Adhyaya 60

Verse 1

स्कंदौवाच । अपरस्यापि पृच्छामि फलस्य पूततां तरोः । सर्वलोकहितार्थाय वद नो जगदीश्वर

ஸ்கந்தன் கூறினான்—நான் இன்னொரு விஷயத்தையும் கேட்கிறேன்: மரத்தின் கனியின் தூய்மைப்படுத்தும் புனிதம் என்ன? எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக, ஓ ஜகதீஸ்வரா, எமக்குச் சொல்லும்।

Verse 2

ईश्वर उवाच । धात्रीफलं परं पूतं सर्वलोकेषु विश्रुतम् । यस्य रोपान्नरो नारी मुच्यते जन्मबंधनात्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—தாத்ரீ (ஆமலகி/நெல்லிக்காய்) கனியானது மிகப் புனிதமானது; எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது. அதை நட்டால் ஆணோ பெண்ணோ பிறவிப் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவர்।

Verse 3

पावनं वासुदेवस्य फलं प्रीतिकरं शुभम् । अस्य भक्षणमात्रेण मुच्यते सर्वकल्मषात्

இது வாசுதேவனின் புனிதக் கனி—இன்பமளிப்பது, மங்களமானது, மனமகிழ்விப்பது. இதை மட்டும் உண்டாலே எல்லாக் கல்மஷங்களிலிருந்தும் (பாவங்களிலிருந்தும்) விடுதலை பெறுவர்।

Verse 4

भक्षणे च भवेदायुः पाने वै धर्मसंचयः । अलक्ष्मीनाशनं स्नाने सर्वैश्वर्यमवाप्नुयात्

இதனை உண்டால் ஆயுள் பெருகும்; இதனைப் பருகினால் தர்மச் சேர்க்கை உண்டாகும். இதனால் நீராடினால் அலட்சுமி அழியும்; எல்லா ஐஸ்வர்யங்களும் கிடைக்கும்।

Verse 5

यस्मिन्गृहे महासेन धात्री तिष्ठति सर्वदा । तस्मिन्गृहे न गच्छंति प्रेता दैतेय राक्षसाः

ஓ மஹாசேன, எந்த வீட்டில் தாத்ரீ (நெல்லி) எப்போதும் தங்கியிருக்கிறதோ, அந்த வீட்டிற்கு பேய்கள், தைத்யர்கள், ராட்சசர்கள் ஒருபோதும் வரார்।

Verse 6

न गंगा न गया चैव न काशी न च पुष्करम् । एकैव हि नृणां धात्री संप्राप्ते हरिवासरे

கங்கை அல்ல, கயா அல்ல, காசி அல்ல, புஷ்கரமும் அல்ல—ஹரியின் புனித நாளில் மனிதர்க்கு உண்மையான ஆதாரமும் போஷணமும் ஒரே தாத்ரீ விரதமே ஆகும்.

Verse 7

एकादश्यां पक्षयुगे धात्रीस्नानं करोति यः । सर्वपापक्षयं यांति विष्णुलोके महीयते

பக்ஷச் சந்தி ஏகாதசியில் தாத்ரீ (ஆமலகி) ஸ்நானம் செய்பவன் எல்லாப் பாபங்களும் நாசமடைந்து விஷ்ணுலோகத்தில் பெருமை பெறுவான்.

Verse 8

धात्रीफलं सदा सेव्यं भक्षणे स्नान एव च । नियतं पारणे विष्णोः स्नानमात्रे हरेर्दिने

தாத்ரீ (ஆமலகி) பழம் எப்போதும் சேவிக்கத்தக்கது—உண்ணுதலிலும் ஸ்நானத்திலும். விஷ்ணுவின் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பாரணத்திலும் ஹரிநாளிலும் குறைந்தது ஸ்நானமாவது விதியாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 9

संयते पारणे चैव धात्र्येकस्पर्शने नरः । भुक्त्वा तु लंघयेद्यस्तु एकादश्यां सितासिते

பாரண நேரத்தில் கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்து ஒரே தாத்ரீ பழத்தை மட்டும் தொடுபவன்—உண்டு விட்டுப் பின் சுக்ல அல்லது கிருஷ்ண பக்ஷ ஏகாதசி நியமத்தை மீறினால் குற்றம் அடைவான்.

Verse 10

एकेनैवोपवासेन कृतेन तु षडानन । सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ஓ ஷடானன! ஒரே ஒரு உபவாசம் செய்தாலே ஏழு பிறவிகளில் செய்த பாபங்களிலிருந்து விடுபடுவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 11

अक्षयं लभते स्वर्गं विष्णुसायुज्यमाव्रजेत् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन धात्रीव्रतं समाचर

மனிதன் அழியாத சொர்க்கத்தை அடைந்து, விஷ்ணு-சாயுஜ்யம் (திரு விஷ்ணுவுடன் ஒன்றுபாடு) பெறுவான். ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் தாத்ரீ விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 12

धात्रीद्रवेण सततं यस्य केशाः सुरंजिताः । न पिबेत्स पुनर्मातुः स्तनं कश्चित्षडानन

ஏ ஷடானன! யாருடைய கூந்தல் தாத்ரீத் திரவத்தால் எப்போதும் அழகாக நிறமூட்டப்பட்டிருக்கிறதோ, அவன் மீண்டும் தாயின் தாய்ப்பாலை ஒருபோதும் அருந்தக் கூடாது.

Verse 13

धात्रीदर्शनसंस्पर्शान्नाम्न उच्चारणेपि वा । वरदः संमुखो विष्णुः संतुष्टो भवति प्रियः

தாத்ரீ (ஆமலகி) மரத்தைப் பார்ப்பதாலும் தொடுவதாலும், அல்லது அதன் பெயரை மட்டும் உச்சரித்தாலும், வரம் அருளும் திருமால் முன்னிலையில் தோன்றி அன்புடன் மகிழ்வார்.

Verse 14

धात्रीफलं च यत्रास्ते तत्र तिष्ठति केशवः । तत्र ब्रह्मा स्थिरा पद्मा तस्मात्तां तु गृहे न्यसेत्

எங்கே தாத்ரீ (ஆமலகி) பழம் வைக்கப்படுகிறதோ, அங்கே கேசவன் தங்குவான். அங்கேயே பிரம்மாவும் நிலையான பத்மா (லக்ஷ்மி)யும் இருப்பர்; ஆகையால் அதை வீட்டில் வைத்திட வேண்டும்.

Verse 15

अलक्ष्मीर्नश्यते तत्र यत्र धात्री प्रतिष्ठति । संतुष्टास्सर्वदेवाश्च न त्यजंति क्षणं मुदा

எங்கே தாத்ரீ உறுதியாக நிறுவப்பட்டிருக்கிறதோ, அங்கே அலட்சுமி (துரதிர்ஷ்டம்) அழிகிறது; எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்ந்து ஆனந்தத்துடன் அந்த இடத்தை ஒரு கணமும் விட்டு விலகார்.

Verse 16

धात्रीफलेन नैवेद्यं यो ददाति महाधनम् । तस्य तुष्टो भवेद्विष्णुर्नान्यैः क्रतुशतैरपि

தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்) கனியை நைவேத்யமாக அர்ப்பணிப்பவன் மகாதனவான் எனக் கருதப்படுவான். அவன்மேல் விஷ்ணு திருப்தியடைவார்—நூறு யாகங்களாலும் பெற இயலாதது.

Verse 17

स्नात्वा धात्रीद्रवेणैव पूजयेद्यस्तु माधवम् । सोभीष्टफलमाप्नोति यद्वा मनसि वर्तते

தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்) சாறால் நீராடி மாதவன் (விஷ்ணு) வழிபடுபவன், மனத்தில் உள்ள விருப்பம் எதுவாயினும் அதற்குரிய பலனை அடைவான்.

Verse 18

तथैव लक्षणं स्मृत्वा पूजयित्वा फलेन तु । सुवर्णशतसाहस्रं फलमेति नरोत्तमः

அதேபோல், விதிக்கப்பட்ட இலக்கணங்களை நினைத்து, கனியால் முறையாக வழிபட்டால், சிறந்த மனிதன் ஒரு லட்சம் பொன்னுக்கு இணையான பலனை அடைவான்.

Verse 19

या गतिर्ज्ञानिनां स्कंद मुनीनां योगसेविनाम् । गतिं तां समवाप्नोति धात्रीसेवा रतो नरः

ஸ்கந்தா! ஞானிகளுக்கும் யோகசாதனையில் ஈடுபட்ட முனிவர்களுக்கும் கிடைக்கும் நிலை எதுவோ, தாத்ரீ (நெல்லி) மர சேவையில் ஈடுபடுபவனும் அதையே அடைவான்.

