியோர ஏரிகள் நதிகள் ஆகியவற்றைக் கண்டு, பேரானந்தத்துடன் லக்ஷ்மணனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।
Verse 48
एतदेवाश्रमपदं नूनं तस्य महात्मनः।।।।अगस्त्यस्य मुनेर्भ्रातुर्दृश्यते पुण्यकर्मणः।
நிச்சயமாக இதுவே அந்த புண்ணியகர்மனான மகாத்மா—முனி அகஸ்தியரின் சகோதரன்—உடைய ஆசிரமத் தளம்; இது இப்போது கண்முன் தோன்றுகிறது।
Verse 49
यथा हि मे वनस्यास्य ज्ञाताः पथि सहस्रशः।।।।सन्नताः फलभारेण पुष्पभारेण च द्रुमाः।
வழியில் எனக்குச் சொல்லப்பட்டதுபோலவே—இந்த வனத்தில் ஆயிரமாயிரம் மரங்கள் உள்ளன. அவை கனிகளின் பாரமும் மலர்களின் பாரமும் தாங்கி வளைந்து தாழ்ந்து அழகுறத் தோன்றுகின்றன॥
Verse 50
पिप्पलीनां च पक्वानां वनादस्मादुपागतः।।।।गन्धोऽयं पवनोक्षिप्तस्सहसा कटुकोदयः।
இந்த வனத்தில் பழுத்த பிப்பளி (அத்தி) கனிகளின் மணம் காற்றால் தூக்கப்பட்டு திடீரென இங்கே வந்தடைந்தது—கூர்மையான, சற்றுக் கசப்புத் தன்மை கலந்த மணமாக॥
Verse 51
तत्र तत्र च दृश्यन्ते सङ्क्षिप्ताः काष्ठसञ्चयाः।।।।लूनाश्च पथि दृश्यन्ते दर्भा वैडूर्यवर्चसः।
இங்கும் அங்கும் சேர்த்து வைத்த விறகுக் குவியல்கள் காணப்படுகின்றன. மேலும் பாதையில் வெட்டப்பட்ட தர்பைப் புல்களும் தெரிகின்றன; அவை வைடூர்ய மணிபோல் ஒளிர்கின்றன॥
Verse 52
एतच्च वनमध्यस्थं कृष्णाभ्रशिखरोपमम्।।।।पावकस्याश्रमस्थस्य धूमाग्रं सम्प्रदृश्यते।
மேலும் அங்கே—வனத்தின் நடுவில், கரும்மேகச் சிகரம்போல், ஆசிரமத்தில் எரியும் அக்னியின் புகைச் சிகரம் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது॥
Verse 53
विविक्तेषु च तीर्थेषु कृतस्नाना द्विजातयः।।।।पुष्पोपहारं कुर्वन्ति कुसुमैस्स्वयमर्जितै।
தனிமையான புனித தீர்த்தங்களில் நீராடி முடித்த இருபிறப்பினர் தாமே சேகரித்த மலர்களால் மலர்ப்படையலை அர்ப்பணிக்கின்றனர்.
Verse 54
तत्सुतीक्ष्णस्य वचनं यथा सौम्य मया श्रुतम्।।।।अगस्त्यस्याश्रमो भ्रातुर्नूनमेष भविष्यति।
அன்பரே! சுதீக்ஷ்ணரிடமிருந்து நான் கேட்டதுபோல, இது நிச்சயமாக அகஸ்திய முனிவரின் சகோதரரின் ஆசிரமமே ஆகும்.
Verse 55
निगृह्य तपसा मृत्युं लोकानां हितकाम्यया।।3.11.55।।यस्य भ्रात्रा कृतेयं दिक्छरण्या पुण्यकर्मणा।
உலகங்களின் நலனைக் கருதி தவத்தால் மரணத்தையும் அடக்கினான்; அந்தப் புண்ணியகர்மியான சகோதரனால் இத்திசைப் பகுதி அடைக்கலமாக்கப்பட்டது.
