Adhyaya 87

Verse 1

कुंजल उवाच । व्रतभेदान्प्रवक्ष्यामि यैर्यैश्चाराधितो हरिः । जया च विजया चैव जयंती पापनाशिनी

குஞ்ஜலன் கூறினான்—ஹரியை ஆராதிக்கும் பல்வேறு விரத வகைகளை நான் உரைப்பேன்—ஜயா, விஜயா, மேலும் பாவநாசினியான ஜயந்தி.

Verse 2

त्रिस्पृशा वंजुली चान्या तिलदग्धा तथापरा । अखंडाचारकन्या च मनोरथा सुपुत्रक

திரிஸ்ப்ருஷா, மேலும் வஞ்சுலீ எனும் மற்றொன்று; அதுபோல் திலதக்தா எனும் இன்னொன்று; அகண்டாசாரகன்யா மற்றும் மனோரதா—இவர்கள் அனைவரும் நல்ல புதல்வர்களால் பாக்கியமடைந்தனர்.

Verse 3

एकादश्यास्तु भेदाश्च संति पुत्र अनेकधा । अशून्यशयनं चान्यज्जन्माष्टमी महाव्रतम्

மகனே, ஏகாதசியின் விரத வகைகள் பலவாக உள்ளன. மற்றொன்று ‘அசூன்யசயனம்’ எனப்படும் விரதம்; மேலும் ‘ஜன்மாஷ்டமி’ எனும் மகாவிரதமும் உள்ளது.

Verse 4

एतैर्व्रतैर्महापुण्यैः पापं दूरं प्रयाति च । प्राणिनां नात्र संदेहः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

இந்த மகாபுண்ணிய விரதங்களால் பாவம் தூரமாகச் செல்கிறது; உயிர்களுக்குத் இதில் ஐயமில்லை. நான் உண்மை—உண்மையே—என்று உரைக்கிறேன்.

Verse 5

कुंजल उवाच । स्तोत्रं तस्य प्रवक्ष्यामि पापराशिविनाशनम् । सुपुत्रशतनामाख्यं नराणां गतिदायकम्

குஞ்சலன் கூறினான்—பாவக் குவியல்களை அழிக்கும் அந்த ஸ்தோத்திரத்தை இப்போது நான் உரைப்பேன். அது ‘சுபுத்ர-சதநாமம்’ எனப் புகழ்பெற்று, மனிதர்க்கு சத்கதியை அளிப்பதாகும்.

Verse 6

तस्य देवस्य कृष्णस्य शतनामाख्यमुत्तमम् । संप्रत्येव प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व सुतोत्तम

அந்த தெய்வமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் சிறந்த ‘சதநாமத்தை’ நான் இப்பொழுதே உரைப்பேன்; மகன்களில் சிறந்தவனே, அதைச் செவி கொள்.

Verse 7

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिं छंदो वदाम्यहम् । देवं चैव महाभाग सर्वपापविशोधनम्

விஷ்ணுவின் சதநாமத்தின் ரிஷி, சந்தஸையும் நான் கூறுவேன்; அதற்குரிய அதிஷ்டாதா தேவனையும்—மகாபாகனே—இது எல்லாப் பாவங்களையும் தூய்மைப்படுத்தும்.

Verse 8

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिर्ब्रह्मा प्रकीर्तितः । ओंकारो देवता प्रोक्तश्छंदोनुष्टुप्तथैव च

விஷ்ணு சதநாமத்தின் ரிஷியாக பிரம்மா போற்றப்படுகிறார்; தேவதையாக ஓங்காரம் கூறப்படுகிறது; சந்தஸும் அனுஷ்டுப் என்பதே.

Verse 9

सर्वकामिकसंसिद्ध्यै मोक्षे च विनियोगकः । अस्य विष्णोः शतनामस्तोत्रस्य । ब्रह्मा ऋषिः विष्णुर्देवता अनुष्टुप्छंदः । सर्वकामसमृद्ध्यर्थं सर्वपापक्षयार्थे विनियोगः

இந்த ஸ்தோத்திரம் எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவேற்றத்திற்கும், மேலும் மோக்ஷத்திற்கும் பயன்படுவது. இந்த விஷ்ணு-சதநாம-ஸ்தோத்திரத்தின் ரிஷி பிரம்மா; தேவதை விஷ்ணு; சந்தஸ் அனுஷ்டுப். எல்லா ஆசைகளின் செழிப்புக்கும், எல்லாப் பாவங்களின் நாசத்திற்கும் இதன் பயன்பாடு.

