Adhyaya 86

Verse 1

कुंजल उवाच । तस्यास्तु चेष्टितं वत्स दिव्या देव्या वदाम्यहम् । पूर्वजन्मकृतं सर्वं तन्मे निगदतः शृणु

குஞ்சலன் கூறினான்—குழந்தையே, அந்தத் தெய்வீக தேவியின் நடத்தையை நான் உரைக்கிறேன். அவள் முன்ஜென்மத்தில் செய்த அனைத்தையும் நான் சொல்வதைச் செவி கொள்.

Verse 2

अस्ति वाराणसी पुण्या नगरी पापनाशिनी । तस्यामास्ते महाप्राज्ञः सुवीरो नाम नामतः

பாவநாசினியான புண்ணிய நகரம் வாராணசி உள்ளது. அந்நகரில் ‘சுவீரன்’ எனப் பெயர்பெற்ற மஹாப்ராஜ்ஞன் வாழ்ந்தான்.

Verse 3

वैश्यजात्यां समुत्पन्नो धनधान्यसमाकुलः । तस्य भार्या महाप्राज्ञ चित्रा नाम सुविश्रुता

அவன் வைசிய குலத்தில் பிறந்து செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவன். அவனுடைய மனைவி மஹாப்ராஜ்ஞை, புகழ்பெற்ற ‘சித்ரா’ என்றாள்.

Verse 4

कुलाचारं परित्यज्य अनाचारेण वर्तते । न मन्यते हि भर्तारं स्वैरवृत्त्या प्रवर्तते

அவள் குலாசாரத்தை விட்டு அநாசாரமாக நடக்கிறாள். கணவனை மதிக்காமல், தன் இச்சைப்படி சுயேச்சையாகச் செய்கிறாள்.

Verse 5

धर्मपुण्यविहीना तु पापमेव समाचरेत् । भर्तारं कुत्सते नित्यं नित्यं च कलहप्रिया

தர்மமும் புண்ணியமும் இன்றியவளாய் அவள் பாவச் செயல்களையே செய்கிறாள். அவள் எப்போதும் கணவனை இகழ்ந்து, எந்நாளும் சண்டையையே விரும்புகிறாள்.

Verse 6

नित्यं परगृहे वासो भ्रमते सा गृहे गृहे । परच्छिद्रं समापश्येत्सदा दुष्टा च प्राणिषु

அவள் எப்போதும் பிறர் வீட்டிலேயே தங்கி, வீடு வீடாக அலைகிறாள். பிறரின் குற்றக் குறைகளைத் தொடர்ந்து தேடி, உயிர்களிடத்தில் என்றும் தீய மனத்துடன் நடக்கிறாள்।

Verse 7

साधुनिंदापरा दुष्टा सदा हास्यकरा च सा । अनाचारां महापापां ज्ञात्वा वीरेण निंदिता

அவள் தீயவள்; எப்போதும் சான்றோரை இகழ்ந்து பேசுவாள், என்றும் கேலிக்குரியவளாக இருந்தாள். அவளை ஒழுக்கமற்ற மகாபாவி என அறிந்து வீரன் அவளை கண்டித்தான்।

Verse 8

स तां त्यक्त्वा महाप्राज्ञ उपयेमे महामतिः । अन्य वैश्यस्य वै कन्यां तया सह प्रवर्तते

அவளை விட்டு, மிகுந்த ஞானமும் உயர்ந்த மதியும் உடைய அந்த மனிதன் மற்றொரு வைசியரின் மகளை மணந்து, அவளுடன் இல்லற வாழ்வை நடத்தினான்।

Verse 9

धर्माचारेण पुण्यात्मा सत्यधर्ममतिः सदा । निरस्ता तेन सा चित्रा प्रचंडा भ्रमते महीम्

தர்மநடத்தையால், எப்போதும் சத்தியமும் தர்மமும் நாடிய அந்த புண்ணியவான் அவளைத் துரத்தினான்; ஆகவே அந்த வியப்பூட்டும் கொடுமையான பெண் பூமியெங்கும் அலைகிறாள்।

Verse 10

दुष्टानां संगतिं प्राप्ता नराणां पापिनां सदा । दूतीकर्म चकाराथ सा तेषां पापनिश्चया

தீயவும் பாவமுள்ளவும் ஆன ஆடவர்களின் கூட்டத்தில் விழுந்த அவள், பாவத்தில் உறுதியான தீர்மானத்துடன் அவர்களுக்குத் தூதியாக (செய்திவிடுபவளாக) செயல்படத் தொடங்கினாள்।

Verse 11

गृहभंगं चकाराथ साधूनां पापकारिणी । साध्वीं नारीं समाहूय पापवाक्यैः सुलोभयेत्

அப்போது அந்தப் பாவினி சாது மக்களின் இல்லங்களைச் சிதைக்கத் தொடங்கினாள். ஒரு சாத்வி பெண்ணை அழைத்து, பாவமிகு சொற்களால் அவளை மயக்கினாள்।

Verse 12

धर्मभंगं चकाराथ वाक्यैः प्रत्ययकारकैः । साधूनां सा स्त्रियं चित्रा अन्यस्मै प्रतिपादयेत्

பின்னர் நம்பிக்கை ஊட்டும் சொற்களால் அவள் தர்மத்தைச் சிதைத்தாள். அந்தச் சித்ரா, நல்லோரின் மனைவியை மற்றொருவரிடம் ஒப்படைத்தாள்।

