Adhyaya 3

Verse 1

ऋषय ऊचुः । नदीनां पर्वतानां च नामधेयानि सर्वशः । तथा जनपदानां च ये चान्ये भूमिमाश्रिताः

ரிஷிகள் கூறினர்—நதிகளின், மலைகளின் பெயர்களை முழுமையாகவும், அதுபோல ஜனபதங்களின் பெயர்களையும், பூமியில் உள்ள பிற இடங்களையும் எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

प्रमाणं च प्रमाणज्ञ पृथिव्याः किल सर्वतः । निखिलेन समाचक्ष्व काननानि च सत्तम

அளவறிந்தவனே, நற்குணச் சிறந்தவனே! எல்லாத் திசைகளிலும் பூமியின் அளவு (விரிவு) எவ்வளவு என்பதை முழுமையாகவும் விரிவாகவும் எனக்குச் சொல்; அதன் காடுகளையும் முறையாக விளக்குவாயாக।

Verse 3

सूत उवाच । पंचेमानि महाप्राज्ञ महाभूतानि संग्रहात् । जगतीस्थानि सर्वाणि समान्याहुर्मनीषिणः

சூதர் கூறினார்—மகாப்ராஜ்ஞனே! இந்த ஐந்து மகாபூதங்கள் ஒன்றிணைந்த நிலையில் உலகமெங்கும் நிலைத்துள்ளன; பூமியுலகில் உள்ள அனைத்திற்கும் இவையே பொதுவான ஆதாரம் என ஞானிகள் உரைக்கின்றனர்।

Verse 4

भूमिरापस्तथा वायुरग्निराकाशमेव च । गुणोत्तराणि सर्वाणि तेषां भूमिः प्रधानतः

பூமி, நீர், காற்று, தீ, ஆகாயம்—இவையாவும் ஒவ்வொன்றாக மேல்மேலும் கூடுதல் குணங்களால் நிறைகின்றன; எனினும் அவற்றில் பூமியே முதன்மை எனக் கருதப்படுகிறது।

Verse 5

शब्दस्पर्शश्च रूपं च रसो गंधश्च पंचमः । भूमेरेतेगुणाः प्रोक्ता ऋषिभिस्तत्त्ववेदिभिः

ஒலி, தொடுதல், உருவம், சுவை, மேலும் ஐந்தாவதாக மணம்—இவையே பூமியின் குணங்கள் எனத் தத்துவம் அறிந்த ரிஷிகள் உரைத்துள்ளனர்।

Verse 6

चत्वारोप्सुगुणा विप्रा गंधस्तत्र न विद्यते । शब्दः स्पर्शश्च रूपं च तेजसोथ गुणास्त्रयः

விப்ரர்களே! நீரில் நான்கு குணங்கள் உள்ளன; அங்கே மணம் இல்லை. மேலும் தேஜஸ் (அக்னி) என்பதின் குணங்கள்—ஒலி, தொடுதல், உருவம்—இம்மூன்றே.

Verse 7

शब्दः स्पर्शश्च वायोस्तु आकाशे शब्द एव च । एते पंच गुणा विप्रा महाभूतेषु पंचसु

வாயுவில் ஒலி மற்றும் தொடுதல் என்ற குணங்கள் உள்ளன; ஆகாயத்தில் ஒலி மட்டுமே உள்ளது. ஓ விப்ரர்களே, ஐந்து மகாபூதங்களில் இவ்வைந்து குணங்கள் நிலைபெற்றுள்ளன.

Verse 8

वर्तंते सर्वलोकेषु येषु भूताः प्रतिष्ठिताः । अन्योन्यं नातिवर्तंते साम्यं भवति वै तदा

எல்லா உலகங்களிலும் எங்கு பூதத் தத்துவங்கள் நிலைபெற்றுள்ளனவோ, அவை தத்தம் நியமப்படி இயங்குகின்றன. அவை ஒன்றையொன்று மீறாமல் இருந்தால் அப்பொழுதே சமநிலை உண்டாகிறது.

Verse 9

यदा तु विषमीभावमाविशंति परस्परम् । तदा देहैर्देहवंतो व्यतिरोहंति नान्यथा

ஆனால் அவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட நிலையிலே புகுந்தால், உடலுடையோர் தம் உடல்களாலேயே ஒருவருடன் ஒருவர் மோதுகின்றனர்; வேறு விளைவு இல்லை.

