Adhyaya 33

Verse 1

भीष्म उवाच । मार्कंडेयेन वै रामः कथमत्र प्रबोधितः । कथं समागमो भूतः कस्मिन्काले कदा मुने

பீஷ்மர் கூறினார்—“முனிவரே, இங்கு மார்கண்டேயர் ராமனை எவ்வாறு போதித்தார்? அவர்களின் சந்திப்பு எவ்வாறு நிகழ்ந்தது—எந்த காலத்தில், எப்போது?”

Verse 2

मार्कंडेयः कस्य सुतः कथं जातो महातपाः । नाम्नोऽस्य निगमं ब्रूहि यथाभूतं महामुने

ஓ மகாமுனியே! மகாதபஸ்வி மார்கண்டேயர் யாருடைய புதல்வர்? அவர் எவ்வாறு பிறந்தார்? மேலும் அவரது பெயரின் தோற்றமும் பெயர்விளக்கமும் நடந்ததுபோலவே உண்மையாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

पुलस्त्य उवाच । अथ ते संप्रवक्ष्यामि मार्कंडेयोद्भवं पुनः । पुराकल्पे मुनिः पूर्वं मृकंडुर्नाम विश्रुतः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இப்போது மார்கண்டேயரின் பிறப்புக் கதையை மீண்டும் உனக்குச் சொல்கிறேன். பழங்காலக் கல்பத்தில் முன்பு ம்ருகண்டு என்னும் புகழ்பெற்ற முனிவர் இருந்தார்।

Verse 4

भृगोः पुत्रो महाभागः सभार्यस्तप्तवांस्तपः । तस्य पुत्रस्तदा जातो वसतस्तु वनांतरे

பிருகுவின் புதல்வரான பெரும் பாக்கியசாலி, தன் மனைவியுடன் சேர்ந்து தவம் செய்தார். வனாந்தரத்தில் வாழ்ந்தபோது அவருக்கு அப்போது ஒரு மகன் பிறந்தான்।

Verse 5

सपंचवार्षिको भूतो बाल एव गुणाधिकः । ज्ञानिना स तदा दृष्टो भ्रमन्बालस्तदांगणे

அவன் ஐந்து வயதுடைய சிறுவனாக இருந்தாலும், நற்குணங்களில் மிகுந்தவன். அப்போது ஒரு ஞானி அவனைப் பார்த்தார்; அந்தச் சிறுவன் அந்த முற்றத்தில் அலைந்து கொண்டிருந்தான்।

Verse 6

स्थित्वा स सुचिरं कालं भाव्यर्थं प्रत्यबुध्यत । तस्य पित्रा स वै पृष्टः कियदायुः सुतस्य मे

நீண்ட காலம் அமைதியாக இருந்து, வரவிருக்கும் நிகழ்வை அவன் உணர்ந்தான். அப்போது அவன் தந்தை அவனை நோக்கி, “என் மகனின் ஆயுள் எவ்வளவு?” என்று கேட்டார்।

Verse 7

संख्यायाचक्ष्व वर्षाणि तस्याल्पान्यधिकानि वा । मृकंडुनैवमुक्तस्तु स ज्ञानी वाक्यमब्रवीत्

“அவனுடைய ஆயுள் ஆண்டுகளின் எண்ணிக்கையைச் சொல்வீர்—அவை குறையாயினும் மிகையாயினும்.” மிருகண்டு கேட்டபோது அந்த ஞானி இவ்வசனத்தை உரைத்தான்.

Verse 8

षण्मासमायुः पुत्रस्य धात्रा सृष्टं मुनीश्वर । नैव शोकस्त्वया कार्यः सत्यमेतदुदाहृतम्

முனீஸ்வரரே, தாதா (பிரம்மா) உங்கள் புதல்வனின் ஆயுளை ஆறு மாதமென்றே விதித்துள்ளார். ஆகையால் துயரப்பட வேண்டாம்; இதுவே உண்மை என உரைக்கப்பட்டது.

Verse 9

स तच्छ्रुत्वा वचो भीष्म ज्ञानिना यदुदाहृतम् । अथोपनयनं चक्रे बालकस्य पिता तदा

பீஷ்மரே, ஞானி உரைத்த அந்தக் கடுமையான வாக்கை கேட்டவுடன், சிறுவனின் தந்தை அப்போது அவனுக்கு உபநயனச் சடங்கைச் செய்தான்.

Verse 10

आह चैनं पितापुत्रमृषींस्त्वमभिवादय । एवमुक्तः स वै पित्रा प्रहृष्टश्चाभिवादने

அப்போது தந்தை மகனிடம், “சென்று ரிஷிகளுக்கு வணக்கம் செலுத்து” என்றான். தந்தையின் சொல்லைக் கேட்ட மகன் மகிழ்ந்து வணங்கினான்.

Verse 11

न वर्णा वर्णतां वेत्ति सर्ववर्णाभिवादनः । पंचमासास्त्वतिक्रांता दिवसाः पंचविंशतिः

அவன் வர்ண வேறுபாட்டை அறியான்; ஆயினும் எல்லா வர்ணத்தாரும் அவனை வணங்குகின்றனர். ஐந்து மாதங்கள் கடந்தன; மேலும் இருபத்தைந்து நாட்களும்.

Verse 12

मार्गेणाथ समायाता ऋषयस्तत्र सप्त वै । बालेन तेन ते दृष्टाः सर्वे चाप्यभिवादिताः

ஓ நாதா, வழியினால் அங்கே ஏழு ரிஷிகள் வந்தடைந்தனர். அந்தச் சிறுவன் அவர்களையெல்லாம் கண்டு, ஒவ்வொருவருக்கும் முறையாக வணங்கினான்.

Verse 13

आयुष्मान्भव तैरुक्तः स बालो दंडमेखली । उक्त्वैवं ते पुनर्बालमपश्यन्क्षीणजीवितम्

அவர்கள் “ஆயுஷ்மான் பவ” என்று கூறினர்; தண்டமும் மேகலையும் அணிந்த அந்தச் சிறுவன் (அங்கே நின்றான்). ஆனால் மீண்டும் பார்த்தபோது, அவனுடைய உயிர்வலிமை ஏற்கெனவே குன்றியிருந்தது.

Verse 14

दिनानि पंच तस्यायुर्ज्ञात्वा भीताश्च ते नृप । तं गृहीत्वा बालकं च गतास्ते ब्रह्मणोंतिकम्

ஓ அரசே, அவனுடைய ஆயுள் ஐந்து நாட்களே என்று அறிந்து அவர்கள் அஞ்சினர். அந்தச் சிறுவனை அழைத்துக்கொண்டு அவர்கள் பிரம்மாவின் அருகே சென்றனர்.

Verse 15

प्रतिमुच्य च तं राजन्प्रणिपेतुः पितामहम् । अयमावेदितस्तैस्तु तेन ब्रह्माभिवादितः

ஓ அரசே, அவனை விடுத்து அவர்கள் பிதாமஹன் பிரம்மாவின் பாதங்களில் பணிந்தனர். அவர்கள் அறிவித்தபின், அந்தச் சிறுவனும் பிரம்மாவை முறையாக வணங்கினான்.

Verse 16

चिरायुर्ब्रह्मणा बालः प्रोक्तः स ऋषिसन्निधौ । ततस्ते मुनयः प्रीताः श्रुत्वा वाक्यं पितामहात्

ரிஷிகளின் முன்னிலையில் பிரம்மா அந்தச் சிறுவன் நீண்ட ஆயுளுடையவன் ஆகுவான் என்று கூறினார். பிதாமஹனின் வாக்கைக் கேட்டு அந்த முனிவர்கள் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 17

पितामह ऋषीन्दृष्ट्वा प्रोवाच विस्मयान्वितः । कार्येण येन चायातः कोयं बालो निवेद्यताम्

ரிஷிகளைப் பார்த்த பிதாமகன் பிரம்மா வியப்புடன் கூறினார்—“எந்த காரியத்திற்காக நீங்கள் வந்தீர்கள்? இப்பாலன் யார்? விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 18

ततस्त ऋषयो राजन्सर्वं तस्मै न्यवेदयन् । पुत्रो मृकंडोः क्षीणायुः सायुषं कुरु बालकम्

பின்னர், அரசே, அந்த ரிஷிகள் அனைத்தையும் அவருக்கு அறிவித்தனர்—“ம்ருகண்டு முனிவரின் மகன் குறுகிய ஆயுள் உடையவன்; இப்பாலனை நீண்ட ஆயுள் உடையவனாக்குங்கள்.”

Verse 19

अल्पायुषस्त्वस्य मुनिर्बध्वेमां चापि मेखलाम् । यज्ञोपवीतं दंडं च दत्वा चैनमबोधयत्

அவனின் குறுகிய ஆயுளைக் கண்டு முனிவர் இம்மேகலையை கட்டினார்; யஜ்ஞோபவீதமும் தண்டமும் அளித்து அவனை உபதேசித்தார்.

Verse 20

यं कंचित्पश्यसे बाल भ्रमंतं भूतले जनम् । तस्याभिवादः कर्तव्य एवमाह पिता वचः

“குழந்தையே, பூமியில் அலைந்து திரியும் யாரைக் கண்டாலும் அவருக்கு வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்”—என்று தந்தை கூறினார்.

Verse 21

अभिवादनशीलोयं क्षितौ दृष्टः परिभ्रमन् । तीर्थयात्राप्रसंगेन दैवयोगात्पितामह

பிதாமகனே, இவ்வணக்கமுடையவர் பூமியில் சுற்றித் திரிவதாகக் காணப்பட்டார்—தீர்த்தயாத்திரைச் சந்தர்ப்பத்தால், தெய்வயோகத்தினால்.

Verse 22

चिरायुर्भव पुत्रेति प्रोक्तोसौ तत्र बालकः । कथं वचो भवेत्सत्यमस्माकं भवता सह

அங்கே அந்தச் சிறுவனிடம்— “மகனே, நீ நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க” என்று கூறப்பட்டது. அவன் கேட்டான்— “உங்கள் சான்னித்யத்தில் எங்கள் வாக்கு எவ்வாறு உண்மையாகும்?”

Verse 23

एवमुक्तस्तदा तैस्तु ब्रह्मा लोकपितामहः । ऋतवाक्यादियं भूमिः संस्थिता सर्वतोभया

அவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது, உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா சொன்னான்— “ருதவாக்கிய முதலிய காரணங்களால் இந்தப் பூமி எல்லாத் திசைகளிலும் அச்சமின்றி நிறுவப்பட்டது.”