Verse 13

एवं गृहशतं भग्नं चित्रया पापनिश्चयात् । संग्रामं सा महादुष्टाऽकारयत्पतिपुत्रकैः

இவ்வாறு சித்ராவின் பாவத் தீர்மானத்தால் நூறு வீடுகள் சிதைந்தன. அந்த மகாதுஷ்டை தன் கணவன், மகன்களால் போரை ஏற்படுத்தினாள்।

Verse 14

मनांसि चालयेत्पापा पुरुषाणां स्त्रियः प्रति । अकारयच्च संग्रामं यमग्रामविवर्धनम्

அந்தப் பாவினி ஆண்களின் மனங்களை பிற பெண்களிடம் அலைக்கழித்தாள். மேலும் யமலோகத்தைப் பெருக்கும் போரைவும் தூண்டினாள்।

Verse 15

एवं गृहशतं भंक्त्वा पश्चात्सा निधनं गता । शासिता यमराजेन बहुदंडैः सुनंदन

இவ்வாறு நூறு இல்லங்களைச் சிதைத்த பின் அவள் இறந்தாள். அன்பு மகனே, பின்னர் யமராஜன் அவளை பல தண்டனைகளால் தண்டித்தான்।

Verse 16

अभोजयत्सुनरकान्रौरवांस्तरणेः सुतः । पाचिता रौरवे चित्रा चित्राः पीडाः प्रदर्शिताः

தரணன் (சூரியன்) புதல்வன் அவர்களை ‘ரௌரவ’ எனும் கொடிய நரகங்களை அனுபவிக்கச் செய்தான். ரௌரவத்தில் அவர்கள் சுட்டெரிக்கப்பட்டு, பலவகைத் திகிலூட்டும் விசித்திர வேதனைகள் காட்டப்பட்டன।

Verse 17

यादृशं क्रियते कर्म तादृशं परिभुज्यते । तया गृहशतं भग्नं चित्रया पापनिश्चयात्

எவ்வாறு செயல் செய்யப்படுகிறதோ, அவ்வாறே அதன் பலனும் அனுபவிக்கப்படுகிறது. சித்ராவின் பாவத்தில் உறுதியான தீர்மானத்தால் அவளால் நூறு இல்லங்கள் சிதைந்தன।

Verse 18

तत्तत्कर्मविपाकोऽयं तया भुक्तो द्विजोत्तम । यस्माद्गृहशतं भग्नं तस्माद्दुःखं प्रभुंजति

ஓ த்விஜோத்தமரே! இதுவே அந்தக் கர்மத்தின் பரிபாகம்; அவளால் அனுபவிக்கப்பட்டது. நூறு இல்லங்கள் சிதைந்ததால், அதற்காகவே அவள் இப்போது துயரை அனுபவிக்கிறாள்।

Verse 19

विवाहसमये प्राप्ते दैवं च पाकतां गतम् । प्राप्ते विवाहसमये भर्ता मृत्युं प्रयाति च

திருமண நேரம் வந்தபோது விதியும் பழுத்து நிறைவு பெறுகிறது; திருமணக் காலம் வந்தவுடன் கணவனும் மரணத்தை அடைகிறான்।

Verse 20

यथा गृहशतं भग्नं तथा वरशतं मृतम् । स्वयंवरे तदा वत्स विवाहे चैकविंशतिः

எவ்வாறு நூறு இல்லங்கள் சிதைந்தனவோ, அவ்வாறே நூறு வரன்களும் இறந்தனர். அப்போது சுயம்வரத்தில், அன்புக் குழந்தையே, மேலும் திருமணத்திலும்—இருபத்தொன்று (மரணங்கள்) நிகழ்ந்தன।

Verse 21

दिव्या देव्या मया ख्यातं यथा मे पृच्छितं त्वया । एतत्ते सर्वमाख्यातं तस्याः पूर्वविचेष्टितम्

ஓ திவ்ய தேவியே, நீ என்னிடம் கேட்டபடியே நான் விளக்கினேன். அவளுடைய முன்னைய செயல்களும் நடத்தையும் உட்பட அனைத்தையும் உனக்கு முழுமையாக உரைத்தேன்.

Verse 22

उज्ज्वल उवाच । दिव्या देव्यास्त्वया ख्यातं यत्पूर्वं पूर्वचेष्टितम् । तथा पापं कृतं घोरं गृहभंगाख्यमेव च

உஜ்ஜ்வலன் கூறினான்—ஓ திவ்ய தேவியே, நீ முன்பே உன் முன்னைய செயல்களைச் சொன்னாய்; அதுபோல ‘கிருஹபங்க’ எனப்படும் அந்தக் கொடிய பாவத்தையும் விளக்கியாய்.

Verse 23

प्लक्षद्वीपस्य भूपस्य दिवोदासस्य वै सुता । केन पुण्यप्रभावेण तया प्राप्तं महाकुलम्

அவள் ப்லக்ஷத்வீபத்தின் அரசன் திவோதாசனின் மகளே. எந்தப் புண்ணியப் பலத்தால் அவள் இத்தகைய மகத்தான உயர்குலத்தை அடைந்தாள்?

Verse 24

एतन्मे संशयं तात तदेतत्प्रब्रवीतु मे । एवं पापसमाचारा कथं जाता नृपात्मजा

அய்யா, இதுவே என் ஐயம்—தயவுசெய்து எனக்குச் சொல்லுங்கள்: அரசகுமாரியாக இருந்தும் அவள் எவ்வாறு இத்தகைய பாவநடத்தையுடையவளானாள்?

