Adhyaya 85

Verse 1

वेन उवाच । भगवन्देवदेवेश प्रसादाच्च मम त्वया । भार्यातीर्थं समाख्यातं पितृतीर्थमनुत्तमम्

வேனா கூறினான்—பகவனே, தேவர்களின் தேவனே! உமது அருளால் நீர் எனக்கு பார்யா தீர்த்தத்தையும், ஒப்பற்ற பித்ரு தீர்த்தத்தையும் விளக்கினீர்.

Verse 2

मातृतीर्थं हृषीकेश बहुपुण्यप्रदायकम् । प्रसादसुमुखो भूत्वा गुरुतीर्थं वदस्व मे

ஹே ஹ்ருஷீகேசா! மாத்ரு-தீர்த்தம் மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிப்பது. அருளுடன் இன்முகமாய் இருந்து எனக்கு குரு-தீர்த்தத்தை உரைக்கவும்.

Verse 3

श्रीभगवानुवाच । कथयिष्याम्यहं राजन्गुरुतीर्थमनुत्तमम् । सर्वपापहरं प्रोक्तं शिष्याणां गतिदायकम्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: அரசே! ஒப்பற்ற குரு-தீர்த்தத்தை நான் விளக்குவேன்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கி, சீடர்களுக்கு பரமகதியை அளிப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 4

शिष्याणां परमं पुण्यं धर्मरूपं सनातनम् । परं तीर्थं परं ज्ञानं प्रत्यक्षफलदायकम्

சீடர்களுக்கு இது உச்ச புண்ணியம்—சனாதன தர்மத்தின் வடிவம். இது உத்தம தீர்த்தம், உத்தம ஞானம்; கண்கூடான பலனை அளிப்பது.

Verse 5

यस्यप्रसादाद्राजेंद्र इहैव फलमश्नुते । परलोके सुखं भुंक्ते यशः कीर्तिमवाप्नुयात्

அரசே! யாருடைய அருளால் மனிதன் இவ்வுலகிலேயே பலனை அனுபவிக்கிறான்; மறுவுலகில் இன்பம் பெற்று புகழும் கீர்த்தியும் அடைகிறான்.

Verse 6

प्रसादाद्यस्य राजेंद्र गुरोश्चैव महात्मनः । प्रत्यक्षं दृश्यते शिष्यैस्त्रैलोक्यं सचराचरम्

அரசே! அந்த மகாத்மா குருவின் அருளால் சீடர்கள் அசையும்-அசையாத அனைத்துடனும் கூடிய மூவுலகையும் நேரடியாகக் காண்கிறார்கள்.

Verse 7

व्यवहारं च लोकानामाचारं नृपनंदन । विज्ञानं विंदते शिष्यो मोक्षं चैव प्रयाति च

அரசகுமாரனே! சீடன் மக்களின் நடைமுறைப் பழக்கங்களையும் முறையான ஒழுக்கத்தையும் கற்றுக் கொண்டு, உண்மையான ஞானத்தை அடைந்து இறுதியில் மோட்சத்தையும் அடைகிறான்.

Verse 8

सर्वेषामेव लोकानां यथा सूर्यः प्रकाशकः । गुरुः प्रकाशकस्तद्वच्छिष्याणां गतिरुत्तमा

சூரியன் எல்லா உலகங்களையும் ஒளியூட்டுவது போல, குருவும் ஒளியூட்டுபவர்; சீடர்களுக்கு அவரே உயர்ந்த அடைக்கலமும் சிறந்த பாதையும் ஆவார்.

Verse 9

रात्रावेव प्रकाशेच्च सोमो राजा नृपोत्तम । तेजसा साधयेत्सर्वमधिकारं चराचरम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! சோமராஜன் சந்திரன் இரவில் சிறப்பாக ஒளிர்கிறான்; தனது தேஜஸால் அசையும்-அசையாத அனைத்திலும் ஆட்சி மற்றும் செல்வாக்கை நிலைநிறுத்துகிறான்.

