Adhyaya 3

Verse 1

भीष्म उवाच । निर्गुणस्याप्रमेयस्य शुद्धस्याथ महात्मनः । कथं सर्गादिकर्त्तृत्वं ब्रह्मणो ह्युपपद्यते

பீஷ்மர் கூறினார்—குணமற்ற, அளவிட இயலாத, தூய, மகாத்மையான பிரம்மனுக்கு படைப்பு முதலியவற்றின் கர்த்தൃത്വம் எவ்வாறு பொருந்தும்?

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । शक्तयः सर्वभावानामचिंत्या ज्ञानगोचराः । यत्ततो ब्रह्मणस्तास्तुसर्गाद्या भावशक्तयः

புலஸ்தியர் கூறினார்—எல்லா இருப்புகளின் சக்திகள் சிந்திக்க இயலாதவை; ஆயினும் ஞானத்தால் அறியத்தக்கவை. அந்த பரபிரம்மனிடமிருந்தே படைப்பு முதலிய ‘பாவ-சக்திகள்’ வெளிப்படுகின்றன।

Verse 3

उत्पन्नः प्रोच्यते विद्वान्नित्य एवोपचारतः । निजेन तस्य मानेन आयुर्वर्षशतं स्मृतम्

அறிஞர்கள் அவரை ‘பிறந்தவன்’ என்று கூறுவது வழக்குச் சொல்லாக மட்டுமே; உண்மையில் அவர் நித்தியன். அவருடைய சொந்த காலஅளவின்படி அவரது ஆயுள் நூறு ஆண்டுகள் என நினைவில் கூறப்படுகிறது।

Verse 4

तत्पराख्यं परार्द्धं च तदर्द्धं परिकीर्त्तितम् । काष्ठा पंचदशाख्या ता निमेषा नृपसत्तम

அந்த அளவு ‘தத்பர’ என அழைக்கப்படுகிறது; அதே ‘பரார்த்த’ என்றும் கூறப்படுகிறது; அதன் பாதியும் அவ்வாறே புகழப்படுகிறது. அரசர்களில் சிறந்தவனே, பதினைந்து காஷ்டைகள் ஒன்று நிமேஷமாகும்.

Verse 5

काष्ठा स्त्रिंशत्कला त्रिंशत्कला मौहूर्त्तिको विधिः । तावत्संख्यैरहोरात्रं मुहूर्त्तैर्मानुषं स्मृतम्

முப்பது கலைகள் ஒன்று காஷ்டையாகும்; முப்பது கலைகளே முஹூர்த்தத்தின் அளவாக விதிக்கப்பட்டது. அதே எண்ணிக்கையிலான முஹூர்த்தங்களால் மனிதரின் அஹோராத்திரம் (பகல்-இரவு) என அறியப்படுகிறது.

Verse 6

अहोरात्राणि तावंति मासः पक्षद्वयात्मकः । तैष्षड्भिरयनं वर्षमयने दक्षिणोत्तरे

அவ்வளவு அஹோராத்திரங்கள் சேர்ந்து இரண்டு பக்ஷங்களைக் கொண்ட ஒரு மாதமாகும். அத்தகைய ஆறு மாதங்கள் ஒன்று அயனமாகும்; ஆண்டு என்பது தக்ஷிணாயனம், உத்தராயனம் எனும் இரு அயனங்களால் ஆனது.

Verse 7

अयनं दक्षिणं रात्रिर्देवानामुत्तरं दिनम् । दिव्यैर्वर्षसहस्रैस्तु कृतत्रेतादिसंज्ञितम्

தேவர்களுக்கு தக்ஷிணாயனம் இரவாகும்; உத்தராயனம் பகலாகும். திவ்ய ஆண்டுகளின் ஆயிரங்களால் அளக்கப்படும் இக்காலங்கள் க்ருத, த்ரேதா முதலிய யுகங்கள் என அழைக்கப்படுகின்றன.

Verse 8

चतुर्युगं द्वादशभिस्तद्विभागं निबोध मे । चत्वारि त्रीणिद्वे चैकं कृतादिषु यथाक्रमम्

என்னிடமிருந்து சதுர்யுகத்தின் பன்னிரண்டு பாகப் பிரிவை அறிந்துகொள். க்ருத (ஸத்ய) யுகம் முதலிய வரிசையில் அவை முறையே நான்கு, மூன்று, இரண்டு, ஒன்று என்ற பாகங்களாகும்.

Verse 9

दिव्याब्दानां सहस्राणि युगेष्वाहुः पुराविदः । तत्प्रमाणैः शतैः संध्या पूर्वा तत्राभिधीयते

பழம்பெரும் மரபை அறிந்த முனிவர்கள் கூறுவர்—யுகங்கள் திவ்ய ஆண்டுகளின் ஆயிரங்களால் அளவிடப்படுகின்றன; அதே அளவின் நூற்றுப் பகுதியால் முன்னைய சந்த்யா (சந்த்யைக்காலம்) அங்கே உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 10

संध्यांशकश्च तत्तुल्यो युगस्यानंतरो हि यः । संध्यासंध्यांशयोरंतः कालो यो नृपसत्तम

அதே அளவுடைய ‘சந்த்யாஂசக’மும் உண்டு; அது யுகத்திற்குப் பின்வரும் உடனடியான இடைவெளி—அதாவது சந்த்யா மற்றும் சந்த்யாஂசம் இடையிலுள்ள காலம், அரசர்களில் சிறந்தவரே।

Verse 11

युगाख्यः स तु विज्ञेयः कृतत्रेतादिसंज्ञितः । कृतं त्रेता द्वापरं च कलिश्चैव चतुर्युगम्

இதுவே ‘யுகம்’ என அறியப்பட வேண்டும்; அது க்ருத, த்ரேதா முதலிய பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறது. க்ருதம், த்ரேதா, த்வாபரம், கலி—இவையே சதுர்யுகம்.

Verse 12

प्रोच्यते तत्सहस्रं तु ब्रह्मणो दिवसं नृप । ब्रह्मणो दिवसे राजन्मनवश्च चतुर्दश

அரசே, அந்த (சதுர்யுகங்களின்) ஆயிரம் ஒன்று பிரம்மாவின் ஒரு நாள் எனச் சொல்லப்படுகிறது. மேலும் அரசே, பிரம்மாவின் ஒரு நாளில் பதினான்கு மனுக்கள் உள்ளனர்.

Verse 13

भवंति परिमाणं च तेषां कालकृतं शृणु । सप्तर्षयः सुराः शक्रो मनुस्तत्सूनवो नृप

அரசே, அவர்களுக்குரிய காலநியத அளவை கேள்—சப்தரிஷிகள், தேவர்கள், சக்ரன் (இந்திரன்), மனு மற்றும் அவன் புதல்வர்கள்.

Verse 14

एककाले हि सृज्यंते संह्रियंते च पूर्ववत् । चतर्युगानां संख्याता साधिका ह्येकसप्ततिः

ஒரே காலத்தில் படைப்பு தோன்றியும், முன்புபோலவே லயமடைந்தும் விடுகிறது. சதுர்யுகங்களின் எண்ணிக்கை எழுபத்தொன்று (மேலும் சிறிது) எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 15

मन्वंतरं मनोः कालः सुरादीनां च पार्थिव । अष्टौ शतसहस्राणि दिव्यया संख्यया स्मृतः

அரசே, மன்வந்தரம் என்பது மனுவின் காலம்; தேவர்கள் முதலியோரின் காலமுமாகும். தெய்வக் கணக்கில் அது எட்டு இலட்சம் (ஆண்டுகள்) என நினைவுறுத்தப்படுகிறது.

Verse 16

द्विपंचाशत्तथान्यानि सहस्राण्यधिकानि च । त्रिंशत्कोट्यस्तु संपूर्णाः संख्याताः संख्यया नृप

மேலும் ஐம்பத்தி இரண்டு ஆயிரம் கூட; அரசே, மொத்த முழுக் கணக்கு முப்பது கோடியாகும் என்று எண்ணிக்கையால் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 17

सप्तषष्टिस्तथान्यानि नियुतानि महामते । विंशतिश्च सहस्राणि कालोयमधिकं विना

மகாமதியே, இந்தக் கால அளவு அறுபத்தேழு நியுதங்கள்; மேலும் இருபதாயிரம்—இதற்கு மேல் அதிகமில்லை.

Verse 18

मन्वंतरस्य संख्येयं मानुषैरिह वत्सरैः । चतुर्द्दशगुणो ह्येष कालो ब्राह्ममहः स्मृतम्

மன்வந்தரத்தின் காலம் இங்கு மனித ஆண்டுகளால் கணிக்கப்படுகிறது. இதே காலம் பதினான்கு மடங்கானால் ‘பிரம்மாவின் நாள்’ (ப்ராஹ்மமஹ:) என அறியப்படுகிறது.

Verse 19

ब्राह्मो नैमित्तिको नाम तस्यांते प्रतिसंचरः । तदाहि दह्यते सर्वं त्रैलोक्यं भूर्भुवादिकम्

அந்தப் பிரளயம் ‘பிராஹ்ம’ என்றும் ‘நைமித்திக’ என்றும் கூறப்படுகிறது; அதன் முடிவில் உலகின் பிரதிசஞ்சாரம் நிகழ்கிறது. அப்போது பூः-புவः முதலியவற்றுடன் முழுத் திரிலோகமும் எரிந்து விடுகிறது.

Verse 20

जनं प्रयांति तापार्त्ता महर्लोकनिवासिनः । एकार्णवे तु त्रैलोक्ये ब्रह्मा ब्रह्मविदां वरः

எரியும் வெப்பத்தால் துன்புற்ற மகர்லோக வாசிகள் ஜனலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர். திரிலோகம் ஒரே பெருங்கடலாக ஆனபோது, பிரம்மவிதர்களில் சிறந்த பிரம்மா அங்கே நிலைத்திருப்பான்.

Verse 21

भोगिशय्यागतः शेते त्रैलोक्यग्रासबृंहितः । जनस्थैर्योगिभिर्द्देवश्चिंत्यमानो जगद्विभुः

அவர் ஆதிசேஷன் படுக்கையில் பள்ளிகொள்கிறார்; திரிலோகத்தையும் விழுங்கி பெரிதானவர் போல. உலகை வியாபித்த அந்த இறைவனை ஜனலோகத்தின் நிலைத்த யோகிகள் தியானிக்கின்றனர்.

Verse 22

तत्प्रमाणां हि तां रात्रिं तदंते सृजते पुनः । एवं तु ब्रह्मणो वर्षमेवं वर्षशतं च तत्

அதே அளவுடைய (அவனுடைய பகலுக்கு இணையான) இரவு உண்டாகிறது; அதன் முடிவில் அவர் மீண்டும் படைக்கிறார். இவ்விதமே பிரம்மாவின் ஒரு ஆண்டு, இவ்விதமே அவரது நூறு ஆண்டுகளும் கணிக்கப்படுகின்றன.

Verse 23

शतं हि तस्य वर्षाणां परमायुर्महात्मनः । एकमस्य व्यतीतं तु परार्धं ब्रह्मणोनघ

அந்த மகாத்மா பிரம்மாவின் உச்ச ஆயுள் நூறு ஆண்டுகள். ஓ பாவமற்றவரே, அதில் ஒரு பரார்த்தம்—அரைப் பகுதி—ஏற்கனவே கடந்துவிட்டது.

Verse 24

तस्यान्तेभून्महाकल्पः पाद्म इत्यभिविश्रुतः । द्वितीयस्य परार्धस्य वर्तमानस्य वै नृप

அக்காலத்தின் முடிவில் ‘பாத்ம’ எனப் புகழ்பெற்ற மகாகல்பம் நிகழ்ந்தது, அரசே; அது இரண்டாம் பரார்த்தத்தின் தற்போதைய பிந்தைய பாதிக்குரியது.

Verse 25

वाराह इति कल्पोयं प्रथमः परिकल्पितः । ब्रह्मा नारायणाख्योसौ कल्पादौ भगवान्यथा

இந்தக் கல்பம் முதலாவதாகக் கருதப்படுகிறது—இதன் பெயர் ‘வராஹ கல்பம்’; கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் நாராயணன் என அழைக்கப்படும் பகவான் பிரம்மா வெளிப்படுகிறார்.