Verse 25

कुंजल उवाच । चित्रायाश्चेष्टितं पुण्यं तत्सर्वं प्रवदाम्यहम् । श्रूयतामुज्ज्वल सुत चित्रया यत्कृतं पुरा

குஞ்சலன் கூறினான்—சித்ரையின் புண்ணியச் செயல்களை நான் முழுவதும் உரைக்கிறேன். ஓ உஜ்ஜ்வலனின் மகனே, கேள்—சித்ரை முன்னாளில் செய்தவற்றை.

Verse 26

भ्रममाणो महाप्राज्ञः कश्चित्सिद्धः समागतः । कुचैलो वस्त्रहीनश्च संन्यासी स च दंडधृक्

அலைந்து திரிந்தபோது, மிகப் பிரஞ்ஞையுடைய ஒரு சித்தர் அங்கு வந்தடைந்தார். அவர் குசைலர், ஆடை இன்றியவர்போல்; துறவி, தண்டம் தாங்கியவர்.

Verse 27

कौपीनेन समायुक्तः पाणिपात्रो दिगंबरः । गृहद्वारं समाश्रित्य चित्रायाः परिसंश्रितः

கௌபீனம் மட்டும் அணிந்து, கைகளையே பாத்திரமாகக் கொண்டு, திகம்பரனென வீட்டின் வாசலில் தஞ்சமடைந்து சித்ராவின் அருகில் நின்றார்.

Verse 28

स मौनी सर्वमुंडस्तु विजितात्मा जितेंद्रियः । निराहारो जिताहारः सर्वतत्त्वार्थदर्शकः

அவர் மௌனியாய், முழுதும் மொட்டையடித்தவராய், தன்னை வென்றவராய், இந்திரியங்களை அடக்கியவராய் இருந்தார். நிராஹாரி, உணவில் கட்டுப்பாடு கொண்டவர், எல்லாத் தத்துவார்த்தங்களையும் காண்பவர்.

Verse 29

दूराध्वानपरिश्रांत आतपाकुलमानसः । श्रमेण खिद्यमानश्च तृषाक्रांतः सुपुत्रक

நீண்ட பயணத்தால் மிகச் சோர்ந்து, வெயிலால் மனம் கலங்கிப்; உழைப்பால் துன்புற்று, தாகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்தார், ஓ நல்ல மகனே.

Verse 30

चित्रा द्वारं समाश्रित्य च्छायामाश्रित्य संस्थितः । तया दृष्टो महात्मा स चित्रया श्रमपीडितः

சித்ராவின் வாசலில் தஞ்சமடைந்து, நிழலில் நின்றார். சோர்வால் வாடிய அந்த மகாத்மாவை சித்ரா கண்டாள்.

Verse 31

सेवां चक्रे च चित्रा सा तस्यैव सुमहात्मनः । पादप्रक्षालनं कृत्वा दत्वा आसनमुत्तमम्

சித்ரா அந்த மகாத்மாவுக்கு சேவை செய்தாள்; அவரது பாதங்களைப் பிரக்ஷாளனம் செய்து சிறந்த ஆசனத்தை அர்ப்பணித்தாள்।

Verse 32

आस्यतामासने तात सुखेनापि सुकोमले । क्षुधापनोदनार्थं हि भुज्यतामन्नमुत्तमम्

ஓ தாதா, இந்த மென்மையான சுகாசனத்தில் அமருங்கள்; பசியை நீக்க இந்த சிறந்த அன்னத்தை உண்ணுங்கள்।

Verse 33

स्वेच्छया परितुष्टश्च शीतलं सलिलं पिब । एवमुक्त्वा तथा कृत्वा देववत्पूज्य तं सुत

“உன் விருப்பம்போல் குளிர்ந்த நீரைப் பருகி திருப்தியடைவாய்.” என்று கூறி அவ்வாறே செய்து, ஓ மகனே, அவரை தேவனைப் போலப் பூஜித்தாள்।

Verse 34

अंगसंवाहनं कृत्वा नाशितश्रम एव च । तयोक्तो हि महात्मा स भुक्त्वा पीत्वा द्विजोत्तम

அங்கச் சம்பாஹனம் செய்து களைப்பு நீக்கப்பட்டது; அவர்களின் வேண்டுதலின்படி அந்த மகாத்மா த்விஜோத்தமன் உண்டு குடித்தார்।

Verse 35

एवं संतोषितः सिद्धस्तया तत्त्वार्थदर्शकः । संतुष्टः सर्वधर्मात्मा किंचित्कालं स्थिरोभवत्

இவ்வாறு அவளால் திருப்தியடைந்த सिद्धர், தத்துவார்த்ததரிசி, எல்லா தர்மமும் உடைய மகாத்மா மனநிறைவுடன் சில காலம் நிலைத்திருந்தார்।

Verse 36

स्वेच्छया स गतो विप्रो महायोगी यथागतम् । गते तस्मिन्महाभागे सिद्धे चैव महात्मनि

அந்தப் பிராமணன்—மகாயோகி—தன் விருப்பத்தால், வந்ததுபோலவே புறப்பட்டுச் சென்றான். அந்த மகாபாக்கியமான সিদ্ধ மகாத்மா சென்றபின்…