Verse 10

गृहेप्रकाशयेद्दीपः समूहं नृपसत्तम । तेजसा नाशयेत्सर्वमंधकारघनाविलम्

அரசர்களில் மேன்மையானவனே! விளக்கு வீட்டின் முழுவதையும் ஒளியூட்ட வேண்டும்; தனது ஒளியால் அடர்ந்த, மங்கிய இருளை முற்றிலும் அழிக்க வேண்டும்.

Verse 11

अज्ञानतमसा व्याप्तं शिष्यं द्योतयते गुरुः । शिष्यप्रकाशौद्द्योतैरुपदेशैर्महामते

மகாமதியே! அறியாமையின் இருளால் சூழப்பட்ட சீடனை குரு ஒளியூட்டுகிறார்; சீடனின் உள்ளொளியைத் தூண்டும் உபதேசங்களால்.

Verse 12

दिवाप्रकाशकः सूर्यः शशीरात्रौ प्रकाशकः । गृहप्रकाशको दीपस्तमोनाशकरः सदा

பகலின் ஒளியளிப்பவன் சூரியன்; இரவின் ஒளியளிப்பவன் சந்திரன். இல்லத்தின் ஒளி விளக்கு; அது எப்போதும் இருளை அழிக்கிறது.

Verse 13

रात्रौ दिवा गृहस्यांते गुरुः शिष्यं सदैव हि । अज्ञानाख्यं तमस्तस्य गुरुः सर्वं प्रणाशयेत्

இரவும் பகலும், தன் இல்லத்தின் உள்பகுதியிலிருந்தும், குரு எப்போதும் சீடனைப் பேண வேண்டும்; சீடனின் ‘அஞ்ஞானம்’ எனும் இருளை குரு முழுதும் அழிக்க வேண்டும்.

Verse 14

तस्माद्गुरुः परं तीर्थं शिष्याणामवनीपते । एवं ज्ञात्वा ततः शिष्यः सर्वदा तं प्रपूजयेत्

ஆகையால், அரசே, சீடர்களுக்குக் குருவே பரம தீர்த்தம். இதை அறிந்து சீடன் எப்போதும் அந்த குருவை வணங்கி போற்ற வேண்டும்.

Verse 15

गुरुं पुण्यमयं ज्ञात्वा त्रिविधेनापि कर्मणा । इत्यर्थे श्रूयते विप्र इतिहासः पुरातनः

குருவை முழுமையாகப் புண்ணியமயன் என அறிந்து, மூவகைச் செயலால்—உடல், மனம், வாக்கு—அவரை வணங்கி மதிக்க வேண்டும்; இதன் பொருட்டு, ஓ விப்ரரே, ஒரு பழம்பெரும் வரலாறு சொல்லப்படுகிறது.

Verse 16

सर्वपापहरः प्रोक्तश्च्यवनस्य महात्मनः । भार्गवस्य कुले जातश्च्यवनो मुनिसत्तमः

மகாத்மா ச்யவன முனிவர் ‘அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்குபவர்’ எனப் புகழப்படுகிறார். அந்த முனிவருள் சிறந்த ச்யவனர், ப்ருகு வம்சமான பார்கவ குலத்தில் பிறந்தவர்.

Verse 17

तस्य चिंता समुत्पन्ना एकदा तु नृपोत्तम । कदाहं ज्ञानसंपन्नो भविष्यामि महीतले

ஒருநாள், ஓ நற்பதியே, அவனுள் கவலை எழுந்தது— “இந்தப் பூமியில் நான் எப்போது உண்மையான ஞானம் பெற்றவனாவேன்?”

Verse 18

दिवारात्रौप्रचिंतेत्स ज्ञानार्थी मुनिसत्तमः । एवं तु चिंतमानस्य मतिरासीन्महात्मनः

ஞானத்தை நாடிய அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் பகலும் இரவும் ஆழ்ந்து சிந்தித்தார்; இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அந்த மகாத்மாவின் மனத்தில் உறுதியான தீர்மானம் எழுந்தது।

Verse 19

तीर्थयात्रां प्रयास्यामि अभीष्टफलदायिनीम् । गृहक्षेत्रादिसंत्यज्य भार्यां पुत्रं धनं ततः