Verse 56
धारयन् ब्राह्मणं रूपमिल्वलस्संस्कृतं वदन्।।।।आमन्त्रयति विप्रान्स्मश्राद्धमुद्दिश्य निर्घृणः।
கருணையற்ற இல்வலன் பிராமண வடிவம் தாங்கி, செம்மையான சம்ஸ்கிருதம் பேசிக் கொண்டு, ஸ்ராத்தம் என்ற பெயரில் விப்ரர்களை அழைப்பான்.
Verse 57
भ्रातरं संस्कृतं कृत्वा ततस्तं मेषरूपिणम्।।।।तान् द्विजान्भोजयामास श्राद्धदृष्टेन कर्मणा।
பின்னர் ஆட்டுருவம் கொண்ட தன் சகோதரனை ‘ஸம்ஸ்காரம்’ செய்து, ஸ்ராத்த விதிப்படி கருமம் செய்து, அந்த இருபிறப்பினருக்கு உணவளித்தான்.
Verse 58
भ्रातरं संस्कृतं कृत्वा ततस्तं मेषरूपिणम्।।3.11.57।।तान् द्विजान्भोजयामास श्राद्धदृष्टेन कर्मणा।
பின்பு அவன் மேஷரூபம் கொண்ட தன் சகோதரனைச் சடங்கினால் ‘ஸம்ஸ்காரம்’ செய்து, ஸ்ராத்த விதிமுறையின்படி அந்தத் த்விஜ பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளித்தான்.
Verse 59
ततो भुक्तवतां तेषां विप्राणामिल्वलोऽब्रवीत्।।।।वातापे निष्क्रमन्वेति स्वरेण महता वदन्।
அந்தப் பிராமணர்கள் உண்டு முடித்தபின், இல்வலன் பெரும் குரலில் கூறினான்— “வாதாபி, வெளியே வா!”
Verse 60
ततो भ्रातुर्वचश्श्रुत्वा वातापिर्मेषवन्नदन्।।।।भित्त्वा भित्त्वा शरीराणि ब्राह्मणानां विनिष्पतत्।
அப்போது சகோதரனின் அழைப்பைக் கேட்ட வாதாபி, மேஷம்போல் கத்திக்கொண்டு, பிராமணர்களின் உடல்களை மீண்டும் மீண்டும் கிழித்து வெளியே பாய்ந்தான்.
Verse 61
ब्राह्माणानां सहस्राणि तैरेवं कामरूपिभिः।।।।विनाशितानि संहत्य नित्यशः पिशिताशनैः।
இவ்வாறு விரும்பியபடி ரூபம் எடுக்கும் அந்த மாம்ஸபக்ஷிகள், கூட்டமாகக் கொன்று, நாள்தோறும் பிராமணர்களில் ஆயிரக்கணக்கானவர்களை அழித்தனர்.
Verse 62
अगस्त्येन तदा देवैः प्रार्थितेन महर्षिणा।।।।अनुभूय किल श्राद्धे भक्षितस्समहासुरः।
அப்போது தேவர்களின் வேண்டுதலால் அழைக்கப்பட்ட மகரிஷி அகஸ்தியர் ஸ்ராத்தக் கிரியைக்கு வந்தார்; அதே யுக்தி மீண்டும் செய்யப்பட, அந்த மகாபல அசுரன் நிச்சயமாகவே உண்டுபோனான்.
Verse 63
ततस्सम्पन्नमित्युक्त्वा दत्त्वा हस्तोदकं ततः।।।।भ्रातरं निष्क्रमस्वेति चेल्वलस्सोऽभ्यभाषत।
பின்னர் ‘முடிந்தது’ என்று சொல்லி கைநீர் அளித்து, இல்வலன் தன் சகோதரனை ‘வெளியே வா’ என்று அழைத்தான்.
Verse 64
स तं तथा भाषमाणं भ्रातरं विप्रघातिनम्।।।।अब्रवीत्प्रहसन्धीमानगस्त्यो मुनिसत्तमः।
அவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த பிராமணஹந்தகன் இல்வலனை நோக்கி, ஞானமிக்க முனிவர்சிறந்த அகஸ்தியர் சிரித்தபடி பதிலுரைத்தார்.