Verse 24

ब्रह्मोवाच । मत्समश्चायुषा बालो मार्कंडेयो भविष्यति । कल्पस्यादौ तथाचांते मतो मे मुनिसत्तमः

பிரம்மா கூறினான்— “இந்தச் சிறுவன் மார்க்கண்டேயன் ஆயுளில் எனக்கு இணையானவன் ஆவான். கல்பத்தின் தொடக்கத்திலும் அதேபோல் முடிவிலும், அவன் எனக்குப் முனிவர்களில் சிறந்தவன் என மதிக்கப்படுகிறான்.”

Verse 25

एवं ते मुनयो बालं ब्रह्मलोके पितामहात् । संसाध्य प्रेषयामासुर्भूयोप्येनं धरातलम्

இவ்வாறு அந்த முனிவர்கள் பிரம்மலோகத்தில் பிதாமகன் பிரம்மாவின் மூலம் சிறுவனுக்கான காரியத்தை நிறைவேற்றி, அவனை மீண்டும் பூமித்தளத்திற்கு அனுப்பினார்கள்.

Verse 26

तीर्थयात्रां गता विप्रा मार्कंडेयो निजं गृहम् । जगाम तेषु यातेषु पितरं स्वमथाब्रवीत्

பிராமணர்கள் தீர்த்தயாத்திரைக்கு சென்றபோது மார்க்கண்டேயன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்; அவர்கள் புறப்பட்ட பின் அவன் தன் தந்தையிடம் கூறினான்.

Verse 27

ब्रह्मलोकमहं नीतो मुनिभिर्ब्रह्मवादिभिः । दीर्घायुश्च कृतश्चास्मि वरान्दत्वा विसर्जितः

பிரம்மத் தத்துவத்தை உரைக்கும் முனிவர்கள் என்னை பிரம்மலோகத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர்; அவர்கள் எனக்கு நீண்ட ஆயுளை அருளி, வரங்களை வழங்கி பின்னர் விடைபெறச் செய்தனர்।

Verse 28

एतदन्यच्च मे दत्तं गतं चिंताकरं तव । कल्पस्यादौ तथा चांते भविष्ये समनंतरे

இதற்குப் பிறகான இன்னொரு விஷயத்தையும் நான் அளித்தேன்; அது உனக்குச் சிந்தைக்காரணமாகியுள்ளது—கல்பத்தின் தொடக்கத்திலும், முடிவிலும், மேலும் உடனடி எதிர்காலத்திலும்।

Verse 29

लोककर्तुर्ब्रह्मणोहं प्रसादात्तस्य वै पितः । पुष्करं वै गमिष्यामि तपस्तप्तुं समुद्यतः

உலகங்களைப் படைக்கும் பிரம்மாவின்—அவருடைய தந்தையினதும்—அருளால், தவம் செய்ய உறுதி கொண்டு நான் புஷ்கரத்திற்குச் செல்வேன்।

Verse 30

तत्राहं देवदेवेशमुपासिष्ये पितामहम् । सर्वकामावाप्तिकरं सर्वारातिनिबर्हणम्

அங்கே நான் தேவர்களின் தேவேசனான பிதாமஹன் பிரம்மாவை வழிபடுவேன்—அவர் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுபவர்; எல்லா பகைவரையும் அகற்றுபவர்।

Verse 31

सर्वसौख्यप्रदं देवमिन्द्रादीनां परायणम् । ब्रह्माणं तोषयिष्यामि सर्वलोकपितामहम्

நான் பிரம்மாவைத் திருப்திப்படுத்துவேன்—அவர் எல்லாச் சுகங்களையும் அருளும் தெய்வம்; இந்திரன் முதலிய தேவர்களின் பரம சரணம்; எல்லா உலகங்களின் பிதாமஹன்।

Verse 32

मार्कंडेयवचः श्रुत्वा मृकंडुर्मुनिसत्तमः । जगाम परमं हर्षं क्षणमेकं समुच्छ्वसन्

மார்கண்டேயரின் வாக்கைச் செவிமடுத்த மునிசிறந்த ம்ருகண்டு பரம மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, ஒரு கணம் நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டார்।

Verse 33

धैर्यं सुमनसा स्थाय इदं वचनमब्रवीत् । अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम्

அப்போது தைர்யன் அமைதியான மனத்துடன் நிலைத்து இவ்வாறு உரைத்தான்—“இன்று என் பிறப்பு பலித்தது; என் வாழ்வு உண்மையிலே சுஜீவிதம் ஆனது।”

Verse 34

सर्वस्य जगतां स्रष्टा येन दृष्टः पितामहः । त्वया दायादवानस्मि पुत्रेण वंशधारिणा

எல்லா உலகங்களின் படைப்பாளியான பிதாமஹன் பிரம்மாவை நீ கண்டதினால், வம்சத்தைத் தாங்கும் மகன் வழியாக நான் வாரிசுடையவன் ஆனேன்।

Verse 35

त्वं गच्छ पश्य देवेशं पुष्करस्थं पितामहम् । दृष्टे तस्मिन्जगन्नाथे न जरामृत्युरेव च

நீ சென்று புஷ்கரத்தில் உறையும் தேவாதிபதி பிதாமஹன் பிரம்மாவைத் தரிசி. அந்த ஜகந்நாதனைத் தரிசித்தால் மூப்பும் மரணமும் இல்லை।

Verse 36

नृणां भवति सौख्यानि तथैश्वर्यं तपोऽक्षयम् । त्रीणि शृङ्गाणि शुभ्राणि त्रीणि प्रस्रवणानि च

மனிதர்களுக்கு அங்கே இன்பம், செல்வம், அழியாத தவப்பயன் உண்டாகும்; (அதில்) மூன்று ஒளிவிடும் சிகரங்களும் மூன்று ஊற்றுகளும் உள்ளன।

Verse 37

पुष्कराणि तथा त्रीणि नविद्मस्तत्र कारणम् । कनीयांसं मध्यमं च तृतीयं ज्येष्ठपुष्करम्

இவ்வாறு புஷ்கரங்கள் மூன்று; அங்கு அதன் காரணம் எமக்குத் தெரியாது—கனிஷ்ட புஷ்கரம், மத்தியம புஷ்கரம், மூன்றாவது ஜ்யேஷ்ட புஷ்கரம்।

Verse 38

शृंगशब्दाभिधानानि शुभप्रस्रवणानि च । ब्रह्माविष्णुस्तथा रुद्रो नित्यं सन्निहितास्त्रयः

அங்கு ‘ஶ்ருங்க’ என்ற சொல்லால் வழங்கப்படும் பெயர்களும் உள்ளன, மங்களமான ஊற்றுகளும் உள்ளன; அங்கே பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன்—இந்த மூவரும் நித்தியமாக சன்னிதியாய் உள்ளனர்।

Verse 39

पुष्करेषु महाराजा नातः पुण्यतमं भुवि । विरजं विमलं तोयं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

மகாராஜா, பூமியில் புஷ்கரத்தை விடப் புண்ணியமானது எதுவும் இல்லை; அதன் மாசற்ற, தூய நீர் மூன்று லோகங்களிலும் புகழ்பெற்றது।

Verse 40

ब्रह्मलोकस्य पन्थानं धन्याः पश्यंति पुष्करं । यस्तु वर्षशतं साग्रमग्निहोत्रमुपासते

புஷ்கரத்தை தரிசிப்போர் பாக்கியசாலிகள்—அது பிரம்மலோகத்திற்கான பாதை; மேலும் இடைவிடாது நூறு ஆண்டுகள் அக்னிஹோத்ரம் செய்வோன் (அவனுடைய புண்ணியத்துடன் ஒப்பிடப்படுகிறது)।

Verse 41

कार्तिकीं वा वसेदेकां पुष्करे सममेव च । कर्तुम्मया न शकितं कर्मणा नैव साधितम्

கார்த்திக மாதத்தில் ஒரு மாதம்—அல்லது அதுபோல புஷ்கரத்தில்—வாசம் செய்வது எனக்குச் சாத்தியமாகவில்லை; வெறும் கர்ம (சடங்கு முயற்சி) மூலமும் அது நிறைவேறவில்லை।

Verse 42

तदयत्नात्त्वया तात मृत्युस्सर्वहरो जितः । तत्र दृष्टस्स देवेशो ब्रह्मा लोकपितामहः

அன்புத் தாதா! உன் முயற்சியின்றியே அனைத்தையும் பறிக்கும் மரணம் வெல்லப்பட்டது. அங்கே நீ தேவேசனான பிரம்மாவை, உலகப் பிதாமகனை, தரிசித்தாய்.

Verse 43

नान्यो मर्त्यस्त्वया तुल्यो भविता जगतीतले । अहं वै तोषितो येन पञ्चवार्षिकजन्मना

பூமித்தளத்தில் உனக்குச் சமமான வேறு எந்த மானிடனும் இருக்கமாட்டான். உன் இந்த ஐந்து ஆண்டுக் (மானவ) பிறவியால் நான் நிச்சயமாக மகிழ்ந்தேன்.

Verse 44

वरेण त्वं मदीयेन उपमां चिरजीविनाम् । गमिष्यसि न सन्देहस्तथाशीर्वचनम्मम

என் அருள்வரத்தால் நீ நீண்டாயுளாளர்களைப் போன்ற நிலையை அடைவாய்—இதில் ஐயமில்லை. இதுவே என் ஆசீர்வாக்கு.

Verse 45

एवं वदन्ति ते सर्वे व्रज लोकान्यथेप्सितान् । एवं लब्धप्रसादेन मृकण्डुतनयेन च

இவ்வாறு கூறி அவர்கள் அனைவரும் தமக்கு விருப்பமான உலகங்களுக்கு சென்றனர்; அதுபோல அருள் பெற்ற ம்ருகண்டு புதல்வனும் (உடன் சென்றான்).

Verse 46

आश्रमःस्थापितस्तेन मार्कण्डाश्रम इत्युत । तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा वाजपेयफलं लभेत्

அவன் அங்கே ஒரு ஆசிரமத்தை நிறுவினான்; அது ‘மார்கண்டாஶ்ரமம்’ எனப் பெயர் பெற்றது. அங்கே நீராடி தூய்மையடைந்தால் வாஜபேய யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 47

सर्वपापविशुद्धात्मा चिरायुर्जायते नरः । पुलस्त्य उवाच । तथान्यं ते प्रवक्ष्यामि इतिहासं पुरातनम्

அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் தூய்மையடைந்த ஆன்மையுடைய மனிதன் நீண்ட ஆயுளுடன் பிறக்கிறான். புலஸ்த்யர் கூறினார்—இப்போது உனக்கு இன்னொரு பழமையான இதிகாசத்தைச் சொல்கிறேன்.