Verse 26

ससर्ज सर्वभूतानि तदाचक्ष्व महामुने । पुलस्त्य उवाच । प्रजाः ससर्ज भगवाननादिस्सर्वसंभवः

“அவர் எல்லா உயிர்களையும் படைத்தார்—மகாமுனியே, அதைச் சொல்லுங்கள்.” புலஸ்த்யர் கூறினார்—“ஆதியற்ற, அனைத்திற்கும் காரணமான பகவான் பிரஜைகளைப் படைத்தார்.”

Verse 27

अतीतकल्पावसाने निशासुप्तोत्थितः प्रभुः । सत्वोद्रिक्तस्तथा ब्रह्मा शून्यं लोकमवैक्षत

முந்தைய கல்பத்தின் முடிவில் இரவு நித்திரையிலிருந்து விழித்த प्रभு பிரம்மா, சத்துவம் மேலோங்கியவராய், உலகை வெறுமையாகக் கண்டார்.

Verse 28

तोयान्तस्स महीं ज्ञात्वा निमग्नां वारिसंप्लवे । प्रविचिंत्य तदुद्धारं कर्तुकामः प्रजापतिः

மகாப்ரளயத்தின் நீரில் பூமி ஆழத்தில் மூழ்கியதை அறிந்து, பிரஜாபதி அவளை உயர்த்த விரும்பி, அவளின் மீட்புக்கான வழியைச் சிந்தித்தார்.

Verse 29

विष्णुरूपं तदा ज्ञात्वा पृथ्वीं वोढुं स्वतेजसा । मत्स्यकूर्मादिकां चान्यां वाराहीं तनुमाविशत्

அப்போது விஷ்ணுரூபத்தின் அவசியத்தை உணர்ந்து, தன் தெய்வீகத் தேஜஸால் பூமியை உயர்த்துவதற்காக, மత్స்ய-கூர்ம முதலிய அவதாரங்களைப் போல மற்றொரு உடலான வராஹத் தனுவில் புகுந்தான்।

Verse 30

वेदयज्ञमयं रूपमाश्रित्य जगतः स्थितौ । स्थितः स्थिरात्मा सर्वात्मा परमात्मा प्रजापतिः

வேதமும் யாகமும் நிறைந்த ரூபத்தை ஏற்று, உலகத்தின் நிலைபேறிற்காகப் பிரஜாபதி நிலைத்திருக்கிறார்—நிலையான உள்ளத்துடன், அனைத்தின் ஆத்மாவாக, பரமாத்மாவாக।

Verse 31

प्रविवेशे तदा तोयं तोयाधारे धराधरः । निरीक्ष्य तं तदा देवी पातालतलमागतम्

அப்போது தராதரன் (கிரிதரன்) நீரில் புகுந்தான்—அந்த நீராதாரத்திலேயே. அவன் பாதாளத் தளத்துக்கு வந்ததைப் பார்த்த தேவியார் அப்போது நோக்கினாள்।

Verse 32

तुष्टाव प्रणता भूत्वा भक्तिनम्रा वसुंधरा । पृथिव्युवाच । नमस्ते सर्वभूताय नमस्ते परमात्मने

அப்போது பக்தியால் பணிந்து வணங்கி, வசுந்தரா துதித்தாள். ப்ருதிவி கூறினாள்—“அனைத்து உயிர்களிலும் நிறைந்தவரே, உமக்கு நமஸ்காரம்; பரமாத்மனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।”

Verse 33

मामुद्धरास्मादद्य त्वं त्वत्तोहं पूर्वमुत्थिता । परमात्मन्नमस्तेस्तु पुरुषात्मन्नमोस्तु ते

இன்றே என்னை இதிலிருந்து மீட்டருள்வாயாக—ஏனெனில் நான் முதலில் உம்மிடமிருந்தே தோன்றினேன். பரமாத்மனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; புருஷாத்மனே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 34

प्रधानव्यक्तरूपाय कालभूताय ते नमः । त्वं कर्त्तासर्वभूतानां त्वं पाता त्वं विनाशकृत्

பிரதானமும் வெளிப்பட்ட உலகமும் ஆகிய வடிவமாய், காலமாகிய உமக்கு நமஸ்காரம். நீரே எல்லா உயிர்களின் படைப்பாளர்; நீரே காப்பவர்; நீரே அழிப்பவர்.

Verse 35

सर्गादौ यः परोब्रह्मा विष्णुरुद्रात्मरूपधृक् । भक्षयित्वा च सकलं जगत्येकार्णवीकृते

படைப்பின் தொடக்கத்தில் விஷ்ணு-ருத்ர வடிவங்களை ஏற்ற பரப்ரஹ்மன் அனைத்தையும் விழுங்கி, உலகமெங்கும் ஒரே பெருங்கடலாக ஆக்கினான்.

Verse 36

शेषे त्वमेव गोविन्द चिन्त्यमानो मनीषिभिः । भवतो यत्परं रूपं तन्न जानाति कश्चन

ஓ கோவிந்தா! இறுதியில் நீரே ஒருவராய் நிலைத்திருப்பீர்; ஞானிகள் உம்மைத் தியானிப்பர். உமது அந்த பரம ரூபத்தை யாரும் உண்மையாக அறியார்.

Verse 37

अवतारेषु यद्रूपं तदर्चन्ति दिवौकसः । त्वामाराध्य परं ब्रह्म याता मुक्तिं मुमुक्षवः

உமது அவதாரங்களில் நீர் எடுக்கும் எந்த ரூபமோ, தேவர்கள் அதையே வழிபடுவர். பரப்ரஹ்மனே! உம்மை ஆராதித்து முக்தி விரும்புவோர் மோக்ஷத்தை அடைவர்.

Verse 38

वासुदेवमनाराध्य को हि मोक्षमवाप्स्यति । यद्रूपं मनसा ग्राह्यं यद्ग्राह्यं चक्षुरादिभिः

வாசுதேவனை ஆராதிக்காமல் யார் மோக்ஷத்தை அடைவார்?—அவரது ரூபம் மனத்தால் உணரப்படுவதும், கண் முதலிய இந்திரியங்களாலும் அறியப்படுவதும் ஆகும்.

Verse 39

बुद्ध्या च यत्परिछेद्यं तद्रूपमखिलं तव । त्वन्मय्यहं त्वदाधारात्वत्सृष्टा त्वामुपाश्रिता

அறிவால் வரையறுக்கக் கூடிய எந்த வடிவமாயினும்—அது முழுவதும் உமது வடிவமே. நான் உம்மயமாக நிறைந்தவன்; உம்மையே ஆதாரமாகக் கொண்டவன்; உம்மால் படைக்கப்பட்டவன்; உம்மிடமே சரண் அடைகிறேன்।

Verse 40

माधवीमिति लोकोयमभिधत्ते ततो हि माम् । एवं संस्तूयमानस्तु पृथिव्या पृथिवीधरः

ஆகையால் இந்த உலகம் என்னை ‘மாதவீ’ என்று அழைக்கிறது. இவ்வாறு பூமியால் புகழப்பட்ட அந்த பூமிதாங்கி (வராகன்) அங்கேயே நிலைத்திருந்தான்।

Verse 41

सामस्वरध्वनिः श्रीमान्जगर्ज परिघर्घरम् । ततः समुत्क्षिप्य धरां स्वदंष्ट्रया महावराहः स्फुटपद्मलोचनः । रसातलादुत्पलपत्रसन्निभः समुत्थितो नील इवाचलो महान्

சாமவேதப் பாடலின் ஓசைபோல் மகிமைமிக்க நாதத்துடன் அவர் ஆழ்ந்த முழக்கமிட்டார். பின்னர் தெளிந்த தாமரைநேத்திரமுடைய மகாவராகன் தன் தந்தத்தில் பூமியைத் தூக்கி, ரசாதலத்திலிருந்து நீல உற்பல இதழ்போல் கருமையாக எழுந்து, பெரும் நீல மலைபோல் தோன்றினான்।

Verse 42

उत्तिष्ठता तेन मुखानिलाहतं तदाप्लवांभो जनलोक संश्रयान् । सनंदनादीनपकल्मषान्मुनींश्चकार भूयोपि पवित्रतास्पदम्

அவர் எழுந்தபோது, அவரது வாயின் மூச்சுக் காற்றின் தாக்கத்தால் அந்தப் பெருவெள்ள நீர் அலைந்தது; ஜனலோகத்தில் வாசிக்கும் சனந்தன முதலிய பாவமற்ற முனிவர்கள் மீண்டும் புனிதத்தின் ஆசனமாகவும் ஆதாரமாகவும் ஆனார்கள்।

Verse 43

प्रयांति तोयानि खुराग्रविक्षते रसातलेऽधकृतशब्दसंततिः । बलाहकानां च तति स्तुतस्य श्वासानिलास्ता परितः प्रयाति

குளம்புகளின் முனைத் தாக்கத்தால் நீர்கள் ரசாதலத்திற்குத் தாழ்ந்து ஓடின; அங்கே இடையறாத ஆழ்ந்த முழக்க ஒலி எழுந்தது. மேலும் போற்றத்தக்க அந்த இறைவனின் மூச்சுக் காற்றுடன் மேகக் கூட்டங்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் நகர்ந்தன।

Verse 44

उत्तिष्ठतस्तस्य जलार्द्रकुक्षेर्महावराहस्य महीं विदार्य । विधून्वतो वेदमयं शरीरं रोमांतरस्था मुनयो जुषंति

நீரால் நனைந்த வயிற்றுடன் மகாவராஹன் பூமியைப் பிளந்து எழுந்து, வேதமயமான தன் உடலைக் குலுக்கியபோது, அவன் ரோமக்கூபங்களுக்குள் வாசித்த முனிவர்கள் மகிழ்ந்து வணங்கினர்।

Verse 45

जनेश्वराणां परमेश केशव प्रभुर्गदा शंखदरासिचक्रधृक् । प्रभूति नाश स्थिति हेतुरीश्वरस्त्वमेव नान्यत्परमं च यत्पदम्

அரசர்களின் பரமேஸ்வரனே, கேசவனே! கதா, சங்கம், வில், வாள், சக்கரம் தாங்கும் ஆண்டவன் நீயே. படைப்பு, அழிவு, நிலைபேறு ஆகியவற்றின் காரணமான ஈசனும் நீயே; உன்னைக் கடந்தது இல்லை—உன் திருவடிகளே பரமபதம்।

Verse 46

पादेषु वेदास्तव यूपदंष्ट्रा दंतेषु यज्ञाः श्रुतयश्च वक्त्रे । हुताश जिह्वोसि तनूरुहाणि दर्भाः प्रभो यज्ञपुमांस्त्वमेव

உன் திருவடிகளில் வேதங்கள்; உன் தந்தங்கள் யூபத் தூண்கள். உன் பற்களில் யாகங்கள்; உன் வாயில் ஸ்ருதிகள். உன் நாவே ஹுதாசனன்; உன் உடல்மயிர்கள் தர்பை; ஆண்டவனே, யஜ்ஞபுருஷன் நீயே.

Verse 47

द्यावापृथिव्योरतुलप्रभाव यदंतरं तद्वपुषा तवैव । व्याप्तं जगद्वापि समस्तमेतद्धिताय विश्वस्य विभो भवत्वम्

ஒப்பற்ற மகிமையுடைய ஆண்டவனே! வானும் பூமியும் இடையிலுள்ள வெளி உன் உருவத்தாலேயே நிறைந்துள்ளது; இவ்வுலகம் முழுவதும் அப்படியே நிறைந்துள்ளது. எங்கும் நிறைந்தவனே, உன் இருப்பு உலக நலனுக்காக அமையட்டும்।

Verse 48

परमात्मा त्वमेवैको नान्योस्ति जगतः पते

உலகத்தின் ஆண்டவனே, பரமாத்மா நீயே ஒருவன்; உன்னைத் தவிர வேறு எவரும் இல்லை।

Verse 49

तवैष महिमा येन व्याप्तमेतच्चराचरं । ज्ञानस्वरूपमखिलं जगदेतदबुद्धयः

இது உமது மகிமையே; அதனால் இச்சராசர உலகமெல்லாம் பரவி நிற்கிறது. ஆயினும் அறிவிலார், இவ்வுலகமுழுதும் இயல்பில் ஞான-சைதன்யஸ்வரூபமே என உணரார்.