Verse 20

तीर्थसेवाभिगमने व्रतैश्च विविधैस्तथा । सा गतिर्लभ्यते पुंसां धात्रीफलसुसेवया

தீர்த்தங்களைச் சென்று சேவிப்பதாலும் பலவித விரதங்களை அனுஷ்டிப்பதாலும் கிடைக்கும் உயர்நிலை, தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்) கனியை பக்தியுடன் சிறப்பாகச் சேவிப்பதாலேயும் மனிதருக்கு கிடைக்கும்.

Verse 21

प्रीतिश्च सर्वदेवानां देवीनां नो गणस्य च । संमुखा वरदा स्नाने धात्रीफलनिषेवणे

நீராடும் வேளையிலும் தாத்ரீ (ஆமலகி) கனியை உண்ணும் வேளையிலும் எல்லாத் தேவர்கள், தேவியர் மற்றும் எங்கள் கணங்களின் பிரீதி நேரில் வந்து வரம் அருள்வதாகிறது।

Verse 22

ग्रहा दुष्टाश्च ये केचिदुग्राश्च दैत्यराक्षसाः । सर्वे न दुष्टतां यांतिधात्रीफल सुसेवनात्

தீய கிரகங்களும் கடும் தைத்திய-ராக்ஷசர்களும்—தாத்ரீ (ஆமலகி) கனியை நன்றாகவும் முறையாகவும் சேவித்தால், எவரும் தீங்கு செய்ய இயலாது.

Verse 23

सर्वयज्ञेषु कार्येषु शस्तं चामलकीफलम् । सर्वदेवस्य पूजायां वर्जयित्वा रविं सुत

எல்லா யாகங்களிலும் சடங்கு காரியங்களிலும் ஆமலகி (நெல்லிக்கனி) சிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. ஓ ரவியின் புதல்வா, சூரியனைத் தவிர மற்ற எல்லாத் தேவர்களின் பூஜையில் இதன் பயன்பாடு உத்தமம்.

Verse 24

तस्माद्रविदिने तात सप्तम्यां च विशेषतः । धात्रीफलानि सततं दूरतः परिवर्जयेत्

ஆகையால், அன்பனே, ஞாயிற்றுக்கிழமையிலும்—சிறப்பாக சப்தமி திதியிலும்—தாத்ரீ (ஆமலகி) கனிகளை எப்போதும் விலக்கி தூரத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 25

यस्तु स्नाति तथाश्नाति धात्रीं च रविवासरे । आयुर्वित्तं कलत्रं च सर्वं तस्य विनश्यति

ஞாயிற்றுக்கிழமையில் யார் நீராடி, அங்கே உணவு உண்டு, தாத்ரீ (ஆமலகி)யையும் சேவிக்கிறாரோ—அவரின் ஆயுள், செல்வம், மனைவி என அனைத்தும் அழிந்து போகும்.

Verse 26

संक्रान्तौ च भृगोर्वारे षष्ठ्यां प्रतिपिदि ध्रुवम् । नवम्यां चाप्यमायां च धात्रीं दूरात्परित्यजेत्

சங்கிராந்தி நாளிலும், வெள்ளிக்கிழமையிலும், ஷஷ்டி, பிரதிபதை, நவமி மற்றும் அமாவாசை நாளிலும்—தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்)யைத் தூரத்திலிருந்தே விலக்க வேண்டும்.

Verse 27

नासिकाकर्णतुंडेषु मृतस्य चिकुरेषु वा । तिष्ठेद्धात्रीफलं यस्य स याति विष्णुमंदिरम्

மரண நேரத்தில் தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்) பழத்தை இறந்தவரின் மூக்கு, காதுகள், வாய் அல்லது தலைமுடியின்மேலும் வைத்தால், அவர் விஷ்ணு-தாமத்தை அடைவார்.

Verse 28

धात्रीसंपर्कमात्रेण मृतो यात्यच्युतालयम् । सर्वपापक्षयस्तस्य स्वर्गं याति रथेन तु

தாத்ரீயின் (நெல்லிக்காய்) தொடுதல்மட்டுமே போதுமானது; இறந்தவரும் அச்யுதன் (விஷ்ணு) ஆலயத்தை அடைவார். அவனுடைய எல்லாப் பாவங்களும் அழிந்து, ரதத்தில் ஏறி ஸ்வர்க்கம் செல்கிறான்.

Verse 29

धात्रीद्रवं नरो लिप्त्वा यस्तु स्नानं समाचरेत् । पदेपदेश्वमेधस्य फलं प्राप्नोति धार्मिकः

தர்மநெறியாளர் தாத்ரீ-சாற்றை உடலில் பூசி நீராடினால், ஒவ்வொரு அடியிலும் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனைப் பெறுவார்.

Verse 30

अस्य दर्शनमात्रेण ये वै पापिष्ठजंतवः । सर्वे ते प्रपलायंते ग्रहा दुष्टाश्च दारुणाः

இதன் தரிசனமட்டுமே செய்தால், மிகப் பாவமிகுந்த உயிர்கள் அனைத்தும் ஓடிப்போகும்; அதுபோல தீயதும் கொடியதுமான கிரகதோஷங்களும் விலகும்.

Verse 31

पुरैकः पुल्कसः स्कंद मृगयार्थं वनं गतः । मृगपक्षिगणान्हत्वा तृषया परिपीडितः

ஏ ஸ்கந்தா, ஒருகாலத்தில் ஒரு புல்கசன் வேட்டைக்காக வனத்திற்குச் சென்றான். மானங்களையும் பறவைக் கூட்டங்களையும் கொன்று, கடும் தாகத்தால் வாடினான்.

Verse 32

क्षुधयामलकीवृक्षं पुरः पीनफलान्वितम् । दृष्ट्वा संरुह्य सहसा चखाद फलमुत्तमम्

பசியால் வாடியவன், முன்பாகப் பருத்த கனிகளால் நிறைந்த நெல்லிக்காய் மரத்தைப் பார்த்தான். உடனே ஏறி ஒரு சிறந்த கனியைத் தின்றான்.

Verse 33

ततो दैवात्सवृक्षाग्रान्निपपात महीतले । वेदनागाढसंविद्धः पंचत्वमगमत्तदा

பின்பு விதிவசமாக அவன் மரத்தின் உச்சியிலிருந்து நிலத்தில் விழுந்தான். கடும் வேதனையால் துளைக்கப்பட்டவனாய் அப்பொழுதே பஞ்சபூதங்களுக்குள் லயமானான்.

Verse 34

ततः प्रेतगणाः सर्वे रक्षोभूतगणास्तथा । तनुं वोढुं मुदा सर्वे ये वै शमनसेवकाः

அப்போது எல்லாப் பிரேதக் கணங்களும், அதுபோல ராட்சசர் மற்றும் பூதக் கூட்டங்களும்—சமனன் (யமன்) சேவகர்கள்—மகிழ்ச்சியுடன் அந்த உடலைச் சுமக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 35

न शक्नुवंति चांडालं मृतं द्रष्टुं महाबलाः । अन्योन्यं विग्रहस्तेषां ममायमिति भाषताम्

அந்த மாபெரும் வலிமையுடையோர் இறந்த சாண்டாளனைப் பார்க்கவும் இயலவில்லை. அவர்களிடையே சச்சரவு எழுந்து, “இவன் என்னுடையவன்” என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர்.

Verse 36

ग्रहीतुं चापि नेतुं च न शक्तास्ते परस्परम् । ततस्ते तु समालोक्य गता मुनिगणान्प्रति

அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பிடிக்கவும் முடியவில்லை; இழுத்துச் செல்லவும் இயலவில்லை. பின்னர் சுற்றிலும் நோக்கி முனிவர் கூட்டத்தினிடமே சென்றனர்.

Verse 37

प्रेता ऊचुः । किमर्थं मुनयो धीराश्चांडालं पापकारिणम् । प्रेक्षितुं न वयं शक्ता न चापि यमसेवकाः

பிரேதர்கள் கூறினர்—திடமுள்ள முனிவர்கள் அந்தப் பாவச் செயல் புரியும் சண்டாளனை ஏன் காண விரும்புகின்றனர்? நாங்களும் அவனைப் பார்க்க இயலாது; யமனின் சேவகரும் இயலார்.