Verse 48

यथा रामेण वै तीर्थं पुष्करं तु विनिर्मितम् । चित्रकूटात्पुरा रामो मैथिल्या लक्ष्मणेन च

ஸ்ரீராமர் புஷ்கர தீர்த்தத்தை நிறுவியதுபோல, முற்காலத்தில் ராமர் மைதிலி (சீதா) மற்றும் லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து சித்ரகூடத்திலிருந்து புறப்பட்டார்.

Verse 49

अत्रेराश्रममासाद्य पप्रच्छ मुनिसत्तमम् । राम उवाच । कानि पुण्यानि तीर्थानि किं वा क्षेत्रं महामुने

அத்திரியின் ஆசிரமத்தை அடைந்து ராமர் முந்திய முனிவரை வினவினார்—மகாமுனியே, எந்தெந்த புண்ணிய தீர்த்தங்கள் உள்ளன? எந்த புனிதக் க்ஷேத்திரம் உள்ளது?

Verse 50

यत्र गत्वा नरो योगिन्वियोगं सह बंधुभिः । नैव प्राप्नोति भगवन्तन्ममाचक्ष्व सुव्रत

பகவனே, யோகியே, சுவ்ரதரே—எனக்குச் சொல்லுங்கள்; எந்த இடத்திற்குச் சென்றால் மனிதன் தன் உறவினருடன் இனி ஒருபோதும் பிரிவை அடையமாட்டான்?

Verse 51

अनेन वनवासेन राज्ञस्तु मरणेन च । भरतस्य वियोगेन परितप्ये ह्यहं त्रिभिः

இந்த வனவாசத்தாலும், அரசரின் மறைவாலும், பரதனின் பிரிவாலும்—இந்த மூன்றினாலும் நான் உண்மையிலே மிகுந்த துயரால் வாடுகிறேன்.

Verse 52

तद्वाक्यं राघवेणोक्तं श्रुत्वा विप्रर्षभस्तदा । ध्यात्वा च सुचिरं कालमिदं वचनमब्रवीत्

ராகவனால் உரைக்கப்பட்ட அந்தச் சொற்களை கேட்டுப் பிராமணர்களில் சிறந்தவர் நீண்ட நேரம் தியானித்து பின்னர் இவ்வசனத்தைச் சொன்னார்।

Verse 53

अत्रिरुवाच । साधु पृष्टं त्वया वीर रघूणां वंशवर्धन । मम पित्रा कृतं तीर्थं पुष्करं नाम विश्रुतम्

அத்திரி கூறினார்—வீரனே, ரகுவம்சத்தை வளர்ப்பவனே! நீ நல்ல கேள்வி கேட்டாய். என் தந்தை ‘புஷ்கர’ எனப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தத்தை நிறுவினார்।

Verse 54

पर्वतौ द्वौ च विख्यातौ मर्यादा यज्ञपर्वतौ । कुंडत्रयं तयोर्मध्ये ज्येष्ठमध्यकनिष्ठकम्

இரண்டு மலைகள் புகழ்பெற்றவை—மர்யாதா, யஜ்ஞபர்வதம். அவற்றின் நடுவில் மூன்று குண்டங்கள்—ஜ்யேஷ்டம், மத்தியம், கனிஷ்டம்.

Verse 55

तेषु गत्वा दशरथं पिंडदानेन तर्पय । तीर्थानां प्रवरं तीर्थं क्षेत्राणामपि चोत्तमम्

அத்தீர்த்தங்களுக்கு சென்று பிண்டதானம் செய்து தசரதனைத் திருப்திப்படுத்து. இது தீர்த்தங்களில் சிறந்த தீர்த்தம்; க்ஷேத்திரங்களிலும் உத்தமம்.

Verse 56

अवियोगा च सुरसा वापी रघुकुलोद्वह । तथा सौभाग्यकूपोन्यः सुजलो रघुनंदन

ரகுகுலத்தின் சிறந்தவனே! ‘அவியோகா’ மற்றும் ‘சுரசா’ எனும் வாபிகள் உள்ளன; மேலும் ‘சௌபாக்ய’ எனப்படும் இன்னொரு கிணறு உள்ளது, அது நல்ல நீரால் நிறைந்தது, ரகுநந்தனே.

Verse 57

तेषु पिंडप्रदानेन पितरो मोक्षमाप्नुयुः । आभूतसंप्लवं कालमेतदाह पितामहः

அவர்களுக்கு பிண்டதானம் செய்தால் பித்ருக்கள் மோட்சத்தை அடைவர். எல்லா உயிர்களும் லயிக்கும் பிரளயகாலம் வரை இவ்விரதம் பலன் தரும் என பிதாமகன் பிரம்மா உரைத்தான்.

Verse 58

तत्र राघव गच्छस्व भूयोप्यागमनं क्रियाः । तथेति चोक्त्वा रामोपि गमनाय मनो दधे

“அங்கே செல், ஓ ராகவா; பின்னர் மீண்டும் வருவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்.” என்று கூற, ‘ததாஸ்து’ என ராமனும் புறப்பட மனம் கொண்டான்.

Verse 59

ऋक्षवंतमभिक्रम्य नगरं वैदिशं तथा । चर्मण्वतीं समुत्तीर्य प्राप्तोसौ यज्ञपर्वतम्

ருக்ஷவத் மலையை அணுகி, விதிசா நகரையும் அடைந்து, சர்மண்வதி நதியைத் தாண்டி, அவர் யஜ்ஞபர்வதத்தை அடைந்தார்.

Verse 60

तमतिक्रम्य वेगेन मध्यमे पुष्करे स्थितः । पितॄन्संतर्पयामास अद्भिर्देवांश्च सर्वशः

அதனை விரைவாகக் கடந்து, அவர் மத்திய புஷ்கரத்தில் தங்கினார். அங்கே நீரால் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, எல்லாவிதமாகவும் தேவர்களைப் போற்றினார்.

Verse 61

स्नानावसाने रामेण मार्कंडो मुनिपुंगवः । आगच्छन्शिष्यसंयुक्तो दृष्टस्तत्रैव धीमता

ராமன் நீராடல் முடிந்ததும், முனிவருள் சிறந்த மார்க்கண்டேயர் சீடர்களுடன் அங்கே வந்தார்; அந்த ஞானி அவரை அங்கேயே கண்டான்.

Verse 62

गत्वा वै संमुखं तस्य प्रणिपत्य च सादरम् । पृष्टोऽवियोगदः कूपः कतमस्यां दिशि प्रभो

அவரின் முன்னே சென்று பக்தியுடன் வணங்கி, “பிரபோ, ‘அவியோகத’ எனப்படும் கிணறு எந்தத் திசையில் உள்ளது?” என்று கேட்டான்.

Verse 63

सुतो दशरथस्याहं रामो नाम जनैः स्मृतः । सौभाग्यवापीं तां द्रष्टुमहं प्राप्तोत्रिशासनात्

நான் தசரதனின் மகன்; மக்கள் என்னை ‘ராமன்’ என்று நினைக்கின்றனர். திரிசாசனனின் ஆணையால் அந்த ‘சௌபாக்ய-வாபி’யை தரிசிக்க இங்கு வந்தேன்.

Verse 64

तत्स्थानं तौ च वै कूपौ भगवान्प्रब्रवीतु मे । एवमुक्तश्च रामेण मार्कंडः प्रत्युवाच ह

“பகவானே, அந்த இடத்தையும் அந்த இரு கிணறுகளையும் பற்றி எனக்குச் சொல்லுங்கள்.” என்று ராமன் கூற, மார்க்கண்டர் பதிலளித்தார்.

Verse 65

मार्कंडेय उवाच । साधु राघव भद्रं ते सुकृतं भवता कृतम् । तीर्थयात्राप्रसंगेन यत्प्राप्तोसीह सांप्रतम्

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—“நன்று, ராகவா; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. தீர்த்தயாத்திரை என்ற நிமித்தத்தால் இப்போது இங்கு வந்தது உன் புண்ணியச் செயல்.”

Verse 66

एह्यागच्छस्व पश्य स्ववापीं तामवियोगदाम् । अवियोगश्च सर्वैश्च कूप एवात्र जायते

வா, அருகே வந்து உன் ‘அவியோகதா’ வாபியைப் பார். இங்கே இந்தக் கிணற்றிடத்தில் அனைவருக்கும் அவியோகம்—அதாவது பிரிவின்மை—உண்டாகிறது.

Verse 67

आमुष्मिके चैहिके च जीवतोपि मृतस्य वा । एतद्वाक्यं मुनींद्रस्य श्रुत्वा लक्ष्मणपूर्वजः

அப்புலகமாயினும் இவ்வுலகமாயினும்—உயிரோடு இருப்பவர்க்கும் இறந்தவர்க்கும் கூட—முனீந்திரரின் இவ்வாக்கைச் செவிமடுத்து, இலக்குமணனின் அண்ணன் ஸ்ரீராமன் மறுமொழி கூறினான்.

Verse 68

सस्मार रामो राजानं तदा दशरथं नृप । भरतं सह शत्रुघ्न्रंभातॄनन्यांश्चनागरान्

அப்போது, அரசே! ஸ்ரீராமன் அரசன் தசரதனை நினைத்தான்; மேலும் சத்ருக்னனுடன் பரதனையும், பிற சகோதரர்களையும் நகரவாசிகளையும் நினைவு கூர்ந்தான்.

Verse 69

एवंचिंतयतस्तस्य संध्याकालो व्यजायत । उपास्य पश्चिमां संध्यां मुनिभिःसह राघवः

இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில் மாலைச் சந்தியா நேரம் வந்தது. ராகவன் முனிவர்களுடன் சேர்ந்து மேற்குத் திசை (மாலை) சந்தியையை வழிபட்டான்.

Verse 70

सुष्वाप तां निशां तत्र भ्रातृभार्यासमन्वितः । विभावर्यवसाने तु स्वप्नांते रघुनंदनः

அங்கே அவன் அண்ணனின் மனைவியுடன் அந்த இரவை உறங்கினான். ஆனால் இரவு முடிவில்—கனவு முடிவுற்ற வேளையில்—ரகுநந்தனன் (ஸ்ரீராமன்) …

Verse 71

पित्रा मात्रा तथा चान्यैरयोध्यायां स्थितः किल । विवाहमंगले वृत्ते बहुभिर्बांधवैः सह

அவன் தந்தை, தாய் மற்றும் பிறருடன் அயோத்தியில் தங்கியிருந்தான் என்று கூறப்படுகிறது; திருமண மங்களச் சடங்கு நிறைவேறிய பின், பல உறவினர்களுடன் அங்கேயே இருந்தான்.