Verse 50

अर्थस्वरूपं पश्यंतो भ्राम्यंते तमसः प्लवे । ये तु ज्ञानविदश्शुद्धचेतसस्तेऽखिलं जगत्

பொருள்களின் வெளிப்புற வடிவையே நோக்குவோர் இருளின் தட்டில் அலைந்து திரிவர். ஆனால் மெய்ஞ்ஞானம் அறிந்த தூய்மனத்தோர், அகில உலகையும் யதார்த்தமாகக் காண்பர்.

Verse 51

ज्ञानात्मकं प्रपश्यंति त्वद्रूपं परमेश्वर । प्रसीद सर्वभूतात्मन्भवाय जगतस्त्विमाम्

பரமேஸ்வரா, அவர்கள் உமது ரூபத்தை ஞானஸ்வரூபமாகவே காண்கிறார்கள். எல்லாப் பூதங்களின் ஆத்மாவே, அருள்புரிந்து இவ்வுலகின் நலனுக்குக் காரணமாக இரு.

Verse 52

उद्धरोर्वीममेयात्मन्निमग्नामब्जलोचन । सत्वोद्रिक्तोसि भगवन्गोविंद पृथिवीमिमाम्

அளவிலா ஆத்மாவே, தாமரைநேத்திரனே, மூழ்கிய இப்பூமியை உயர்த்தி மீட்டு அருள்வாயாக. பகவான் கோவிந்தா, நீ சத்த்வம் நிறைந்தவன்; இப்பிருதிவியைத் தூக்கி எடு.

Verse 53

समुद्धर भवायेश कुरु सर्वजगद्धितं । एवं संस्तूयमानश्च परमात्मा महीधरः

பவாயேசா, (பூமியை) உயர்த்தி அகில உலகிற்கும் நன்மை செய். இவ்வாறு போற்றப்பட்ட பரமாத்மா—மஹீதரன், பூமியைத் தாங்குபவன்—(செயலில் இறங்கினான்).

Verse 54

उज्जहार क्षितिं क्षिप्रं न्यस्तवान्स महार्णवे । तस्योपरि जलौघेस्य महती नौरिवस्थिता

அப்பெருமான் பூமியை விரைவாக உயர்த்தி மகாசமுத்திரத்தில் வைத்தான்; அந்த நீர்ப்பெருக்கின் மேல் அது பெருநாவாய் போல மிதந்து நிலைத்தது.

Verse 55

ततः क्षितिं समां कृत्वा पृथिव्यामचिनोद्गिरीन् । यथाविभागं भगवाननादिः पुरुषोत्तमः

பின்னர் நிலத்தை சமமாக்கி, ஆதியற்ற பகவான் புருஷோத்தமன் தக்கப் பிரிவுகளின்படி பூமியில் மலைகளை அடுக்கி அமைத்தான்.

Verse 56

भूविभागं ततः कृत्वा सप्तद्वीपान्यथातथं । भूताद्यांश्चतुरोलोकान्पूर्ववत्समकल्पयत्

அதன்பின் பூமியைப் பிரித்து, ஏற்றவாறு ஏழு தீவுகளை அமைத்தான்; மேலும் முன்புபோல பூ முதலான நான்கு லோகங்களையும் ஒழுங்குபடுத்தினான்.

Verse 57

ब्रह्मणे विष्णुना पूर्वमेतदेव प्रदर्शितं । तुष्टेन देवदेवेन त्वं देवः पुरुषोत्तमः

முன்னர் விஷ்ணு இதே உண்மையை பிரம்மாவுக்கு வெளிப்படுத்தினார். மகிழ்ந்த தேவர்களின் தேவன் கூறினான்—“நீயே புருஷோத்தமன்.”

Verse 58

त्वया मया जगच्चेदं धार्यं पाल्यं च यत्नतः । येषां त्वसुरमुख्यानां वरो दत्तो मयाधुना

இந்த உலகம் நீயும் நானும் முயற்சியுடன் தாங்கி காத்திட வேண்டும்; ஏனெனில் இப்போது நான் அசுரத் தலைவர்களுக்கு வரம் அளித்துள்ளேன்.

Verse 59

देवानां हितकामेन हंतव्यास्ते त्वया विभो । अहं सृष्टिं करिष्यामि सा च पाल्या त्वया विभो

தேவர்களின் நலனுக்காக, ஹே விபோ, நீ அவர்களை வதம் செய்ய வேண்டும். நான் சிருஷ்டி காரியத்தை நிறைவேற்றுவேன்; அந்தச் சிருஷ்டியை, ஹே ஆண்டவா, நீயே காத்தருள வேண்டும்.

Verse 60

एवमुक्तो गतो विष्णुर्देवादीनसृजद्विभुः । अबुद्धिपूर्वकस्तस्य प्रादुर्भूतस्तमोमयः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் விஷ்ணு புறப்பட்டார்; பின்னர் அனைத்தாற்றலுடைய ஆண்டவன் தேவர்கள் முதலியவர்களைச் சிருஷ்டித்தான். அவனிடமிருந்தே, சிந்தனையின்றி முதலில், தமோமயத் தத்துவம் வெளிப்பட்டது.

Verse 61

तमो मोहो महामोहस्तामिस्रो ह्यन्धसंज्ञकः । पंचधावस्थितः सर्गो ध्यायतस्तु महात्मनः

தமஸ், மோகம், மகாமோகம், தாமிஸ்ரம், மேலும் ‘அந்தம்’ எனப்படும்—மகாத்மா தியானித்தபோது சிருஷ்டி ஐந்து வகைகளாக அமைந்தது.

Verse 62

बहिरंतश्चाप्रकाशः संवृतात्मा नगात्मकः । मुख्यानागायतश्चोक्ता मुख्यसर्गस्ततस्त्वयं

வெளியிலும் உள்ளிலும் வெளிப்பாடற்றது, இயல்பு மறைக்கப்பட்டது, மலைச் சுபாவமுடையது—இதையே ‘முக்கிய நாகாயதம்’ எனக் கூறுவர்; ஆகவே நீயே முதன்மைச் சிருஷ்டி.

Verse 63

तं दृष्ट्वा साधकं सर्गममन्यदपरं प्रभुः । तस्याभिध्यायतस्सर्गस्तिर्यक्स्रोतोभ्यवर्तत

அச்சிருஷ்டி பயனளிப்பதையும் வெற்றியடைவதையும் கண்டு ஆண்டவன் மற்றொரு சிருஷ்டியை எண்ணினான்; அவன் தியானித்தவுடன் திர்யக்-ஸ்ரோதஸ் (விலங்கு யோனி) சிருஷ்டி வெளிப்பட்டது.

Verse 64

यस्मात्तिर्यक्प्रवृत्तिः स्यात्तिर्यक्स्रोतस्ततः स्मृतः । पश्वादयस्ते विख्यातास्तमः प्राया ह्यवेदिनः

அவர்களின் செயல்பாடு குறுக்காக இருப்பதால், அவர்கள் 'திர்யக்ஸ்ரோதஸ்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் விலங்குகள் போன்றவை என்று அறியப்படுகிறார்கள், தமோ குணம் மிகுந்தவர்கள் மற்றும் அறிவற்றவர்கள்.

Verse 65

उत्पथग्राहिणश्चैव ते ज्ञाने ज्ञानमानिनः । अहंकृतास्त्वहंमाना अष्टाविंशद्विधात्मकाः । अंतःप्रकाशास्ते सर्व आवृतास्ते परस्परम्

அவர்கள் தவறான பாதையில் செல்பவர்கள் மற்றும் அறிவில் தங்களை ஞானிகளாகக் கருதுபவர்கள். அகங்காரம் கொண்ட அவர்கள் இருபத்தெட்டு வகையினராக உள்ளனர். உள்ளே ஒளி இருந்தபோதிலும், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மறைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

Verse 66

तमप्यसाधकं मत्वा ध्यायतोन्यस्ततोभवत् । ऊर्द्ध्वस्रोतस्तृतीयस्तु सात्विकोर्ध्वमवर्तत

அந்தப் படைப்பும் பயனற்றது என்று கருதி, தியானம் செய்த பிரம்மாவிடமிருந்து மற்றொன்று தோன்றியது. மூன்றாவது படைப்பு 'ஊர்த்வஸ்ரோதஸ்' ஆகும், இது சாத்வீகமானது மற்றும் மேல்நோக்கிச் செல்வது.

Verse 67

ते सुखप्रीतिबहुला बहिरंतरनावृताः । प्रकाशा बहिरंतश्च ऊर्द्ध्वस्रोतास्ततः स्मृताः

அவர்கள் இன்பமும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்தவர்கள்; வெளியிலும் உள்ளேயும் மறைக்கப்படாதவர்கள். வெளியிலும் உள்ளேயும் ஒளிர்பவர்கள், எனவே அவர்கள் 'ஊர்த்வஸ்ரோதஸ்' என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

Verse 68

तुष्टात्मनस्तृतीयस्तु देवसर्गस्तु संस्मृतः । तस्मिन्सर्गे भवत्प्रीतिर्निष्पन्ने ब्रह्मणस्तदा

மகிழ்ச்சியடைந்த மனதிலிருந்து தோன்றிய இந்த மூன்றாவது படைப்பு 'தேவ சர்க்கம்' (தேவர்களின் படைப்பு) என்று அழைக்கப்படுகிறது. அந்தப் படைப்பு உருவானபோது, பிரம்மா மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

Verse 69

ततोन्यं स तदा दध्यौ साधकं सर्गमुत्तमम् । असाधकांस्तुतान्ज्ञात्वा मुख्यसर्गादिसंभवान्

அப்போது அவர் மற்றொன்றை—உத்தமமும் சாதகமுமான படைப்புமுறையை—தியானித்தார். முதற் சிருஷ்டி மற்றும் அதன் ஆரம்பப் பிரிவுகளிலிருந்து தோன்றிய முன்னோர் உயிர்களை அசாதகர்கள் என அறிந்து (வேறு படைப்பைத் தீர்மானித்தார்)।

Verse 70

तथाभिध्यायतस्तस्य सत्याभिध्यायिनस्ततः । प्रादुर्भूतस्तदाव्यक्तादर्वाक्स्रोतस्तु साधकः

இவ்வாறு சத்தியத்திற்கேற்ப தியானித்தபோது, அப்போது அந்த அவ்யக்தத்திலிருந்து ‘அர்வாக்ஸ்ரோதஸ்’ எனும் சாதகப் படைப்பு வெளிப்பட்டது।

Verse 71

यस्मादर्वाक्प्रवर्तंते ततोऽवाक्स्रोतसस्तु ते । ते च प्रकाशबहुलास्तमोद्रिक्ता रजोधिकाः

அவர்கள் கீழ்நோக்கி செல்லுவதால் ‘அவாக்ஸ்ரோதஸ்’ (அதோமுகப் பிரவாகங்கள்) எனப்படுகின்றனர். அவர்கள் ஒளி மிகுந்தவர்கள்; தமஸ் குறைவு; ரஜஸ் மேலோங்கியது।

Verse 72

तस्मात्ते दुःखबहुला भूयोभूयश्च कारिणः । प्रकाशा बहिरंतश्च मनुष्याः साधकाश्च ते

ஆகவே அந்த மனிதர்கள் துயரமிகுந்தவர்கள்; மீண்டும் மீண்டும் செயலில் ஈடுபடுவார்கள்; எனினும் அவர்கள் வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் ஒளிவீசுவோர், மேலும் அவர்கள் சாதகர்கள்।

Verse 73

पंचमोनुग्रहः सर्गः स चतुर्द्धा व्यवस्थितः । विपर्ययेण सिद्ध्या च शक्त्या तुष्ट्या तथैव च

ஐந்தாம் படைப்பு ‘அனுக்ரஹ-சிருஷ்டி’. அது நான்கு வகையாக அமைந்துள்ளது—விபர்யயம், சித்தி, சக்தி, மேலும் துஷ்டி (திருப்தி) மூலம்।

Verse 74

विवृत्तं वर्त्तमानं च ते न जानंति वै पुनः । भूतादिकानां भूतानां षष्ठः सर्गः स उच्यते

அவர்கள் கடந்தகாலத்தில் வெளிப்பட்டதையும், நிகழ்காலத்தில் நடைபெறுவதையும் உண்மையாக அறியார். பஞ்சபூதாதி முதலானவற்றிலிருந்து எல்லா உயிர்கள்வரை உள்ள இந்தப் படைப்பு ‘ஷஷ்ட ஸர்கம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 75

ते परिग्राहिणः सर्वे सविभागतरास्तु ते । चोदना जाप्यशीलाश्च ज्ञेया भूतादिकास्तु ते

அவர்கள் அனைவரும் பெறுபவர்கள் (பரிக்ராஹிகள்); ஒவ்வொருவருக்கும் தத்தம் பங்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. தூண்டுதலால் செயல்பட்டு ஜபத்தில் நிலைத்திருப்பவர்கள்—இவர்களே பூதாதி (தத்துவாதி) என அறியப்படுவர்.