Verse 10

नमाम्यहं हृषीकेशं केशवं मधुसूदनम् । सूदनं सर्वदैत्यानां नारायणमनामयम्

நான் ஹ்ருஷீகேசன், கேசவன், மதுசூதனன் ஆகியோருக்கு வணங்குகிறேன்—அனைத்து தைத்யர்களையும் அழிப்பவன்; நோய்-துயரமற்ற, மாசற்ற நாராயணனைப் பணிகிறேன்।

Verse 11

जयंतं विजयं कृष्णमनंतं वामनं ततः । विष्णुं विश्वेश्वरं पुण्यं विश्वाधारं सुरार्चितम्

அதன்பின் ஜயந்தன், விஜயன், கிருஷ்ணன், அனந்தன், வாமனன் ஆகியோரை நினைவு கூர்கிறேன்; மேலும் விஷ்ணு—உலகநாதன், புனிதன், உலகத்தின் ஆதாரம், தேவர்களால் ஆராதிக்கப்படுபவன்।

Verse 12

अनघं त्वघहंतारं नरसिंहं श्रियः प्रियम् । श्रीपतिं श्रीधरं श्रीदं श्रीनिवासं महोदयम्

நீ மாசற்றவன்; பாவத்தை அழிப்பவன் நரசிம்மன், ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)க்கு அன்பானவன்; ஸ்ரீபதி, ஸ்ரீதரன், செல்வம் அருள்வான், ஸ்ரீநிவாசன்—மகாமகிமையுடையவனே!

Verse 13

श्रीरामं माधवं मोक्षं क्षमारूपं जनार्दनम् । सर्वज्ञं सर्ववेत्तारं सर्वदं सर्वनायकम्

நான் ஸ்ரீராமன், மாதவன்—மோட்சத்தின் உருவம்—மற்றும் மன்னிப்பின் இயல்பான ஜனார்தனனை வணங்குகிறேன்; அவர் அனைத்தையும் அறிந்தவன், அனைத்தையும் அறிபவன், அனைத்தையும் அளிப்பவன், அனைவருக்கும் தலைவன்।

Verse 14

हरिं मुरारिं गोविंदं पद्मनाभं प्रजापतिम् । आनंदं ज्ञानसंपन्नं ज्ञानदं ज्ञाननायकम्

நான் ஹரி—முராரி, கோவிந்தன், பத்மநாபன், பிரஜாபதி—யை ஆராதிக்கிறேன்; அவர் ஆனந்தத்தின் உருவம், ஞானம் நிறைந்தவன், ஞானம் அருள்வான், ஞானத்தின் வழிகாட்டி।

Verse 15

अच्युतं सबलं चंद्रं चक्रपाणिं परावरम् । युगाधारं जगद्योनिं ब्रह्मरूपं महेश्वरम्

நான் அச்யுதனை வணங்குகிறேன்—வல்லமைமிக்கவன், சந்திரனுபோல் ஒளிவான், சக்கரபாணி; பரா-அபரங்களைத் தாண்டிய பரம்பொருள், யுகங்களின் ஆதாரம், உலகின் மூலாதாரம், பிரம்மஸ்வரூப மகேஸ்வரன்।

Verse 16

मुकुंदं तं सुवैकुंठमेकरूपं जगत्पतिम् । वासुदेवं महात्मानं ब्रह्मण्यं ब्राह्मणप्रियम्

அந்த முகுந்தனை வணங்குகிறேன்—அவனே பரம வைகுண்டன், ஒரே நிலை கொண்டவன், உலகின் ஆண்டவன் வாசுதேவன்; மகாத்மா, பிரம்ம-தர்மநிஷ்டன், பிராமணர்களுக்கு பிரியன்।

Verse 17

गोप्रियं गोहितं यज्ञंयज्ञांगं यज्ञवर्द्धनम् । यज्ञस्यापि सुभोक्तारं वेदवेदांगपारगम्

அவன் பசுக்களுக்கு பிரியன், அவற்றின் நலனில் ஈடுபடுவான்; அவனே யாகம், யாகத்தின் அங்கம், யாகத்தை வளர்ப்பவன்; யாகத்தின் புனித போக்தா, வேத-வேதாங்கங்களில் கரை கண்டவன்—அவனை வணங்குகிறேன்।

Verse 18

वेदज्ञं वेदरूपं तं विद्यावासं सुरेश्वरम् । अव्यक्तं तं महाहंसं शंखपाणिं पुरातनम्

வேதங்களை அறிந்தவனும் வேதஸ்வரூபனும்; எல்லா கல்வியின் தாமம், தேவர்களின் ஈசன்; அவ்யக்தன், மகாஹம்சன், சங்கபாணி, புராதனன்—அவனை வணங்குகிறேன்।

Verse 19

पुरुषं पुष्कराक्षं तु वाराहं धरणीधरम् । प्रद्युम्नं कामपालं च व्यासं व्यालं महेश्वरम्

நான் புருஷோத்தமன், தாமரைக்கண்; வராகன், பூமியைத் தாங்குபவன்; பிரத்யும்னன், காமபாலன்; வ்யாசன், வ்யாளன், மகேஸ்வரன்—இவர்களை நினைந்து போற்றுகிறேன்।

Verse 20

सर्वसौख्यं महासौख्यं मोक्षं च परमेश्वरम् । योगरूपं महाज्ञानं योगिनां गतिदं प्रियम्

அவரே எல்லாச் சுகமும், பரம சுகமும்; அவரே மோட்சமும் பரமேஸ்வரனும். அவர் யோகஸ்வரூபமான மகாஜ்ஞானம்; யோகிகளுக்கு பரமகதியை அளிக்கும் பிரியன்.