Verse 37

सा चित्रा मरणं प्राप्ता स्वकर्मवशमागता । शासिता धर्मराजेन महादंडैः सुदुःखदैः

அந்தச் சித்ரா தன் கர்மவசத்தால் மரணத்தை அடைந்தாள்; தர்மராஜன் அவளை மிகுந்த துயரம் தரும் கடுமையான மகாதண்டங்களால் தண்டித்தான்।

Verse 38

सा चित्रा नरकं प्राप्ता वेदना व्रातदायकम् । भुंक्ते दुःखं महाराज सा वै युगसहस्रकम्

அந்தப் பெண் சித்ரா நரகத்தை அடைந்து—வேதனைகளின் கூட்டம் வழங்கப்படும் இடத்தில்—ஓ மகாராஜா, ஆயிரம் யுகங்கள் துயரத்தை அனுபவிக்கிறாள்।

Verse 39

भोगांते तु पुनर्जन्म संप्राप्तं मानुषस्य च । पूर्वं संपूजितः सिद्धस्तया पुण्यवतां वरः

ஆனால் கர்மபல அனுபவம் முடிந்தபின் மனிதனுக்கு மீண்டும் பிறவி உண்டாகிறது; அவள் முன்பு முறையாக வழிபட்ட அந்தச் சித்தர் புண்ணியவான்களில் முதன்மையானவரானார்।

Verse 40

तस्य कर्मविपाकोयं प्राप्ता पुण्यवतां कुले । क्षत्रियाणां महाराज्ञो दिवोदासस्य वै गृहे

இது அவன் கர்மவிபாகம்—புண்ணியவான்களின் குலத்தில் பிறந்தான்; அதாவது க்ஷத்திரியர்களின் மகாராஜா திவோதாசரின் இல்லத்தில்.

Verse 41

दिव्यादेवी च तन्नाम जातं तस्या नरोत्तम । सा हि दत्तवती चान्नं पानं पुण्यं महात्मने

ஓ நரோத்தமா, அவளுடைய பெயர் “திவ்யாதேவி” எனப் பிரசித்தமாயிற்று. அவள் மகாத்மாவுக்கு புண்ணியமிகு அன்னமும் பானமும் தானமளித்தாள்.

Verse 42

तस्य दानस्य सा भुंक्ते महत्पुण्यफलोदयम् । पिबते शीतलं तोयं मिष्टान्नं च भुनक्ति वै

அந்த தானத்தின் பலோதயத்தால் அவள் மகத்தான புண்ணியப் பயனை அனுபவிக்கிறாள்; குளிர்ந்த நீரை அருந்தி, இனிய அன்னத்தை உண்ணுகிறாள்.

Verse 43

दिव्यान्भोगान्प्रभुंजाना वर्तते पितृमंदिरे । सिद्धस्यास्य प्रभावाच्च राजकन्या व्यजायत

தெய்வீக போகங்களை அனுபவித்தவளாய் அவள் பித்ருமந்திரத்தில் தங்குகிறாள்; இச் சித்தரின் பிரபாவத்தால் ஒரு அரசகுமாரி பிறந்தாள்.

Verse 44

पापकर्मप्रभावाच्च गृहभंगान्महीपते । विधवात्वं भुंजते सा दिव्यादेवी सुपुत्रक

ஓ மஹீபதே, பாபகர்மத்தின் தாக்கமும் இல்லத்தின் சிதைவும் காரணமாக அந்த திவ்யாதேவியும், ஓ நல்ல மகனே, விதவைத்தனத்தை அனுபவிக்க வேண்டியுள்ளது.

Verse 45

एतत्ते सर्वमाख्यातं दिव्यादेव्या विचेष्टितम् । अन्यत्किन्ते प्रवक्ष्यामि यत्त्वं पृच्छसि मामिह

திவ்யாதேவியின் அதிசயச் செயல்கள் அனைத்தையும் உனக்கு விளக்கியேன். இப்போது இங்கே நீ என்னைக் கேட்பது எது? அதைப் பற்றி இன்னும் என்ன சொல்ல வேண்டும்?

Verse 46

उज्ज्वल उवाच । कथं सा मुच्यते शोकान्महादुःखाद्वदस्व मे । सास्याच्च कीदृशी बाला महादुःखेन पीडिता

உஜ்ஜ்வலன் கூறினான்—அவள் சோகத்திலிருந்தும் பேர்துயரிலிருந்தும் எவ்வாறு விடுபடுவாள்? அத்தகைய பேர்துயரால் பீடிக்கப்பட்ட அந்தப் பெண் குழந்தை எப்படிப்பட்டவள்? எனக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 47

तत्सुखं कीदृशं तस्माद्विपाकश्च भविष्यति । एतन्मे संशयं तात सांप्रतं छेत्तुमर्हसि

அந்த இன்பம் எப்படிப்பட்டது? அதனால் எந்த ‘விபாகம்’ (பழுத்த விளைவு) உண்டாகும்? அன்பனே, இப்போது என் இந்த ஐயத்தை நீக்கத் தகுதியானவர் நீயே.

Verse 48

कथं सा लभते मोक्षं तंचोपायं वदस्व मे । एकाकिनी महाभागा महारण्ये प्ररोदिति

அவள் மோட்சத்தை எவ்வாறு அடைவாள்? அதற்கான வழியையும் எனக்குச் சொல்வாயாக. அந்த மகாபாக்யவதி தனித்தனியாகப் பேர்காட்டில் அழுது புலம்புகிறாள்.