Verse 76

इत्येते कथिताः सर्गाः षडत्र नृपसत्तम । प्रथमो महतस्सर्गो द्वितीयो ब्रह्मणस्तु यः

அரசர்களில் சிறந்தவரே, இங்கே இவ்வாறு ஆறு ஸர்கங்கள் கூறப்பட்டன. முதலாவது மகத்-ஸர்கம்; இரண்டாவது பிரம்மாவுக்குரிய (ப்ரஹ்மணః) ஸர்கம் என நினைவில் கூறப்படுகிறது.

Verse 77

तन्मात्राणां द्वितीयस्तु भूतसर्गोहि स स्मृतः । वैकारिकस्तृतीयस्तु सर्गश्चैंद्रियकः स्मृतः

இரண்டாவது ஸர்கம் தன்மாத்திரங்களின் ஸர்கம்; அதுவே பூதஸர்கம் (ஸ்தூல பூதங்களின் படைப்பு) என நினைவில் கூறப்படுகிறது. மூன்றாவது வைகாரிக ஸர்கம்; அதுவே ஐந்திரியகம்—இந்திரியங்களின் படைப்பு—எனவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 78

इत्येष प्राकृतः सर्गः संभूतो बुद्धिपूर्वकः । मुख्यसर्गश्चतुर्थस्तु मुख्या वै स्थावराः स्मृताः

இவ்வாறு இந்தப் பிராக்ருத (பௌதிக) ஸர்கம் புத்தியை முன்னிட்டு தோன்றுகிறது. நான்காவது ‘முக்கியஸர்கம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; அதில் ஸ்தாவர (அசைவு இல்லாத) உயிர்களே முதன்மை எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 79

तिर्यक्स्रोतश्च यः प्रोक्तस्तिर्यग्योन्यस्स उच्यते । ततोर्ध्वस्रोतसां षष्ठो देवसर्गस्तु स स्मृतः

‘திர்யக்ஸ்ரோதஸ்’ எனக் கூறப்பட்ட படைப்பு, அதுவே திர்யக்யோனி—விலங்குகளின் பிறப்புப் படைப்பு. அதன் பின் ஊர்த்வஸ்ரோதஸர் வரிசையில் ஆறாம் படைப்பு ‘தேவஸர்கம்’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 80

ततोर्वाक्स्रोतसां सर्गः सप्तमः स तु मानुषः । अष्टमोनुग्रहः सर्गः सात्विकस्तामसस्तु सः

அதன்பின் ‘வாக்ஸ்ரோதஸ்’ எனப்படும் ஏழாம் படைப்பு—அது மனிதப் படைப்பு. எட்டாம் படைப்பு ‘அனுக்ரஹஸர்கம்’; அது சாத்த்விகமும் தாமசமும் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 81

पंचैते वैकृताः सर्गाः प्राकृतास्तु त्रयः स्मृताः । प्राकृतो वैकृतश्चैव कौमारो नवमः स्मृतः

இவற்றில் ஐந்து படைப்புகள் ‘வைக்ருத’ (மாற்றமடைந்த/இரண்டாம்) என்றும், மூன்று ‘பிராக்ருத’ (மூல) என்றும் நினைக்கப்படுகின்றன. பிராக்ருதமும் வைக்ருதமும் சேர்த்து எண்ணுகையில் ‘கௌமார’ படைப்பு ஒன்பதாம் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 82

एते तव समाख्याता नवसर्गाः प्रजापतेः । प्राकृता वैकृताश्चैव जगतो मूलहेतवः

ஓ பிரஜாபதே! இந்த ஒன்பது சர்க்கங்களை—பிராக்ருதமும் வைக்ருதமும்—நான் உனக்கு விளக்கியேன். இவையே உலகத்தின் மூல காரணங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 83

सृजतो जगदीशस्य किमन्यच्छ्रोतुमर्हसि । भीष्म उवाच । संक्षेपात्कथिताः सर्गा देवादीनां गुरोस्तथा

உலகத்தின் ஈசன் படைக்கின்ற விதம் குறித்து நீ இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்? பீஷ்மர் கூறினார்—தேவர்கள் முதலியோரின் படைப்புகளும், அவர்களுடைய குருவின் படைப்பும் சுருக்கமாக உரைக்கப்பட்டன.

Verse 84

विस्तराच्छ्रोतुमिच्छामि त्वत्तो मुनिवरोत्तम । पुलस्त्य उवाच । कर्मभिर्भाविताः सर्वेकुशलाकुशलैस्तु ते

முனிவரர்களில் சிறந்தவரே! இதை உம்மிடமிருந்து விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன். புலஸ்த்யர் கூறினார்—எல்லா உயிர்களும் நல்வினை தீவினை எனும் கர்மங்களால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன.

Verse 85

ख्यात्या तया ह्यनिर्मुक्ताः संहारे ह्युपसंहृताः । स्थावरान्तास्सुराद्यास्तु प्रजा राजंश्चतुर्विधाः

அரசே! அந்த வெளிப்பாட்டிலிருந்து விடுபடாததால், பிரளயக் காலத்தில் அவர்கள் மீண்டும் ஒன்றாகச் சேர்த்து ஒடுக்கப்படுகின்றனர். தேவர்களால் தொடங்கி நிலையான உயிர்கள் வரை—இந்த நான்கு வகைப் படைப்பு பிரளயத்தில் லயமாகிறது.

Verse 86

ब्रह्मणः कुर्वतः सृष्टिं जज्ञिरे मानसाः स्मृताः । ततो देवासुरपितॄन्मानुषांस्तु चतुष्टयं

பிரம்மா படைப்புச் செயலை மேற்கொண்டபோது ‘மானசர்’ எனப்படும் மனத்தால் பிறந்தோர் தோன்றினர். அவர்களிலிருந்து தேவர், அசுரர், பித்ருக்கள், மனிதர் எனும் நான்கு குழுக்கள் எழுந்தன.

Verse 87

सिसृक्षुरंभांस्येतानि स्वमात्मानमयूयुजत् । मुक्तात्मनस्ततो जाता दुरात्मानः प्रजापतेः

படைக்க விரும்பி அவர் இந்த நீர்களைத் தன் ஆத்மச్వరூபத்துடன் இணைத்தார். அந்த முக்தாத்மா பிரஜாபதியிலிருந்து பின்னர் துராத்மர்கள் தோன்றினர்.

Verse 88

सिसृक्षोर्जघनात्पूर्वं जज्ञिरे त्वसुरास्ततः । तत्याज तां ततो दुष्टान्तमोमात्रात्मिकां तनुं

அந்த படைப்பாளியின் முன்பக்கம் வெளிப்படுவதற்கு முன்பே, அவன் பின்பக்கத்திலிருந்து அசுரர்கள் பிறந்தனர். பின்னர் அவர் தீய இயல்பும் முழுத் தமோமயமும் ஆன அந்த உடலைத் துறந்தார்.

Verse 89

सा तु त्यक्ता तनुस्तेन राजेंद्राभूद्विभावरी । सिसृक्षुरन्यदेहस्थः प्रीतिमापुस्ततः सुराः

அரசேந்திரனே! அவர் அந்த உடலைத் துறந்தபோது அது இரவாக ஆனது. பின்னர் வேறொரு உடலில் நிலைத்து மீண்டும் படைக்க விரும்பியபோது தேவர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

Verse 90

सत्वोद्रिक्ताः समुद्भूता मुखतो ब्रह्मणो नृप । त्यक्ता सापि तनुस्तेन सत्वप्रायमभूद्दिनं

அரசே! பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து சத்துவம் மேலோங்கிய உயிர்கள் தோன்றின. அவர் அந்த உடலையும் துறந்தபோது பகல் சத்துவமயமாக—தூய்மை, தெளிவு நிறைந்ததாக—ஆயிற்று.

Verse 91

ततो हि बलिनो रात्रावसुरा देवतादि वा । सत्वमात्रात्मिकां चैव ततोन्यां जगृहे तनुम्

பின்னர் இரவில் அந்த வலிமைமிக்கவர்கள்—அசுரர்களோ தேவர்களோ முதலியவர்களோ—சத்துவம் மட்டுமே கொண்ட, தூய ஒளிமயமான வேறொரு உடலை ஏற்றனர்.

Verse 92

पितृवन्मन्यमानस्य पितरस्तस्य जज्ञिरे । उत्ससर्ज पितॄन्कृत्वा ततस्तामपि स प्रभुः

அவர் அவர்களை பித்ருக்களெனக் கருதியபோது, அவரிடமிருந்தே பித்ருக்கள் பிறந்தனர். பித்ருக்களைப் படைத்து அந்தப் பிரபு பின்னர் அவளையும் (அடுத்த தத்துவத்தையும்) வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 93

सा चोत्सृष्टा भवत्संध्या दिननक्तांतरा स्थितिः । रजोमात्रात्मिकामन्यां जगृहे स तनुं ततः

வெளிப்பட்ட அந்தச் சந்தியா பகலும் இரவும் இடையிலான சந்திக்காலமாக அமைந்தது. பின்னர் அவர் ரஜஸ் மேலோங்கிய, செயற்பாடு-வேகமுடைய வேறொரு உடலை ஏற்றார்.

Verse 94

रजोमात्रोत्कटा जाता मनुष्याः कुरुसत्तम । तामप्याशु स तत्याज तनुमाद्यां प्रजापतिः

குருசிறந்தவனே! மனிதர்கள் ரஜோகுணம் மட்டுமே மேலோங்கி பிறந்தனர். அப்பொழுது பிரஜாபதி தன் அந்த ஆதித் தேகத்தையும் விரைவில் துறந்தான்.

Verse 95

ज्योत्स्ना समभवच्चापि प्राक्संध्या याभिधीयते । ज्योत्स्नागमे तु बलिनो मनुष्याः पितरस्तथा

ஜ்யோத்ஸ்னையும் தோன்றியது; அதுவே ‘ப்ராக்-சந்த்யா’ என அழைக்கப்படுகிறது. ஜ்யோத்ஸ்னை வந்தபோது மனிதர்கள் வலிமை பெறுவர்; பித்ருக்களும் அதுபோல வலிமை பெறுவர்.

Verse 96

राजेंद्र संध्यासमये तस्मात्ते प्रभवंति वै । ज्योत्स्ना रात्र्यहनी सन्ध्या चत्वार्येतानि वै विभोः

அரசேந்தரனே! சந்த்யா நேரத்தில் அவனிடமிருந்தே இவை தோன்றுகின்றன—ஜ்யோத்ஸ்னை, இரவும் பகலும், மேலும் சந்த்யை; இந்நான்கும் ஆண்டவனுக்கே உரியவை.

Verse 97

ब्रह्मणस्तु शरीराणि त्रिगुणोपाश्रयाणि च । रजोमात्रात्मिकामेव ततोन्यां जगृहे तनुं

பிரம்மாவின் உடல்கள் மும்மூன்று குணங்களின் ஆதாரத்திலேயே நிலைத்துள்ளன. ஆகவே அவர் ரஜோகுணம் மட்டுமே கொண்ட மற்றொரு வடிவை ஏற்றார்.

Verse 98

ततः क्षुद्ब्रह्मणोजाता जज्ञे कोपस्तया कृतः । क्षुत्क्षामो ह्यंधकारे तु सोसृजद्भगवांस्ततः

அப்போது பிரம்மாவிலிருந்து ‘பசி’ தோன்றியது; அவளால் உண்டான கோபமும் எழுந்தது. இருளில் பசியால் வாடிய பகவான் அப்போது படைப்பை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 99

विरूपा अत्तुकामास्ते समधावंत तं प्रभुम् । रक्षतामेष यैरुक्तं राक्षसास्ते ततोभवन्

விகார வடிவமுடைய, உண்ணத் துடித்த அந்த உயிர்கள் அந்தப் பிரபுவை நோக்கி ஓடின. அவர் “காக்குங்கள்” என்று கூறியவர்களே அப்பொழுதே ராக்ஷசர்கள் ஆனார்கள்.