Verse 72

समासीनः सभार्योऽसावृषिभिः परिवारितः । लक्ष्मणेनाप्येवमेव दृष्टोऽसौ सीतया तथा

அவர் தம் மனைவியுடன் அங்கே அமர்ந்து, முனிவர்களால் சூழப்பட்டிருந்தார். அதேபோல இலக்குமணனும் அவரைக் கண்டான்; சீதையும் அவ்வாறே கண்டாள்.

Verse 73

प्रभाते तु मुनीनां तत्सर्वमेव प्रकीर्तितम् । ऋषिभिश्च तथेत्युक्तः सत्यमेतद्रघूत्तम

விடியற்காலையில் முனிவர்கள் அந்த அனைத்தையும் கூறினர். ரிஷிகள் பதிலளித்து—“அப்படியே” என்றனர்; “ரகுகுலச் சிறந்தவனே, இது உண்மையே” என்றனர்.

Verse 74

मृतस्य दर्शने श्राद्धं कार्यमावश्यकं स्मृतम् । वृद्धिकामास्तु पितरस्तथा चैवान्नकांक्षिणः

இறந்த உடலைக் காணும் போது ஸ்ராத்தம் செய்வது அவசியம் என்று ஸ்மிருதிகள் கூறுகின்றன. பித்ருக்கள் நலவளர்ச்சியை விரும்புகின்றனர்; அன்னத் தர்ப்பணத்தையும் நாடுகின்றனர்.

Verse 75

ददंति दर्शनं स्वप्ने भक्तियुक्तस्य राघव । अवियोगस्तु ते भ्रात्रा पित्रा च भरतेन च

ராகவனே, பக்தியுடன் இருப்பவர்க்கு அவர்கள் கனவில் தரிசனம் அளிப்பார்கள். உனக்கு உன் சகோதரன், தந்தை, மேலும் பரதன் ஆகியோருடன் பிரிவு ஏற்படாது.

Verse 76

चतुर्दशानां वर्षाणां भविता राघव ध्रुवम् । कुरु श्राद्धं तथा वीर राज्ञो दशरथस्य च

ராகவனே, நிச்சயமாக பதினான்கு ஆண்டுகள் கழியும். ஆகவே, வீரனே, அரசன் தசரதனுக்குமான ஸ்ராத்தக் கிரியையையும் செய்.

Verse 77

अमी च ऋषयः सर्वे तव भक्ताः कृतक्षणाः । अहं च जमदग्निश्च भारद्वाजश्च लोमशः

இங்கு உள்ள இவ்வனைத்து ரிஷிகளும் உமது பக்தர்கள்; கணநேரத்தில் ஆயத்தமாயினர். நானும்—ஜமதக்னி, பாரத்வாஜர், லோமசர் உடன்—உமது முன்னிலையில் நிற்கிறேன்।

Verse 78

देवरातः शमीकश्च षडेते वै द्विजोत्तमाः । श्राद्धे च ते महाबाहो संभारांस्त्वमुपाहर

தேவராதர், சமீகர்—இவ்வாறு இந்த ஆறுபேரும் இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்கள். மேலும் ஸ்ராத்தத்திற்காக, ஓ மகாபாஹோ, தேவையான பொருட்களை நீ கொண்டு வா।

Verse 79

मुख्यं चेंगुदिपिण्याकं बदरामलकैः सह । श्रीफलानि च पक्वानि मूलं चोच्चावचं बहु

முதன்மையாக இங்குதீயின் பிண்யாகம் (எண்ணெய் பிண்ணாக்கு) உள்ளது; அதோடு இலந்தை/பேரி மற்றும் நெல்லிக்காய். மேலும் பழுத்த ஸ்ரீபலங்கள் (தேங்காய்) மற்றும் பலவகை கிழங்குகள், உயர்ந்த-தாழ்ந்த பலவிதமாக உள்ளன।

Verse 80

मार्गेण चाथ मांसेन धान्येन विविधेन च । तृप्तिं प्रयच्छ विप्राणां श्राद्धदानेन सुव्रत

பின்னர் சுவையான உணவுகள், மாமிசம், பலவகை தானியங்கள் இவற்றால்—ஓ சுவிரதா—ஸ்ராத்த தானத்தின் மூலம் பிராமணர்களுக்கு திருப்தி அளி।

Verse 81

पुष्करारण्यमासाद्य नियतो नियताशनः । पितॄंस्तर्पयते यस्तु सोश्वमेधमवाप्नुयात्

புஷ்கர வனத்தை அடைந்து, ஒழுக்கத்துடன் உணவு கட்டுப்பாட்டில் இருந்து யார் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்கிறாரோ, அவர் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவார்।

Verse 82

स्नानार्थं तु वयं राम गच्छामो ज्येष्ठपुष्करम् । इत्युक्त्वा ते गताः सर्वे मुनयो राघवं नृप

“ஓ ராமா, நீராடுவதற்காக நாங்கள் ஜ்யேஷ்ட-புஷ்கரத்திற்குச் செல்கிறோம்.” என்று கூறி, அரசே, அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் ராகவனை விட்டுப் புறப்பட்டனர்।

Verse 83

लक्ष्मणं चाब्रवीद्रामो मेध्यमाहर मे मृगम् । शुद्धेक्षणं च शशकं कृष्णशाकं तथा मधु

ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்— “எனக்காக மேத்யமான மான் ஒன்றைக் கொண்டு வா; மேலும் தூய பார்வையுடைய முயல், கரிய கீரை மற்றும் தேனையும் கொண்டு வா।”

Verse 84

जंबीराणि च मुख्यानि मूलानि विविधानि च । पक्वानि च कपित्थानि फलान्यन्यानि यानि च

அவற்றில் முதன்மையானவை ஜம்பீரம் (சிட்ரான்) பழங்கள்; பலவகை வேர்கள்; பழுத்த கபித்தம் (வுட்-ஆப்பிள்) மற்றும் உள்ள பிற பழங்களும்.

Verse 85

तान्याहरस्व वै श्राद्धे क्षिप्रमेवास्तु लक्ष्मण । तथा तत्कृतवान्सर्वं रामादेशाच्च राघवः

“ஸ்ராத்தத்திற்காக அவற்றை எல்லாம் கொண்டு வா; லக்ஷ்மணா, விரைவாக ஆகட்டும்.” ராமன் ஆணைப்படி ராகவன் (லக்ஷ்மணன்) அனைத்தையும் செய்தான்।

Verse 86

बदरेङ्गुदिशाकानि मूलानि विविधानि च । तत्राहृत्य च रामेण कूटाकारः कृतो महान्

பதர (இலந்தை) மற்றும் இங்குதி கிளைகள், பலவகை வேர்களை அங்கே கொண்டு வந்து, ராமன் பெரிய மேடு போன்ற கూటாகார அமைப்பை உருவாக்கினான்।

Verse 87

परिपक्वं च जानक्या सिद्धं रामे निवेदितम् । स्नात्वा रामो योगवाप्यां मुनींस्ताननुपालयन्

ஜானகி முற்றச் செய்து நிறைவேற்றிய நைவேத்யம் ராமனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. யோக-வாபியில் நீராடி, ராமன் அந்த முனிவர்களைத் தொடர்ந்து பராமரித்து சேவை செய்தான்.

Verse 88

मध्याह्नाच्चलिते सूर्ये काले कुतपके तथा । आयाता ऋषयः सर्वे ये रामेणानुमंत्रिताः

சூரியன் மதியத்தைத் தாண்டி நகர்ந்தபோது, புனிதமான குதபக் காலத்தில், ராமனால் அழைக்கப்பட்ட எல்லா ரிஷிகளும் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 89

तानागतान्मुनीन्दृष्ट्वा वैदेही जनकात्मजा । रामांतिकं परित्यज्य व्रीडिताऽन्यत्र संस्थिता

அந்த முனிவர்கள் வந்ததைப் பார்த்த வைதேஹி, ஜனகனின் மகள், ராமனின் அருகிலிருந்து விலகி, வெட்கத்துடன் வேறொரு இடத்தில் நின்றாள்.

Verse 90

विस्मयोत्फुल्लनयना चिंतयाना च वेपती । ब्राह्मणा नेह जानंति श्राद्धकाले ह्युपस्थिताः

அவளின் கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன; கவலையுடன் எண்ணங்களில் மூழ்கி அவள் நடுங்கினாள். ஸ்ராத்த காலத்திற்கு வந்த பிராமணர்கள் அங்கே அவளை அறியவில்லை.

Verse 91

रामेण भोजिता विप्राः स्मृत्युक्तेन यथाविधि । वैदिक्यश्च कृतास्सर्वाः सत्क्रिया यास्समीरिताः

ஸ்மிருதி விதிகளின்படி முறையாக ராமன் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்தான்; மேலும் கூறப்பட்ட எல்லா வைதிக கர்மங்களும் சத்கிரியைகளும் முறையாக நிறைவேற்றப்பட்டன.

Verse 92

पुराणोक्तो विधिश्चैव वैश्वदेविकपूर्वकः । भुक्तवत्सु च विप्रेषु दत्वा पिंडान्यथाक्रमम्

புராணங்களில் கூறிய விதிப்படி முதலில் வைஶ்வதேவ அர்ப்பணத்தைச் செய்ய வேண்டும். பிராமணர்கள் உண்டு முடித்த பின், முறையே பிண்ட தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 93

प्रेषितेषु यथाशक्ति दत्वा तेषु च दक्षिणाम् । गतेषु विप्रमुख्येषु प्रियां रामोऽब्रवीदिदम्

அவர்களை மரியாதையுடன் அனுப்பி, தன் வல்லமைக்கேற்ப தானமும் தக்ஷிணையும் அளித்த பின், முதன்மை பிராமணர்கள் சென்றதும் ராமன் தன் பிரியையிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 94

किमर्थं सुभ्रु नष्टासि मुनीन्दृष्ट्वा त्विहागतान् । तत्सर्वं त्वमिदं तत्वं कारणं वद माचिरम्

அழகிய புருவமுடையவளே! இங்கு வந்த முனிவர்களைக் கண்டதும் நீ ஏன் மறைந்தாய்? இதற்கெல்லாம் உண்மையான காரணத்தை விரைவாகச் சொல்; தாமதிக்காதே.

Verse 95

भवितव्यं कारणेन तच्च गोप्यं न मे कुरु । शापितासि मम प्राणैर्लक्ष्मणस्य शुचिस्मिते

காரணத்தால் நிகழ வேண்டியது நிச்சயம் நிகழும்; அதை என்னிடமிருந்து மறைக்காதே. தூய புன்னகையுடையவளே! என் உயிரின்மேலும் லக்ஷ்மணன்மேலும் ஆணையாக—நீ சாபத்தால் பீடிக்கப்பட்டவள்.