Verse 10

आनुपूर्व्या विनश्यंति जायंते चानुपूर्वशः । सर्वाण्यपरिमेयाणि तदेषां रूपमैश्वरम्

அவை ஒழுங்கான வரிசையில் அழிகின்றன; அதே வரிசையில் பிறக்கின்றன. அவை அனைத்தும் அளவிட முடியாதவை—இதுவே அவற்றின் தெய்வீக, ஆதிபத்திய வடிவம்.

Verse 11

यत्रयत्र हि दृश्यंते धावंति पांचभौतिकाः । तेषां मनुष्यास्तर्केण प्रमाणानि प्रचक्षते

எங்கு எங்கு பஞ்சபௌதிகப் பொருள்கள் இயக்கத்தில் காணப்படுகின்றனவோ, அங்கு மனிதர் தார்க்கிகமாக அவற்றிற்கான பிரமாணங்களைச் சுட்டுகின்றனர்.

Verse 12

अचिंत्याः खलु ये भावास्तान्न तर्केण साधयेत् । सुदर्शनं प्रवक्ष्यामि द्वीपं तु मुनिपुंगवाः

அசிந்த்யமான பொருள்களை வெறும் தர்க்கத்தால் நிறுவக் கூடாது. ஓ முனிவரிற் சிறந்தோரே, இப்போது ‘சுதர்சன’ எனும் தீவை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 13

परिमंडलो महाभागा द्वीपोऽसौ चक्रसंस्थितः । नदीजलपरिच्छिन्नः पर्वतैश्चाब्धिसन्निभैः

ஓ மகாபாகனே, அந்தத் தீவு வட்டவடிவமாய் சக்கரம்போல் அமைந்துள்ளது; அது நதிநீரால் சூழப்பட்டு, கடல்போல் விரிந்த மலைகளால் எல்லைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது।

Verse 14

पुरैश्च विविधाकारै रम्यैर्जनपदैस्तथा । वृक्षैः पुष्पफलोपेतैः संपन्नो धनधान्यवान्

அது பலவகை வடிவ நகரங்களாலும், இனிய நாட்டுப்புற குடியிருப்புகளாலும் நிறைந்தது; மலரும் கனியும் சுமந்த மரங்களால் செழித்து, செல்வமும் தானியமும் மிகுந்ததாக இருந்தது।

Verse 15

लवणेन समुद्रेण समंतात्परिवारितः । यथा हि पुरुषः पश्येदादर्शे मुखमात्मनः

அது எல்லாத் திசைகளிலும் உப்புக் கடலால் சூழப்பட்டது—மனிதன் கண்ணாடியில் தன் முகத்தைக் காண்பதுபோல।

Verse 16

एवं सुदर्शनो द्वीपो दृश्यते चक्रमंडलः । द्विरंशे पिप्पलस्तस्य द्विरंशे च शशो महान्

இவ்வாறு ‘சுதர்சன’ தீவு சக்கரமண்டலம்போல் தோன்றுகிறது. அதன் ஒரு பகுதியில் புனித அரசமரம் (பிப்பலம்) உள்ளது; மற்றொரு பகுதியில் ஒரு மாபெரும் முயல் (சசம்) உள்ளது।

Verse 17

सर्वौषधिं समादाय सर्वतः परिवारितः । आपस्ततोन्या विज्ञेयाः शेषः संक्षेप उच्यते

அனைத்து மருந்துச் செடிகளையும் திரட்டி, எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டவனாய் இருந்து, கூறப்பட்டதிலிருந்தே மீதியையும் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்; இனி மீதியைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 18

ऋषय ऊचुः । उक्तो यस्य च संक्षेपो बुद्धिमन्विधिवत्त्वया । तत्त्वज्ञश्चासि सर्वस्य विस्तरं सूत नो वद

ரிஷிகள் கூறினர்—நீ அறிவுடனும் முறையுடனும் அதன் சுருக்கத்தைச் சொன்னாய். நீ அனைத்துத் தத்துவங்களையும் அறிந்தவன், ஓ சூதா! அதன் விரிவை எங்களுக்குச் சொல்வாயாக।

Verse 19

यावान्भूम्यवकाशोयं दृश्यते शशलक्षणे । तस्य प्रमाणं प्रब्रूहि ततो वक्ष्यसि पिप्पलम्

ஓ முயல்-சின்னம் கொண்டவனே! காணப்படும் இந்த நிலவெளியின் அளவை எனக்குச் சொல்; அதன் பின் பிப்பல (அரசமரம்/அச்வத்தம்) பற்றிக் கூறுவாய்.