Verse 100

ऊचुः खादाम इत्यन्ये ये ते यक्षास्तु तेभवन् । अतिभीतस्य तान्दृष्ट्वा केशाः शीर्यन्ति वेधसः

சிலர் “உண்ணலாம்” என்று கூறினர்; அவர்களே யக்ஷர்கள் ஆனார்கள். அவர்களைப் பார்த்து மிகப் பயந்த விதாதா பிரம்மாவின் தலைமுடி உதிரத் தொடங்கியது.

Verse 101

हीनाश्च शिरसो भूयः समारोहंति ते शिरः । सर्पणात्तेभवन्सर्पा हीनत्वादहयः स्मृताः

தலை இழந்தவர்கள் மீண்டும் தலை பெற்றனர். ஊர்ந்து செல்லுதலால் அவர்கள் ‘சர்ப்பம்’ எனப்பட்டனர்; தாழ்ந்த நிலையால் ‘அஹயః/அஹி’ என்றும் நினைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 102

ततः क्रुद्धेन वै स्रष्ट्रा क्रोधात्मानो विनिर्मिताः । वर्णेन कपिशेनोग्रा भूतास्ते पिशिताशिनः

பின்னர் ஸ்ரஷ்டா கோபித்தபோது, கோபமே இயல்பான உயிர்கள் தோன்றின. கபிச நிறத்துடன் உக்கிர வடிவமுடைய அந்த பூதங்கள் மாமிசம் உண்ணுவோர் ஆனார்கள்.

Verse 103

धयतो गां समुद्भूता गंधर्वास्तस्य तत्क्षणात् । पिबंतो जज्ञिरे वाचं गंधर्वास्तेन तेऽभवन्

அவர் பசுவின் பாலை அருந்திக் கொண்டிருந்தபோது, உடனே அவரிடமிருந்து கந்தர்வர்கள் தோன்றினர். வாக்கை அருந்தியபடியே பிறந்ததால் அவர்கள் ‘கந்தர்வர்’ என அழைக்கப்பட்டனர்.

Verse 104

एतानि सृष्ट्वा भगवान्ब्रह्मा तच्छक्तिचोदितः । ततः स्वच्छंदतोऽन्यानि वयांसि वयसोऽसृजत्

இவற்றைச் சிருஷ்டித்த பின், தம் சக்தியால் ஊக்கமுற்ற பகவான் பிரம்மா, பின்னர் தன் விருப்பத்தினால் பலவகை மற்றப் பறவைகளையும் படைத்தார்.

Verse 105

अवयो वक्षसश्चक्रे मुखतोजांश्च सृष्टवान् । सृष्टवानुदराद्गाश्च महिषांश्च प्रजापतिः

பிரஜாபதி தமது மார்பிலிருந்து ஆடுகளை, வாயிலிருந்து வெள்ளாடுகளை; வயிற்றிலிருந்து பசுக்களையும் எருமைகளையும் படைத்தார்.

Verse 106

पद्भ्यां चाश्वान्स मातंगान्रासभान्गवयान्मृगान् । उष्ट्रानश्वतरांश्चैव न्यंकूनन्याश्च जातयः

மேலும் பாதங்களிலிருந்து குதிரைகள், யானைகள், கழுதைகள், கௌரா/கவய (காட்டுமாடு), மான்கள்; அத்துடன் ஒட்டகங்கள், கழுதைக்-குதிரை (மியூல்), நீலகாய் மற்றும் பிற இனங்களும் தோன்றின.

Verse 107

ओषध्यः फलमूलिन्यो रोमभ्यस्तस्य जज्ञिरे । त्रेतायुगमुखे ब्रह्मा कल्पस्यादौ नृपोत्तम

அவனுடைய ரோமங்களிலிருந்து கனியும் வேரும் தரும் மூலிகைகள், தாவரங்கள் பிறந்தன. அரசர்களில் சிறந்தவனே, கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் திரேதாயுகத்தின் முகப்பில் பிரம்மா (படைப்பை) ஆரம்பித்தார்.

Verse 108

सृष्ट्वा पश्वोषधीस्सम्यक्युयोज स तदाध्वरे । गामजं महिषम्मेषमश्वाश्वतरगर्दभान्

விலங்குகளையும் மூலிகைகளையும் முறையாகப் படைத்த பின், அவற்றை அந்த யாகத்தில் பயன்படுத்தினார்—பசு, வெள்ளாடு, எருமை, செம்மறி, குதிரை, மியூல், கழுதை.

Verse 109

एतान्ग्राम्यपशूनाहुरारण्यांश्च निबोधमे । श्वापदो द्विखुरो हस्ती वानरः पञ्चमः खगः

இவை இல்லப்பழக்கப் पशுக்கள் எனச் சொல்லப்பட்டன; இப்போது என்னிடமிருந்து வனப்பழக்கப் पशுக்களை அறிக—சுவாபதம் (கொடுமிருகம்), இருகுளம்புடையது, யானை, குரங்கு, ஐந்தாவது ககம் (பறவை)।

Verse 110

उष्ट्रकाः पशवष्षष्ठास्सप्तमास्तु सरीसृपाः । गायत्रं च ऋचश्चैव त्रिवृत्सोमं रथन्तरम्

ஒட்டகங்கள் ஆறாம் पशுக்கள்; சரீஸ்ருபங்கள் ஏழாம்; அதுபோல காயத்ர (சாமன்), ருக் மந்திரங்கள், திரிவ்ருத் சோம ஸ்தோத்திரம், ரதந்தர (சாமன்) ஆகியனவும் (உண்டாயின)।

Verse 111

अग्निष्टोमं च यज्ञानां निर्ममे प्रथमान्मुखात् । यजूंषि त्रैष्टुभं छन्दः स्तोमं पञ्चदशं तथा

முதன்மை வாயிலிருந்து அவர் யாகங்களில் அக்னிஷ்டோமத்தை உருவாக்கினார்; அதுபோல யஜுஸ் மந்திரங்கள், த்ரைஷ்டுபச் சந்தஸ், பதினைந்து ஸ்தோமமும் (உண்டாக்கினார்)।

Verse 112

बृहत्साम तथोक्थं च दक्षिणादसृजन्मुखात् । सामानि जगतीच्छन्दः स्तोमं सप्तदशं तथा

தெற்கு வாயிலிருந்து அவர் ப்ருஹத்-சாமன் மற்றும் உக்தத்தைப் படைத்தார்; மேலும் சாமகானங்கள், ஜகதீச் சந்தஸ், பதினேழு ஸ்தோமமும் (உண்டாயின)।

Verse 113

वैरूपमतिरात्रं च पश्चिमादसृजन्मुखात् । एकविंशमथर्वाणमप्तोर्यामाणमेव च

மேற்கு வாயிலிருந்து அவர் வைரூப அதிராத்திர யாகத்தைப் படைத்தார்; மேலும் ஏகவிம்ஶ அதர்வ-க்ரது மற்றும் அப்தோர்யாம யாகத்தையும் (உருவாக்கினார்)।

Verse 114

आनुष्टुभं सवैराजमुत्तरादसृजन्मुखात् । उच्चावचानि भूतानि गात्रेभ्यस्तस्य जज्ञिरे

அவர் தம் வடமுகத்திலிருந்து வைராஜத்துடன் அனுஷ்டுப் சந்தத்தைப் படைத்தார்; மேலும் அவருடைய அங்கங்களிலிருந்து உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் பலவகை உயிர்கள் பிறந்தன.

Verse 115

सुरासुरपितॄन्सृष्ट्वा मनुष्यांश्च प्रजापतिः । ततः पुनः ससर्जासौ स कल्पादौ पितामहः

தேவர்கள், அசுரர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரைப் படைத்த பின், கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் பிதாமஹனான பிரஜாபதி மீண்டும் மேலும் படைப்பை நிகழ்த்தினார்.

Verse 116

यक्षान्पिशाचान्गंधर्वांस्तथैवाप्सरसां गणान् । सिद्धकिन्नररक्षांसि सिंहान्पक्षिमृगोरगान्

யக்ஷர்கள், பிசாசர்கள், கந்தர்வர்கள், மேலும் அப்ஸரஸ்களின் கூட்டங்கள்; சித்தர்கள், கின்னரர்கள், ராட்சசர்கள்; சிங்கங்கள், பறவைகள், மிருகங்கள், பாம்புகள்—இவற்றையும் அவர் படைத்தார்.

Verse 117

अव्ययं च व्ययं चैव यदिदं स्थाणुजंगमम् । तत्ससर्ज तदा ब्रह्मा भगवानादिकृद्विभुः

அப்போது பகவான் பிரம்மா—எங்கும் நிறைந்த ஆதிகர்த்தா—அழியாததும் அழிவதுமான, அசையாததும் அசையும் தன்மையுடையதுமான இந்த முழு உலகையும் படைத்தார்.

Verse 118

तेषां ये यानि कर्माणि प्राक्सृष्ट्यां प्रतिपेदिरे । तान्येव प्रतिपद्यंते सृज्यमानाः पुनः पुनः

முந்தைய படைப்பில் அவர்கள் எவ்வெவ்வாறு செயல்களை ஏற்றுக்கொண்டார்களோ, மீண்டும் மீண்டும் படைக்கப்படும்போது அதே செயல்களையே அவர்கள் மறுபடியும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

Verse 119

हिंस्राहिंस्रे मृदुक्रूरे धर्माधर्मावृतानृते । तद्भाविताः प्रपद्यंते तस्मात्तत्तस्य रोचते

வன்முறை–அவன்முறை, மென்மை–கொடுமை, தர்மம்–அதர்மம், உண்மை–பொய் ஆகியவற்றில்—தன் இயல்பை எவ்வாறு வளர்த்துக் கொண்டானோ, மனிதன் அதையே நாடுகிறான்; ஆகவே அதுவே அவனுக்கு இனிமையாகிறது।

Verse 120

इंद्रियार्थेषु भूतेषु शरीरेषु च स प्रभुः । नानात्त्वं विनियोगं च धातैव व्यसृजत्स्वयं

இந்திரியப் பொருள்களிலும், பூதத் தத்துவங்களிலும், உடல்களிலும்—அந்தப் பிரபு ‘தாதா’ தாமே பல்வகைத் தன்மையையும் தனித்தனிப் பணிநியமங்களையும் படைத்தார்।

Verse 121

नामरूपं च भूतानां कृत्यानां च प्रपंचनम् । वेदशब्देभ्य एवादौ देवादीनां चकार सः

ஆரம்பத்தில் அவர் வேதச் சொற்களாலேயே உயிர்களின் பெயர்-வடிவங்களையும், செயல்கள்/விதிகளின் விரிவையும் அமைத்தார்; அதனால் தேவர்கள் முதலியவர்களையும் வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 122

ऋषीणां नामधेयानि यथा वेदे श्रुतानि वै । यथानियोगं योग्यानि अन्येषामपि सोकरोत्

ரிஷிகளின் பெயர்களை வேதத்தில் கேட்கப்படுவது போலவே அவர் நிர்ணயித்தார்; மேலும் அவரவர் நியமத்திற்கேற்ப பிறருக்கும் ஏற்றவற்றை அவர் ஒழுங்குபடுத்தினார்।

Verse 123

यथर्तावृतुलिंगानि नानारूपाणि पर्यये । दृश्यंते तानितान्येव तथा भावा युगादिषु

பருவச் சுழற்சி மாறும்போது பருவங்களின் குறிகள் பல வடிவங்களில் தோன்றி, அதே குறிகளே மீண்டும் மீண்டும் வருவது போல—யுகங்கள் முதலிய காலங்களில் நிலைமைகளும் மீள மீள நிகழ்கின்றன।

Verse 124

करोत्येवंविधां सृष्टिं कल्पादौ स पुनःपुनः । सिसृक्षुश्शक्तियुक्तोसौ सृज्य शक्तिप्रचोदितः