Verse 38

म्रियंते पातिता ये च स्थिरैर्युद्धपराङ्मुखाः । साहसैः पातिता भीता वज्राग्निकाष्ठपीडिताः

வீழ்த்தப்பட்டவர்கள் இறக்கின்றனர்—உறுதியானவராயினும் போரிலிருந்து விலகும்வர்கள்; அவசரத் துணிச்சல் தாக்குதலால் வீழ்ந்து அஞ்சி, வஜ்ரம், அக்கினி, மரத்தடி அடிகளால் துன்புறுவோர்.

Verse 39

सिंहव्याघ्रहता मर्त्या व्याघ्रैर्वा जलजंतुभिः । जलस्थलस्थिताः प्रेताः वृक्षपर्वतपातिताः

சிங்கம் அல்லது புலியால் கொல்லப்பட்ட மனிதர்கள், அல்லது புலிகளாலும் நீர்வாழ் உயிர்களாலும் கொல்லப்பட்டவர்கள்; நீரிலும் நிலத்திலும் தங்கும் பிரேதர்கள், மரங்களிலோ மலைகளிலோ இருந்து விழுந்தவர்கள்—இவர்களே குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.

Verse 40

पशुपक्षिहता ये च कारागारे गरे मृताः । आत्मघातमृता ये च श्राद्धादिकर्मवर्जिताः

மிருகங்களாலும் பறவைகளாலும் கொல்லப்பட்டவர்கள், சிறையில் இறந்தவர்கள், விஷத்தால் இறந்தவர்கள்; தற்கொலை செய்து இறந்தவர்கள், மேலும் ஸ்ராத்தம் முதலிய கர்மங்கள் இன்றித் துறக்கப்பட்டவர்கள்—இவர்களே கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 41

गूढकर्ममृता धूर्ता गुरुविप्रनृपद्विषः । पाषंडाः कौलिकाः क्रूरा गरदाः कूटसाक्षिणः

மறைபாவச் செயல்களில் மூழ்கிய துரோகிகள், குரு‑பிராமண‑அரசரை வெறுப்போர்; பாசண்டர்கள், கபடச் சமயத்தினர், கொடூரர்கள், விஷமிடுவோர், பொய்ச் சாட்சியர்।

Verse 42

आशौचान्नस्य भोक्तारः प्रेतभोग्या न संशयः । ममायमिति भाषंतो नेतुं तं च न शक्नुमः

அசௌசத்தால் கிடைத்த அன்னத்தை உண்ணுவோர், ஐயமின்றி பிரேதங்களின் போக்யராவர். ‘இது என்னுடையது’ என்றாலும் அதை உடன் எடுத்துச் செல்ல இயலார்।

Verse 43

आदित्य इव दुष्प्रेक्ष्यः किंवा कस्य प्रभावतः । मुनय ऊचुः । अनेन भक्षितं प्रेताः पक्वं चामलकीफलम्

இவன் சூரியனைப் போலக் காண இயலாதவன்—இது யாருடைய பிரபாவத்தால்? முனிவர்கள் சொன்னார்: ‘இவனால் பிரேதர்கள் பழுத்த ஆமலகி (நெல்லிக்காய்) கனியை உண்டனர்.’

Verse 44

तत्संगं यांति तस्यैव फलानि प्रचुराणि च । तेनैव कारणेनायं दुष्प्रेक्ष्यो भवतां ध्रुवम्

அவர்கள் அவனுடைய சங்கத்தையே அடைகின்றனர்; அதிலிருந்து மிகுந்த பலன்களும் உண்டாகின்றன. அதே காரணத்தால் இது உங்களுக்கு நிச்சயமாகக் காண அரிது.

Verse 45

वृक्षाग्रपतितस्याथ प्राणः स्नेहान्न च त्यजेत् । नायं चारेण सूर्यस्य न चान्ये पापकारिणः

மரத்தின் உச்சியிலிருந்து விழுந்தாலும் பாசத்தால் உயிரைத் துறக்கக் கூடாது. இது சூரியனின் இயக்கத்தால் அல்ல; வேறு பாவிகளாலும் அல்ல.

Verse 46

धात्रीभक्षणमात्रेण पापात्पूतो व्रजेद्दिवम् । प्रेता ऊचुः । पृच्छामो वो ह्यविज्ञानान्न वयं निंदकाः क्वचित्

தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்) பழத்தை உண்ணும் அளவினாலேயே பாவம் நீங்கி தூய்மையடைந்து சொர்க்கம் அடைவான். பிரேதர்கள் கூறினர்—அறியாமையால் உங்களை வினவுகிறோம்; எந்நேரமும் நிந்திப்போர் அல்லோம்.

Verse 47

विष्णुलोकाद्विमानं तु यावन्नैवात्र गच्छति । उच्यतां मुनिशार्दूला वो द्रुतं मनसि स्थितम्

விஷ்ணுலோகத்திலிருந்து விமானம் இங்கு வரும்வரை, ஓ முனிசார்தூலர்களே, உங்கள் மனத்தில் நிலைத்ததை விரைவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 48

यावद्द्विजा न घोषंति वेदमंत्रादिकल्पितम् । घोष्यंते यत्र वेदाश्च मंत्राणि विविधानि च

இருமுறை பிறந்தோர் வேதத்தை—அதிலிருந்து அமைந்த விதி, மந்திரங்களுடன்—ஒலிக்கச் செய்யாதவரை அந்த இடம் குறைவுடையதாகும். ஆனால் எங்கு வேதங்களும் பலவகை மந்திரங்களும் உரக்கப் பாடப்படுகின்றனவோ, அந்த இடம் புனிதமடைகிறது.

Verse 49

पुराणस्मृतयो यत्र क्षणं स्थातुं न शक्नुमः । यज्ञहोमजपस्थानदेवतार्चनकर्मणाम्

எங்கு புராணங்களும் ஸ்மிருதிகளும் ஒரு கணமும் தங்க இயலாதோ, அங்கு யாகம், ஹோமம், ஜபம், தீர்த்தசேவை, தேவார்ச்சனை ஆகிய கடமைகளில் வீழ்ச்சி ஏற்படுகிறது.

Verse 50

पुरतो वै न तिष्ठामस्तस्माद्वृत्तं समुच्यताम् । किं वै कृत्वा प्रेतयोनिं लभंते हि नरा द्विजाः

நாங்கள் உங்கள் முன் நிற்க இயலாது; ஆகவே நடந்த நிகழ்வைச் சொல்லுங்கள். ஓ த்விஜரே, எந்தச் செயல்களைச் செய்து மனிதர்கள் பிரேதயோனியை அடைகிறார்கள்?

Verse 51

श्रोतुमिच्छामहे सम्यक्कथं वै विकृतं वपुः । द्विजा ऊचुः । शीतवातातपक्लेशैः क्षुत्पिपासाविशेषकैः

உடல் உண்மையில் எவ்வாறு விகாரமடைந்தது என்பதை நாங்கள் தெளிவாகக் கேட்க விரும்புகிறோம். த்விஜர்கள் கூறினர்—குளிர், காற்று, வெப்பத்தின் துன்பங்களாலும், பசி-தாகத்தின் விசேஷ வேதனைகளாலும்.

Verse 52

अन्यैरपि च दुःखैर्ये पीडिताः कूटसाक्षिणः । वधबंधप्रमीताश्च प्रेतास्ते निरयं गताः

பிற துன்பங்களாலும் வாட்டப்படுகின்ற பொய்ச் சாட்சிகள், கொலை அல்லது சிறைத் தண்டனையால் உயிரிழந்தவர்களும்—அவர்கள் பிரேதராகி நரகத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 53

छिद्रान्वेषपरा ये च द्विजानां कर्मघातिनः । तथैव च गुरूणां च ते प्रेताश्चापुनर्भवाः

குறை தேடுவதில் மூழ்கி, த்விஜர்களின் தர்மக் கடமைகளைத் தடை செய்பவரும், குருமார்க்கும் தீங்கு விளைவிப்பவரும்—அவர்கள் பிரேதராகி மறுபிறவி பெறார்.

Verse 54

दीयमाने द्विजाग्र्ये तु दातारं प्रतिविध्यति । चिरं प्रेतत्वमाश्रित्य नरकान्न निवर्तते

உத்தம த்விஜருக்கு தானம் அளிக்கப்படும் வேளையில் தானதாரரைத் தாக்குபவன்—நீண்ட காலம் பிரேதநிலையை அடைந்து நரகத்திலிருந்து மீளான்.