Verse 96

एवमुक्ता तदा भर्त्रा त्रपयाऽवाङ्मुखी स्थिता । विमुंचंती साऽश्रुपातं राघवं वाक्यमब्रवीत्

கணவன் இவ்வாறு கூறியதும் அவள் வெட்கத்தால் தலைகுனிந்து நின்றாள். கண்ணீர் பெருக, ராகவனிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்.

Verse 97

शृणु त्वं नाथ यद्दृष्टमाश्चर्यमिह यादृशम् । राम त्वयाऽचिंत्यमानो राजेंद्रस्त्विह चागतः

ஓ நாதா, இங்கே நான் கண்ட அதிசயமான ஆச்சரியத்தை கேளும். ஓ ராமா, உன்னை நினைத்த மாத்திரத்தில் இந்த ராஜாதிராஜன் உண்மையாகவே இங்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 98

सर्वाभरणसंयुक्तौ द्वौ चान्यौ च तथाविधौ । द्विजानां देहसंयुक्तास्त्रयस्ते रघुनंदन

மேலும் இருவர் எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்; இன்னும் இருவரும் அதேபோல இருந்தனர். அவர்களில் மூவர், ஓ ரகுநந்தனா, பிராமண உடலைத் தாங்கியிருந்தனர்.

Verse 99

पितरस्तु मया दृष्टा ब्राह्मणांगेषु राघव । दृष्ट्वा त्रपान्विता चाहमपक्रांता तवांतिकात्

ஓ ராகவா, பிராமணர்களின் உடல்களில் பித்ருக்களை நான் கண்டேன். அதைக் கண்டு வெட்கம் நிறைந்து, உன் அருகிலிருந்து நான் விலகினேன்.

Verse 100

त्वया वै भोजिता विप्राः कृतं श्राद्धं यथाविधि । वल्कलाजिनसंवीता कथं राज्ञः पुरःसरा

உண்மையாகவே நீ பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்தாய்; விதிப்படி ஸ்ராத்தமும் செய்யப்பட்டது. ஆனால் பட்டை ஆடை மற்றும் மான் தோல் அணிந்து, அரசனுக்கு முன்செல்லுபவனாக நீ எவ்வாறு இருக்கிறாய்?

Verse 101

भवामि रिपुवीरघ्न सत्यमेतदुदाहृतम् । कौशेयानि च वस्त्राणि कैकेय्यापहृतानि च

ஓ பகை வீரர்களை அழிப்பவனே, நான் நிச்சயமாக வருவேன்—இது உண்மையென அறிவிக்கப்பட்டது. மேலும் கைகேயி பறித்துச் சென்ற பட்டாடைகளையும் (எடுத்து வருவேன்).

Verse 102

ततः प्रभृति चैवाहं चीरिणी तु वनाश्रयम् । ज्ञात्वाहं न वदे किंचिन्मा ते दुःखं भवत्विति

அதன்பிறகு நான் வல்கல ஆடை அணிந்து வனத்தில் தங்கினேன். உண்மை அறிந்திருந்தும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை—“உனக்கு துயரம் வராதிருக்கட்டும்” என்று எண்ணி.

Verse 103

नाहं स्मरामि वै मातुर्न पितुश्च परंतप । कदा भविष्यतीहांतो वनवासस्य राघव

எதிரிகளைத் தணிப்பவனே! எனக்கு தாயையும் நினைவு இல்லை, தந்தையையும் நினைவு இல்லை. ராகவா, இந்த வனவாசத்தின் முடிவு எப்போது வரும்?

Verse 104

एतदेवानिशं राम चिंतयंत्याः पुनः पुनः । व्रजंति दिवसा नाथ तव पद्भ्यां शपाम्यहम्

ராமா! இதையே இரவும் பகலும் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக் கொண்டே என் நாட்கள் கழிகின்றன, நாதா. உன் திருவடிகளின் பேரில் நான் சத்தியம் செய்கிறேன்.

Verse 105

स्वहस्तेन कथं राज्ञो दास्ये वै भोजनं त्विदम् । दासानामपि यो दासो नोपभुंजीतयत्क्वचित्

“நான் என் கைகளால் அரசனுக்கு இந்த உணவை எப்படிப் பரிமாறுவேன்? அடிமைகளுக்கும் அடிமையானவன் கூட, தன் பங்குக்கென வைத்ததை எப்போதும் தானே உண்ணமாட்டான்.”

Verse 106

एतादृशी कथं त्वस्मै संप्रदातुं समुत्सहे । याहं राज्ञा पुरा दृष्टा सर्वालङ्कारभूषिता

நான் இவ்வாறிருக்க, அவனுக்கு என்னை நான் எப்படிச் சமர்ப்பிக்கத் துணிவேன்? அரசன் முன்பு என்னை எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாகக் கண்டான் அல்லவா.

Verse 107

बालव्यजनहस्ता च वीजयंती नराधिपम् । सा स्वेदमलदिग्धांगी कथं पश्यामि भूमिपम्

குழந்தையின் விசிறியை கையில் கொண்டு அவள் நராதிபதிக்கு விசிறினாள்; ஆனால் அவள் அங்கங்கள் வியர்வைவும் அழுக்கும் பூசப்பட்டிருந்தன—அந்த அரசனை நான் எவ்வாறு பார்க்கத் துணிவேன்?

Verse 108

व्यक्तं त्रिविष्टपं प्राप्तस्त्वया पुत्रेण तारितः । दृष्ट्वा मां दुःखितां बालां वने क्लिष्टामनागसम्

உண்மையாகவே நான் வெளிப்பட்ட திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அடைந்தேன்; நீ—என் மகனே—என்னை மீட்டாய். ஆயினும் குற்றமற்ற என்னை, துயருற்ற இளம்பெண்ணாக, காட்டில் துன்புறுவதை நீ கண்டாய்.

Verse 109

शोकः स्यात्पार्थिवस्यास्य तेन नष्टास्मि राघव । भवान्प्राणसमो राम न ते गोप्यं ममत्विह

இந்தப் பார்திவ அரசனுக்கு துயரம் உண்டாகும்; ஆகவே நான் அழிந்தேன், ஓ ராகவா. ஓ ராமா, நீ எனக்கு உயிர்போல் பிரியன்—எனவே இங்கே உன்னிடம் மறைக்க ஒன்றுமில்லை.

Verse 110

सत्येन तेन चैवाथ स्पृशामि चरणौ तव । तच्छ्रुत्वा राघवः प्रीतः प्रियां तां प्रियवादिनीम्

“அந்தச் சத்தியத்தின் பேரில் நான் உன் திருவடிகளைத் தொடுகிறேன்.” இதைக் கேட்ட ராகவன் மகிழ்ந்தான்—இனிய சொற்கள் கூறும் தன் பிரியையைப் பார்த்து.

Verse 111

अंकमानीय सुदृढं परिष्वज्य च सादरम् । भुक्तौ भोज्यं तदा वीरौ पश्चाद्भुक्ता च जानकी

அவளை மடியில் அமர்த்தி, அன்புடன் உறுதியாக அணைத்துக் கொண்டு, அப்போது அந்த இரு வீரரும் உணவை உண்டனர்; பின்னர் ஜானகியும் உண்டாள்.

Verse 112

एवं स्थितौ तदा सा च तां रात्रिं तत्र राघवौ । उदिते च सहस्रांशौ गमनाय मनो दधुः

அவ்வாறே அந்த நிலையிலே இரு ராகவரும் அங்கே அந்த இரவைத் தங்கினர்; ஆயிரக் கதிரவன் உதித்ததும் புறப்பட மனத்தை வைத்தனர்.

Verse 113

प्रत्यङ्मुखं गतः क्रोशं ज्येष्ठं यावच्च पुष्करम् । पूर्वभागे पुष्करस्य यावत्तिष्ठति राघवः

மேற்குநோக்கி அவர் ஒரு குரோசம் சென்று ஜ்யேஷ்ட தீர்த்தம் வரை அடைந்து, பின்னர் புஷ்கரம் வரை சென்றார்—புஷ்கரத்தின் கிழக்குப் பகுதியில், ராகவர் தங்கியிருந்த இடம் வரை.

Verse 114

शुश्राव च ततो वाचं देवदूतेन भाषितम् । भो भो राघव भद्रं ते तीर्थमेतत्सुदुर्लभम्

அப்போது அவர் தேவதூதன் உரைத்த வாக்கை கேட்டார்—“ஹோ ஹோ, ஓ ராகவா! உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. இந்தத் தீர்த்தம் மிக அரிது.”

Verse 115

अस्मिन्स्थाने स्थितो वीर आत्मनः पुण्यतां कुरु । देवकार्यं त्वया कार्यं हंतव्या देवशत्रवः

வீரனே, இவ்விடத்தில் தங்கி உன் புண்ணியத்தை வளர்த்து கொள். தேவர்களின் காரியம் உன்னால் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்; தேவர்க்கெதிரிகளை வதம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 116

ततो हृष्टमना वीरो ह्यब्रवील्लक्ष्मणं वचः । सौमित्रेऽनुगृहीतोहं देवदेवेन ब्रह्मणा

அப்போது மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அந்த வீரன் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்—“சௌமித்ரே, தேவர்களின் தேவன் பிரம்மா என்மேல் அருள் புரிந்தான்.”

Verse 117

अत्राश्रमपदं कृत्वा मासमेकं च लक्ष्मण । व्रतं चरितुमिच्छामि कायशोधनमुत्तमम्

ஓ லக்ஷ்மணா, இங்கே ஆசிரமத் தலத்தை அமைத்து, உடல் சுத்திக்காக ஒரு மாதம் சிறந்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்க விரும்புகிறேன்।

Verse 118

तथेति लक्ष्मणेनोक्ते व्रतं परिसमाप्यतु । पिंडदानादिभिर्दानैः श्राद्धैश्चैव पितामहान्

லக்ஷ்மணன் ‘அப்படியே’ என்று கூறியபின் விரதத்தை நிறைவு செய்ய வேண்டும்; பிண்டதானம் முதலிய தானங்களாலும், ஸ்ராத்தக் கிரியைகளாலும் பிதாமஹர்களை முறையாக வணங்க வேண்டும்।

Verse 119

पुष्करे तु तदा रामोऽतर्पयद्विधिवत्तदा । कनका सुप्रभा चैव नंदा प्राची सरस्वती

அப்போது புஷ்கரத்தில் ஸ்ரீராமன் முறையாக தர்ப்பணம் செய்தான்—கனகா, சுப்ரபா, நந்தா, பிராசீ, சரஸ்வதி ஆகியோரைக் கூவி அழைத்து।

Verse 120

पंचस्रोताः पुष्करेषु पितॄणां तुष्टिदायिनी । दैनंदिनीं पितॄणां तु पूजां तां पितृपूर्विकाम्

புஷ்கரத்தில் உள்ள ஐந்து புனித நீர்ச் சுரப்புகள் பித்ருக்களுக்கு திருப்தி அளிப்பவை; அங்கே முன்னோர் வழிவந்த தினசரி பித்ரு-பூஜையை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 121

रचयित्वा तदा रामो लक्ष्मणं वाक्यमब्रवीत् । एहि लक्ष्मण शीघ्रं त्वं पुष्कराज्जलमानय

அப்போது அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்து ஸ்ரீராமன் லக்ஷ்மணனை நோக்கி கூறினான்—“வா லக்ஷ்மணா, விரைவாக புஷ்கரத்திலிருந்து நீர் கொண்டு வா।”

Verse 122

पादप्रक्षालनं कृत्वा शयनं कुरु संस्तरे । विभावर्यां निवृत्तायां यास्यामो दक्षिणां दिशम्

பாதங்களைத் துவைத்து படுக்கையில் துயில் கொள். இரவு நீங்கி விடியல் வந்தபின் நாம் தென் திசை நோக்கிப் புறப்படுவோம்.