Verse 49

विष्णुरुवाच । पुत्रवाक्यं महच्छ्रुत्वा क्षणमेकं विचिंत्य सः । प्रत्युवाच महाप्राज्ञः कुंजलः पुत्रकं प्रति

விஷ்ணு கூறினார்—மகனின் கனமான சொற்களை கேட்டபின் அவர் ஒரு கணம் சிந்தித்தார்; பின்னர் மிகுந்த ஞானமுடைய குஞ்ஜலன் தன் மகனிடம் பதிலளித்தான்.

Verse 50

शृणु वत्स महाभाग सत्यमेतद्वदाम्यहम् । पापयोनिं तु संप्राप्य पूर्वकर्मसमुद्भवाम्

கேள் வத்ஸா, பெரும் பாக்கியவனே, நான் உண்மையையே சொல்கிறேன். முன்கர்மத்தால் உண்டான பாபயோனியை அடைந்தவன் (அதற்கேற்ற துயரை அனுபவிக்கிறான்).

Verse 51

तिर्यक्त्वेन च मे ज्ञानं नष्टं संप्रति पुत्रक । अस्य वृक्षस्य संगाच्च प्रयतस्य महात्मनः

அன்பு மகனே, திரியக் யோனியில் (விலங்கு நிலையில) வந்ததால் என் ஞானம் இப்போது அழிந்தது; மேலும் அந்த நியமநிஷ்டை மகாத்மனுக்குரிய இந்த மரத்தின் சங்கத்தாலும் அது மறைந்தது.

Verse 52

रेवायाश्च प्रसादेन विष्णोश्चैव प्रसादतः । येन सा लभते ज्ञानं मोक्षस्थानं निवर्तते

ரேவையின் அருளாலும், விஷ்ணுவின் அருளாலும் அவள் அந்த ஞானத்தை அடைகிறாள்; அதனால் மோட்சம் எனும் ‘இடம்’ என்ற எண்ணத்திலிருந்தும் விலகி விடுகிறாள்.

Verse 53

उपदेशं प्रवक्ष्यामि मोक्षमार्गमनुत्तमम् । यास्यते कल्मषान्मुक्ता यथा हेम हुताशनात्

மோட்சத்திற்கான ஒப்பற்ற மார்க்கத்தை நான் உபதேசமாகச் சொல்கிறேன்; அதனால் கள்மஷங்கள் நீங்கும்—அக்னியால் பொன் சுத்தமாவது போல.

Verse 54

शुद्धं च जायते वत्स संगाद्वह्नेः स्वरूपवत् । हरेर्ध्यानान्महाप्राज्ञ शीघ्रं तस्य महात्मनः

குழந்தையே, அக்னியின் சங்கத்தால் பொருள் அக்னி-சுவபாவம் போலச் சுத்தமாவது போல; பேரறிவாளனே, ஹரியின் தியானத்தால் அந்த மகாத்மன் விரைவில் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 55

जपहोमव्रतात्पापं नाशं याति हि पापिनाम् । मदं त्यजेद्यथा नागो भयात्सिंहस्य सर्वदा

ஜபம், ஹோமம், விரதம் ஆகியவற்றால் பாவிகளின் பாவங்களும் நிச்சயமாக அழிகின்றன; சிங்கத்தின் பயத்தால் யானை எப்போதும் தன் மதத்தை விட்டுவிடுவது போல.

Verse 56

नामोच्चारेण कृष्णस्य तत्प्रयाति हि किल्बिषम् । तेजसा वैनतेयस्य विषहीना इवोरगाः

திருக்கிருஷ்ணன் நாமத்தை மட்டும் உச்சரித்தாலே பாவம் நிச்சயமாக விலகும்; வైనதேயன் (கருடன்) தேஜஸால் பாம்புகள் விஷமற்றவை போல ஆகின்றன।

Verse 57

ब्रह्महत्यादिकाः पापाः प्रलयं यांति नान्यथा । नामोच्चारेण तस्यापि चक्रपाणेः प्रयांति ते

பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்கள் அழிவை அடைகின்றன—வேறு வழியில்லை; அந்தச் சக்கரபாணி (விஷ்ணு) நாமோச்சாரணத்தாலே அவை முடிவுறுகின்றன।

Verse 58

यदा नामशतं पुण्यमघराशिविनाशनम् । सा जपेत स्थिरा भूत्वा कामक्रोधविवर्जिता

பாவக் குவியலை அழிக்கும் புண்ணியமான நூறு நாமங்களை அவள் ஜபிக்கும் போது, நிலைத்த மனத்துடன், காமமும் கோபமும் இன்றி ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 59

सर्वेंद्रियाणि संयम्य आत्मज्ञानेन गोपयेत् । तस्य ध्यानप्रविष्टा सा एकभूता समाहिता

எல்லா இந்திரியங்களையும் அடக்கி, ஆத்மஞானத்தால் அவற்றைக் காக்க வேண்டும்; அப்போது அந்தச் சிந்தை தியானத்தில் புகுந்து ஒருமுகமாக, முழுமையாக சமாதானமடைகிறது।

Verse 60

सा जपेत्परमं ज्ञानं तदा मोक्षं प्रयाति च । तन्मनास्तत्पदे लीना योगयुक्ता यदा भवेत्

அவள் பரம ஞானத்தை ஜபித்தால் மோட்சத்தை அடைகிறாள்; அவள் மனம் அதிலேயே நிலைத்து, அந்தப் பதத்தில் லயித்து, யோகயுக்தியாகும் போது।

Verse 61

उज्ज्वल उवाच । वद तात परं ज्ञानं परमं मम सांप्रतम् । पश्चाद्ध्यान व्रतं पुण्यं नाम्नां शतमिहैव च

உஜ்ஜ்வலன் கூறினான்—அப்பா, என் நலனுக்காக இப்போது பரமமும் உன்னதமும் ஆன ஞானத்தைச் சொல்லுங்கள். அதன் பின் புனிதமான தியானவிரதத்தையும், இங்கேயே நூறு திருநாமங்களையும் கூறுங்கள்.