“விரும்பிய பலனை அளிக்கும் தீர்த்தயாத்திரைக்கு நான் புறப்படுவேன்; வீடு, நிலம் முதலியவற்றை விட்டுவிட்டு, பின்னர் மனைவி, மகன், செல்வம் ஆகியவற்றையும் துறப்பேன்।”

Verse 20

तीर्थयात्राप्रसंगेन अटते मेदिनीं तदा । लोमानुलोमयात्रां स गंगायाः कृतवान्नृप

அப்போது தீர்த்தயாத்திரை என்ற காரணத்தால் அவன் பூமியெங்கும் அலைந்தான்; ஓ அரசே, கங்கையின் ஓட்டத்தோடு மற்றும் எதிரோட்டமாக—லோமானுலோம—யாத்திரை செய்தான்।

Verse 21

स तद्वन्नर्मदायाश्च सरस्वत्या मुनीश्वरः । गोदावर्यादिसर्वासां नदीनां सागरस्य च

அதேபோல், ஓ முனிவருள் சிறந்தவரே, அவன் நர்மதா, சரஸ்வதி, கோதாவரி முதலான எல்லா நதிகளையும், மேலும் கடலையும் நினைவுகூர்ந்தான்।

Verse 22

अन्येषां सर्वतीर्थानां क्षेत्राणां च नृपोत्तम । देवानां पुण्यलिगानां यात्राव्याजेन सोऽभ्रमत्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! யாத்திரை என்ற பெயரில் அவன் பிற எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் புனிதக் க்ஷேத்திரங்களிலும் அலைந்து, தேவர்களின் புண்ணியகரமான லிங்கச் சின்னங்களைத் தரிசித்தான்.

Verse 23

भ्रममाणस्य तस्यापि तीर्थेषु परमेषु च । भ्रममाणः समायातः क्षेत्राणामुत्तमं तदा । कायश्च निर्मलो जातः सूर्यतेजः समप्रभः

மிக உயர்ந்த தீர்த்தங்களிலும் அலைந்த அவன் தொடர்ந்து சுற்றித் திரிந்து, இறுதியில் அக்காலத்தில் க்ஷேத்திரங்களில் சிறந்த இடத்தை அடைந்தான். அப்போது அவன் உடல் தூய்மையடைந்து, சூரியத் தேஜஸுக்கு ஒப்ப ஒளிர்ந்தது.

Verse 24

च्यवनः काशते दीप्त्या पूतात्मानेन कर्मणा

ச்யவனன் தன் தர்மகரமான செயல்களால் உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, ஒளியால் பிரகாசித்தான்.

Verse 25

नर्मदा दक्षिणे कूले नाम्ना अमरकंटकम् । ददर्श सुमहालिगं सर्वेषां गतिदायकम्

நர்மதையின் தென் கரையில் ‘அமரகண்டக’ எனப்படும் இடத்தில், அனைவருக்கும் பரமகதியை அளிக்கும் மிகப் பெரிய லிங்கத்தை அவன் தரிசித்தான்.

Verse 26

नत्वा स्तुत्वा तु संपूज्य सिद्धनाथं महेश्वरम् । ज्वालेश्वरं ततो दृष्ट्वा दृष्ट्वा चाप्यमरेश्वरम्

சித்தநாத மகேஸ்வரனை வணங்கி, போற்றி, முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் ஜ்வாலேஸ்வரனைத் தரிசித்து, அமரேஸ்வரனையும் தரிசித்தான்.

Verse 27

ब्रह्मेशं कपिलेशं च मार्कंडेश्वरमुत्तमम् । एवं यात्रां ततः कृत्वा ओंकारं समुपागतः

இவ்வாறு பிரம்மேசர், கபிலேசர் மற்றும் சிறந்த மார்கண்டேஸ்வரரைத் தரிசித்து வழிபட்டு, யாத்திரையை நிறைவு செய்து பின்னர் ஓங்காரத்தை அடைந்தான்।

Verse 28

वटच्छायां समाश्रित्य शीतलां श्रमनाशिनीम् । सुखेन संस्थितो विप्रश्च्यवनो भृगुनंदनः