Verse 123

लक्ष्मणस्त्वब्रवीद्वाक्यं सीतयानीय तां पयः । नाहं राम सर्वकाले दासभावं करोमि ते

அப்போது இலக்குமணன் கூறினான்—“சீதையுடன் அந்த நீரை கொண்டு வந்தேன். ஓ ராமா, நான் எப்போதும் உமக்கு அடிமை-பாவத்தோடு நடப்பதில்லை.”

Verse 124

इयंपुष्टाचसुभृशंपीवरीचममाप्युत । किं त्वं करिष्यस्यनया भार्यया वद सांप्रतम्

இவள் மிகப் புஷ்டியாகவும் நிறைந்த உருவமுடையவளாகவும் இருக்கிறாள்—இவள் எனக்கும்கூட உரியவள். இப்போது சொல், இந்த மனைவியுடன் நீ என்ன செய்வாய்?

Verse 125

किं वा मृतस्य वै पृष्ठ इयं यास्यति ते प्रिया । रक्षसे त्वं सदा कालं सुपुष्टां चैव सर्वदा

அல்லது, இறந்தவனின் முதுகுக்கு என்ன பயன்? உன் பிரியமானவள் அதன்மேல் எப்போதாவது ஏறுவாளா? நீ எப்போதும் காலத்தை காக்கிறாய்; என்றும் புஷ்டியும் வலிமையும் உடையவன்.

Verse 126

हृष्टा चैषा क्लेशयति सततं मां रघूत्तम । त्वं च क्लेशयसे राम परत्र जायते क्षतिः

ஓ ரகுகுலச் சிறந்தவனே, இவள் மகிழ்ந்தபடியே என்னை இடையறாது துன்புறுத்துகிறாள்; ஓ ராமா, நீயும் என்னை வருத்துகிறாய். இதனால் மறுமையில் தீங்கு உண்டாகும்.

Verse 127

त्वत्कृते च सदा चाहं पिपासां क्षुधया सह । संसहामि न संदेहः परत्र च निशामय

உன் பொருட்டே நான் எப்போதும் பசியோடு சேர்ந்து தாகத்தையும் தாங்குகிறேன்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் அடுத்த உலகில் நிகழ்வதையும் கேள்.

Verse 128

मृतानां पृष्ठतः कश्चिद्गतो नैव च दृश्यते । भार्य्या पुत्रो धनं चापि एवमाहुर्मनीषिणः

இறந்தவரின் பின்னால் யாரும் செல்லக் காணப்படுவதில்லை—மனைவியும் அல்ல, மகனும் அல்ல, செல்வமும் அல்ல; இவ்வாறே ஞானிகள் உரைக்கின்றனர்.

Verse 129

मृतश्च ते पिता राम त्यक्त्वा राज्यमकंटकम् । विनिक्षिप्य वने त्वां च कैकेय्याः प्रियकाम्यया

ஓ ராமா, உன் தந்தை இறந்தார்—தடையற்ற அரசாட்சியைத் துறந்து, கைகேயியின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற உன்னை வனத்திற்கு அனுப்பினார்.

Verse 130

इहस्थिता सा कैकेयी धनं सर्वे च बांधवाः । महाराजो दशरथ एक एव गतो गतिम्

இங்கே கைகேயி செல்வத்தோடும் எல்லா உறவினரோடும் தங்கி விட்டாள்; மகாராஜா தசரதன் மட்டும் தனியே தன் இறுதிக் கதியை அடைந்தார்.

Verse 131

मन्येहं न त्वया सार्धं सीता यास्यति वै ध्रुवम् । करिष्यसे किमनया वद राघव सांप्रतम्

சீதா நிச்சயமாக உன்னுடன் செல்லமாட்டாள் என்று நான் எண்ணுகிறேன். சொல்லு, ஓ ராகவா, இப்போது அவளுடன் நீ என்ன செய்வாய்?

Verse 132

श्रुत्वा चाश्रुतपूर्वं हि वाक्यं लक्ष्मणभाषितम् । विमना राघवस्तस्थौ सीता चापि वरानना

முன்பு ஒருபோதும் கேளாத லக்ஷ்மணன் உரைத்த சொற்களைச் செவிமடுத்த ராகவன் மனம் தளர்ந்து அங்கேயே நின்றான்; அழகிய முகமுடைய சீதையும் அதுபோலவே துயருற்றாள்।

Verse 133

यदुक्तं लक्ष्मणेनाथ सीता सर्वं चकार ह । स्नात्वा भुक्त्वा ततो वीरौ पुष्करे पुष्करेक्षणौ

ஓ நாதா! லக்ஷ்மணன் சொன்னதனை எல்லாம் சீதை செய்தாள். பின்னர் புஷ்கரத்தில் அந்த இரு தாமரை-கண்ணுடைய வீரர்கள் நீராடி உணவு உண்டனர்।

Verse 134

नीत्वा विभावरीं तत्र गमनाय मनो दधुः । एह्युत्तिष्ठ च सौमित्रे व्रजामो दक्षिणां दिशम्

அங்கே இரவை கழித்த பின் புறப்பட மனம் வைத்தனர். “வா, எழுந்திரு சௌமித்ரே; தென் திசை நோக்கிச் செல்லலாம்” என்றனர்।

Verse 135

सौमित्रिरब्रवीद्राम नाहं यास्ये कथंचन । व्रज त्वमनया सार्धं भार्यया कमलेक्षण

சௌமித்ரி கூறினான்—“ஓ ராமா, நான் எவ்விதத்திலும் செல்லமாட்டேன். ஓ தாமரை-கண்ணனே, நீ உன் மனைவியுடன் செல்.”

Verse 136

नान्यद्वनं गमिष्यामि नैवायोध्यां च राघव । अस्मिन्वने वसिष्यामि वर्षाणीह चतुर्दश

“ஓ ராகவா, நான் வேறு எந்தக் காட்டிற்கும் செல்லமாட்டேன்; அயோத்திக்கும் திரும்பமாட்டேன். இந்தக் காட்டிலேயே இங்கே பதினான்கு ஆண்டுகள் வாழ்வேன்.”

Verse 137

मया विना त्वयोध्यायां यदि त्वं न गमिष्यसि । अनेन वर्त्मना भूप आगंतव्यं त्वया विभो

என்னை இன்றி நீ அயோத்தியாவிற்கு செல்லமாட்டாயெனில், ஓ அரசே, ஓ வல்லவனே—இதே வழியிலேயே நீ அவசியம் வரவேண்டும்.

Verse 138

यदि जीवामि तत्कालं पुनर्यास्ये पितुः पुरम् । तपस्संभावयिष्यामि मया त्वं किं करिष्यसि

அந்த நொடியளவும் நான் உயிரோடிருந்தால், மீண்டும் தந்தையின் நகரத்திற்குச் செல்வேன். நான் தவம் செய்வேன்—அப்போது நீ என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 139

व्रज सौम्य शिवः पंथामा च ते परिपंथिनः । पश्यामि त्वां पुनः प्राप्तं सभार्यं कमलेक्षणम्

செல், சௌம்யனே—உன் பாதை சிவமங்களமாக இருக்கட்டும்; வழியில் பகைவர் எவரும் இல்லாதிருக்கட்டும். ஓ தாமரை-கண்ணனே, மனைவியுடன் நீ மீண்டும் வந்ததை நான் காண்கிறேன்.

Verse 140

पितृपैतामहं राज्यमयोध्यायां नराधिप । शत्रुघ्नभरतौ चोभौ त्वदाज्ञाकरणे स्थितौ

ஓ மனிதரின் அதிபதியே, அயோத்தியாவின் பித்ரு-பைதாமக அரசாட்சி இப்போது உன்னதே; சத்ருக்னனும் பரதனும்—இருவரும் உன் ஆணையை நிறைவேற்றத் தயாராய் நிற்கின்றனர்.

Verse 141

अहं ते प्रतिकूलस्तु वनवासे विशेषतः । अनारतं दिवा चाहं रात्रौ चैव परंतप

ஓ பகைவரைத் தணிப்பவனே, வனவாசம் குறித்து நான் குறிப்பாக உனக்கு எதிரானவன்; பகலும் இரவும் இடையறாது என் நிலை இதுவே.

Verse 142

कर्मकर्तुं न शक्रोमि व्रज सौम्य यथासुखम् । एवं ब्रुवाणं सौमित्रिमुवाच रघुनंदनः

“இந்தக் காரியத்தைச் செய்ய எனக்கு இயலாது. ஓ சௌம்யா, நீ விரும்பியபடி நலமுடன் செல்.” என்று கூறிய ரகுநந்தனன் ஸ்ரீராமன் சௌமித்ரி லக்ஷ்மணனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 143

कथं पूर्वमयोध्याया निर्गतोसि मया सह । वने वत्स्याम्यहं राम नववर्षाणि पंच च

நீ முன்பு என்னுடன் அயோத்தியாவிலிருந்து எவ்வாறு புறப்பட்டாய்? ஓ ராமா, நான் காட்டில் பதினான்கு ஆண்டுகள்—ஒன்பதும் ஐந்தும்—வாழ்வேன்।

Verse 144

न तु त्वया विरहितः स्वर्गेपि निवसे क्वचित् । या गतिस्ते नरव्याघ्र मम सापि भविष्यति

ஆனால் உன்னைப் பிரிந்து நான் எங்கும்—சுவர்க்கத்திலும் கூட—வசிக்கமாட்டேன். ஓ மனிதப் புலியே, உனக்கு எத்தகைய விதி வருமோ அதுவே எனக்கும் வரும்।

Verse 145

प्रसादः क्रियतां मह्यं नय मामपि राघव । इदानीमर्धमार्गे त्वं कथं स्थास्यसि शत्रुहन्

எனக்கு அருள் புரிவாயாக, ஓ ராகவா—என்னையும் உடன் அழைத்துச் செல். இப்போது நீ பாதி வழி வந்துவிட்டாய்; ஓ பகைவரை அழிப்பவனே, இங்கே எவ்வாறு தங்குவாய்?