Verse 62

कुंजल उवाच । परं ज्ञानं प्रवक्ष्यामि यन्न दृष्टं तु केनचित् । श्रूयतां पुत्र कैवल्यं केवलं मलवर्जितम्

குஞ்ஜலன் கூறினான்—யாராலும் காணப்படாத பரம ஞானத்தை நான் உரைப்பேன். கேள் மகனே, அதுவே கைவல்யம்—மாசற்ற தூய தனித்த நிலை.

Verse 63

सूत उवाच । यथा दीपो निवातस्थो निश्चलो वायुवर्जितः । प्रज्वलन्नाशयेत्सर्वमंधकारं महामते

சூதர் கூறினார்—காற்றில்லா இடத்தில் வைக்கப்பட்ட விளக்கு அசையாது நிலைத்திருக்கும்; அது பிரகாசமாக எரிந்தால், ஓ மகாமதே, எல்லா இருளையும் அழித்துவிடும்.

Verse 64

तद्वद्दोषविहीनात्मा भवत्येव निराश्रयः । निराशो निर्मलो वत्स न मित्रं न रिपुः कदा

அதுபோல குற்றமற்ற உள்ளத்தையுடையவன் உண்மையிலே ஆதாரமற்ற (சார்பற்ற) நிலையை அடைகிறான். மகனே, ஆசையற்ற தூயவனாகி, யாரையும் நண்பனாகவோ பகைவனாகவோ எப்போதும் கருதான்.

Verse 65

न शोको न च हर्षश्च न लोभो न च मत्सरः । एको विषादहर्षैश्च सुखदुःखैर्विमुच्यते

சோகம் இல்லை, மகிழ்ச்சி இல்லை; பேராசை இல்லை, பொறாமை இல்லை. உள்ளே ஒருமையில் நிலைபெற்றவன் தளர்ச்சியும் களிப்பும், இன்பமும் துன்பமும் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 66

विषयैश्चापि सर्वैश्च इंद्रियाणि स संहरेत् । तदा स केवलो जातः केवलत्वं प्रजायते

எல்லா விஷயங்களிலிருந்தும் இந்திரியங்களை ஒடுக்கி, சாதகர் ஆத்மாவில் நிலைபெறும்போது, அவர் ‘கேவலன்’ ஆகிறார்; அதிலிருந்து கேவலத்துவம்—பரம சுதந்திரம்—உண்டாகிறது.

Verse 67

अग्निकर्मप्रसंगेन दीपस्तैलं प्रशोषयेत् । वर्त्याधारेण राजेंद्र निःसंगो वायुवर्जितः

ஓ ராஜேந்திரா! அக்கினி பயன்பாட்டில் விளக்கு எண்ணெயை உறிஞ்சி (செலவழித்து) விடுகிறது; திரியின் ஆதாரத்தில் மட்டும் நிலைத்து, அது காற்றற்ற நிலையில் பற்றற்றதாக இருக்கும்.

Verse 68

कज्जलं वमते पश्चात्तैलस्यापि महामते । कृष्णासौ दृश्यते रेखा दीपस्याग्रे महामते

பின்னர் விளக்கு கரிமத்தை (கஜ்ஜலம்) வெளிப்படுத்துகிறது, ஓ மஹாமதே; அது எண்ணெயிலிருந்தும் (உண்டாகிறது). விளக்கின் முனையில், ஓ மஹாமதே, கரிய கோடு காணப்படுகிறது.

Verse 69

स्वयमाकृष्यते तैलं तेजसा निर्मलो भवेत् । कायवर्तिस्थितस्तद्वत्कर्मतैलं प्रशोषयेत्

எண்ணெய் தானாகவே இழுக்கப்பட்டு, வெப்பத்தால் தூய்மையடைகிறது; அதுபோல உடலைத் திரியாகக் கொண்டு (சாதகர்) கர்ம-எண்ணெயைச் செலவழித்து தீர்க்க வேண்டும்.

Verse 70

विषयान्कज्जलीकृत्य प्रत्यक्षं संप्रदर्शयेत् । जनयेन्निर्मलोभूत्वा स्वयमेव प्रकाशयेत्

விஷயங்களை கரிமம்போல் அற்பமாக்கி, தத்துவத்தை நேரடியாக வெளிப்படுத்த வேண்டும்; மாசற்றவராகி அதைத் தானே எழுப்ப வேண்டும்—அது தானாகவே ஒளிரும்.