Verse 55

परस्य वाऽत्मनो वा गां कृत्वा पीडनवाहने । न पालयंति ये मूढास्ते प्रेताः कर्मजा भुवि

மூடர்கள், பிறருடையதாயினும் தங்களுடையதாயினும், பசுவை வேதனை தரும் பாரம் இழுப்பதற்கு இணைத்து பாதுகாக்காதவர்கள்—தம் கர்மவினையால் இவ்வுலகில் பிரேதராகிறார்கள்.

Verse 56

हीनप्रतिज्ञाश्चासत्यास्तथा भग्नव्रता नराः । नलिनीदलभुक्ताश्च ते प्रेताः कर्मजा भुवि

வாக்குறுதியில் குறைந்தவர்களும் பொய்யர்களும் விரதம் முறித்தவர்களும் ஆகிய மனிதர்கள்—தாமரை இலைகளை உணவாகக் கொண்டு, தம் கர்மவினையால் பிறந்த பிரேதங்களாய் பூமியில் அலைகின்றனர்।

Verse 57

विक्रीणन्ति सुतां शुद्धां स्त्रियं साध्वीमकंटकाम् । पितृव्यमातुलादेश्च ते प्रेताः कर्मजा भुवि

தம் தூய மகளை—சதீ, குற்றமற்ற நிர்மலப் பெண்ணை—விற்பவர்கள், மேலும் தந்தை வழி மாமன், தாய் வழி மாமன் முதலியோரும், தம் கர்மவினையால் பிறந்த பிரேதங்களாய் பூமியில் அலைகின்றனர்।

Verse 58

एते चान्ये च बहवः प्रेता जाताः स्वकर्मभिः । प्रेता ऊचुः । न भवंति कथं प्रेताः कर्मणा केन वा द्विजाः

இவர்களும் இன்னும் பலரும் தம் தம் கர்மத்தால் பிரேதர்களானார்கள். பிரேதர்கள் கூறினர்—ஓ த்விஜர்களே, நாம் எவ்வாறு பிரேதராகிறோம்? எந்தக் கர்மத்தால் இது நிகழ்கிறது?

Verse 59

हिताय वदनस्तूर्णं सर्वलोकहितं परम् । द्विजा ऊचुः । येन चैव कृतं स्नानं जले तीर्थस्य धीमता

அனைவரின் நலனுக்காக விரைந்து உரைத்து, எல்லா உலகங்களுக்கும் நன்மை தரும் பரம வாக்கை அவர் கூறினார். த்விஜர்கள் கூறினர்—இந்தத் தீர்த்தத்தின் நீரில் ஸ்நானம் செய்த ஞானி யார்?

Verse 60

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे तुलसीमाहात्म्यं नाम षष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் முதல் ஸ்ருஷ்டிகண்டத்தில் ‘துளஸீமாஹாத்மியம்’ எனப்படும் அறுபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 61

पूजयित्वा हरिं मर्त्याः प्रेतत्वं न व्रजंति वै । वेदाक्षरप्रसूतैश्च स्तोत्रमंत्रादिभिस्तथा

ஹரியை வழிபட்டால் மனிதர்கள் உண்மையிலே பிரேதநிலைக்குச் செல்லார்; குறிப்பாக வேத எழுத்துகளிலிருந்து தோன்றிய ஸ்தோத்திர‑மந்திரங்களால் வழிபாடு செய்தால்।

Verse 62

देवानां पूजने रक्ता न वै प्रेता भवंति ते । श्रुत्वा पौराणिकं वाक्यं दिव्यं च धर्मसंहितम्

தேவர்களை வழிபடுவதில் ஈடுபட்டோர் நிச்சயமாகப் பிரேதராக மாறார்; தெய்வீகமும் தர்ம‑சங்கிரகமாகவும் உள்ள புராணவாக்கை கேட்டால் அந்தத் துர்கதியிலிருந்து விடுபடுவர்।

Verse 63

पाठयित्वा पठित्वा च पिशाचत्वं न गच्छति । व्रतैश्च विविधैः पूताः पद्माक्षधारणैस्तथा

இதனைப் பாராயணம் செய்யச் செய்து, தானும் பாராயணம் செய்தால் பிசாசுநிலைக்குச் செல்லார்; பலவித விரதங்களால் தூய்மையடைந்து, பத்மாக்ஷப் பெருமானின் சின்னங்களைத் தரித்தாலும் பாதுகாப்பு உண்டாகும்।

Verse 64

जप्त्वा पद्माक्षमालायां प्रेतत्वं नैव गच्छति । धात्रीफलद्रवैः स्नात्वा नित्यं तद्भक्षणे रताः

பத்மாக்ஷ (தாமரை விதை) மாலையில் ஜபம் செய்தால் பிரேதநிலைக்கே செல்லார்; நெல்லிக்காய் சாறால் நீராடி, அதை நித்தமும் உண்ணுவதில் ஈடுபட்டால் நன்மை பெறுவர்।

Verse 65

तेन विष्णुं सुसंपूज्य न गछंति पिशाचताम् । प्रेता ऊचुः । सतां संदर्शनात्पुण्यमिति पौराणिका विदुः

இவ்வாறு விஷ்ணுவை முறையாக வழிபட்டால் அவர்கள் பிசாசுநிலைக்குச் செல்லார். பிரேதங்கள் கூறின—‘சத்புருஷர்களின் தரிசனமே புண்ணியம்’ என்று புராண அறிஞர்கள் அறிவர்।

Verse 66

तस्माद्वो दर्शनं जातं हितं नः कर्तुमर्हथ । प्रेतभावाद्यथामुक्तिः सर्वेषां नो भविष्यति

ஆகையால் இப்போது உங்கள் தரிசனம் பெற்ற நாம், எங்களுக்குப் பயனளிக்கும் செயலை நீங்கள் அருள வேண்டும்; எங்களெல்லாரும் பிரேதநிலையிலிருந்து விடுபட்டு மோட்சத்தை அடையும்படியாக.

Verse 67

व्रतोपदेशकं धीरा युष्माकं शरणागताः । ततो दयालवः सर्वे तानूचुर्द्विजसत्तमाः

“ஓ திடமுள்ளவர்களே, விரத உபதேசம் வேண்டி நாங்கள் உங்கள் சரணடைந்தோம்.” அப்போது கருணையால் உருகிய அந்தச் சிறந்த த்விஜப் பிராமணர்கள் அனைவரும் அவர்களிடம் கூறினர்.

Verse 68

धात्रीणां भक्षणं शीघ्रं कुर्वतां मुक्तिहेतवे । प्रेता ऊचुः । धात्रीणां दर्शने विप्रा वयं स्थातुं न शक्नुमः

“விடுதலைக்காக விரைவில் தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்) பழத்தை உண்ணுங்கள்.” பிரேதர்கள் கூறினர்—“ஓ விப்ரர்களே, தாத்ரீயை காணும் மாத்திரத்திலேயே நாங்கள் அருகில் நிற்க இயலாது.”

Verse 69

कथं तेषां फलानां च शक्ता वै भक्षणेधुना । द्विजा ऊचुः । अस्माकं वचनेनात्र धात्रीणां भक्षणं शिवम्

“அப்படியிருந்தும் நீங்கள் அந்தப் பழங்களை இப்போது எவ்வாறு உண்ண இயலும்?” த்விஜர்கள் கூறினர்—“இங்கே எங்கள் வாக்கினால் தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்) பழ உண்ணுதல் சிவமயம், மங்களகரமாகும்.”

Verse 70

फलिष्यति परं लोकं तस्माद्गंतुं समर्हथ । अथ तेभ्यो वरं लब्ध्वा धात्रीवृक्षं पिशाचकैः

இது உச்சமான உலகத்தை அளிக்கும்; ஆகையால் அங்கே செல்லுதல் உங்களுக்கு உரியது. பின்னர் அவர்களிடமிருந்து வரம் பெற்று, பிசாசுகளுடன் தாத்ரீ மரத்தினை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 71

समारुह्य फलं प्राप्य भक्षितं लीलया तदा । ततो देवालयात्तूर्णं रथं पीनसुशोभनम्

அவன் ஏறி கனியைப் பெற்று அப்போது விளையாட்டாக அதை உண்டான். பின்னர் ஆலயத்திலிருந்து விரைவாக மிகச் சிறப்பாக அலங்கரிக்கப்பட்ட, ஒளிவீசும் ரதம் வெளிப்பட்டது.