Verse 65
कुतो निष्क्रमितुं शक्तिर्मया जीर्णस्य रक्षसः।।।।भ्रातुस्ते मेषरूपस्य गतस्य यमसादनम्।
என்னால் செரிமானிக்கப்பட்ட, ஆட்டுருவம் கொண்ட உன் ராட்சச சகோதரன் வெளியே வர வல்லமை எங்கே? அவன் யமனின் இல்லத்திற்கே சென்றுவிட்டான்.
Verse 66
अथ तस्य वचश्श्रुत्वा भ्रातुर्निधनसंश्रयम्।।।।प्रधर्षयितुमारेभे मुनिं क्रोधान्निशाचरः।
சகோதரன் மரணமுற்றான் என்பதை உறுதிப்படுத்தும் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், கோபத்தால் அந்த நிசாசரன் முனிவரைத் தாக்கத் தொடங்கினான்.
Verse 67
सोऽभिद्रवन्मुनिश्रेष्ठं मुनिना दीप्ततेजसा।।।।चक्षुषानलकल्पेन निर्दग्धो निधनं गतः।
அவன் முந்திய முனிவர்மேல் பாய்ந்தான்; ஆனால் தீப்ததேஜஸுடைய அந்தத் தபஸ்வி முனிவரின் அக்கினி போன்ற பார்வையால் எரிந்து, அவன் மரணத்தை அடைந்தான்॥
Verse 68
तस्यायमाश्रमो भ्रातुस्तटाकवनशोभितः।।।।विप्रानुकम्पया येन कर्मेदं दुष्करं कृतम्।
இது அவன் சகோதரனுடைய ஆசிரமம்; ஏரிகளாலும் வனங்களாலும் அழகுபெற்றது. பிராமணர்கள்மேல் கருணையால் யார் இந்தத் துஷ்கரக் காரியத்தைச் செய்தாரோ அவருடையது॥
Verse 69
एवं कथयमानस्य तस्य सौमित्रिणा सह।रामस्यास्तं गतस्सूर्यस्सन्ध्याकालोऽभ्यवर्ततः।।।।
இவ்வாறு சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) உடன் ராமன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கையில், சூரியன் அஸ்தமித்து, மாலைச் சந்தியைக்காலம் வந்து சேர்ந்தது॥
Verse 70
उपास्य पश्चिमां सन्ध्यां सह भ्रात्रा यथाविधि।प्रविवेशाऽश्रमपदं तमृषिं सोऽभ्यवादयत्।।।।
சகோதரனுடன் விதிப்படி மேற்கு சந்தியாவந்தனத்தைச் செய்து, ராமன் ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்து, அந்த ரிஷியை மரியாதையுடன் வணங்கினான்॥
Verse 71
सम्यक् प्रतिगृहीतश्च मुनिना तेन राघवः।न्यवसत्तां निशामेकां प्राश्य मूलफलानि च।।।।
அந்த முனிவரால் முறையாக வரவேற்கப்பட்ட ராகவன் மூலமும் கனிகளும் உண்டு அங்கே ஒரு இரவு தங்கினான்.
Verse 72
तस्यां रात्य्रां व्यतीतायां विमले सूर्यमण्डले।भ्रातरं तमगस्त्यस्य ह्यामन्त्रयत राघवः।।।।
அந்த இரவு கடந்தபின், தூய சூரியமண்டலம் ஒளிர்ந்தபோது, ராகவன் அகஸ்தியரின் அந்த சகோதரரிடம் விடை பெற்றான்.
Verse 73
अभिवादये त्वां भगवन् सुखमध्युषितो निशाम्।आमन्त्रये त्वां गच्छामि गुरुं ते द्रष्टुमग्रजम्।।।।
பகவனே! உமக்கு வணங்குகிறேன்; இந்த இரவை நலமுடன் கழித்தேன். இப்போது உம்மிடம் விடைபெற்று, உமது போற்றத்தக்க மூத்த அண்ணன் குருவை தரிசிக்கச் செல்கிறேன்.