Verse 21

मुरारिं लोकपालं तं पद्महस्तं गदाधरम् । गुहावासं सर्ववासं पुण्यवासं महाभुजम्

நான் அந்த முராரி—லோகபாலன்—அவரை வணங்குகிறேன்; அவர் கையில் தாமரை, கதை (கதாயுதம்) தாங்கியவர். அவர் இதயக் குகையில் வாசிப்பவர்; அனைவருக்கும் ஆதாரம், பரம புனிதத் தலம், மகாபுஜன்.

Verse 22

वृंदानाथं बृहत्कायं पावनं पापनाशनम् । गोपीनाथं गोपसखं गोपालं गोगणाश्रयम्

நான் வ்ருந்தாவனநாதன்—விசால வடிவன்—பாவனன், பாபநாசகன் அவரை வணங்குகிறேன்; கோபிநாதன், கோபசகன், கோபாலன், மாடுகளின் கூட்டத்துக்கு அடைக்கலமான இறைவனைப் பணிகிறேன்.

Verse 23

परात्मानं पराधीशं कपिलं कार्यमानुषम् । नमामि निश्चलं नित्यं मनोवाक्कायकर्मभिः

நான் கபிலரை—பரமாத்மா, பராதீசன்—என்றென்றும் அசையாத பக்தியுடன் வணங்குகிறேன்; தெய்வீக காரியத்திற்காக மனித வடிவம் ஏற்றவரை மனம், சொல், உடல், செயல் அனைத்தாலும் பணிகிறேன்.

Verse 24

नाम्नां शतेनापि सुपुण्यकर्ता यः स्तौति कृष्णं मनसा स्थिरेण । स याति लोकं मधुसूदनस्य विहाय लोकानिह पुण्यपूतः

நிலையான மனத்துடன் நூறு நாமங்களால்கூட ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் போற்றுபவன், மிகப் புண்ணியவான்; புண்ணியத்தால் தூய்மையடைந்து இவ்வுலகங்களை விட்டு மதுசூதனனின் உலகை அடைகிறான்.

Verse 25

नाम्नां शतं महापुण्यं सर्वपातकशोधनम् । जपेदनन्यमनसा ध्यायेद्ध्यानसमन्वितम्

திருநாமங்களின் நூறு ஜபம் மிகப் புண்ணியமானது; எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும். சிதறாத மனத்துடன் ஜபித்து, ஒருமுகத் தியானத்துடன் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 26

नित्यमेव नरः पुण्यैर्गंगास्नानफलं लभेत् । तस्मात्तु सुस्थिरो भूत्वा समाहितमना जपेत्

மனிதன் புண்ணியச் செயல்களால் எப்போதும் கங்கைஸ்நானத்தின் பலனை அடையலாம். ஆகவே உறுதியாக இருந்து, சமாதானமான மனத்துடன் ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 27

त्रिकालं च जपेन्मर्त्यो नियतो नियमे स्थितः । अश्वमेधफलं तस्य जायते नात्र संशयः

நியமத்தில் நிலைத்து, கட்டுப்பாட்டுடன் நாளின் மூன்று காலங்களிலும் ஜபிக்கும் மானிடனுக்கு அஸ்வமேத யாகத்தின் பலன் உண்டாகும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 28

एकादश्यामुपोष्यैव पुरतो माधवस्य यः । जागरे प्रजपेन्मर्त्यस्तस्य पुण्यं वदाम्यहम्

ஏகாதசியன்று உபவாசம் இருந்து, மாதவனின் முன்னிலையில் விழித்திருந்து ஜபிக்கும் மானிடனின் புண்ணியத்தை நான் அறிவிக்கிறேன்.

Verse 29

पुंडरीकस्य यज्ञस्य फलमाप्नोति मानवः । तुलसीसंनिधौ स्थित्वा मनसा यो जपेन्नरः

துளசியின் சன்னிதியில் நின்று மனத்தால் ஜபிக்கும் மனிதன், புண்டரீக யாகத்தின் பலனை அடைகிறான்.