Verse 20

एवं तैः किल पृष्टः स सूतो वाक्यमथाब्रवीत् । सूत उवाच । प्रागायता महाप्राज्ञाः षडेते रत्नपर्वताः

அவர்கள் இவ்வாறு கேட்டபோது சூதன் கூறினான்—“ஓ மஹாப்ராஜ்ஞர்களே! கிழக்குத் திசையில் இவ்வாறு ஆறு ரத்தினம் போன்ற மலைகள் விரிந்துள்ளன.”

Verse 21

अवगाढा ह्युभयतः समुद्रौ पूर्वपश्चिमौ । हिमवान्हिमकूटश्च निषधश्च नगोत्तमः

இரு புறங்களிலும்—கிழக்கும் மேற்கும்—கடல்கள் ஆழமாய் விரிந்துள்ளன. (அங்கே) ஹிமவான், ஹிமகூடம், நிஷதம் ஆகிய உயர்ந்த மலைகள் உள்ளன.

Verse 22

नीलश्च वैडूर्यमयः श्वेतश्च शशिसन्निभः । सर्वधातुपिनद्धश्च शृंगवान्नामपर्वतः

ஸ்ரீங்கவான் என்னும் மலை ஒன்று உள்ளது; அது நீல நிறமாய் வைடூர்ய மணியால் ஆனது, வெண்மையாய் நிலவொத்த ஒளியுடன் விளங்குகிறது; பலவகைத் தாதுக்களால் மூடப்பட்டுள்ளது।

Verse 23

एते वै पर्वता विप्राः सिद्धचारणसेविताः । तेषामंतरविष्कुंभौ योजनानि सहस्रशः

ஓ விப்ரர்களே! இவைதாம் சித்தரும் சாரணரும் சேவிக்கும் மலைகள்; இவற்றுக்கிடையிலான இடைவெளி ஆயிரக் கணக்கான யோஜனைகள் வரை விரிந்துள்ளது।

Verse 24

तत्र पुण्या जनपदास्तानि वर्षाणि सत्तमाः । वसंति तेषां सत्त्वानि नानाजातीनि सर्वशः

அங்கே உள்ள நாடுகளும் நிலங்களும் புனிதமானவை—அவை உண்மையிலே சிறந்த வர்ஷங்கள்; அவற்றில் எங்கும் பலவகை உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன।

Verse 25

इदं तु भारतं वर्षं ततो हैमवतं परम् । हेमकूटात्परं चैव हरिवर्षं प्रचक्षते

இதுவே பாரத-வர்ஷம்; இதற்கு அப்பால் ஹைமவத-வர்ஷம் உள்ளது; மேலும் ஹேமகூடத்திற்கு அப்பால், என்று கூறப்படுவது, ஹரி-வர்ஷம் ஆகும்।

Verse 26

दक्षिणेन तु नीलस्य निषधस्योत्तरेण च । प्रागायतो महाभागा माल्यवान्नाम पर्वतः

நீல மலையின் தெற்கிலும் நிஷதத்தின் வடக்கிலும், கிழக்குத் திசை நோக்கி விரிந்த, மால்யவான் என்னும் பாக்கியமிக்க மலை உள்ளது।

Verse 27

ततः परं माल्यवतः पर्वतो गंधमादनः । परिमंडलस्तयोर्मध्ये मेरुः कनकपर्वतः

அதற்கு அப்பால் மால்யவத் மலைவும், பின்னர் கந்தமாதன மலைவும் உள்ளன. அவை இரண்டிற்கும் நடுவில் வட்டவடிவான பொன்மயமான மேருமலை நிலைகொண்டுள்ளது.

Verse 28

आदित्यतरुणाभासो विधूम इव पावकः । योजनानां सहस्राणि चतुरशीतिरुच्छ्रितः

அவன் சூரியனின் இளமைக் காந்திபோல் ஒளிர்கிறான்; புகையற்ற அக்கினிபோல். அவன் உயரம் எண்பத்திநான்கு ஆயிரம் யோஜனைகள்.

Verse 29

अधस्ताच्चतुरशीतिर्योजनानां द्विजोत्तमाः । ऊर्ध्वमधश्च तिर्यक्च लोकानावृत्य तिष्ठति

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! அது கீழ்நோக்கியும் எண்பத்திநான்கு யோஜனைகள் வரை விரிகிறது; மேலும் மேல், கீழ், குறுக்குத் திசைகளில் பரவி உலகங்களைச் சூழ்ந்து நிலைகொள்கிறது.