Verse 146

लक्ष्मणस्त्वब्रवीद्रामं नाहं गंता वने पुनः । लक्ष्मणं संस्थितं ज्ञात्वा रामो वचनमब्रवीत्

அப்போது லக்ஷ்மணன் ராமனை நோக்கி, “நான் மீண்டும் காட்டிற்கு செல்லமாட்டேன்” என்றான். லக்ஷ்மணன் உறுதியாக நின்றதை அறிந்து ராமன் சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 147

मामनुव्रज सौमित्र एको यास्यामि काननम् । द्वितीया मे त्वियं सीता रामेणोक्तस्तु लक्ष्मणः

ஓ சௌமித்ரா! என்னைத் தொடர்ந்து வா; நான் ஒருவனாகவே வனத்திற்குச் செல்வேன். இச் சீதை என் துணைவியாக இருக்கட்டும்—என்று ராமன் இலக்குமணனுக்குக் கூறினான்.

Verse 148

गृहीत्वाऽथ समुत्तस्थौ रामवाक्यं स लक्ष्मणः । मर्यादापर्वतं प्राप्तौ क्षेत्रसीमां परंतपौ

ராமனின் சொல்லை ஏற்று இலக்குமணன் எழுந்தான். பகைவரைத் தணிக்கும் அந்த இரு வீரரும் ‘மர்யாதா’ எனும் மலையை அடைந்து புனிதக் க்ஷேத்திர எல்லையை வந்தடைந்தனர்.

Verse 149

अजगंधं च देवेशं देवदेवं पिनाकिनम् । अष्टांगप्रणिपातेन नत्वा रामस्त्रिलोचनम्

உலக மாசற்ற அஜகந்தன், தேவேசன், தேவர்களின் தேவன், பினாகம் தாங்கிய திரிலோசனன் ஆகிய இறைவனை ராமன் அஷ்டாங்க நமஸ்காரத்தால் வணங்கினான்.

Verse 150

तुष्टाव प्रयतः स्थित्वा शंकरं पार्वतीप्रियम् । कृतांजलिपुटो भूत्वा रोमांचितशरीरकः

ஒழுங்குடன் நின்று, பார்வதிப் பிரியன் சங்கரனை அவர் துதித்தான். கைகூப்பி, பக்தி ரோமாஞ்சத்தால் உடல் சிலிர்த்தது.

Verse 151

सात्विकं भावमापन्नो विनिर्धूतरजस्तमाः । लोकानां कारणं देवं बुबुधे विबुधाधिपम्

சாத்த்விக நிலையடைந்து, ரஜஸ்-தமஸ் மாசுகளை முற்றிலும் நீக்கி, தேவர்களின் அதிபதியான அந்த தேவனை உலகங்களின் காரணமாக அவர் உணர்ந்தான்.

Verse 152

राम उवाच । कृत्स्नस्य योऽस्य जगतः स चराचरस्य कर्ता कृतस्य च पुनः सुखदुःखदश्च । संहारहेतुरपि यः पुनरंतकाले तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

ராமன் கூறினான்—இந்த முழு சராசர உலகத்தின் படைப்பாளியும், செய்த கர்மத்தின் பலனாக இன்பத் துன்பங்களை அளிப்பவனும், இறுதிக்காலத்தில் லயத்திற்குக் காரணமாவனும் ஆகிய அந்த சரணதன் சங்கரனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 153

योऽयं सकृद्विमलचारुविलोलतोयां गंगां महोर्मिविषमां गगनात्पतंतीम् । मूर्ध्ना दधेऽस्रजमिव प्रविलोलपुष्पां तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

வானிலிருந்து வீழும், தூய்மையும் அழகும் கொண்ட அலைநடுங்கும் நீருடன், பேரலைகளால் கடுமையுற்ற கங்கையை—அசையும் மலர்மாலை போல—ஒருமுறை தன் தலையில் தாங்கிய அந்த சரணதன் சங்கரனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 154

कैलासशैलशिखरं परिकम्प्यमानं कैलासशृंगसदृशेन दशाननेन । यत्पादपद्मविधृतं स्थिरतां दधार तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

கைலாசச் சிகரத்தை ஒத்த தசானனன் கைலாச மலைச்சிகரத்தை நடுங்கச் செய்தபோது, யாருடைய தாமரைப் பாதங்களால் தாங்கப்பட்டு அது நிலைபெற்றதோ—அந்த சரணதன் சங்கரனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 155

येनासकृद्दनुसुताः समरे निरस्ता विद्याधरोरगगणाश्च वरैः समग्रैः । संयोजिता मुनिवराः फलमूलभक्षास्तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

யாரால் தனுவின் புதல்வர்கள் மீண்டும் மீண்டும் போரில் விரட்டப்பட்டார்களோ, வித்யாதரர் மற்றும் நாகர் கூட்டங்கள் முழுமையான வரங்களால் அருளப்பட்டார்களோ, கனியும் கிழங்கும் உண்டு வாழும் மாமுனிகள் ஒழுங்கான ஒற்றுமையில் இணைக்கப்பட்டார்களோ—அந்த சரணதன் சங்கரனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 156

दक्षाध्वरे च नयने च तथा भगस्य पूष्णस्तथा दशनपंक्तिमपातयच्च । तस्तंभयः कुलिशयुक्तमथेंद्रहस्तं तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

தக்ஷ யாகத்தில் கண்களைத் தகர்த்தவனும், பகனின் கண்களையும் வீழ்த்தியவனும், பூஷணனின் பற்கள் வரிசையையும் உதிர்த்தவனும், வஜ்ரம் தாங்கிய இந்திரனின் கையையும் உறையச் செய்தவனும் ஆகிய அந்த சரணதன் சங்கரனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 157

एनःकृतोपिविषयेष्वपिसक्तचित्ताज्ञानान्वयश्रुतगुणैरपिनैवयुक्ताः । यं संश्रिताः सुखभुजः पुरुषा भवंति तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

பாவம் செய்தவர்களாயினும், புலன்விஷயங்களில் மனம் பற்றியவர்களாயினும், ஞானம், குலம், வேதக் கல்வி, நற்குணங்கள் இன்றியவர்களாயினும்—அவரைச் சரணடைந்தால் இன்பத்தை அனுபவிப்பர்; அந்த சரணதானி சங்கரனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 158

अत्रिप्रसूतिरविकोटिसमानतेजाः संत्रासनं विबुधदानवसत्तमानाम् । यः कालकूटमपिबत्प्रसभं सुदीप्तं तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

அத்திரியின் வம்சத்தில் தோன்றியவர், கோடி சூரியரின் ஒளியை ஒத்த தேஜஸ்வி, தேவர்கள்-அசுரர்களின் தலைவர்களுக்கும் அச்சமூட்டுபவர், தீப்பொறிபோல் எரியும் காலகூட விஷத்தை வலியுடன் அருந்தியவர்—அந்த சரணதானி சங்கரனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 159

ब्रह्मेंद्ररुद्रमरुतां च सषण्मुखानां दद्याद्वरं सुबहुशो भगवान्महेशः । नन्दिं च मृत्युवदनात्पुनरुज्जहार तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

பகவான் மகேசன் பிரம்மா, இந்திரன், ருத்ரன், மருதர்கள், மேலும் ஷண்முகனுக்கும் மீண்டும் மீண்டும் வரங்களை அளிப்பவர்; நந்தியையும் மரணத்தின் வாயிலிருந்து மீண்டும் மீட்டவர்—அந்த சரணதானி சங்கரனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 160

आराधितः सुतपसा हिमवन्निकुंजे धूमव्रतेन मनसापि परैरगम्ये । संजीवनीमकथयद्भृगवे महात्मा तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

இமயக் குன்றின் தோட்டத்தில், பிறரின் மனமும் எட்டாத இடத்தில், தூமவ்ரதன் கடும் தவத்தால் வழிபட்டவர்; அந்த மகாத்மா ப்ருகுவுக்கு ‘சஞ்ஜீவனி’ வித்யையை உபதேசித்தார்—அந்த சரணதானி சங்கரனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 161

नानाविधैर्गजबिडालसमानवक्त्रैर्दक्षाध्वरप्रमथनैर्बलिभिर्गणैंद्रैः । योभ्यर्चितोमरगणैश्च सलोकपालैस्तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

தேவர்களின் கூட்டமும் உலகபாலர்களும் வழிபடுபவர்; தக்ஷ யாகத்தைச் சிதைத்த வலிமைமிக்க கணத் தலைவர்களும் வணங்குபவர்—அவர்களின் முகங்கள் யானை, பூனை போன்ற பலவகை—அந்த சரணதானி சங்கரனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 162

शंखेंदुकुंदधवलं वृषभं प्रवीरमारुह्य यः क्षितिधरेंद्रसुतानुयातः । यात्यंबरं प्रलयमेघविभूषितं च तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

சங்கு, நிலா, குந்தமலர் போல் வெண்மையான வீரக் காளையை ஏறி, மலைமன்னன் மகள் உடன் தொடர, பிரளய மேகங்கள் அலங்கரிக்கும் வானில் உலாவும் அந்த அடைக்கலம் அளிக்கும் சங்கரனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 163

शांतं मुनिं यमनियोगपरायणैस्तैर्भीमैर्महोग्रपुरुषैः प्रतिनीयमानम् । भक्त्यानतं स्तुतिपरं प्रसभं ररक्ष तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

யமனின் கட்டளைகளில் பற்றுடைய அச்சமூட்டும் கொடியவர்களால் இழுத்துச் செல்லப்பட்ட, பக்தியால் வணங்கி ஸ்துதியில் நிலைத்த அமைதியான முனிவரை வலிமையுடன் காத்த அந்த அடைக்கலம் அளிக்கும் சங்கரனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 164

यः सव्यपाणि कमलाग्रनखेन देवस्तत्पंचमं प्रसभमेव पुरस्सुराणाम् । ब्राह्मं शिरस्तरुणपद्मनिभं चकर्त्त तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

தேவர்களின் முன்னிலையிலேயே, இடக்கையின் தாமரைமுனை நகத்தால், பிரம்மாவின் இளந்தாமரை போன்ற ஐந்தாம் தலையை வலிமையுடன் துண்டித்த அந்த அடைக்கலம் அளிக்கும் சங்கரனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 165