Verse 30

राजसूयफलं भुंक्ते वर्षेणापि च मानवः । शालग्रामशिला यत्र यत्र द्वारावती शिला

ஒரே ஆண்டிற்குள்ளேயே மனிதன் ராஜசூய யாகத்தின் பலனை அடைகிறான்—எங்கே எங்கே சாலகிராமச் சிலை உள்ளதோ, எங்கே எங்கே த்வாராவதீச் சிலை உள்ளதோ அங்கே.

Verse 31

उभयोः संनिधौ जाप्यं कर्तव्यं सुखमिच्छता । बहुसौख्यं प्रभुक्त्वैव कुलानां शतमेव च

இன்பம் விரும்புபவன் அவை இரண்டின் சன்னிதியிலும் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; மிகுந்த இன்பத்தை அனுபவித்து தன் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகளுக்கும் நன்மை செய்து உய்வளிக்கிறான்.

Verse 32

एकेन चाधिकं मर्त्य आत्मना सह तारयेत् । कार्तिके स्नानकर्ता यः पूजयेन्मधुसूदनम्

கார்த்திக மாதத்தில் புனித நீராடி மதுசூதனன் (விஷ்ணு) வழிபடுகிறவன், தன்னை மட்டுமல்ல; தன்னுடன் இன்னொருவரையும் உய்விக்கிறான்.

Verse 33

यः पठेत्प्रयतः स्तोत्रं प्रयाति परमां गतिम् । माघस्नायी हरिं पूज्य भक्त्या च मधुसूदनम्

ஒழுக்கமும் தூய மனமும் கொண்டு இஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்பவன் பரமகதியை அடைகிறான்; மாக மாதத்தில் நீராடி பக்தியுடன் ஹரி—மதுசூதனன்—ஐ வழிபட வேண்டும்.

Verse 34

ध्यायेच्चैव हृषीकेशं जपेद्वाथ शृणोति वा । सुरापानादिकं पापं विहाय परमं पदम्

ஹ்ருஷீகேசனைத் தியானிக்க வேண்டும், அல்லது நாமஜபம் செய்ய வேண்டும், அல்லது அதைக் கேட்க வேண்டும்; மதுபானம் முதலான பாவங்களை நீக்கி பரமபதத்தை அடைகிறான்.

Verse 35

विना विघ्नं नरः पुत्र संप्रयाति जनार्दनम् । श्राद्धकाले हि यो मर्त्यो विप्राणां भुंजतां पुरः

மகனே, மனிதன் தடையின்றி ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) திருவடிகளை அடைகிறான்—சிராத்த காலத்தில் பிராமணர்கள் உண்போது அவர்களின் முன்னிலையில் இருப்பவன் அதனைப் பெறுவான்।

Verse 36

यो जपेच्च शतं नाम्नां स्तोत्रं पातकनाशनम् । पितरस्तुष्टिमायांति तृप्ता यांति परां गतिं

பாவநாசகமான நூறு நாம ஸ்தோத்திரத்தை யார் ஜபிக்கிறாரோ, அவருடைய பித்ருக்கள் மகிழ்வர்; திருப்தியடைந்து அவர்கள் பரமகதியை அடைவர்।

Verse 37

ब्राह्मणो वेदविद्वान्स्यात्क्षत्रियो विंदते महीम् । धनऋद्धिं प्रभुंजीत वैश्यो जपति यः सदा

பிராமணன் வேதங்களில் புலமை பெற வேண்டும்; க்ஷத்திரியன் பூமி (ஆட்சி) பெறுவான்; செல்வமும் வளமும் அனுபவிக்கப்படும்; என்றும் ஜபம் செய்கிற வைசியன் அதன் பலனை அடைவான்।

Verse 38

शूद्रः सुःखं प्रभुंक्ते च ब्राह्मणत्वं च गच्छति । प्राप्य जन्मांतरं वत्स वेदविद्यां प्रविंदति

சூத்ரன் இன்பத்தை அனுபவித்து பிராமணத்துவத்தையும் அடைகிறான்; அன்புக் குழந்தையே, மறுபிறவி பெற்ற பின் வேதவித்தையைப் பெறுகிறான்।

Verse 39

सुखदं मोक्षदं स्तोत्रं जप्तव्यं च न संशयः । केशवस्य प्रसादेन सर्वसिद्धो भवेन्नरः

இந்த ஸ்தோத்திரம் இன்பமும் மோக்ஷமும் அளிப்பது; ஐயமின்றி இதை ஜபிக்க வேண்டும். கேசவனின் அருளால் மனிதன் அனைத்துச் சித்திகளையும் அடைவான்।

Verse 87

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थवर्णने च्यवनचरित्रे सप्ताशीतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்த வர்ணனை மற்றும் ச்யவன சரித்ரப் பிரசங்கத்தில் எண்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।