Verse 30

तस्य पार्श्वेष्वमी द्वीपाश्चत्वारः संस्थिता द्विजाः । भद्राश्वः केतुमालश्च जंबूद्वीपश्च सत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! அதன் பக்கங்களில் இந்நான்கு தீவுகள் அமைந்துள்ளன—பத்ராஷ்வம், கேதுமாலம், ஜம்பூத்வீபம்; ஓ நற்குணச் சிறந்தவர்களே!

Verse 31

उत्तराश्चैव कुरुवः कृतपुण्य प्रतिश्रयाः । विहंगसुमुखो यस्तु सुपार्श्वस्यात्मजः किल

மேலும் வடக்குக் குருக்கள் சேர்த்த புண்ணியத்தின் அடைக்கலமாக உள்ளனர். அங்கே ‘விஹங்கசுமுக’ எனப்படும் ஒருவர் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது; அவர் நிச்சயமாக சுபார்ஷ்வனின் புதல்வன்.

Verse 32

स वै विचिंतयामास सौवर्णान्प्रेक्ष्य वायसान् । मेरुरुत्तममध्यानामधमानां च पक्षिणाम्

பொன்னிறக் காகங்களைப் பார்த்து அவன் சிந்தித்தான்—பறவைகளிலும் உத்தமர், மத்தியர், அதமர் எனப் பிரிவுகள் உண்டு; அனைத்திலும் மேலோங்கித் திகழும் மேரு போல.

Verse 33

अविशेषकरो यस्मात्तस्मादेनं त्यजाम्यहम् । तमादित्योनुपर्येति सततं ज्योतिषां वरः

உகந்த வேறுபாட்டை அறியாததால் நான் அவனைத் துறக்கிறேன். ஒளிகளுள் சிறந்த ஆதித்யன் (சூரியன்) அவனை எப்போதும் பின்தொடர்கிறான்.

Verse 34

चंद्रमाश्च सनक्षत्रो वायुश्चैव प्रदक्षिणः । स पर्वतो महाप्राज्ञा दिव्यपुष्पसमन्वितः

சந்திரன் நட்சத்திரங்களுடன், காற்றும் கூட, மங்களமான பிரதட்சிணையாகச் சுற்றிச் செல்கின்றன. ஓ மஹாப்ராஜ்ஞனே! அந்த மலை தெய்வீக மலர்களால் நிறைந்தது.

Verse 35

भवनैरावृतैः सर्वैः र्जांबूनदमयैः शुभैः । तत्र देवगणा विप्रा गंधर्वासुरराक्षसाः

எல்லாத் திசைகளிலும் மங்களமான ஜாம்பூநதப் பொன்னால் ஆன மாளிகைகள் சூழ்ந்திருந்தன. அங்கே, ஓ விப்ரர்களே, தேவர்கணங்களும் கந்தர்வர், அசுரர், ராட்சசர் ஆகியோரும் இருந்தனர்.

Verse 36

अप्सरोगणसंयुक्ताः शैले क्रीडंति सर्वदा । तत्र ब्रह्मा च रुद्रश्च शक्रश्चापि सुरेश्वरः

அப்ஸரைகளின் குழுக்களுடன் இணைந்து அவர்கள் அந்த மலையில் எப்போதும் விளையாடுகின்றனர். அங்கே பிரம்மா, ருத்ரன், மேலும் தேவர்களின் ஈசனான சக்ரன் (இந்திரன்) கூட உள்ளான்.

Verse 37

समेत्य विविधैर्यज्ञैर्यजंतेऽनेक दक्षिणैः । तुंबुरुर्नारदश्चैव विश्वावसुर्हाहा हूहूः

அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி பலவகை யாகங்களை, பலவித தக்ஷிணைகளுடன் நடத்துகின்றனர்—தும்புரு, நாரதர், மேலும் விஶ்வாவசு, ஹாஹா, ஹூஹூ।

Verse 38

अभिगम्यामरश्रेष्ठं स्तुवंति विविधैः स्तवैः । सप्तर्षयो महात्मानः कश्यपश्च प्रजापतिः

அமரர்களில் சிறந்த தேவனை அணுகி, மகாத்மையான சப்தரிஷிகளும் பிரஜாபதி கஷ்யபரும் பலவகை ஸ்தவங்களால் அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 39

तत्र गच्छंति भद्रं वः सदा पर्वणि पर्वणि । तस्यैव मूर्द्धन्युशना काव्यो दैत्यैर्महीयते