यस्य प्रणम्य चरणौ वरदस्य भक्त्या स्तुत्वा च वाग्भिरमलाभिरतंद्रितात्मा । दीप्तस्तमांसि नुदते स्वकरैर्विवस्वांस्तं शंकरं शरणदं शरणं व्रजामि

வரம் அருளும் இறைவனின் திருவடிகளில் பக்தியால் வணங்கி, தூய சொற்களால் சோர்வின்றி போற்றி—தன் கதிர்களால் இருளை அகற்றும் ஒளிமிகு சூரியனைப் போல தமஸை நீக்கும் அந்த அடைக்கலம் அளிக்கும் சங்கரனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 166

ये त्वां सुरोत्तमगुरुं पुरुषा विमूढा जानंति नास्य जगतः सचराचरस्य । ऐश्वर्यमाननिगमानुशयेन पश्चात्ते यातनामनुभवंत्यविशुद्धचित्ताः

மயக்கமுற்ற மனிதர்கள் உம்மை—தேவர்களில் சிறந்தோரின் குருவாகவும், இச்சராசர உலகின் ஆண்டவனாகவும்—அறியார்; அவர்கள் அதிகாரப் பெருமிதமும் வேதத்திற்கு எதிரான மனப்பான்மையும் கொண்டு மனம் மாசுபட்டு, இறுதியில் துன்பமும் வேதனையும் அனுபவிப்பர்।

Verse 167

तस्यैवं स्तुवतोऽवोचच्छूलपाणिर्वृषध्वजः । उवाच वचनं हृष्टो राघवं तुष्टमानसः

இவ்வாறு துதித்துக் கொண்டிருந்தபோது, சூலபாணியும் வृषத்வஜனுமான பகவான் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன், திருப்தியான மனத்தோடு ராகவனை நோக்கி வாக்குரைத்தார்.

Verse 168

रुद्र उवाच । राम हृष्टोस्मि भद्रं ते जातस्त्वं निर्मले कुले । त्वं चापि जगतां वंद्यो देवो मानुषरूपधृत्

ருத்ரன் கூறினார்— “ராமா, நான் மிக மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு மங்களம் உண்டாக. நீ தூய குலத்தில் பிறந்தவன்; நீயும் உலகம் வணங்கத் தக்கவன்—மனித வடிவம் தரித்த தேவன்.”

Verse 169

त्वया नाथेन वै देवाः सुखिनः शाश्वतीः समा । सेविष्यंते चिरं कालं गते वर्षे चतुर्दशे

நீ நாதனும் காவலனுமாக இருப்பதால் தேவர்கள் நிலையான ஆண்டுகள் முழுதும் இன்புறுவர்; பதினான்கு ஆண்டுகள் கடந்தபின் அவர்கள் நீண்ட காலம் (உன்) சேவையில் நிலைப்பர்.

Verse 170

अयोध्यामागतं त्वां ये द्रक्ष्यंति भुवि मानवाः । सुखं तेऽत्र भजिष्यंति स्वर्गे वासन्तथाक्षयम्

பூமியில் அயோத்திக்கு வந்த உன்னை காணும் மனிதர்கள் இவ்வுலகில் இன்பம் அடைவர்; மேலும் சொர்க்கத்தில் அழியாத வாசஸ்தலமும் பெறுவர்.

Verse 171

देवकार्यं महत्कृत्वा आगच्छेथाः पुनः पुरीम् । राघवस्तु तथा देवं नत्वा शीघ्रं विनिर्गतः

“தேவர்களின் மகத்தான காரியத்தை நிறைவேற்றி மீண்டும் நகரத்துக்கு வருவாயாக.” இவ்வாறு கூறியபின் ராகவன் தேவனை வணங்கி விரைவில் புறப்பட்டான்.

Verse 172

इंद्रमार्गां नदीं प्राप्य जटाजूटं नियम्य च । अब्रवील्लक्ष्मणं राम इदमर्पय मे धनुः

இந்திரமார்கா எனும் நதியை அடைந்து, ஜடாமுடியை கட்டுப்படுத்தி, இராமன் இலக்குமணனிடம்—“என் வில்லைக் எனக்கு ஒப்படை” என்றான்.

Verse 173

रामवाक्यं तु तच्छ्रुत्वा सीतां वै लक्ष्मणोऽब्रवीत् । किमर्थं देवि रामेण त्यक्तोहं कारणं विना

இராமனின் சொற்களை கேட்ட இலக்குமணன் சீதையிடம்—“தேவி, காரணமின்றி இராமன் என்னை ஏன் கைவிட்டான்?” என்றான்.

Verse 174

अपराधं न जानामि कुपितो यन्महाभुजः । रामेणाहं परित्यक्तः प्राणांस्त्यक्ष्याम्यसंशयम्

அந்த மகாபாகு ஏன் கோபித்தான் என்று எனக்குத் தெரியாது; நான் செய்த குற்றம் என்னவென்றும் அறியேன். இராமனால் கைவிடப்பட்ட நான் நிச்சயமாக உயிர் துறப்பேன்.

Verse 175

नैव मे जीवितेनार्थो धिग्धिङ्मां कुलपांसनम् । आर्यस्य येन वै मन्युर्जनितः पापकारिणा

என் உயிரால் எனக்கு பயன் இல்லை; ச்சி ச்சி என்மேல்—நான் குலத்தின் களங்கம்—பாவியாக இருந்து ஆரிய இராமனின் கோபத்தை எழுப்பினேன்.

Verse 176

कांस्तु लोकान्गमिष्यामि अपध्यातो महात्मना । उभौ हस्तौ मुखे कृत्वा साश्रुकंठोऽब्रवीदिदम्

“அந்த மகாத்மா என்னைத் தள்ளிவிட்டபின் நான் எந்த உலகங்களுக்கு செல்வேன்?” என்று கூறி, இரு கைகளாலும் முகத்தை மூடி, கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்தவனாய் இவ்வாறு சொன்னான்.

Verse 177

नापराध्यामि रामस्य कर्मणा मनसा गिरा । स्पृष्टौ ते चरणौ देवि मम नान्या गतिर्भवेत्

செயலாலும், மனத்தாலும், சொல்லாலும் நான் ஸ்ரீராமனைத் துன்புறுத்தும் குற்றம் செய்யவில்லை. தேவியே, உன் திருவடிகளைத் தொட்டேன்; உன்னைத் தவிர எனக்கு வேறு சரண் இல்லை.

Verse 178

ततः सीताऽब्रवीद्रामं त्यक्तः किमनुजस्त्वया । वैषम्यं त्यज्यतां बाले लक्ष्मणे लक्ष्मिवर्धने

அப்போது சீதை ராமனை நோக்கி—“நீ உன் இளைய சகோதரனை ஏன் கைவிட்டாய்? பிள்ளையே, செல்வத்தை வளர்க்கும் லக்ஷ்மணன் விஷயத்தில் பாகுபாட்டை விட்டுவிடு” என்றாள்.

Verse 179

राघवस्त्वब्रवीत्सीतां नाहं त्यक्ष्यामि लक्ष्मणम् । न कदाचिदपि स्वप्ने लक्ष्मणस्य मतं प्रिये

ராகவன் சீதையிடம்—“நான் லக்ஷ்மணனை கைவிடமாட்டேன். பிரியே, கனவிலும் கூட லக்ஷ்மணனின் ஆலோசனையை நான் ஒருபோதும் புறக்கணிக்கமாட்டேன்” என்றான்.

Verse 180

श्रुतपूर्वं च सुश्रोणि क्षेत्रस्यास्य विचेष्टितम् । अत्र क्षेत्रे जनास्सत्यं सर्वे हि स्वार्थतत्पराः

அழகிய இடுப்புடையவளே, இந்தத் தலத்தின் விசித்திர நடத்தை பற்றி நீ முன்பே கேட்டிருக்கிறாய். இப்புனிதப் பகுதியில் உண்மையாகவே அனைவரும் தம் சுயநலத்திலேயே ஈடுபட்டிருப்பார்கள்.

Verse 181

परस्परं न पश्यंति स्वात्मनश्च हितं वचः । न शृण्वंति पितुः पुत्राः पुत्राणां पितरस्तथा

அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து நோக்குவதில்லை; தமக்கு நன்மை தரும் சொற்களையும் கேட்பதில்லை. மகன்கள் தந்தையின் சொல்லைக் கேட்பதில்லை; அதுபோல தந்தைகளும் மகன்களின் சொல்லைக் கேட்பதில்லை.

Verse 182

न शिष्या हि गुरोर्वाक्यं शिष्यस्यापि तथा गुरुः । अर्थानुबंधिनीप्रीतिर्न कश्चित्कस्यचित्प्रियः

குருவின் சொற்களாலேயே சீடன் குருவுக்கு உண்மையில் பிரியன் அல்ல; சீடனின் சொற்களாலேயே குருவும் சீடனுக்கு பிரியன் அல்ல. சுயநலத்தோடு இணைந்த அன்பே வழக்கம்; உண்மையில் யாரும் யாருக்கும் முழுமையாகப் பிரியர் அல்லர்.

Verse 183

इत्येवं कथयन्नेव प्राप्तो रेवां महानदीम् । चक्रेभिषेकं काकुत्स्थः सानुजः सह सीतया

இவ்வாறு கூறிக்கொண்டே காகுத்ஸ்தன் (ஸ்ரீராமன்) மகாநதி ரேவையை அடைந்தான். அங்கே சீதையுடனும் இளைய சகோதரனுடனும் சேர்ந்து அபிஷேகம் (விதிநீராடல்) செய்தான்.

Verse 184

तर्पयित्वा च सलिलैः स्वान्पितॄन्दैवतान्यपि । उदीक्ष्य च मुहुः सूर्यं देवताश्च समाहितः

நீரால் தன் பித்ருக்களுக்கும் தேவதைகளுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, மீண்டும் மீண்டும் சூரியனை நோக்கி, அமைந்த மனத்துடன் தேவதைகளைத் தியானித்தான்.

Verse 185

कृताभिषेकस्तु रराज रामः सीता द्वितीयः सह लक्ष्मणेन । कृताभिषेकः सह शैलपुत्र्या गुहेन सार्धं भगवानिवेशः

அபிஷேகம் பெற்ற ராமன், சீதையை இரண்டாமவளாக உடன் கொண்டு, லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து ஒளிவீசி விளங்கினான். அதுபோல அபிஷேகம் பெற்ற பகவான் ஈசன் (சிவன்) மலைமகள் (பார்வதி) மற்றும் குகனுடன் சேர்ந்து விளங்கினான்.