ஆலமரத்தின் குளிர்ந்த, களைப்பை நீக்கும் நிழலைச் சார்ந்து, ப்ருகுநந்தனனான பிராமணர் ச்யவனர் அங்கே இன்பமாக அமர்ந்தார்।

Verse 29

तत्र स्वनं स शुश्राव समुक्तं पक्षिणा तदा । दिव्यभाषा समायुक्तं ज्ञानविज्ञानसंयुतम्

அங்கே அவன் அப்போது ஒரு பறவை உரைத்த ஒலியைக் கேட்டான்—அது தெய்வீக மொழியுடன் கூடியதும், ஞானமும் விஞ்ஞானமும் (அனுபவப் புலனறிவும்) சேர்ந்ததுமாக இருந்தது।

Verse 30

शुकश्च एकस्तत्रास्ते बहुकालप्रजीवकः । कुंजलोनाम धर्मात्मा चतुःपुत्रः सभार्यकः

அங்கே ஒரே ஒரு கிளி நீண்ட காலம் வாழ்ந்து இருந்தது. அதன் பெயர் ‘குஞ்ஜல’; அது தர்மசீலன், மனைவியுடன் வாழ்ந்தவன், நான்கு மகன்களை உடையவன்।

Verse 31

आसंस्तस्य हि पुत्राश्च चत्वारः पितृनंदनाः । तेषां नामानि राजेंद्र कथयिष्ये तवाग्रतः

அவனுக்கு தந்தையை மகிழ்விப்பவர்கள் ஆகிய நான்கு மகன்கள் இருந்தனர். அரசேந்திரா, இப்போது உன் முன்னிலையில் அவர்களின் பெயர்களைச் சொல்கிறேன்।

Verse 32

ज्येष्ठस्तु उज्ज्वलो नाम द्वितीयस्तु समुज्ज्वलः । तृतीयो विज्वलोनाम चतुर्थश्च कपिंजलः

மூத்தவன் ‘உஜ்ஜ்வல’ எனப் பெயருடையவன்; இரண்டாமவன் ‘ஸமுஜ்ஜ்வல’; மூன்றாமவன் ‘விஜ்வல’; நான்காமவன் ‘கபிஞ்ஜல’ என அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 33

एवं पुत्रास्तु चत्वारः कुंजलस्य महामते । शुकस्य तस्य पुण्यस्य पितृमातृपरायणाः

இவ்வாறு, ஓ மஹாமதி, குஞ்ஜலனுக்கு நான்கு புதல்வர்கள் இருந்தனர்—அந்த புண்ணியவான் சுகனுடையவர்கள்—தந்தைத் தாய் சேவையில் பராயணர்கள்.

Verse 34

भ्रमंति गिरिकुंजेषु द्वीपेषु च समाहिताः । भोजनार्थं तु संक्षुब्धाः क्षुधया परिपीडिताः

அவர்கள் மலைத் தோப்புகளிலும் தீவுகளிலும் மனம் ஒருமித்து அலைந்தனர்; உணவுக்காகத் தேடி கலங்கித் துன்புற்று, பசியால் வாடினர்.

Verse 35

स्वोदरस्थां क्षुधां सौम्य फलैरमृतसन्निभैः । अमृतस्वादुतोयेन शमयंति नृपोत्तम

ஓ சௌம்யனே, ஓ நரபோத்தமனே! அவர்கள் தம் வயிற்றுப் பசியை அமுதம் போன்ற கனிகளாலும், அமுதச் சுவையுடைய நீராலும் தணித்தனர்.

Verse 36

फलं पक्वं रसालं तु आहारार्थं सुपुत्रकाः । दत्वा फलानि दंपत्योर्निक्षिपंति प्रयत्नतः

“அன்புப் புதல்வர்களே! உணவிற்காகப் பழுத்த, சாறுமிக்க கனிகளை அளித்து, அந்தத் தம்பதிக்காகவும் கனிகளைப் பக்தியுடன் கவனமாக வைத்து அர்ப்பணிக்கின்றனர்.”