ஒவ்வொரு கல்பத்தின் தொடக்கத்திலும் அவர் மீண்டும் மீண்டும் இதே வகையான படைப்பை நிகழ்த்துகிறார். படைக்க விரும்பி சக்தியுடன் கூடிய அவர், அந்தச் சக்தியின் தூண்டுதலால் படைப்பாளனாகச் சிருஷ்டி செய்கிறார்॥

Verse 125

भीष्म उवाच । अर्वाक्स्रोतास्तु कथितो भवता यस्तु मानुषः । ब्रह्मन्विस्तरतो ब्रूहि ब्रह्मा तमसृजद्यथा

பீஷ்மர் கூறினார்—நீங்கள் மனிதனை ‘அர்வாக்-ஸ்ரோதஸ்’ (கீழ்நோக்கிப் பாயும் ஓட்டமுடையவன்) என்று சொன்னீர்கள். ஓ பிரஹ்மன், பிரஹ்மா அவனை எவ்வாறு படைத்தான் என்பதை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்॥

Verse 126

यथा सवर्णानसृजद्गुणांश्च स महामुने । यच्च तेषां स्मृतं कर्म विप्रादीनां तदुच्यताम्

ஓ மகாமுனியே, அவர் குணங்களுடன் கூடிய வர்ணங்களை எவ்வாறு படைத்தார் என்பதைச் சொல்லுங்கள்; மேலும் பிராமணர் முதலியோருக்குச் ஸ்மிருதியில் நினைவுறுத்தப்பட்ட கடமைகளையும் உரைக்கவும்॥

Verse 127

पुलस्त्य उवाच । सत्वाभिध्यायिनः पूर्वं सिसृक्षोर्ब्रह्मणः प्रजाः । अजायंत कुरुश्रेष्ठ सत्वोद्रिक्ता मुखात्प्रजाः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஓ குருசிறந்தவனே, பிரஹ்மா முதலில் படைக்க விரும்பியபோது சத்த்வத்தை நாடும் பிரஜைகள் தோன்றின; சத்த்வம் மேலோங்கிய சந்ததி அவரது வாயிலிருந்து பிறந்தது॥

Verse 128

वक्षसो रजसोद्रिक्तास्तथान्या ब्रह्मणोभवन् । रजसस्तमसश्चैव समुद्रिक्तास्तथोरुतः

பிரஹ்மாவின் மார்பிலிருந்து ரஜோகுணம் மேலோங்கிய மற்றவர்கள் தோன்றினர்; மேலும் அவரது தொடைகளிலிருந்து ரஜஸ் மற்றும் தமஸ் இரண்டும் வலுவாகக் கலந்தவர்கள் பிறந்தனர்॥

Verse 129

पद्भ्यामन्याः प्रजा ब्रह्मा ससर्ज कुरुसत्तम । तमःप्रधानास्ताः सर्वाश्चातुर्वर्ण्यमिदं ततः

குருவம்சச் சிறந்தவனே! பிரம்மா தமது பாதங்களிலிருந்து பிற உயிர்களைப் படைத்தார். அவர்கள் அனைவரும் தமோகுணம் மேலோங்கியவர்கள்; அவர்களிலிருந்தே இச் சதுர்வர்ணம் தோன்றியது.

Verse 130

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्च नृपसत्तम । पादोरुवक्षस्थलतो मुखतश्च समुद्गताः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர் ஆகியோர் முறையே முகம், மார்பு, தொடைகள், பாதங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து தோன்றினர்.

Verse 131

यज्ञनिष्पत्तये सर्वमेतद्ब्रह्मा चकार ह । चातुर्वर्ण्यं महाराज यज्ञसाधनमुत्तमम्

யாகம் நிறைவேறுவதற்காக பிரம்மா இவ்வெல்லாம் அமைத்தார். மஹாராஜா! சதுர்வர்ணம் யாகச் செயல்களை நிறைவேற்றும் சிறந்த சாதனம்.

Verse 132

यज्ञेनाप्यायिता देवा वृष्ट्युत्सर्गेण मानवाः । आप्यायंते धर्मयज्ञा यतः कल्याणहेतवः

யாகத்தால் தேவர்கள் புஷ்டியடைகின்றனர்; மழை பொழிவதால் மனிதர்கள் வாழ்வாதாரம் பெறுகின்றனர். ஆகவே தர்மயாகங்கள் வளர்க்கப்படுகின்றன; அவை நலமும் மங்களமும் தரும் காரணம்.

Verse 133

निष्पद्यंते नरैस्ते तु सुकर्मनिरतैः सदा । विरुद्धाचरणापेतैः सद्भिः सन्मार्गगामिभिः

இவ்விளைவுகள் எப்போதும் நற்கருமங்களில் ஈடுபடும் மனிதர்களால் பெறப்படுகின்றன—தவறான நடத்தை விட்டு, சன்மார்க்கத்தில் நடக்கும் சஜ்ஜனர்களால்.

Verse 134

स्वर्गापवर्गं मानुष्यात्प्राप्नुवंति नरा नृप । यच्चाभिरुचितं स्थानं तद्यांति मनुजा विभो

அரசே! மனிதப் பிறவியால் மக்கள் சொர்க்கமோ முக்தியோ அடைகின்றனர்; ஆண்டவனே! அவர்கள் உள்ளமார விரும்பும் உலகத்திற்கே மனிதர் சென்று சேர்வர்।

Verse 135

प्रजास्ता ब्रह्मणा सृष्टाश्चातुर्वर्ण्यव्यवस्थितौ । सम्यक्शुद्धाः समाचारा चरणा नृपसत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அந்தப் பிரஜைகள் பிரம்மனால் படைக்கப்பட்டு நான்கு வர்ண ஒழுங்கில் முறையாக நிலைபெற்றிருந்தனர்; அவர்கள் முழுமையாகத் தூயோர், நல்லொழுக்கமுடையோர், தர்ம நடைமுறையில் உறுதியானோர்.

Verse 136

यथेच्छावासनिरताः सर्वबाधाविवर्जिताः । शुद्धांतःकरणाः शुद्धा धर्मानुष्ठाननिर्मलाः

அவர்கள் விருப்பம்போல் ஆசைகளில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் எல்லா துன்பத் தடைகளிலிருந்தும் விடுபட்டிருந்தனர்; அவர்களின் அந்தக்கரணம் தூயது, அவர்கள் தாமும் புனிதர், தர்ம அனுஷ்டானத்தால் களங்கமற்றோர் ஆனார்கள்।

Verse 137

शुद्धे च तासां मनसि शुद्धांतःसंस्थिते हरौ । शुद्धज्ञानं प्रपश्यंति ब्रह्माख्यं येन तत्पदं

அவர்களின் மனம் தூய்மையடைந்து, தூய அந்தக்கரணத்தில் ஹரி உறைவாராகும் போது, ‘பிரம்மம்’ என அழைக்கப்படும் தூய ஞானத்தை அவர்கள் காண்கிறார்கள்; அதனால் அந்த பரமப் பதம் அடையப்படுகிறது।

Verse 138

ततः कालात्मको योसौ विरिंचा वा स उच्यते । संसारपातमत्यर्थं घोरमल्पाल्पसारवत्

அதன்பின் காலத்தின் இயல்பானவனே ‘விரிஞ்ச’ (பிரம்மா) என்றும் கூறப்படுகிறான்; மேலும் சம்சாரத்தில் வீழ்ச்சி மிகக் கொடியது—அதில் சாரம் மிக மிகச் சிறிதே இருப்பதுபோல்.

Verse 139

अधर्मबीजभूतं तत्तमोलोभसमुद्गतम् । प्रजासु तासु राजेंद्र रागादिक्रमसाधनम्

அதர்மத்தின் விதையாய் நிற்கும் அந்தத் தூண்டுதல் தமஸ் மற்றும் லோபத்திலிருந்து எழுகிறது; அரசே, அந்தப் பிரஜைகளிடையே அதுவே ராகம் முதலிய விகாரங்கள் வரிசையாகப் பெருகுவதற்குக் காரணமாகிறது.

Verse 140

ततः सा सहजासिद्धिस्तेषां नातीव जायते । राजन्वश्यादयश्चान्याः सिद्धयोष्टौ भवंति याः

ஆகையால் அவர்களிடத்தில் அந்தச் சஹஜ சித்தி மிகுந்த வலிமையுடன் வெளிப்படாது. அரசே, வசியம் முதலிய பிற சித்திகளும் உள்ளன—புகழ்பெற்ற அஷ்டசித்திகள் எனச் சொல்லப்படுபவையே.

Verse 141

तासु क्षीणास्वशेषासु वर्द्धमाने च पातके । द्वंद्वाभिभवदुःखार्तास्ता भवंति ततः प्रजाः

அவை முற்றிலும் சிதைந்து, பாவம் பெருகும்போது, இரட்டையெதிர்மைகளால் அடக்கப்பட்டதால் உண்டாகும் துயரால் வாடும் பிரஜைகள் அப்பொழுது தோன்றுகின்றனர்.

Verse 142

ततो दुर्गाणि ताश्चक्रुर्वार्क्षं पार्वतमौदकम् । धान्वनं च तथा दुर्गं पुरं खार्वटकादि यत्

பின்னர் அவர்கள் கோட்டைகளை அமைத்தனர்—வனக் கோட்டை, மலைக் கோட்டை, நீர்க் கோட்டை, பாலைவனக் கோட்டை; மேலும் கார்வடக முதலிய நகரங்களையும் நிறுவினர்.

Verse 143

गृहाणि च यथान्यायं तेषु चक्रुः पुरादिषु । शीततापादिबाधानां प्रशमाय महामते

மேலும் அவர்கள் நகரங்கள் முதலிய இடங்களில் முறையோடு வீடுகளை அமைத்தனர்; பெருமதியே, குளிர்-வெப்பம் முதலிய துன்பங்களைத் தணிக்கவே.

Verse 144

प्रतिहारमिमं कृत्वा शीतादेस्ताः प्रजाः पुनः । वार्तोपायं ततश्चक्रुर्हस्तसिद्धिं च कर्मजाम्

இவ்வாறு குளிர் முதலிய துன்பங்களிலிருந்து காப்பு ஏற்பாடு செய்து, அந்த உயிர்கள் மீண்டும் வாழ்வாதார வழிகளை அமைத்துக் கொண்டன; மேலும் உழைப்பால் பிறந்த கைத் திறன்களையும் பெற்றன।

Verse 145

व्रीहयश्च यवाश्चैव गोधूमा अणवस्तिलाः । प्रियंगुकोविदाराश्च कोरदूषाः सचीनकाः

நெல், யவம் (பார்லி), கோதுமை, அணு (சிறுதானியம்) மற்றும் எள்; மேலும் பிரியங்கு, கோவிதார, கோரதூஷ, சசீனக—இவை தானிய வகைகளாகக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 146

माषा मुद्गा मसूराश्च निष्पावाः सकुलत्थकाः । अढकाश्चणकाश्चैव शणास्सप्तदश स्मृताः

மாஷம், முத்கம், மசூர், நிஷ்பாவம், குலுத்தம்; மேலும் அ஢கா, சணகா, சணம்—இவை பதினேழு வகைகளாக நினைவுகூரப்படுகின்றன।

Verse 147

इत्येता ओषधीनां तु ग्राम्याणां जातयो नृप । ओषध्यो यज्ञियाश्चैव ग्राम्यावन्याश्चतुर्दश

அரசே! இவ்வாறு பயிரிடப்படும் (கிராம்ய) மூலிகைகளின் வகைகள் கூறப்பட்டன. யாகத்திற்குரிய மூலிகைகள், மேலும் பயிரிடப்பட்டதும் காட்டிலுள்ளதும் சேர்ந்து பதினான்கு வகைகள்.

Verse 148

व्रीहयः सयवा माषा गोधूमा अणवस्तिलाः । प्रियंगुसप्तमा ह्येता अष्टमास्तु कुलुत्थकाः

நெல், யவம், மாஷம், கோதுமை, அணு, எள்—இவை; இதில் பிரியங்கு ஏழாவது, எட்டாவது குலுத்தம் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 149

श्यामाकस्त्वथ नीवारो वर्तुलस्स गवेधुकः । अथ वेणुयवाः प्रोक्तास्तद्वन्मर्कटका नृप

சியாமாகம், பின்னர் நீவாரம், வர்துலம், கவேதுகம்; அதன் பின் வேணுயவம் கூறப்பட்டது; அதுபோல மார்கடகத் தானியமும், அரசே, சொல்லப்பட்டது.