உங்களுக்கு நன்மை உண்டாகுக—அவர்கள் அங்கே ஒவ்வொரு புனிதப் பர்வத்திலும் மீண்டும் மீண்டும் செல்கின்றனர். அதே சிகரத்தில் உஷனா காவ்யர் (சுக்ரர்) தைத்யர்களால் போற்றப்படுகிறார்।

Verse 40

तस्य हैमानि रत्नानि तस्यैते रत्नपर्वताः । तस्मात्कुबेरो भगवांश्चतुर्थं भागमश्नुते

அவருக்கே பொன்மயமான ரத்தினங்கள்; அவருக்கே இவ்விரத்தின மலைகள்; ஆகவே பகவான் குபேரன் அந்தச் செல்வத்தின் நான்கில் ஒரு பங்கை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 41

ततः कलांशं वित्तस्य मनुष्येभ्यः प्रयच्छति । पर्वतस्यांतरे दिव्यं सर्वर्तुकुसुमैश्चितम्

பின்னர் அவன் தன் செல்வத்தின் ஒரு பகுதியை மனிதர்களுக்கு வழங்குகிறான். மலையின் உட்பிளவினுள் எல்லா பருவங்களின் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு தெய்வீக இடம் உள்ளது।

Verse 42

कर्णिकारवनं रम्यं शिलाजालसमुच्छ्रितम् । तत्र साक्षात्पशुपतिर्दिव्यभूतैः समावृतः

அங்கே பாறைமலைச் சிகரங்களின் வலையிடையே உயர்ந்து நிற்கும் கர்ணிகார மரங்களின் இனிய வனம் இருந்தது. அங்கே சாட்சாத் பசுபதி சிவன் திவ்ய பூதகணங்களால் சூழ்ந்து விளங்கினார்.

Verse 43

उमासहायोभगवान्रमते भूतभावनः । कर्णिकारमयीं मालां बिभ्रदापादलंबिनीम्

உமையுடன் கூடிய பகவான் பூதபாவனன் மகிழ்ந்து விளையாடுகின்றான். கர்ணிகார மலர்களால் ஆன மாலையை அணிந்துள்ளான்; அது அவன் பாதங்கள் வரை தொங்குகிறது.

Verse 44

त्रिभिर्नेत्रैः कृतोद्द्योतस्त्रिभिः सूर्यैरिवोदितैः । तमुग्रतपसः सिद्धाः सुव्रताः सत्यवादिनः

அவர் மும்முகக் கண்களின் ஒளியால் பிரகாசித்தார்; மூன்று உதித்த சூரியர்கள் போல. கடுந்தவத்தால் सिद्धி பெற்ற, நல்ல விரதம் கொண்ட, சத்தியவாதி முனிவர்கள் அவரைத் தரிசித்தனர் (அணுகினர்).

Verse 45

पश्यंति नहि दुर्वृत्तैः शक्यो द्रष्टुं महेश्वरः । तस्य शैलस्य शिखरात्क्षीरधारा द्विजोत्तमाः

தீய நடத்தை உடையோர் அவரைக் காணார்; துஷ்டரால் மகேஸ்வரனைத் தரிசிக்க இயலாது. ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அந்த மலையின் சிகரத்திலிருந்து பால் ஓடைப் போல் க்ஷீரதாரை பாய்கிறது.

Verse 46

विश्वरूपात्परमिता भीमनिर्घातनिस्वना । पुण्यापुण्यतमैर्जुष्टा गंगा भागीरथी शुभा

மங்களமான பாகீரதி கங்கை பல்வகை ரூபங்களில் எல்லாவற்றையும் மீறி உயர்ந்தவள்; அவளின் ஓசை பயங்கர இடியொலிபோல் முழங்கும். மிகப் புண்ணியரும் மிகப் பாவியும்—இருவரும் அவளை நாடுவர்.

Verse 47

प्लवंती च प्रवेगेन ह्रदे चंद्रमसः शुभे । तया ह्युत्पादितः पुण्यः स ह्रदः सागरोपमः

அப்போது அவள் பேர்வேகத்துடன் ஓடிச் சென்று, சந்திரனின் மங்களகரமான ஏரியில் புகுந்தாள்; அவளாலேயே அந்தப் புண்ணிய ஏரி தோன்றியது—கடல்போல் விரிந்தது।