Verse 37

मातुरर्थे महाभागा भक्तिभावसमन्विताः । तुष्टा आहारमुत्पाद्य भक्षयंति पठंति च

தாயின் நலனுக்காக அந்த மகாபாக்யர்கள் பக்தி உணர்வுடன் மகிழ்ந்து உணவை ஏற்பாடு செய்து உண்ணுகின்றனர்; மேலும் புனிதப் பாடங்களையும் பாராயணம் செய்கின்றனர்।

Verse 38

तत्र क्रीडारताः सर्वे विलसंति रमंति च । संध्याकालं समाज्ञाय पितुरंतिकमुत्तमम्

அங்கே அனைவரும் விளையாட்டில் ஈடுபட்டு களித்து மகிழ்ந்தனர்; ஆனால் சந்தியைக்காலம் என்பதை உணர்ந்து தம் சிறந்த தந்தையின் அருகே சென்றனர்।

Verse 39

आयांति भक्ष्यमादाय गुर्वर्थं तु प्रयत्नतः । पश्यतस्तस्य विप्रस्य च्यवनस्य महात्मनः

குருவின் பொருட்டு அவர்கள் மிகுந்த முயற்சியுடன் உணவை எடுத்துக்கொண்டு வருகின்றனர்; மகாத்மா பிராமணர் ச்யவனர் அதை நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்।

Verse 40

आगतास्त्वंडजाः सर्वे पितुर्नीडं सुशोभनम् । पितरं मातरं चोभौ प्रणेमुस्ते महामते

அண்டஜக் குஞ்சுகள் அனைத்தும் தந்தையின் அழகிய கூண்டிற்கு திரும்பின; ஓ மகாமதி, அவர்கள் தந்தையையும் தாயையும் இருவரையும் வணங்கினர்।

Verse 41

ताभ्यां भक्ष्यं समासाद्य उपतस्थुस्तयोः पुरः । सर्वे संभाषिताः पित्रा मानितास्ते सुतोत्तमाः

அவ்விருவரிடமிருந்து உணவைப் பெற்று அவர்கள் அவர்களின் முன்னிலையில் நின்றனர்; தந்தை அந்தச் சிறந்த புதல்வர்களுடன் உரையாடி அவர்களை மதித்தார்।

Verse 42

मात्रा च कृपया राजन्वचनैः प्रीतिसंमितैः । पक्षवातेन शीतेन मातापित्रोश्च ते तदा

அரசே, உன் தாய் கருணையுடன், அன்பு கலந்த அளவான இனிய சொற்களால் உன்னை ஆறுதல் கூறி, கையையே விசிறியாகக் கொண்டு குளிர்ந்த தென்றல்போல் அப்போது உன்னை விசிறினாள்; அதே நேரத்தில் தந்தையும் தாயும் அவ்வாறே செய்தனர்.

Verse 43

तेषामाप्यायनं तौ द्वौ चक्राते पक्षिणौ नृप । आशीर्भिरभिनंद्यैव द्वाभ्यामपि सुपुत्रकान्

அரசே, அந்த இரு பறவைகளும் அவர்களைப் போஷித்தன; மேலும் ஆசீர்வாதச் சொற்களால் வாழ்த்தி, அந்த இரு நல்ல புதல்வர்களைப் பற்றியும் இருவரும் மகிழ்ந்தனர்.

Verse 44

तैश्च दत्तं सुसंपुष्टमाहारममृतोपमम् । तावेव हि सुसंप्रीतिं चक्राते द्विजसत्तम

பிராமணச் சிறந்தவரே, அவர்கள் அளித்த நன்கு ஊட்டமளிக்கும் அமுதம் போன்ற உணவு அந்த இருவருக்கும் பேரானந்தத்தை அளித்தது.

Verse 45

पिबतो निर्मलं तोयं तीर्थकोटिसमुद्भवम् । स्वस्थानं तु समाश्रित्य सुखसंतुष्टमानसौ

கோடானுகோடி தீர்த்தங்களிலிருந்து தோன்றிய குற்றமற்ற நீரை அருந்தி, அவர்கள் தங்கள் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினர்; அவர்களின் மனம் அமைதியான மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது.