Verse 74
गम्यतामिति तेनोक्तो जगाम रघुनन्दनः।यथोद्दिष्टेन मार्गेण वनं तच्चावलोकयन्।।।।
அவன் ‘செல்லலாம்’ என்று கூறியதும், ரகுநந்தனன் காட்டிய வழியிலே புறப்பட்டு, செல்லும் போதே அந்த வனத்தை நோக்கிக் கொண்டே சென்றான்.
Verse 75
नीवारान्पनसांस्तालांस्तिमिशान्वञ्चुलान्धवान्।चिरिबिल्वान्मधूकांश्च बिल्वानपि च तिन्दुकान्।।।।
அவர்கள் வழியில் நீவாரம், பலா, பனை, திமிசம், வஞ்சுலம், தவம், பழமையான வில்வம், மதூக மரங்கள், மேலும் வில்வம் மற்றும் திந்துக மரங்களையும் கடந்து சென்றனர்.
Verse 76
पुष्पितान्पुष्पिताग्राभिर्लताभिरनुवेष्टितान्।ददर्श रामश्शतशस्तत्र कान्तारपादपान्।।।।हस्तिहस्तैर्विमृदितान्वानरैरुपशोभितान्।मत्तैश्शकुनिसङ्घैश्च शतशश्च प्रणादितान्।।।।
அங்கே ராமன் காட்டில் நூற்றுக்கணக்கான மரங்களை கண்டான்—கொடிகளால் சுற்றப்பட்டு, மலர்முடிகளால் மிளிர்ந்தவை. சில யானைகளின் துதிக்கைகளால் நெரிக்கப்பட்டு நசுங்கின; சில குரங்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டன; மேலும் பல மத்தப் பறவைக் கூட்டங்களின் கூவலால் நூறுமுறை ஒலித்தன।
Verse 77
पुष्पितान्पुष्पिताग्राभिर्लताभिरनुवेष्टितान्।ददर्श रामश्शतशस्तत्र कान्तारपादपान्।।3.11.76।।हस्तिहस्तैर्विमृदितान्वानरैरुपशोभितान्।मत्तैश्शकुनिसङ्घैश्च शतशश्च प्रणादितान्।।3.11.77।।
அந்த அடர்ந்த காட்டில் ராமன் நூற்றுக்கணக்கான மரங்களை கண்டான்—கொடிகளால் பின்னப்பட்டு, மலர்ச்சிகரங்களால் ஒளிர்ந்தவை. சில யானைகளின் துதிக்கைகளால் தாழ்த்தப்பட்டன; சில குரங்குகளால் மேலும் அழகுபெற்றன; பல மத்தப் பறவைக் கூட்டங்களின் குரலால் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன।
Verse 78
ततोऽब्रवीत्समीपस्थं रामो राजीवलोचनः।पृष्ठतोऽनुगतं वीरं लक्ष्मणं लक्ष्मिवर्धनम्।।।।
அப்போது தாமரைநயனன் ராமன், அருகில் நின்று பின்னால் தொடர்ந்து வந்த, பெருமையும் அழகும் வளர்க்கும் வீரன் இலக்குமணனிடம் கூறினான்।
Verse 79
स्निग्धपत्रा यथा वृक्षा यथा क्षान्ता मृगद्विजाः।आश्रमो नातिदूरस्थो महर्षेर्भावितात्मनः।।।।
இங்குள்ள மரங்களின் இலைகள் பசுமையுடன் மினுமினுக்கின்றன; மிருகங்களும் பறவைகளும் அமைதியாக உள்ளன. ஆகவே அந்த தம்மடக்கமுடைய மகரிஷியின் ஆசிரமம் இங்கிருந்து அதிக தூரமில்லை।
Verse 80
अगस्त्य इति विख्यातो लोके स्वेनैव कर्मणा।आश्रमो दृश्यते तस्य परिश्रान्तश्रमापहः।।।।
தம் சொந்த கர்மவிளைவினாலேயே உலகில் ‘அகஸ்த்யர்’ எனப் புகழ்பெற்றவர்; அவருடைய ஆசிரமம் இப்போது கண்ணுக்கு எட்டுகிறது—சோர்ந்தோரின் களைப்பை நீக்கும் சரணாலயம்.