Verse 48

तां धारयामास तदा दुर्द्धरां पर्वतैरपि । शतं वर्षसहस्राणि शिरसैव पिनाकधृक्

அப்போது பினாகம் தாங்கிய சிவன்—மலைகளுக்கே தாங்க இயலாத அவளை—தன் தலையிலேயே தாங்கி ஒரு லட்சம் ஆண்டுகள் நிலைநிறுத்தினார்।

Verse 49

मेरोस्तु पश्चिमे पार्श्वे केतुमालो द्विजोत्तमाः । जंबूखंडे तु तत्रैव महाजनपदो द्विजाः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, மேரு மலையின் மேற்குப் பக்கத்தில் கேதுமால நாடு உள்ளது; அதே இடத்தில் ஜம்பூகண்டத்தின் உள்ளே அந்த மகாஜனபதமும் உள்ளது, ஓ பிராமணர்களே।

Verse 50

आयुर्दशसहस्राणि वर्षाणां तत्र सत्तमाः । सुवर्णवर्णाश्च नरा स्त्रियश्चाप्सरसां समाः

ஓ சத்தமர்களே, அங்கு ஆயுள் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள்; ஆண்கள் பொன்னிறம் உடையோர், பெண்கள் அப்சரஸ்களைப் போன்றோர்।

Verse 51

अनामया वीतशोका नित्यं मुदितमानसाः । जायंते मानवास्तत्र निस्तप्तकनकप्रभाः

அங்கு மனிதர்கள் நோயற்றவர்களாகவும் துயரற்றவர்களாகவும் எப்போதும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் பிறக்கின்றனர்; அவர்களின் ஒளி நன்கு உருக்கப்பட்ட பொன்னின் பிரகாசம் போன்றது।

Verse 52

गंधमादनशृंगेषु कुबेरः सह राक्षसैः । संवृतोप्सरसां संघैर्मोदते गुह्यकाधिपः

கந்தமாதன மலைச் சிகரங்களில் குஹ்யகர்களின் அதிபதி குபேரன் ராக்ஷசர்களுடன் கூடி, அப்சரஸ்களின் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு மகிழ்ந்து விளையாடுகின்றான்।

Verse 53

गंधमादनपार्श्वे तु परे विगतपातकाः । एकादशसहस्राणि वर्षाणां परमायुषः

ஆனால் கந்தமாதனத்தின் அப்புறப் பக்கத்தில் பாவமற்றோர் வாழ்கின்றனர்; அவர்களின் உச்ச ஆயுள் பதினொன்று ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆகும்।

Verse 54

तत्र कृष्णा नरा विप्रास्तेजोयुक्ता महाबलाः । स्त्रियश्चोत्पलपत्राभाः सर्वाः सुप्रियदर्शनाः

அங்கே கருநிறம் கொண்ட பிராமண ஆண்கள் ஒளியுடன் மிக்க வலிமையுடையவர்களாக இருந்தனர்; பெண்கள் உற்பல மலர்த் தாளைப் போன்ற அழகுடன், அனைவரும் மிக இனிய தோற்றமுடையவர்களாக இருந்தனர்।

Verse 55

नीलोत्पलधरं श्वेतं श्वेताद्धैरण्यकं वरम् । वर्षमैरावतं विप्रा नानाजनपदावृतम्

ஓ விப்ரர்களே! ஐராவத-வர்ஷம் நீல உற்பலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; வெண்மையான ஒளியால் பிரகாசித்து, அந்த வெண்மையையும் மிஞ்சும் பொன்னொளி சிறப்புடன் விளங்குகிறது; அது பல நாடுகள், மாவட்டங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது।

Verse 56

धनुखंडेः महाभागा द्वे वर्षे दक्षिणोत्तरे । इलावृत्तं मध्यगं तु पंचवर्षाणि चैव हि

ஓ மகாபாகர்களே! தனுகண்டத்தில் தெற்கு, வடக்கு என இரண்டு வர்ஷங்கள் உள்ளன; நடுவில் அமைந்த இலாவிருத்தம் ஐந்து வர்ஷங்களைக் கொண்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 57

उत्तरोत्तरमेतेभ्यो वर्षमुद्रिच्यते गुणैः । आयुः प्रमाणमारोग्यं धर्मतः कामतोऽर्थतः

இவற்றிற்கு அப்பால் அப்பால் உள்ள ஒவ்வொரு நாட்டிலும் நிலம் குணங்களில் படிப்படியாக மேலும் சிறந்ததாகிறது—ஆயுள், உரிய அளவு (உடல்வலிமை), நோயற்ற ஆரோக்கியம் பெருகும்; மேலும் தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவை நிறைவேறும்।