Verse 46

चक्राते च कथां दिव्यां सुपुण्यां पापनाशिनीम् । विष्णुरुवाच । पित्रा तु कुंजलेनापि पृष्ट उज्ज्वल आत्मजः

பின்னர் அவர்கள் ஒரு தெய்வீகக் கதையை உரைத்தனர்—மிகப் புண்ணியமானதும் பாவநாசினியும். விஷ்ணு கூறினார்—தந்தை குஞ்சலன் கேட்டபோதும், ஒளிமிகு மகன் உஜ்ஜ்வலன் பதிலளித்தான்.

Verse 47

क्वगतोऽस्यद्य पुत्र त्वं किमपूर्वं त्वया पुनः । तत्र दृष्टं श्रुतं पुण्यं तन्मे कथय नंदन

மகனே, இன்று நீ எங்கே சென்றாய்? மீண்டும் நீ என்ன புதியதை கண்டாய்? அங்கே நீ கண்டதும் கேட்டதும் ஆகிய புண்ணியமானவற்றை எனக்குச் சொல், அன்புக் குழந்தையே।

Verse 48

कुंजलस्य पितुर्वाक्यं समाकर्ण्य स उज्ज्वलः । पितरं प्रत्युवाचाथ भक्त्या नमितकंधरः

குஞ்ஜலனின் தந்தையின் சொற்களை கேட்ட உஜ்ஜ்வலன் ஒளிவீசினான்; பின்னர் பக்தியால் கழுத்தைத் தாழ்த்தி தன் தந்தையிடம் பதிலுரைத்தான்।

Verse 49

प्रणाममकरोन्मूर्ध्ना कथां चक्रे मनोहराम् । उज्ज्वल उवाच । प्लक्षद्वीपं महाभाग नित्यमेव व्रजाम्यहम्

அவன் தலைவணங்கி प्रणாமம் செய்து இனிய கதையைத் தொடங்கினான். உஜ்ஜ்வலன் கூறினான்—ஓ மகாபாகா, நான் தினமும் ப்லக்ஷத்வீபத்திற்குச் செல்கிறேன்।

Verse 50

महता उद्यमेनापि आहारार्थं महामते । प्लक्षेद्वीपे महाराज संति देशा अनेकशः

ஓ மஹாமதே, உணவிற்காக மிகுந்த முயற்சி செய்தாலும்—ஓ மஹாராஜா—ப்லக்ஷத்வீபத்தில் பல பகுதிகள் நிறைந்துள்ளன।

Verse 51

पर्वताः सरिदुद्यान वनानि च सरांसि च । ग्रामाश्च पत्तनाश्चान्ये सुप्रजाभिः प्रमोदिताः

மலைகள், நதிகள், பூங்காக்கள், காடுகள், ஏரிகள்; மேலும் கிராமங்களும் பிற நகரங்களும்—நல்லொழுக்கமும் செழிப்பும் கொண்ட மக்களால் மகிழ்ந்தன।

Verse 52

सदा सुखेन संतुष्टा लोका हृष्टा वसंति ते । दानपुण्यजपोपेताः श्रद्धाभावसमन्विताः

அவர்கள் எப்போதும் சுகத்திலும் மகிழ்ச்சியிலும் திருப்தியுடன், ஆனந்தமாய் வாழ்வர்; தானம், புண்ணியச் செயல், ஜபம் ஆகியவற்றால் நிறைந்தவராய், ஸ்ரத்தையும் பக்தி-பாவமும் உடையவராய் இருப்பர்।

Verse 53

प्लक्षद्वीपे महाराज आसीत्पुण्यमतिः सदा । दिवोदासस्तु धर्मात्मा तत्सुतासीदनूपमा

மகாராஜா, ப்லக்ஷத்வீபத்தில் எப்போதும் ‘புண்யமதி’ எனும் ஒருவர் வாழ்ந்தார். மேலும் தர்மாத்மாவான திவோதாசனுக்கு ஒப்பற்ற ஒரு மகள் இருந்தாள்.

Verse 54

गुणरूपसमायुक्ता सुशीला चारुमंगला । दिव्यादेवीति विख्याता रूपेणाप्रतिमा भुवि

அவள் குணமும் அழகும் நிறைந்தவள்; நற்குணமுடைய, மனோகரமான மங்களச் செல்வி; ‘திவ்யாதேவி’ எனப் புகழ்பெற்று, பூமியில் அழகில் ஒப்பற்றவள்.