Verse 81
प्राज्यधूमाकुलवनश्चीरमालापरिष्कृतः।प्रशान्तमृगयूथश्च नानाशकुनिनादितः।।।।
இந்த வனம் மிகுந்த யாகப் புகையால் நிறைந்துள்ளது; மரப்பட்டை ஆடைகளின் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது; அமைதியான மான் கூட்டங்கள் உலாவுகின்றன; பலவகைப் பறவைகளின் குரலால் ஒலிக்கிறது.
Verse 82
तस्येदमाश्रमपदं प्रभावाद्यस्य राक्षसैः।दिगियं दक्षिणा त्रासाद्दृश्यते नोपभुज्यते।।।।
இது அவருடைய ஆசிரமப் பகுதி; அவருடைய தவவலிமையால் அரக்கர்கள் அச்சத்துடன் இந்தத் தென் திசையை நோக்கினாலும், இதைத் தாக்கி அனுபவிக்க—அதாவது இங்கு தீங்கு செய்ய—முடியாது.
Verse 83
यदा प्रभृति चाक्रान्ता दिगियं पुण्यकर्मणा।तदा प्रभृति निर्वैराः प्रशान्ता रजनीचराः।।।।
புண்ணிய கர்மம் உடைய அந்த மகரிஷி இந்தத் திசையை ஆட்கொண்ட நாளிலிருந்து, இரவுலாவிகள் பகைமையை விட்டு அமைதியடைந்து பகையற்றவர்களாயினர்.
Verse 84
नाम्ना चेयं भगवतो दक्षिणा दिक्प्रदक्षिणा।प्रथिता त्रिषु लोकेषु दुर्धर्षा क्रूरकर्मभिः।।।।
பகவான் போன்ற அந்த மகரிஷியின் நாமப் பெருமையால் இந்தத் தென் திசை ‘பிரதக்ஷிணா’—மங்களமயமானது—என்று மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது; கொடுஞ்செயல் உடையோர்க்கு இது அணுக இயலாத, வெல்ல முடியாததாக அமைந்தது.
Verse 85
मार्गं निरोद्धुं निरतो भास्करस्याचलोत्तमः।निदेशं पालयन्यस्य विन्ध्यशैला न वर्धते।।।।अयं दीर्घायुषस्तस्य लोके विश्रुतकर्मणः।अगस्त्यस्याश्रम श्रीमान्विनीतजनसेवितः।।।।
சூரியனின் பாதையைத் தடுக்க எப்போதும் முயன்ற அந்தச் சிறந்த விந்திய மலை, அவருடைய ஆணையைப் பின்பற்றி இனி மேலும் வளரவில்லை.
Verse 86
मार्गं निरोद्धुं निरतो भास्करस्याचलोत्तमः।निदेशं पालयन्यस्य विन्ध्यशैला न वर्धते।।3.11.85।।अयं दीर्घायुषस्तस्य लोके विश्रुतकर्मणः।अगस्त्यस्याश्रम श्रीमान्विनीतजनसेवितः।।3.11.86।।
இது நீண்ட ஆயுளும் உலகில் புகழ்பெற்ற செயல்களும் உடைய ஸ்ரீமான் அகஸ்தியரின் அழகிய ஆசிரமம்; பணிவான, ஒழுக்கமுடையோர் இங்கு சேவை செய்கின்றனர்.
Verse 87
एष लोकार्चितस्साधुर्हिते नित्यरतस्सताम्।अस्मानभिगतानेष श्रेयसा योजयिष्यति।।।।
இந்த சாதுவர் உலகமெங்கும் போற்றப்படுபவர்; நல்லோரின் நலனில் எப்போதும் ஈடுபடுபவர்; அவரை அணைந்த நம்மை நிச்சயமாக உண்மையான நன்மையோடு இணைப்பார்.