Verse 150

ग्राम्या वन्याः स्मृता ह्येता ओषध्यश्च चतुर्दश । यज्ञनिष्पत्तये तद्वत्तथासां हेतुरुत्तमः

இவை வீட்டில் வளர்ப்பதும் காட்டில் விளைவதும் என நினைவில் கூறப்பட்ட பதினான்கு மூலிகைகள். யாகம் நிறைவேறுவதற்கும் இவையே சிறந்த காரணம்.

Verse 151

एताश्च सहयज्ञेन प्रजानां कारणं परम् । परापरविदः प्राज्ञास्ततो यज्ञान्वितन्वते

இவை யாகத்துடன் சேர்ந்து சந்ததிக்கான உன்னத காரணம். ஆகவே உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் அறிந்த ஞானிகள் யாகங்களை விரிவாக்கி நடத்துவர்.

Verse 152

अहन्यहन्यनुष्ठानं यज्ञानां पार्थिवोत्तम । उपकारकरं पुंसां क्रियमाणं फलार्थिनाम्

அரசர்களில் சிறந்தவரே, யாகங்களை நாள்தோறும் அனுஷ்டிப்பது பலன் நாடும் மக்களுக்கு நன்மை தரும்.

Verse 153

येषां चकालसृष्टोसौ पपाबिंदुर्महामते । मर्यादां स्थापयामास यथास्थानं यथागुणम्

மகாமதியே, அவர் காலவரிசையில் படைத்த உயிர்களுக்காக அந்த வணங்கத்தக்க பிரஜாபதி உரிய எல்லையும் ஒழுங்கையும் நிறுவினார்—ஒவ்வொருவரின் இடத்திற்கும் குணத்திற்கும் ஏற்ப.

Verse 154

वर्णानामाश्रमाणां च धर्मान्धर्मभृतांवर । लोकांश्च सर्ववर्णानां सम्यग्धर्मानुपालिनाम्

தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவரே! வர்ணங்களின் மற்றும் ஆசிரமங்களின் கடமைகளையும், முறையாக தர்மம் காக்கும் எல்லா வர்ணத்தாரும் அடையும் உலகங்களையும் நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 155

प्राजापत्यं ब्राह्मणानां स्मृतं स्थानं तु पार्थिव । स्थानमैंद्रं क्षत्रियाणां सङ्ग्रामेष्वनिवर्तिनाम्

அரசே! பிராமணர்களுக்கான நிலையென ‘பிராஜாபத்யம்’ கூறப்படுகிறது; போரில் பின்வாங்காத க்ஷத்திரியர்களுக்கான நிலையென ‘ஐந்திரம்’ (இந்திரலோகம்) சொல்லப்படுகிறது.

Verse 156

वैश्यानाम्मारुतं स्थानं स्वधर्ममनुवर्तिनाम् । गान्धर्वं शूद्रजातीनां परिचर्या सुवर्तिनाम्

தம் ஸ்வதர்மத்தைப் பின்பற்றும் வைசியர்கள் ‘மாருத’ (வாயுலோகம்) அடைவர்; நல்வழியில் நடந்து சேவை செய்கின்ற சூத்ர சமூகங்கள் ‘காந்தர்வ’ உலகை அடைவர்.

Verse 157

अष्टाशीतिसहस्राणां यतीनामूर्द्ध्वरेतसाम् । स्मृतं तेषां तु यत्स्थानं तदेव गुरुवासिनाम्

ஊர்த்வரேதஸ் கொண்ட எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் யதிகளுக்கென ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்ட நிலையே, குருவுடன் தங்கி பணிவிடை செய்பவர்களுக்கும் அதே நிலையாம்.

Verse 158

सप्तर्षीणां च यत्स्थानं स्मृतं तद्वै वनौकसाम् । प्राजापत्यं गृहस्थानां न्यासिनां ब्राह्मसंज्ञितम्

ஸப்தரிஷிகளுக்கென ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்ட உலகமே வனவாசிகளின் (வானப்ரஸ்தர்களின்) உலகம்; இல்லறத்தார்க்கு ‘பிராஜாபத்யம்’, துறவிகளுக்கோ ‘பிராஹ்மம்’ எனப்படும் உலகம்.

Verse 159

योगिनाममृतं स्थानं ब्रह्मणः परमं पदं । एकांतिनः सदोद्युक्ता ध्यायिनो योगिनो हि ये

இது யோகிகளின் அமரத்துவத் தலம்—பிரம்மத்தின் பரமப் பதம். ஒருமுகமாக எப்போதும் முயன்று தியானத்தில் நிலைக்கும் யோகிகளே அதனை அடைவர்.

Verse 160

तेषां तत्परमं स्थानं यत्तत्पश्यंति सूरयः । गतागतानि वर्त्तंते चंद्रादित्यादयो ग्रहाः

அவர்களுக்கான அதே பரமத் தலம்; அதை ஞானிகள் காண்கிறார்கள். அங்கே சந்திரன், சூரியன் முதலிய கிரகங்கள் வரவு-போக்கின் ஒழுங்கில் தம் பாதையில் தொடர்ந்து இயங்குகின்றன.

Verse 161

अद्यापि न निवर्तंते नारायणपरायणाः । तामिस्रमंधतामिस्रं महारौरव रौरवम्

இன்றும் நாராயணனைச் சரணடைந்தோர் மீண்டும் அந்த நிலைகளுக்கு திரும்பார்—தாமிஸ்ரம், அந்ததாமிஸ்ரம், மகாரௌரவம், ரௌரவம் எனும் நரகங்களுக்கு.

Verse 162

असिपत्रवनं घोरं कालसूत्रमवीचिमत् । विनिंदकानां वेदस्य यज्ञव्याघातकारिणाम्

வேதத்தை இகழ்ந்து யாகங்களைத் தடுப்போர்க்கு கொடிய நரகங்கள் உண்டு—அசிபத்ரவனம், காலசூத்திரம், அவீசி.

Verse 163

स्थानमेतत्समाख्यातं स्वधर्मत्यागिनश्च ये । ततोभिध्यायतस्तस्य जज्ञिरे मानसाः प्रजाः

இந்தத் தலம் தம் ஸ்வதர்மத்தைத் துறந்தோருக்கென அறிவிக்கப்பட்டது. பின்னர் அவர் தியானித்தபோது, அவரிடமிருந்து மனத்தால் பிறந்த பிரஜைகள் தோன்றின.

Verse 164

तच्छरीरसमुत्पन्नैः कायस्थैः करणैः सह । क्षेत्रज्ञाः समवर्त्तंत गात्रेभ्यस्तस्य धीमतः

அந்த ஞானியின் உடலிலிருந்து தோன்றிய உடல்நிலை கரணங்களோடு, அவன் அங்கங்களிலிருந்து க்ஷேத்ரஜ்ஞர்கள் (சேதன ஜீவாத்மாக்கள்) வெளிப்பட்டனர்।

Verse 165

ते सर्वे समवर्तंत ये मया प्रागुदाहृताः । देवाद्याः स्थावरां ताश्च त्रैगुण्यविषयेस्थिताः

நான் முன்பு கூறிய அனைவரும் வெளிப்பட்டனர்—தேவர்களிலிருந்து தொடங்கி நிலைபெற்ற (ஸ்தாவர) உயிர்களும்—மூன்று குணங்களின் ஆளுமைப் பரப்பில் நிலைத்திருந்தனர்।

Verse 166

एवं भूतानि सृष्टानि स्थावराणि चराणि च । यदास्य ताः प्रजाः सर्वानव्यवर्द्धंतधीमतः

இவ்வாறு நிலைபெற்றதும் நகர்வதும் ஆகிய உயிர்கள் படைக்கப்பட்டன; அப்போது அந்த ஞானியின் எல்லாப் பிரஜைகளும் பெருகவில்லை (பலமடங்காகவில்லை)।

Verse 167

अथान्यान्मानसान्पुत्रान्सदृशानात्मनोऽसृजत् । भृगुं मां पुलहं चैव क्रतुमंगिरसं तथा

பின்னர் அவன் தன்னை ஒத்த பிற மனஸ்புத்ரர்களை உருவாக்கினான்—ப்ருகு, மரீசி, புலஹ, க்ரது, அங்கிரஸ் ஆகியோரும்.

Verse 168

मरीचिं दक्षमत्रिं चवसिष्ठंचैवमानसान् । नवब्रह्माण इत्येतेपुराणे निश्चयं गताः

மரீசி, தக்ஷ, அத்ரி, வசிஷ்டன் மற்றும் இம்மனஸ்புத்ரர்கள்—புராணங்களில் உறுதியாக இவர்களே ‘நவ பிரம்மர்கள்’ (ஆதி பிரஜாபதிகள்) என அறியப்படுகின்றனர்।

Verse 169

सनंदनादयो ये च पूर्वं सृष्टास्तु वेधसा । न ते लोकेष्वसज्जंत निरपेक्षाः प्रजासुते

ஹே பிரஜாபதியின் புதல்வா! முன்பு விதாதா பிரம்மா படைத்த சனந்தன முதலியோர் உலகங்களில் பற்றுக் கொள்ளவில்லை; நிரபேக்ஷராய் வைராக்யத்தில் நிலைத்தனர்।

Verse 170

सर्वे ह्यागतविज्ञाना वीतरागा विमत्सराः । तेष्वेवं निरपेक्षेषु लोकसृष्टौ महात्मनः

அவர்கள் அனைவரும் தத்துவஞானம் பெற்றோர்; ராகமற்றோர், பொறாமையற்றோர். இவ்வாறு நிரபேக்ஷர்கள் இருந்ததால் மகாத்மா உலகஸ்ருஷ்டியைத் தொடங்கினார்।

Verse 171

ब्रह्मणोभून्महान्क्रोधस्त्रैलोक्यदहन क्षमः । तस्य क्रोधात्समुद्भूतं ज्वालामालावदीपितम्

பிரம்மாவுக்கு மாபெரும் கோபம் எழுந்தது; அது முத்திரிலோகத்தையும் எரிக்க வல்லது. அந்தக் கோபத்திலிருந்து ஜ்வாலாமாலைகளால் ஒளிரும் ஒரு பயங்கரத் தேஜஸ் தோன்றியது।

Verse 172

ब्रह्मणस्तु तदा ज्योतिस्त्रैलोक्यमखिलं दहत् । भ्रकुटी कुटिलात्तस्य ललाटात्क्रोधदीपितात्

அப்போது பிரம்மாவின் ஜோதி எரிந்து முழுத் திரிலோகத்தையும் தகிக்கச் செய்தது; கோபத்தால் ஒளிர்ந்து, புருவம் சுருங்கிய அவரது நெற்றியிலிருந்து அது வெளிப்பட்டது।

Verse 173

समुत्पन्नस्तदा रुद्रो मध्याह्नार्कसमप्रभः । अर्द्धनारीनरवपुः प्रचण्डोति शरीरवान्

அப்போது ருத்ரன் தோன்றினார்—நண்பகல் சூரியனைப் போன்ற பிரகாசத்துடன்; அவரது உருவம் அர்த்தநாரி-அர்த்தநரமாக, மிகப் பிரசண்டமும் மாபெரும் உடலுமாயிருந்தது।

Verse 174

विभजात्मानमित्युक्त्वा तं ब्रह्मांतर्दधेः ततः । तथोक्तोसौ द्विधा स्त्रीत्वं पुरुषत्वं तथाकरोत्

“உன்னை நீயேப் பிரித்துக்கொள்” என்று கூறி பிரம்மா மறைந்தார். அவ்வாணையால் அவர் இருபடியாகி, ஸ்த்ரீத்துவமும் புருஷத்துவமும் ஆகிய வடிவங்களை ஏற்றார்.

Verse 175

बिभेद पुरुषत्वं च दशधा चैकधा च सः । सौम्यासौम्यैस्तथा रूपैः शांतैः स्त्रीत्वं च स प्रभुः

அந்தப் பிரபு புருஷத்துவத்தை பத்துவகையாகவும் ஒரே வடிவமாகவும் பிரித்தார். அதுபோல, சௌம்யமும் அசௌம்யமும் ஆயினும் அமைதியான வடிவங்களால் ஸ்த்ரீத்துவத்தையும் பிரித்தார்.