Verse 58

समन्वितानि भूतानि तेषु सर्वेषु सत्तमाः । एवमेषा महाभागाः पर्वतैः पृथिवी चिता

அவற்றில் எல்லா உயிர்களும் ஒன்றாகச் சேர்க்கப்பட்டன; அவர்களுள் சிறந்தோரும் இருந்தனர். இவ்வாறு, ஓ மகாபாக்யவான்களே, இந்தப் பூமி மலைகளால் குவிக்கப்பட்டதுபோல் ஆனது।

Verse 59

हेमकूटस्तु सुमहान्कैलासो नाम पर्वतः । तत्र वैश्रवणो देवो गुह्यकैः सह मोदते

ஹேமகூடம் எனப் புகழ்பெற்ற கைலாசம் என்னும் மிகப் பெரிய மலை உள்ளது. அங்கே வைஶ்ரவணன் (குபேரன்) குஹ்யகர்களுடன் மகிழ்ந்து விளங்குகிறான்।

Verse 60

अस्त्युत्तरेण कैलासं मैनाकं पर्वतं प्रति । हिरण्यशृंगः सुमहान्दिव्यो मणिमयो गिरिः

கைலாசத்தின் வடக்கில், மைநாக மலைத் திசையில், ஹிரண்யஶ்ருங்கம் என்னும் மிகப் பெரிய மலை உள்ளது—அது தெய்வீகமானது, மணிகளால் ஆனது।

Verse 61

तस्य पार्श्वे महद्दिव्यं शुभ्रं कांचनवालुकम् । रम्यं विष्णुसरो नाम यत्र राजा भगीरथः

அதன் அருகில் வெண்மையான பொன்னிற மணற்பரப்புடன் கூடிய, பரந்த தெய்வீகமான அழகிய இடம் உள்ளது—‘விஷ்ணுசரஸ்’ எனும் ஏரி—அங்கே அரசன் பகீரதன் தவம் செய்தான்।

Verse 62

दृष्ट्वा भागीरथीं गंगामुवास बहुलाः समाः । यूपा मणिमयास्तत्र क्षेत्राश्चापि हिरण्मयाः

பாகீரதீ கங்கையைத் தரிசித்து அவர் அங்கே பல ஆண்டுகள் தங்கினார். அந்த இடத்தில் யாக யூபங்கள் மணிமயமாகவும், புனிதக் க்ஷேத்திரங்கள் பொன்மயமாகவும் இருந்தன.

Verse 63

तत्रेष्ट्वा तु गतः सिद्धिं सहस्राक्षो महायशाः । स्रष्टा भूतिपतिर्यत्र सर्वलोकैः सनातनः

அங்கே வழிபாடு செய்து ஆயிரம் கண்களையுடைய, பெருமைமிக்க இந்திரன் சித்தியை அடைந்தான். அங்கேயே சனாதன ஸ்ருஷ்டா—பூதிபதி, எல்லா உலகங்களின் அதிபதி—விராஜிக்கிறார்.

Verse 64

उपास्यते तिग्मतेजा यत्र भूतः समंततः । नरनारायणौ ब्रह्मा मनुः स्थाणुश्च पंचमः

எங்கே கூர்மையான ஒளியுடைய பகவான் எல்லாத் திசைகளிலும் உயிர்களால் சூழப்பட்டு வழிபடப்படுகிறாரோ, அங்கே நர-நாராயணர், பிரம்மா, மனு, மேலும் ஐந்தாவதாக ஸ்தாணு (சிவன்) உள்ளார்.

Verse 65

तत्र दिव्या त्रिपथगा प्रथमं तु प्रतिष्ठिता । ब्रह्मलोकादपाक्रांता सप्तधा प्रतिपद्यते

அங்கேயே தெய்வீகத் திரிபதகா (கங்கை) முதலில் நிலைபெற்றாள். பிரம்மலோகத்திலிருந்து இறங்கி, அவள் ஏழு ஓடைகளாக வெளிப்படுகிறாள்.

Verse 66

वटोदका सा नलिनी पार्वती च सरस्वती । जंबूनदी च सीता च गंगा सिंधुश्च सप्तमी

அந்த (ஏழு) ஓடைகள்: வடோதகா, நலினீ, பார்வதீ, சரஸ்வதீ, ஜம்பூநதீ, சீதா, கங்கை, மேலும் ஏழாவதாக சிந்து.