Verse 72

आगतं तं समारुह्य सचांडालपिशाचकाः । गतास्ते त्रिदिवं पुत्र व्रतैर्यज्ञैः सुदुर्लभम्

வந்த அந்த ரதத்தில் ஏறி அவர்கள்—சாண்டாளரும் பிசாசுகளும் உடனாக—மகனே, விரதங்களாலும் யாகங்களாலும் கூட மிக அரிதாகக் கிடைக்கும் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) சென்றனர்.

Verse 73

स्कंद उवाच । धात्रीभक्षणमात्रेण पुण्यं लब्ध्वा दिवं गताः । तद्भक्षिणः कथं स्वर्गं न गच्छंति नरादयः

ஸ்கந்தன் கூறினான்—தாத்ரீ (நெல்லிக்காய்)யை உண்டதுமட்டுமே அவர்களுக்கு புண்ணியம் கிடைத்து சுவர்க்கம் சென்றனர். அப்படியெனில் அதை உண்ணும் மனிதர் முதலியோர் ஏன் சுவர்க்கம் செல்லவில்லை?

Verse 74

ईश्वर उवाच । पूर्वं ते ज्ञानलोपाच्च न जानंति हिताहितम् । उच्छिष्टं श्वभिरुत्स्पृष्टं श्लेष्ममूत्रं शकृत्तु वा

ஈசுவரன் கூறினான்—முன்பு அறிவு மறைந்ததால் அவர்கள் நலம்-தீமை அறியவில்லை; நாய்கள் தொட்ட எச்சில் படிந்த மீதம், சளி, சிறுநீர் அல்லது மலத்தையும் கூட (ஏற்றதாக) எண்ணினர்.

Verse 75

मत्वा च मोहिताः श्रेष्ठं प्रेतादंति सदैव हि । शकृच्छौचजलं वांतं बलिसूकरकुक्कुटैः

மயக்கமடைந்து அவர்கள் அதையே சிறந்தது என எண்ணி எப்போதும் பிரேதங்களைப் போல உண்ணுகின்றனர்—மலம், மலச்சுத்தி நீர், வாந்தி—பலியுணவைத் தின்று வாழும் பன்றிகளும் கோழிகளும் போல.

Verse 76

मृतके सूतके जप्यं न त्यक्तं येन केनचित् । तस्यान्नं च जलं प्रेताः खादंति तु सदैव हि

மரணத் தீட்டு அல்லது பிறப்புத் தீட்டு காலத்தில் நிறுத்த வேண்டிய ஜபத்தை யார் நிறுத்தாமல் தொடர்கிறாரோ, அவருடைய அன்னமும் நீரும் பிரேதர்கள் எப்போதும் உண்ணுகின்றனர்.

Verse 77

दुर्दांता गृहिणी यस्य शुचिसंयमवर्जिता । गुरुनिःसारिता दुष्टा संति प्रेताश्च तत्र वै

யாருடைய இல்லத்தரசி அடங்காதவளாய், தூய்மையும் தன்னடக்கமும் இன்றித் தீயவளாய், மூத்தோர்களையும் குருமார்களையும் வெளியேற்றுகிறாளோ, அங்கே நிச்சயமாகப் பிரேதர்கள் குடியிருப்பர்.

Verse 78

अपुङ्गवाः कुलैर्जात्या बलोत्साहविवर्जिताः । बधिराश्च कृशा दीनाः पिशाचाः कर्मजातयः

தாழ்ந்த குலங்களில் பிறந்து, வலிமையும் முயற்சியும் இன்றி, செவிடாய், ஒல்லியாய், துன்புற்றவராய் இருப்போர்—இவர்கள் கர்மவிளைவால் தோன்றிய பிசாசு வகையினர்.

Verse 79

क्षणं च मंगलं नास्ति दुःखैर्देहयुता भृशम् । तेनैव विकृताकाराः सर्वभोगविवर्जिताः

ஒரு கணமும் மங்களம் இல்லை; உடலுடன் இருப்போர் கடும் துயரால் மிகுந்த பாரம் சுமக்கின்றனர். அதே துயரத்தால் அவர்கள் உருவம் சிதைந்து, எல்லா இன்பங்களிலிருந்தும் விலக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 80

नग्नका रोगसंतप्ता मृता रूक्षा मलीमसाः । एते चान्ये च दुःखार्ताः सदैव प्रेतजातयः

நிர்வாணமாய், நோயால் வாடி, இறந்ததுபோல், உலர்ந்தும் அழுக்காறும் இருப்போர்—இவர்கள் மற்றும் பிற துயருற்றவர்களும் எப்போதும் பிரேத வகையினரே.

Verse 81

तेन कर्मविपाकेन जायंते काममीदृशाः । पितृमातृगुरूणां च देवनिंदापराश्च ये

அந்தக் கர்மத்தின் பரிபாகத்தால், ஆசையால் தூண்டப்பட்டு அத்தகையோர் பிறக்கின்றனர்—தேவர்களை நிந்திப்போர்; தந்தை, தாய், குருவையும் இகழ்வோர்.

Verse 82

पाषंडाः कौलिकाः पापास्ते प्रेताः कर्मजा भुवि । गलपाशैर्जलैः शस्त्रैर्गरलैरात्मघातकाः

பாஷண்டர்கள், கௌலிக/காபாலிக வழியினர் போன்ற பாவிகள் தம் கர்மவிளைவால் பூமியில் பிரேதராகப் பிறக்கின்றனர்; தூக்கில், நீரில் மூழ்கி, ஆயுதம் அல்லது விஷத்தால் தம்மைத் தாமே அழித்துக் கொள்கிறார்கள்।

Verse 83

इहलोके च ते प्रेताश्चांडालादिषु संभवाः । अंत्यजाः पतिताश्चैव पापरोगमृताश्च ये

இவ்வுலகிலேயே அந்தப் பிரேதர்கள் சாண்டாளர் முதலிய யோனிகளில் பிறக்கின்றனர்—அந்த்யஜர், பதிதர், மேலும் பாவநோயால் இறந்தோர்—இவர்கள் அனைவரும் இங்கே குறிக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 84

अंत्यजैर्घातिता युद्धे ते प्रेता निश्चिता भुवि । महापातकसंयुक्ता विवाहे च बहिष्कृताः

அந்த்யஜர்களால் போரில் கொல்லப்படுவோர் பூமியில் நிச்சயமாகப் பிரேதர்களாகக் கருதப்படுவர்; அவர்கள் மகாபாதகங்களால் மாசுபட்டு, திருமணச் சடங்குகளிலிருந்தும் விலக்கப்படுவர்।

Verse 85

शौर्यात्साहसिका ये च ते प्रेताः कर्मजा भुवि । राजद्रोहकरा ये च पितॄणां द्रोहचिंतकाः

வீரத்தினென்ற அகந்தையால் துணிச்சலான வன்முறைக் காரியங்களைச் செய்பவர்கள் தம் கர்மவிளைவால் பூமியில் பிரேதயோனியை அடைவர்; அதுபோல அரசதுரோகம் செய்பவரும், பித்ருக்களுக்கு துரோகம் எண்ணுபவரும் அத்தகையவரே.

Verse 86

ध्यानाध्ययनहीनाश्च व्रतैर्देवार्चनादिभिः । अमंत्राः स्नानहीनाश्च गुरुस्त्रीगमने रताः

தியானமும் சாஸ்திரப் பயிலும் இன்றிப் விரதம், தேவாராதனை முதலியவற்றைச் செய்பவர்கள்; மந்திரமின்றி, ஸ்நான விதியின்றி, குருவின் மனைவியுடன் சேர்வதில் ஆசை கொண்டவர்கள் ஆவர்.

Verse 87

तथैव चांत्यजस्त्रीषु दुर्गतासु च संगताः । मृताः क्रूरोपवासेन म्लेच्छदेशस्थिता मृताः

அதேபோல் அந்த்யஜப் பெண்களுடனும் துன்பநிலையில் வீழ்ந்த பெண்களுடனும் சேர்ந்தவர்கள்; கடுமையான உபவாசத்தால் இறந்தவர்கள், ம்லேச்ச தேசங்களில் வாழ்ந்து இறந்தவர்கள்—இவர்கள் அனைவரும் துயரமான நிலையில் இறந்தவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 88

म्लेच्छभाषायुताशुद्धास्तथाम्लेच्छोपजीविनः । अनुवर्तंति ये म्लेच्छान्स्त्रीधनैरुपजीवकाः

ம்லேச்சர்களின் மொழியை ஏற்று அசுத்தராவோரும், ம்லேச்சர்களைச் சார்ந்து வாழ்வோரும்; ம்லேச்சர்களைப் பின்பற்றி பெண்களின் செல்வத்தால் வாழ்வோரும்—இவர்களும் மாசுடையோர் எனக் கருதப்படுகின்றனர்.