Verse 176

बिभेद बहुधा चैव स्वरूपैरसितैः सितैः । ततो ब्रह्मा स्वयंभूतं पूर्वं स्वायंभुवं प्रभुम्

கருமையும் வெண்மையும் ஆகிய வடிவங்களை ஏற்று அவர் படைப்பை பலவகையாகப் பிரித்தார். பின்னர் பிரம்மா, முதலில் ஸ்வயம்பூவனான ஸ்வாயம்புவ (மனு) என்ற ஆதிப் பிரபுவை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 177

आत्मानमेव कृतवान्प्रजापत्ये मनुं नृप । शतरूपां च तां नारीं तपोनिर्द्धूतकल्मषाम्

அரசே! படைப்பாளர் தன்னிலிருந்தே பிரஜாபதி மனுவை உருவாக்கினார்; மேலும் தவத்தால் மாசுகள் நீங்கிய ஸதரூபா என்ற அந்தப் பெண்ணையும் படைத்தார்.

Verse 178

स्वायंभुवो मनुर्नाम पत्नीत्वे जगृहे प्रभुः । तस्माच्च पुरुषाद्देवी शतरूपा व्यजायत

ஸ்வாயம்புவன் எனப்படும் மனுவை பிரபு மனைவியாக ஏற்றார்; மேலும் அந்தப் புருஷனிடமிருந்து தேவியான ஸதரூபா பிறந்தாள்.

Verse 179

प्रियव्रतोत्तातनपाद प्रसूत्याकूति संज्ञितम् । ददौ प्रसूतिं दक्षाय आकूतिं रुचये पुरा

பிரியவ்ரதன் மற்றும் உத்தானபாதன் வம்சத்தில் பிரசூதி, ஆகூதி எனும் இரு புதல்வியர் பிறந்தனர். முற்காலத்தில் அவர் பிரசூதியை தக்ஷனுக்கும், ஆகூதியை ருசிக்கும் அளித்தார்.

Verse 180

प्रजापतिः स जग्राह तयोर्जज्ञे स दक्षिणः । पुत्रो यज्ञो महाभाग दंपत्योर्मिथुनं ततः

அந்த பிரஜாபதி அவளை மனைவியாக ஏற்றார்; அவர்களிருவரின் சேர்க்கையால் தக்ஷிணா என்ற மகள் பிறந்தாள். ஓ மகாபாகனே! பின்னர் அந்த தம்பதிக்கு யஜ்ஞன் என்ற மகனும் பிறந்தான்.

Verse 181

यज्ञस्य दक्षिणायां तु पुत्रा द्वादश जज्ञिरे । यामा इति समाख्याता देवाः स्वायंभुवे मनौ

யஜ்ஞனின் துணைவி தக்ஷிணாவிடமிருந்து பன்னிரண்டு புதல்வர்கள் பிறந்தனர். ஸ்வாயம்புவ மனுவின் காலத்தில் அவர்கள் ‘யாமர்’ எனப்படும் தேவர்களாக அறியப்பட்டனர்.

Verse 182

प्रसूत्यां च तथा दक्षश्चतस्रो विंशतिं तथा । ससर्ज कन्यास्तासां तु सम्यङ्नामानि मे शृणु

மேலும் பிரசூதியின் மூலம் தக்ஷன் அதேபோல் இருபத்துநான்கு மகள்களைப் பெற்றான். இப்போது அவர்களின் பெயர்களை முறையாக என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 183

श्रद्धा लक्ष्सीर्धृतिः पुष्टिस्तुष्टिर्मेधा क्रिया तथा । बुद्धिर्लज्जावपुः शांतिरृद्धिः कीर्तिस्त्रयोदशी

ஸ்ரத்தா, லக்ஷ்மீ, த்ருதி, புஷ்டி, துஷ்டி, மேதா, கிரியா; புத்தி, லஜ்ஜா, வபு (அழகு), சாந்தி, ருத்தி, கீர்த்தி—இவை பதின்மூன்று (பெயர்கள்/குணங்கள்).

Verse 184

पत्न्यर्थं प्रतिजग्राह धर्मो दाक्षायिणीः प्रभुः । ताभ्यः शिष्टा यवीयस्य एकादश सुलोचनाः

மனைவியரைப் பெறும் பொருட்டு ஆண்டவன் தர்மன் தக்ஷனின் மகள்களை ஏற்றுக் கொண்டான். அந்தப் பத்னிகளால் பின்னர் இளையவளின் மீதமிருந்த பதினொன்று அழகிய கண்களையுடைய மகள்கள் பிறந்தனர்.

Verse 185

ख्यातिः सत्यथ संभूतिः स्मृतिः प्रीतिः क्षमा तथा । सन्नतिश्चानसूया च ऊर्ज्जा स्वाहा स्वधा तथा

க்யாதி, சத்யா, சம்பூதி, ஸ்ம்ருதி, ப்ரீதி, க்ஷமா; மேலும் ஸன்னதி, அனசூயா; அதுபோல ஊர்ஜா, ஸ்வாஹா, ஸ்வதா ஆகியோர்.

Verse 186

भृगुर्भवो मरीचिश्च तथा चैवांगिरा मुनिः । अहं च पुलहश्चैव क्रतुर्मुनिवरस्तथा

ப்ருகு, பவ, மரீசி, மேலும் முனி அங்கிரா; அதோடு நானும், புலஹரும், சிறந்த முனி க்ரதுவும் (எண்ணப்பட்டனர்).

Verse 187

अत्रिर्वसिष्ठो वह्निश्च पितरश्च यथाक्रमम् । ख्यात्याद्या जगृहुः कन्या मुनयो राजसत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அத்ரி, வசிஷ்ட, வஹ்னி (அக்னி) மற்றும் பித்ருக்கள்—இம்முனிவர்கள் முறையே க்யாதி முதலான கன்னியரை மனைவியராக ஏற்றனர்.

Verse 188

श्रद्धा कामं बलं लक्ष्मीर्नियमं धृतिरात्मजम् । संतोषं च तथा तुष्टिर्लोभं पुष्टिरसूयत

அவள் ஸ்ரத்தா, காமம், பலம், லக்ஷ்மி, நியமம், த்ருதி ஆகிய பிள்ளைகளைப் பெற்றாள்; மேலும் ஸந்தோஷம், துஷ்டி, லோபம், புஷ்டியையும் பெற்றாள்.

Verse 189

मेधा श्रुतं क्रिया दण्डं नयं विनयमवे च । बोधं बुद्धिस्तथा लज्जा विनयं वपुरात्मजम्

மேதை, ச்ருதி-ஞானம், நற்கிரியை, தண்ட-ஒழுக்கம், நயம் மற்றும் பணிவு; மேலும் போதம், புத்தி, நாணம், நல்லொழுக்கம்—இவை தன் குணமும் உடலும் பெற்ற உண்மையான சந்ததிகள்.

Verse 190

व्यवसायं प्रजज्ञे वै क्षेमं शान्तिरसूयत । सुखमृद्धिर्यशः कीर्तिरित्येते धर्मसूनवः

தர்மத்திலிருந்து நிச்சயமாக ‘வ்யவசாயம்’ தோன்றியது; சாந்தியிலிருந்து ‘க்ஷேமம்’ பிறந்தது. சுகம், செல்வம், யசஸ், கீர்த்தி—இவையே தர்மத்தின் புதல்வர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 191

कामान्नंदी सुतं हर्षं धर्मपौत्रमसूयत । हिंसा भार्यात्वधर्मस्य तस्य जज्ञे तदानृतं

காமத்திலிருந்து நந்தி ‘ஹர்ஷ’ எனும் மகனைப் பெற்றாள்; அவன் தர்மத்தின் பேரன். மேலும் அதர்மத்தின் மனைவி ஹிம்சையிலிருந்து அப்போது ‘அந்ருதம்’ (பொய்) பிறந்தது.

Verse 192

कन्या च निकृतिस्ताभ्यां भयं नरक एव च । माया च वेदना चैव मिथुनं द्वंद्वमेव च

மேலும் ‘கன்னி’ மற்றும் ‘நிக்ருதி’ தோன்றின; அவர்களிலிருந்து ‘பயம்’ மற்றும் ‘நரகம்’ உண்டாயின. அதோடு ‘மாயை’ மற்றும் ‘வேதனை’, மேலும் ‘மிதுனம்’ மற்றும் ‘த்வந்த்வம்’ என்பதும் வெளிப்பட்டன.

Verse 193

तयोर्जज्ञेथ वै माया मृत्युं भूतापहारिणम् । वेदनायास्ततश्चापि दुःखं जज्ञेथ रौरवात्

அவர்களிருவரிலிருந்து நிச்சயமாக ‘மாயை’ மற்றும் உயிர்களைப் பறிக்கும் ‘மரணம்’ பிறந்தது. மேலும் ‘வேதனை’யிலிருந்து மீண்டும் ‘ரௌரவ’த்திலிருந்து எழுந்த ‘துக்கம்’ தோன்றியது.

Verse 194

मृत्योर्व्याधिजराशोक तृष्णाक्रोधाश्च जज्ञिरे । दुःखोत्तराः स्मृता ह्येते सर्वे चाधर्मलक्षणाः

மரணத்திலிருந்து நோய், முதுமை, துயரம் பிறந்தன; மேலும் ஆசை (தृष்ணை) மற்றும் கோபமும் தோன்றின. இவை அனைத்தும் துன்பத்தில் முடிவுறுவன என்றும், அனைத்தும் அதர்மத்தின் அடையாளங்கள் என்றும் கூறப்படுகின்றன.

Verse 195

नैषां भार्यास्ति पुत्रो वा ते सर्वे ह्यूर्द्ध्वरेतसः । रौद्राण्येतानि रूपाणि ब्रह्मणो नृवरात्मज

அவர்களுக்கு மனைவியும் இல்லை, மகனும் இல்லை; ஏனெனில் அவர்கள் அனைவரும் ஊர்த்வரேதஸ்கள், பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்தோர். ஓ நரசிறந்தவனின் புதல்வா, இவை பிரம்மாவின் ரௌத்ர (உக்கிர) ரூபங்கள்.

Verse 196

नित्यं प्रलयहेतुत्वं जगतोस्य प्रयांति वै । रुद्रसर्गं प्रवक्ष्यामि यथा ब्रह्मा चकार हा

இவ்வுலகம் எப்போதும் பிரளயத்தின் காரணத்திற்கே செல்கிறது என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர். இப்போது பிரம்மா செய்ததுபோல ருத்ரசர்கத்தை நான் விளக்குவேன்.

Verse 197

कल्पादावात्मनस्तुल्यं सुतं प्रध्यायतस्ततः । प्रादुरासीत्प्रभोरंके कुमारो नीललोहितः

கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் ஆண்டவன் தன்னுக்கு ஒப்பான ஒரு புதல்வனைத் தியானித்தான்; அப்பொழுது ஆண்டவனின் மடியில் ‘நீலலோஹித’ எனும் இளையவன் தோன்றினான்.

Verse 198

रुदन्वै सुस्वरं सोथ द्रवंश्च नृपसत्तम । किं रोदिषीति तं देवो रुदंतं प्रत्युवाच ह

அப்போது, அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவன் தெளிவான உயர்ந்த குரலில் அழுதான்; உடலும் நடுங்கியது. அழுதுகொண்டிருந்த அவனை நோக்கி தேவர்— “ஏன் அழுகிறாய்?” என்று கேட்டார்.

Verse 199

नामधेहीति तं सोथ प्रत्युवाच प्रजापतिम् । रोदनाद्रुद्रनामासि मा रोदीर्धैर्यमावह

அவன் “எனக்கு பெயர் அளியுங்கள்” என்றபோது, பிரஜாபதி அவனை நோக்கி—“அழுததினால் நீ ‘ருத்ரன்’ எனப் பெயர்பெற்றாய்; அழாதே, திடம்கொள்” என்றார்.

Verse 200

एवमुक्तः पुनस्सोथ सप्तकृत्वो रुरोद ह । ततोन्यानि ददौ तस्मै सप्तनामानि वै प्रभुः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவன் மீண்டும் ஏழு முறை அழுதான்; பின்னர் ஆண்டவன் அவனுக்கு மேலும் ஏழு பெயர்களை அருளினார்.