Verse 67

अचिंत्या दिव्यसंज्ञा सा प्रभावैश्च समन्विता । उपास्यते यत्र सत्रं सहस्रयुगपर्यये

அவள் அசிந்த்யை; தெய்வீக நாமத்தால் அறியப்படுபவள்; அதிசயப் பிரபாவங்களால் நிறைந்தவள்; அங்கே ஆயிரம் யுகங்கள் நிறைவு பெறும்வரை சத்ர யாகம் பக்தியுடன் போற்றிப் பேணப்படுகிறது.

Verse 68

दृश्यादृश्या च भवति तत्रतत्र सरस्वती । एता दिव्याः सप्तगंगास्त्रिषुलोकेषु विश्रुताः

அங்கே அங்கே சரஸ்வதி எங்கோ காட்சியளித்து, எங்கோ மறைந்து (அத்ருஷ்யமாக) விளங்குகிறாள். இவையே தெய்வீகமான ‘ஏழு கங்கைகள்’; மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவை.

Verse 69

रक्षांसि वै हिमवती हेमकूटे च गुह्यकाः । सर्पा नागाश्च निषधे गोकर्णं च तपोवनम्

ஹிமவத் மலையில் ராக்ஷசர்கள் வாசம் செய்கின்றனர்; ஹேமகூடத்தில் குஹ்யகர்கள் இருக்கின்றனர்; நிஷதத்தில் பாம்புகளும் நாகங்களும் உள்ளனர்; கோகர்ணம் தவத்தின் புனிதத் தவோவனம் ஆகும்.

Verse 70

देवासुराणां सर्वेषां श्वेतः पर्वतमुच्यते । गंधर्वा निषधे नित्यं नीले ब्रह्मर्षयस्तथा

அனைத்து தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் ‘ச்வேத மலை’ (அவர்களின் இருப்பிடம்) என்று கூறப்படுகிறது. நிஷதத்தில் கந்தர்வர்கள் எந்நாளும் வாழ்கின்றனர்; அதுபோல ‘நீல’ மலையில் பிரம்மரிஷிகளும் வாழ்கின்றனர்.

Verse 71

शृंगवांस्तु महाभागा देवानां प्रतिसंचरः । इत्येतानि महाभागाः सप्तवर्षाणि भागशः

மகாபாகர்களே! ஸ்ருங்கவான் என்பது தேவர்கள் சஞ்சரிக்கும் பகுதி. இவ்வாறு, மகாபாகர்களே, தத்தம் பகுதிகளால் வேறுபட்ட இவை ஏழு வர்ஷங்கள் (சப்தவர்ஷங்கள்) ஆகும்.

Verse 72

भूतान्युपनिविष्टानि गतिमंति ध्रुवाणि च । तेषामृद्धिर्बहुविधा दृश्यते देवमानुषा

உயிர்கள் தத்தம் நிலையிலே நிலைபெறுகின்றன; சிலர் இயக்கமுடையோர், சிலர் நிலைத்தோர். அவர்களின் செழிப்பு பலவகையாகத் தேவர்களிலும் மனிதர்களிலும் காணப்படுகிறது.

Verse 73

अशक्यं परिसंख्यातुं श्रद्धे या तु विभूषिता । यां तु पृच्छथ मां विप्रा दिव्यमेनां शशाकृतिम्

ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த ‘ஸ்ரத்தா’வை எண்ணிப் பரிமாணிக்க இயலாது. ஓ விப்ரர்களே, நீங்கள் என்னிடம் சந்திரனுபோன்ற தெய்வீக வடிவுடைய அவளைப் பற்றி கேட்கிறீர்கள்.

Verse 74

पार्श्वे शशस्य द्वे वर्षे उक्ते ये दक्षिणोत्तरे । कर्णे तु नागद्वीपश्च काश्यपद्वीप एव च

‘சச’ (முயல்-சின்னம்) என்பதன் இரு பக்கங்களிலும் தெற்கு, வடக்கு என இரண்டு வர்ஷங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. அதன் காதில் நாகத்வீபமும் காச்யபத்வீபமும் உள்ளன.

Verse 75

कर्णद्वीपशिलो विप्राः श्रीमान्मलयपर्वतः । एतद्द्वितीयं द्वीपस्य दृश्यते शशिसंस्थितम्

ஓ விப்ரர்களே, கர்ணத்வீபத்தின் பாறைமயமான உயர்வாகப் புகழ்மிக்க மலயபர்வதம் உள்ளது. இது தீவின் இரண்டாம் சிறப்பாக, சந்திரன் நிலைபோல் அமைந்ததாகக் காணப்படுகிறது.