Verse 71

क्रोधादिभिः क्लेशसंज्ञैर्वायुभिः परिवर्जितः । निःस्पृहो निश्चलो भूत्वा तेजसा स्वयमुज्ज्वलेत्

கோபம் முதலிய துன்பரூபக் காற்றுகளிலிருந்து விலகி, ஆசையற்றவனாய் அசையாதவனாய் நிலைத்தால், தன் உள்ளொளியாலே தானே பிரகாசிப்பான்।

Verse 72

त्रैलोक्यं पश्यते सर्वं स्वस्थानस्थः स्वतेजसा । केवलज्ञानरूपोऽयं मया ते परिकीर्तितः

தன் நிலையிலேயே நிலைத்து, தன் தெய்வீகத் தேஜஸால் மும்முலகையும் காண்கிறான். தூய ஞானமே வடிவான இவனை நான் உனக்கு இவ்வாறு உரைத்தேன்।

Verse 73

ध्यानं तस्य प्रवक्ष्यामि द्विविधं तस्य चक्रिणः । केवलज्ञानरूपेण दृश्यते ज्ञानचक्षुषा

அந்தச் சக்கரதாரி ஆண்டவனின் தியானத்தை நான் கூறுவேன்; அது இருவகை. ஞானக் கண்களால் அவர் தூய ஞானவடிவாகவே காணப்படுகிறார்।

Verse 74

योगयुक्ता महात्मानः परमार्थपरायणाः । यं पश्यंति विनिद्रास्तु यत्तपः सर्वदर्शकम्

யோகத்தில் நிலைத்து பரமார்த்தத்தில் பற்றுடைய மகாத்மாக்கள் உறங்காது விழித்திருந்து அவரைத் தரிசிக்கின்றனர்—எல்லாம் காணும் ஞானத்தை அளிக்கும் அந்தத் தவத்தினால்।

Verse 75

हस्तपादविहीनं च सर्वत्र परिगच्छति । सर्वं गृह्णाति त्रैलोक्यं स्थावरं जंगमं सुत

கைகள் கால்கள் இல்லாதபோதும் அவர் எங்கும் செல்கிறார்; நிலையானதும் நகர்வதும் ஆகிய மும்முலகமெங்கும் அவர் தழுவிக் கொள்கிறார், மகனே।

Verse 76

नासामुखविहीनस्तु घ्राति जक्षिति पुत्रक । अकर्णः शृणुते सर्वं सर्वसाक्षी जगत्पतिः

மகனே! மூக்கும் வாயும் இல்லையெனினும் அவர் மணத்தை உணர்ந்து உண்ணுகின்றார். காதுகள் இல்லையெனினும் அனைத்தையும் கேட்கிறார்—உலகநாதன், அனைத்திற்கும் சாட்சி ஆனவர்.

Verse 77

अरूपो रूपसंबद्धः पंचवर्गवशंगतः । सर्वलोकस्य यः प्राणः पूजितः स चराचरैः

அவர் அரூபனாயினும் ரூபத்துடன் தொடர்புடையவர்; பஞ்சவகுப்புகளின் ஆட்பாட்டில் இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறார். எல்லா உலகங்களின் பிராணனான அவரைச் சராசரங்கள் அனைத்தும் வழிபடுகின்றன.

Verse 78

अजिह्वो वदते सर्वं वेदशास्त्रानुगं सुत । अत्वचः स्पर्शनं चापि सर्वेषामेव जायते

மகனே! நாவில்லையெனினும் அவர் வேத-சாஸ்திரங்களுக்கு ஏற்ப அனைத்தையும் உரைக்கிறார்; தோல் இல்லையெனினும் தொடுதலின் உணர்வு உண்டாகிறது—இது எல்லோரிடமும் நிகழ்கிறது.

Verse 79

सदानंदो विरक्तात्मा एकरूपो निराश्रयः । निर्जरो निर्ममो न्यायी सगुणो निर्ममोमलः

அவர் எப்போதும் ஆனந்தஸ்வரூபன்; உள்ளார்ந்த பற்றின்மை உடையவன்; ஒரே தன்மை கொண்டவன்; ஆதாரமற்றவன். அஜரன், பற்றற்றவன், நீதிமான், நற்குணங்களுடன் கூடியவன், மாசற்ற இறைவன்.

Verse 80

अवश्यः सर्ववश्यात्मा सर्वदः सर्ववित्तमः । तस्य धाता न चैवास्ति स वै सर्वमयो विभुः

அவர் தடுக்க முடியாதவன்; அனைத்தையும் அடக்கி ஆளும் அந்தர்யாமி; அனைத்தையும் அளிப்பவன்; பரம ஞானி. அவருக்கு படைப்பாளர் யாருமில்லை; அவரே அனைத்துமயமான, எங்கும் நிறைந்த விபு.

Verse 81

एवं सर्वमयं ध्यानं पश्यते यो महात्मनः । स याति परमं स्थानममूर्तममृतोपमम्

மகாத்மனே! இத்தியானத்தை அனைத்திலும் நிறைந்ததாகக் காண்பவன் பரம தாமத்தை அடைவான்—அது உருவமற்றதும் அமுதத்துக்கு ஒப்பானதும் ஆகும்.

Verse 82

द्वितीयं तु प्रवक्ष्यामि अस्य ध्यानं महात्मनः । मूर्ताकारं तु साकारं निराकारं निरामयम्

இப்போது அந்த மகாத்மனின் இரண்டாம் தியானத்தை உரைக்கிறேன்—அவர் உருவமும் வடிவமும் உடையவர்; அதேவேளை உருவமற்றவரும் நோயற்றவரும் ஆவார்.

Verse 83

ब्रह्माण्डं सर्वमतुलं वासितं यस्य वासना । स तस्माद्वासुदेवेति उच्यते मम नंदन

என் மகனே! யாருடைய வாஸனா (எங்கும் பரவும் தத்துவம்) ஒப்பற்ற பிரபஞ்சமெங்கும் மணமூட்டுகிறதோ, அவர் அதனால் ‘வாசுதேவன்’ என அழைக்கப்படுகிறார்.