Verse 88
आराधयिष्याम्यत्राहमगस्त्यं तं महामुनिम्।शेषं च वनवासस्य सौम्य वत्स्याम्यहं प्रभो।।।।
இங்கே நான் அந்த மகாமுனி அகஸ்தியரை ஆராதித்து சேவை செய்வேன்; ஓ மென்மையான என் ஆண்டவா, வனவாசத்தின் மீதிக் காலத்தையும் இதே பக்தி நிலையிலே கழிப்பேன்.
Verse 89
अत्र देवास्सगन्धर्वास्सिद्धाश्च परमर्षयः।अगस्त्यं नियताहारं सततं पर्युपासते।।।।
இங்கே தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன், சித்தர்கள் மற்றும் பரமரிஷிகள்—ஒழுங்கான உணவு-நடத்தை உடைய அகஸ்தியரை இடையறாது பணிந்து உபாசிக்கின்றனர்.
Verse 90
नात्र जीवेन्मृषावादी क्रूरो वा यदि वा शठः।नृशंसः कामवृत्तो वा मुनिरेष तथाविधः।।।।
இங்கே பொய்யுரைப்பவன் வாழ முடியாது; கொடூரன், வஞ்சகன், இரக்கமற்றவன், காமவாசனையால் நடத்தப்படுபவன்—யாரும் நிலைக்க முடியாது; ஏனெனில் இந்த முனிவர் அத்தகைய பேராற்றலும் தூய்மையும் உடையவர்.
Verse 91
अत्र देवाश्च यक्षाश्च नागाश्च पतगैस्सह।वसन्ति नियताहारा धर्ममाराधयिष्णवः।।।।
இங்கே தேவர்கள், யக்ஷர்கள், நாகர்கள், பறவைகளுடன் கூட ஒன்றாக வாழ்கின்றனர்—உணவில் கட்டுப்பாடு உடையவர்கள்—தர்மத்தை ஆராதித்து காக்கும் நிஷ்டையுடையவர்கள்.
Verse 92
अत्र सिद्धा महात्मानो विमानैजस्सूर्यसन्निभैः।त्यक्तदेहा नवैर्देहैः स्वर्याताः परमर्षयः।।।।
இங்கே சித்தர்களான மகாத்ம பரமரிஷிகள் உடலைத் துறந்து, சூரியனைப் போன்ற ஒளிவீசும் விமானங்களில் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்று, புதிய உடல்களை ஏற்றுள்ளனர்.
Verse 93
यक्षत्वममरत्वं च राज्यानि विविधानि च।अत्र देवाः प्रयच्छन्ति भूतैराराधिताश्शुभैः।।।।
இங்கே நற்குணமுடைய உயிர்களின் ஆராதனையால் மகிழ்ந்த தேவர்கள் யக்ஷத்துவம், தேவருலக அமரத்துவம், மேலும் பலவகை அரசாட்சிகளையும் ஐஸ்வரியங்களையும் அருளுகின்றனர்.
Frequently Asked Questions
The key action is disciplined forest-conduct anchored in inquiry and reverence: Rama responds to a wondrous but unseen sound by respectfully questioning a sage, then follows prescribed guidance to approach Agastya—showing that correct action in uncertain spaces proceeds through humility, ritual propriety, and reliance on realized teachers.
Tapas is portrayed as a force that shapes both nature and society: it can create enduring sacred spaces (Panchapsara), preserve moral order (Agastya’s protection of brahmins), and establish zones where harmful conduct cannot thrive—implying that inner discipline has outward, civilizational consequences.
Panchapsara Lake as an etiological landmark; the hermitage network culminating in Sutikshna’s āśrama; the southern route measured in yojanas; lotus-ponds as an overnight waypoint; Agastya’s hermitage as a dharmic frontier marker in the south; and the Vindhya motif indicating Agastya’s wider cosmological authority.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.