Verse 89

स्त्रियो यैश्च न रक्ष्यंते ते प्रेता नात्र संशयः । क्षुधासंतप्तदेहं तु श्रांतं विप्रं गृहागतम्

பெண்களை யார் காக்கவில்லையோ அவர்கள் பிரேதராகிறார்கள்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் பசியால் வாடிய உடலுடன், களைப்பால் சோர்ந்த பிராமணன் வீட்டிற்கு வந்தபோது (அவனை மதிக்காதவர்கள்).

Verse 90

गुणपुण्यातिथिं त्यक्त्वा पिशाचत्वं व्रजंति ते । विक्रीणंति च वै गाश्च म्लेच्छेषु च गवाशिषु

நற்குணமும் புண்ணியமும் உடைய அதிதியைத் துறந்து அவர்கள் பிசாசுநிலைக்கு வீழ்கிறார்கள். அவர்கள் பசுக்களையும் விற்கிறார்கள்—ம்லேச்சர்களுக்கும், கவை வாழ்வோரான ‘கவாசிஷ’ருக்கும் கூட.

Verse 91

प्रेतलोके सुखं स्थित्वा ते च यांत्यपुनर्भवम् । अशौचाभ्यंतरे ये च जाताश्च पशवो मृताः

பிரேதலோகத்தில் இன்பமுடன் தங்கி, அவர்களும் அபுனர்பவம் (மீள்பிறவி அற்ற நிலை) அடைகின்றனர். அசௌசக் காலத்திற்குள் பிறந்து அதிலேயே இறந்த விலங்குகளுக்கும் இதே விதி பொருந்தும்.

Verse 92

चिरं प्रेताः पिशाचाश्च मृता जाताः पुनः पुनः । जातकर्ममुखैश्चैव संस्कारैर्ये विविर्जिताः

ஜாதகர்மம் முதலான ஸம்ஸ்காரங்கள் இன்றியவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் பிறந்து இறக்கின்றனர்; நீண்ட காலம் பிரேதமும் பிசாசும் ஆகிய நிலையிலேயே தங்குகின்றனர்.

Verse 93

एकैकस्मिश्च संस्कारे प्रेतत्वं परिहीयते । स्नानसंध्यासुरार्चाभिर्वेदयज्ञव्रताक्षरैः

ஒவ்வொரு ஸம்ஸ்காரமும் நிகழ்ந்தபோது பிரேதத்தன்மை படிப்படியாகக் குறைகிறது—ஸ்நானம், ஸந்த்யாவந்தனம், தேவர்ச்சனை, வேதபாராயணம், யாகம், விரதம், மற்றும் புனித அக்ஷர ஜபம் ஆகியவற்றால்.

Verse 94

आजन्मवर्जिताः पापास्ते प्रेताश्चापुनर्भवाः । भोजनोच्छिष्टपात्राणि यानि देहमलानि च

பிறப்பிலிருந்தே (உரிய ஸம்ஸ்காரங்கள் இன்றி) வஞ்சிக்கப்பட்ட பாவிகள் பிரேதராகி, அபுனர்பவம்—மீள்பிறவியிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட நிலை—அடைகின்றனர்; அவர்கள் எஞ்சிய உணவு ஒட்டிய பாத்திரங்களையும் உடல் மலங்களையும் போன்ற அசுத்தங்களையும் சார்ந்து வாழ்கின்றனர்.

Verse 95

निपातयंति ये तीर्थे ते प्रेता नात्र संशयः । दानमानार्चनैर्नैव यैर्विप्रा भुवि तर्पिताः

தானம், மரியாதை, பூஜை ஆகியவற்றால் பூமியில் பிராமணர்களைத் திருப்திப்படுத்தாமல் தீர்த்தத்தில் (சடலத்தை) வீசுவோர் பிரேதராகின்றனர்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 96

पितरो गुरवश्चैव प्रेतास्ते कर्मजा भृशम् । पतिं त्यक्त्वा च या नार्यो वसंति चेतरैर्जनैः

பித்ருக்களும் குருமார்களும் கூட—தம் தம் கர்மதோஷத்தால் மிகுந்து பிரேதநிலையை அடைகின்றனர்; கணவனைத் துறந்து பிற ஆண்களுடன் வாழும் பெண்கள் காரணமாக இவ்வாறு ஆகும்.

Verse 97

प्रेतलोके चिरं स्थित्वा जायंते चांत्ययोनिषु । पतिं च वंचयित्वा या विषयेंद्रियमोहिताः

பிரேதலோகத்தில் நீண்ட காலம் தங்கி, அவர்கள் மிகத் தாழ்ந்த யோனிகளில் பிறக்கின்றனர்; விஷயங்களாலும் இந்திரிய இன்பங்களாலும் மயங்கி கணவனை ஏமாற்றும் பெண்கள் இவ்வாறு ஆவர்.

Verse 98

मिष्टं चादंति याः पापास्तास्तु प्रेताश्चिरं भुवि । विण्मूत्रभक्षका ये च ब्रह्मस्व भक्षणे रताः

இனிப்புப் பண்டங்களை உண்ணும் பாவப் பெண்கள் பூமியில் நீண்ட காலம் பிரேதராக இருப்பர்; மலமும் மூத்திரமும் உண்ணுவோர் பிராமணச் சொத்து (பிரஹ்மஸ்வம்) விழுங்குவதில் ஆசை கொண்டவர்களே.

Verse 99

अभक्ष्यभक्षकाश्चान्ये ते प्रेताश्चापुनर्भवाः । बलाद्ये परवस्तूनि गृह्णंति न ददत्यपि

உண்ணத் தகாததை உண்ணுவோர் பிரேதராகி ‘அபுனர்பவ’ (மறுபிறவி மறுக்கப்படும் நிலை) அடைவர்; வலுக்கட்டாயமாக பிறருடைய பொருள்களைப் பறித்து எதையும் தராதவரும் அதே கதியை அடைவர்.

Verse 100

अतिथीनवमन्यंते प्रेता निरयमास्थिताः । तस्मादामलकीं भुक्त्वा स्नात्वा तस्य द्रवेण च

விருந்தினரை அவமதிப்போர் பிரேதராகி நரகத்தில் தங்குவர்; ஆகையால் ஆமலகி (நெல்லிக்காய்) உண்டு, அதன் சாறால் நீராடவும் வேண்டும்.

Verse 101

सर्वपापाद्विनिर्मुक्तो विष्णुलोके महीयते । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सेवयामलकीं शिवाम्

எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டவன் விஷ்ணுலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான். ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் சிவமங்கலமான ஆமலகி (நெல்லிக்காய்)யை வழிபட்டு சேவிக்க வேண்டும்.

Verse 102

य इदं शृणुयान्नित्यं पुण्याख्यानमिदं शुभम् । सर्वपाप प्रपूतात्मा विष्णुलोके महीयते

இந்த மங்கலமான புண்ணியக் கதையை தினமும் கேட்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் முற்றிலும் தூய்மையடைந்து விஷ்ணுலோகத்தில் போற்றப்படுவான்.

Verse 103

श्रावयेत्सततं लोके वैष्णवेषु विशेषतः । स याति विष्णुसायुज्यमिति पौराणिका विदुः

உலகில் இதை இடையறாது பாராயணம் செய்து கேட்கச் செய்ய வேண்டும்—சிறப்பாக வைஷ்ணவர்களிடையே. அத்தகையவன் விஷ்ணு-சாயுஜ்யத்தை அடைவான்; என்று புராண அறிஞர்கள் கூறுவர்.

Verse 104

स्कंद उवाच । महीरुह फलं ज्ञातं प्रपूतं द्विविधं प्रभो । इदानीं श्रोतुमिच्छामि पत्रं पुष्पं सुमोक्षदम्

ஸ்கந்தன் கூறினான்—பிரபோ! புனிதமான மரத்தின் கனியின் பயன் இருவகை என நான் அறிந்தேன். இப்போது மிகச் சிறந்த மோக்ஷம் அளிக்கும் அதன் இலை மற்றும் மலரைப் பற்றி கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 105

ईश्वर उवाच । सर्वेभ्यः पत्रपुष्पेभ्यः सत्तमा तुलसी शिवा । सर्वकामप्रदा शुद्धा वैष्णवी विष्णुसुप्रिया

ஈஸ்வரன் கூறினான்—எல்லா இலைகளிலும் மலர்களிலும் துளசியே மிகச் சிறந்ததும் மங்கலமானதும். அவள் எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்பவள், தூயவள், வைஷ்ணவியாகவும் விஷ்ணுவுக்கு மிகப் பிரியமானவளுமாக இருக்கிறாள்.