Verse 84

वर्षमाणस्य मेघस्य यद्वर्णं तस्य तद्भवेत् । सूर्यतेजःप्रतीकाशं चतुर्बाहुं सुरेश्वरम्

மழை பொழியும் மேகத்தின் நிறம் எதுவோ அதே நிறத்தை அவர் ஏற்கிறார்; சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்து, நான்கு கரங்களுடன், தேவர்களின் ஈசுவரனாகத் திகழ்கிறார்.

Verse 85

दक्षिणे शोभते शंखो हेमरत्नविभूषितः । सूर्यबिंबसमाकारं चक्रं पद्मप्रतिष्ठितम्

வலப்புறத்தில் பொன்-மாணிக்கங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சங்கம் ஒளிர்கிறது; சூரிய வட்டம் போன்ற வடிவுடைய சக்கரம் தாமரையில் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 86

कौमोदकी गदा तस्य महासुरविनाशिनी । वामे च शोभते वत्स हस्ते तस्य महात्मनः

அன்புக் குழந்தையே, அந்த மகாத்மாவின் இடக்கையில் மகாசுரங்களை அழிக்கும் கௌமோதகீ கதா ஒளிர்ந்து விளங்கியது.

Verse 87

महापद्मं सुगंधाढ्यं तस्य दक्षिणहस्तगम् । शोभमानः सदैवास्ते सायुधः कमलाप्रियः

அவரது வலக்கையில் மணமிகு மகாபத்மம்; ஆயுதங்களுடன் கமலாப்ரியன் எப்போதும் ஒளிவீசி நிலைகொள்கிறான்.

Verse 88

कंबुग्रीवं वृत्तमास्यं पद्मपत्रनिभेक्षणम् । राजमानं हृषीकेशं दशनै रत्नसन्निभैः

சங்கு போன்ற கழுத்தும் வட்ட முகமும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும் உடைய ஹ்ருஷீகேசன் ரத்தினம் போன்ற பற்களால் ஒளிர்ந்து விளங்கினான்.

Verse 89

गुडाकेशाः सन्ति यस्य अधरो विद्रुमाकृतिः । शोभते पुंडरीकाक्षः किरीटेनापि पुत्रक

மகனே, கருமைமிகு மின்னும் கூந்தலும் பவளம் போன்ற கீழ்த் துதடும் உடைய புண்டரீகாக்ஷன், கிரீடத்தாலும் மேலும் ஒளிர்ந்து விளங்குகிறான்.

Verse 90

विशालेनापि रूपेण केशवस्तु सुवर्चसा । कौस्तुभेनांकितेनैव राजमानो जनार्दनः

விரிந்த ரூபத்துடனும் கேசவன் தெய்வ ஒளியால் பிரகாசித்தான்; கௌஸ்துப மணியால் குறியிடப்பட்ட ஜனார்தனன் ஒளிர்ந்து விளங்கினான்.

Verse 91

सूर्यतेजः प्रतीकाश कुंडलाभ्यां प्रभाति च । श्रीवत्सांकेन पुण्येन सर्वदा राजते हरिः

சூரியத் தேஜஸைப் போல ஒளிரும் ஹரி, தமது குண்டலங்களால் பிரகாசிக்கிறார்; மார்பிலுள்ள புனித ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னத்தால் அவர் எப்போதும் மிளிர்கிறார்।

Verse 92

केयूरकंकणैर्हारैर्मौक्तिकैरृक्षसन्निभैः । वपुषा भ्राजमानस्तु विजयो जयतां वरः

கேயூரம், கங்கணம், மாலை, நட்சத்திரம்போல் மிளிரும் முத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒளிவீசும் திருமேனியுடன் ‘விஜயம்’ வெற்றியாளர்களில் முதன்மையாக வெல்கிறது।

Verse 93

भ्राजते सोपि गोविंदो हेमवर्णेन वाससा । मुद्रिकारत्नयुक्ताभिरंगुलीभिर्विराजते

அந்த கோவிந்தனும் பொன்னிற ஆடை அணிந்து ஒளிர்கிறான்; ரத்தினம் பதித்த மோதிரங்கள் அணிந்த விரல்களால் மேலும் மிளிர்கிறான்।

Verse 94

सर्वायुधैः सुसंपूर्णैर्दिव्यैराभरणैर्हरिः । वैनतेयसमारूढो लोककर्ता जगत्पतिः

எல்லா ஆயுதங்களாலும் நிறைந்தும் தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரித்தும் உள்ள ஹரி, வைநதேயன் (கருடன்) மீது ஏறி, உலகங்களைப் படைக்கும் ஜகத்பதி ஆவார்।

Verse 95

एवंतं ध्यायते नित्यमनन्यमनसा नरः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं स गच्छति

யார் ஒருமனத்துடன் தினமும் அவரைத் தியானிக்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறார்।

Verse 96

एतत्ते सर्वमाख्यातं ध्यानमेव जगत्पतेः । व्रतं चैव प्रवक्ष्यामि सर्वपापनिवारणम्

அன்பனே, உலகநாதனின் தியானத்தை முழுமையாக உனக்கு விளக்கினேன். இப்போது எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும் விரதத்தையும் நான் உரைப்பேன்.