Verse 106

भुक्तिमुक्तिप्रदा मुख्या सर्वलोकपरा शुभा । यामाश्रित्य गताः स्वर्गमक्षयं मुनिसत्तमाः

அவள் போகமும் மோட்சமும் அருளும் முதன்மைத் தேவியாகவும், மங்களகரமாகவும், எல்லா உலகங்களின் நலனில் ஈடுபட்டவளாகவும் உள்ளாள். அவளிடம் சரணடைந்த முனிவர்சிறந்தோர் அழியாத ஸ்வர்கத்தை அடைந்தனர்.

Verse 107

हितार्थं सर्वलोकानां विष्णुनारोपिता पुरा । तुलसीपत्रपुष्पं च सर्वधर्मप्रतिष्ठितम्

எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காகப் பழங்காலத்தில் விஷ்ணு அதை நட்டார்; துளசியின் இலைவும் மலரும் எல்லா தர்மங்களுக்கும் ஆதாரப் பிரதிஷ்டையாக நிறுவப்பட்டுள்ளன.

Verse 108

यथा विष्णोः प्रियालक्ष्मीर्यथाहं प्रिय एव च । तथेयं तुलसीदेवी चतुर्थो नोपपद्यते

விஷ்ணுவுக்கு லக்ஷ்மி எவ்வளவு பிரியமோ, நானும் அவருக்கு அப்படியே பிரியமானவன்; அதுபோலத் துளசி தேவியும் பிரியமானவள்—நான்காவது பிரியத்திற்கு இடமில்லை.

Verse 109

तुलसीपत्रमेकं तु शतहेमफलप्रदम् । नान्यैः पुष्पैस्तथापत्रैर्नान्यैर्गंधानुलेपनैः

துளசியின் ஒரு இலை மட்டும் நூறு பொன் தானத்தின் பலனை அளிக்கும்; அத்தகைய பலன் பிற மலர்களாலும், பிற இலைகளாலும், பிற நறுமணப் பூச்சுகளாலும் கிடையாது.

Verse 110

तुष्यते दैत्यहा विष्णुस्तुलस्याश्च दलैर्विना । अनेन पूजितो येन हरिर्नित्यं पराशया

துளசியின் இலைகள் இன்றித் தைத்யஹா விஷ்ணு திருப்தியடையார். இவ்வர்ப்பணத்தால் ஹரி எப்போதும் பரம ஆசையுடன்—உயர்ந்த பக்தியுடன்—பூஜிக்கப்படுகிறார்.

Verse 111

तेन दत्तं हुतं ज्ञातं कृतं यज्ञव्रतादिकम् । जन्मजन्मनि भासित्वं सुखं भाग्यं यशः श्रियं

அந்தப் புண்ணியப் பலனால் தானமாக அளித்ததும், யாகத்தில் ஹோமமாக அர்ப்பணித்ததும், கற்றறிந்ததும், யாக–விரதாதி கர்மங்களைச் செய்ததும்—இவை அனைத்தும் பிறவி பிறவியாக ஒளிர்ந்து இன்பம், நற்பேறு, புகழ், செல்வம் அளிக்கும்.

Verse 112

कुलं शीलं कलत्रं च पुत्रं दुहितरं तथा । धनं राज्यमरोगत्वं ज्ञानं विज्ञानमेव च

குலம், நற்குணம், மனைவி, மகன் மற்றும் மகள்; செல்வம், அரசாட்சி, நோயற்ற நிலை, மேலும் ஞானமும் விஞ்ஞானமும்—இவை அனைத்தும் (பலன்களாக) கூறப்படுகின்றன.

Verse 113

वेदवेदांगशास्त्रं च पुराणागमसंहिताः । सर्वं करगतं मन्ये तुलस्याभ्यर्चने हरेः

துளசியால் ஹரியை அர்ச்சித்தால், வேதங்கள், வேதாங்கங்கள், சாஸ்திரங்கள், புராண–ஆகமச் சங்கிரகங்கள்—இவை அனைத்தும் கைப்பற்றியதுபோல் எனக்குத் தோன்றுகிறது.

Verse 114

यथा गंगा पवित्रांगी सुरलोके विमोक्षदा । यथा भागीरथी पुण्या तथैवं तुलसी शिवा

புனித அங்கங்களையுடைய கங்கை தேவருலகில் மோட்சம் அளிப்பதுபோல, பாகீரதி புண்ணியமயமானதுபோல, துளசியும் ‘சிவா’—மங்களகரமும் புனிதமும்—ஆகும்.

Verse 115

किं च गंगाजले नैव किंच पुष्करसेवया । तुलसीदलमिश्रेण जलेनैव प्रमोद्यते

அவர் வெறும் கங்கைநீரால் மட்டும், அல்லது புஷ்கர சேவையால் மட்டும் மகிழ்வதில்லை; துளசி இலைகள் கலந்த நீராலேயே அவர் உண்மையில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைகிறார்.

Verse 116

माधवः संमुखो यस्य जन्मजन्मसुधीमतः । तस्य श्रद्धा भवेछ्रुत्वा तुलस्या हरिमर्चितुम्

பிறவி பிறவியாக ஞானமுடையவருக்கு மாதவன் எப்போதும் முன்னிலையில் அருளோடு இருப்பின், இதைக் கேட்டவுடன் துளசியால் ஹரியை வழிபட நம்பிக்கை எழுகிறது।

Verse 117

यो मंजरीदलैरेव तुलस्या विष्णुमर्चयेत् । तस्य पुण्यफलं स्कन्द कथितुं नैव शक्यते

ஓ ஸ்கந்தா! துளசியின் மொட்டுகளும் இலைகளும் மட்டுமே கொண்டு விஷ்ணுவை அர்ச்சிப்பவனின் புண்ணியப் பயனைச் சொல்ல இயலாது।

Verse 118

तत्र केशवसान्निध्यं यत्रास्ति तुलसीवनम् । तत्र ब्रह्मा च कमला सर्वदेवगणैः सह

எங்கு துளசி வனம் உள்ளதோ அங்கே கேசவனின் நெருங்கிய சன்னிதி நிச்சயமாக உள்ளது; அங்கேயே பிரம்மாவும் கமலாவும் (லக்ஷ்மி) எல்லா தேவர்களுடனும் இருக்கின்றனர்।

Verse 119

तस्मात्तां संनिकृष्टे तु सदा देवीं प्रपूजयेत् । स्तोत्रमंत्रादिकं यद्वा सर्वमानंत्यमश्नुते

ஆகையால் அந்த தேவி (துளசி) அருகில் இருக்கும்போது எப்போதும் வழிபட வேண்டும்; ஸ்தோத்திரம், மந்திரம் முதலியவற்றால் வழிபட்டால் முழுமையான முடிவிலாப் புண்ணியம்/நித்திய நன்மை கிடைக்கும்।

Verse 120

ये च प्रेताश्च कूश्मांडाः पिशाचा ब्रह्मराक्षसाः । भूतदैत्यादयस्तत्र पलायंते सदैव हि

அங்கே பிரேதங்கள், கூஷ்மாண்டங்கள், பிசாசுகள், பிரஹ்மராக்ஷஸர்கள், பூத-தைத்யாதிகள் அனைவரும் எப்போதும் ஓடிப்போகின்றனர்।

Verse 121

अलक्ष्मीर्नाशिनी घूर्णा या डाकिन्यादि मातरः । सर्वाः संकोचितां यांति दृष्ट्वा तु तुलसीदलं

அலக்ஷ்மி, நாசினி, கூர்ணா மற்றும் டாகினி முதலிய மாத்ரு சக்திகள்—துளசி இலை ஒன்றைக் கண்ட மாத்திரத்தில் எல்லாம் சுருங்கி விலகிச் செல்கின்றன.

Verse 122

ब्रह्महत्यादयः पापव्याधयः पापसंभवाः । कुमंत्रिणा कृता ये च सर्वे नश्यंति तत्र वै

பிரம்மஹத்த்யா முதலிய பாப நோய்கள், பாபத்திலிருந்து பிறந்தவை, மேலும் குமந்திரி (தீய ஆலோசகர்) காரணமாக ஏற்பட்ட குற்றங்கள்—அவை அனைத்தும் அங்கே நிச்சயமாக அழிகின்றன.

Verse 123

भूतले वापि तं येन हर्यर्थं तुलसीवनम् । कृतं क्रतुशतं तेन विधिवत्प्रियदक्षिणम्

இந்தப் பூமியில் ஹரிக்காக துளசி வனத்தை அமைப்பவன்—அவன் விதிப்படி விரும்பத்தக்க தக்ஷிணையுடன் நூறு யாகங்களைச் செய்தவனாகக் கருதப்படுகிறான்.

Verse 124

हरिलिंगेषु चान्येषु सालग्रामशिलासु च । तुलसीग्रहणं कृत्वा विष्णोः सायुज्यमाव्रजेत्

ஹரி-லிங்கம், பிற புனிதச் சின்னங்கள், மேலும் சாலக்ராம சிலைகளின் பூஜையில் துளசியை அர்ப்பணித்தால் பக்தன் விஷ்ணுவின் சாயுஜ்யம் (ஒன்றுபாடு) அடைகிறான்.

Verse 125

नंदंति पुरुषास्तस्य माधवार्थे क्षितौ तु यः । तुलसीं रोपयेद्धीरः स याति माधवालयम्

மாதவனுக்காக மண்ணில் துளசியை நடும் திடமானவன்—அவனுடைய புண்ணியத்தில் மக்கள் மகிழ்வர்; அந்த ஞானி பக்தன் மாதவனின் திருவடித் தாமத்தை அடைவான்.

Verse 126

पूजयित्वा हरिं देवं निर्माल्यं तुलसीदलम् । धारयेद्यः स्वशीर्षे तु पापात्पूतो दिवं व्रजेत्

திருஹரியை வழிபட்டு, அர்ப்பணித்த புனிதத் துளசித் தாளைத் தன் தலைமேல் தரிப்பவன் பாவம் நீங்கி தூயனாய் விண்ணுலகம் அடைவான்.

Verse 127

पूजने कीर्त्तने ध्याने रोपणे धारणे कलौ । तुलसी दहते पापं र्स्वर्गं मोक्षं ददाति च

கலியுகத்தில் பூஜை, கீர்த்தனம், தியானம், நட்டல், தரித்தல் ஆகியவற்றால் துளசி பாவங்களைச் சுட்டெரித்து, விண்ணுலகமும் முக்தியும் அருளும்.

Verse 128

उपदेशं दिशेदस्याः स्वयमाचरते पुनः

அவளுக்கு உபதேசம் அளிக்க வேண்டும்; பின்னர் தானும் மீண்டும் தான் போதித்ததையே நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 129

स याति परमं स्थानं माधवस्य निकेतनम् । हरेः प्रियकरं यच्च तन्मे प्रियतरं भवेत्

அவன் பரமஸ்தானமான மாதவனின் திருநிலையைக் அடைவான். ஹரிக்கு பிரியமான எதுவோ, அது எனக்கு இன்னும் அதிகம் பிரியமாகட்டும்.

Verse 130

सर्वेषामपि देवानां देवीनां च समंततः । श्राद्धेषु यज्ञकार्येषु पर्णमेकं षडानन

ஆறு முகத்தவனே! எல்லா தேவர்களுக்கும் தேவியருக்கும், சிராத்தக் கிரியைகளிலும் யாகச் செயல்களிலும் ஒரு இலை (அர்ப்பணத்திற்காக) விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 131

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तुलसीसेवनं कुरु । तुलसी सेविता येन तेन सर्वं तु सेवितम्

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் துளசி சேவையைச் செய். யார் துளசியைச் சேவிக்கிறாரோ, அவர் எல்லாவற்றையும் சேவித்தவரே ஆவார்.

Verse 132

गुरुं विप्रं देवतीर्थं तस्मात्सेवय षण्मुख । शिखायां तुलसीं कृत्वा यस्तु प्राणान्परित्यजेत्

ஆகையால், ஓ ஷண்முகா! குரு, விப்ரர், தேவதீர்த்தம் ஆகியவற்றைச் சேவி. யார் சிகையில் துளசியை வைத்து உயிரைத் துறக்கிறாரோ—

Verse 133

दुष्कृतौघाद्विनिर्मुक्तः स्वर्गमेति निरामयम् । राजसूयादिभिर्यज्ञैर्व्रतैश्च विविधैर्यमैः

தீவினைகளின் பெருக்கிலிருந்து விடுபட்டு, அவர் நோயற்ற சொர்க்கத்தை அடைகிறார்—ராஜசூய முதலிய யாகங்கள், விரதங்கள், பலவகை யம-நியமங்களால்.

Verse 134

या गतिः प्राप्यते धीरैः तुलसीसेविनां भवेत् । तुलसीदलेन चैकेन पूजयित्वा हरिं नरः

ஞானிகள் அடையும் உயர்ந்த நிலை எதுவோ, துளசி சேவிப்போருக்கும் அதுவே. ஒரே துளசி இலை கொண்டு ஹரியைப் பூஜிக்கும் மனிதன் அந்தப் பதவியை அடைகிறான்.

Verse 135

वैष्णवत्वमवाप्नोति किमन्यैः शास्त्रविस्तरैः । न पिबेत्स पयो मातुस्तुलस्याः कोटिसंख्यकैः

அவன் வைஷ்ணவத் தன்மையை அடைகிறான்—வேறு சாஸ்திர விரிவுகள் எதற்கு? அத்தகையவன் தாய் துளசியின் பாலைக் கோடிக்கணக்கிலும் அருந்தமாட்டான்.

Verse 136

अर्चितः केशवो येन शाखामृदुलपल्लवैः । भावयेत्पुरुषान्मर्त्यः शतशोथ सहस्रशः

கிளைகளின் மென்மையான தளிர்களாலும் இளமையான இலைகளாலும் கேசவனை அர்ச்சிப்பவன், பக்தியால் நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் மக்களை உயர்வுறச் செய்கிறான்।

Verse 137

पूजयित्वा हरिं नित्यं कोमलैस्तुलसीदलैः । प्रधानतो गुणास्तात तुलस्या गदिता मया

இளமையான துளசி இலைகளால் தினமும் ஹரியைப் பூஜித்து, அன்புத் தாதா, துளசியின் முதன்மை குணங்களை நான் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்।

Verse 138

निखिलं पुरुकालेन गुणं वक्तुं न शक्नुमः । यस्त्विदं शृणुयान्नित्यमाख्यानं पुण्यसंचयम्

மிக நீண்ட காலமிருந்தாலும் அதன் முழுக் குணங்களைச் சொல்ல இயலாது; ஆனால் இந்தப் புண்ணியச் சேர்க்கை தரும் கதையை தினமும் கேட்பவன் புண்ணிய நிதியாகிறான்।

Verse 139

पूर्वजन्मकृतात्पापान्मुच्यते जन्मबंधनात् । सकृत्पठनमात्रेण वह्निष्टोमफलं लभेत्

இதனால் அவன் முன்ஜென்மப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு பிறவி பந்தத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான்; ஒருமுறை வாசித்தாலே அக்னிஷ்டோம யாகத்திற்குச் சமமான பலன் அடைகிறான்।

Verse 140

न तस्य व्याधयः पुत्र मूर्खत्वं न कदाचन । सर्वदा जयमाप्नोति न गच्छेत्स पराजयं

மகனே, அவனை நோய்கள் ஒருபோதும் வாட்டாது; மூடத்தனமும் எந்நாளும் அணுகாது; அவன் எப்போதும் வெற்றியை அடைந்து தோல்வியைச் சந்திக்கான்।

Verse 141

लेखस्तिष्ठेद्गृहे यस्य तस्य लक्ष्मीः प्रवर्तते । न चाधयो न च प्रेता न शोको नावमानना

எந்த இல்லத்தில் புனித எழுத்துப் பிரதியும்/லிபியும் நிலைத்திருக்கிறதோ, அங்கு லக்ஷ்மி உறுதியாக நிலைபெறுகிறாள். அங்கே கவலை இல்லை, பேய்-தொல்லை இல்லை, துயரம் இல்லை, அவமதிப்பு இல்லை.

Verse 142

न तिष्ठंति क्षणं तत्र यत्रेयं वर्तते लिपिः

எங்கே இந்தப் புனித லிபி/எழுத்து இருக்கிறதோ, அங்கே அவர்கள் ஒரு கணமும் தங்கமாட்டார்கள்.