Verse 55

पित्रा विलोकिता सा तु रूपतारुण्यमंगला । प्रथमे वयसि सा च वर्त्तते चारुमंगला

தந்தை அவளை நோக்கினார்; அவள் அழகும் இளமையும் தரும் மங்களச் சிறப்பால் விளங்கினாள். வயதின் முதல் மலர்ச்சியில் அவள் உண்மையிலே ஒளிர்ந்து, மனோகர மங்களமாய் நிலைத்தாள்.

Verse 56

स तां दृष्ट्वा दिवोदासो दिव्यां देवीं सुतां तदा । कस्मै प्रदीयते कन्या सुवराय महात्मने

அந்த ஒளிமிகு தெய்வீகக் கன்னியைப் பார்த்த திவோதாசன் அப்போது கேட்டான்—“இந்தக் கன்னி யாருக்குக் கொடுக்கப்படுகிறாள்? மகாத்மா சுவரருக்கா?”

Verse 57

इति चिंतापरो भूत्वा समालोक्य नरोत्तमः । रूपदेशस्य राजानं समालोक्य महीपतिः

இவ்வாறு சிந்தனையில் ஆழ்ந்த நரோத்தமன் சுற்றிலும் நோக்கினான்; ரூபதேசத்தின் அரசனை கண்ட அந்த மஹீபதியும் அவனை உற்றுநோக்கினான்।

Verse 58

चित्रसेनं महात्मानं समाहूय नरोत्तमः । कन्यां ददौ महात्मासौ चित्रसेनाय धीमते

மகாத்மா சித்ரசேனனை அழைத்து, அந்த நரோத்தமன்—தானும் மகாத்மனாய்—ஞானமிக்க சித்ரசேனனுக்கு தன் மகளை திருமணமாக அளித்தான்।

Verse 59

तस्या विवाहकाले तु संप्राप्ते समये नृप । मृतोसौ चित्रसेनस्तु कालधर्मेण वै किल

அரசே! அவளின் திருமணத்திற்கான நியத நேரம் வந்தபோது, சித்ரசேனன் காலதர்மத்தினால் உண்மையிலேயே இறந்தான்।

Verse 60

दिवोदासस्तु धर्मात्मा चिंतयामास भूपतिः । सुब्राह्मणान्समाहूय पप्रच्छ नृपनंदनः

தர்மாத்மா அரசன் திவோதாசன் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்; நல்லொழுக்கமும் கல்வியும் உடைய பிராமணர்களை அழைத்து இளவரசன் அவர்களிடம் கேட்டான்।

Verse 61

अस्या विवाहकाले तु चित्रसेनो दिवं गतः । अस्यास्तु कीदृशं कर्म भविष्यति वदंतु मे

அவளின் திருமண நேரத்தில் சித்ரசேனன் ஸ்வர்க்கம் சென்றான். இனி அவளுக்கு எத்தகைய கர்மபலன்/கதி ஏற்படும் என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 62

ब्राह्मणा ऊचुः । विवाहो दृश्यते राजन्कन्यायास्तु विधानतः । पतिर्मृत्युं प्रयात्यस्या नोचेत्संगं करोति च

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ அரசே, சாஸ்திர விதிப்படி கன்னிக்குத் திருமணம் நிச்சயமாக விதிக்கப்பட்டது. இல்லையெனில் அவள் கணவருடன் சங்கமம் செய்யாவிடில், அவளுடைய கணவர் மரணத்தை அடைவார்.

Verse 63

महाधिव्याधिना ग्रस्तस्त्यागं कृत्वा प्रयाति च । प्रव्राजितो भवेद्राजन्धर्मशास्त्रेषु दृश्यते

ஒருவன் கடுமையான, தீராத நோயால் பீடிக்கப்பட்டால், உலகத்தைத் துறந்து புறப்பட்டு பரிவ்ராஜகன் (சந்நியாசி) ஆகலாம். ஓ அரசே, இது தர்மசாஸ்திரங்களில் காணப்படுகிறது.

Verse 64

अनुद्वाहितायाः कन्याया उद्वाहः क्रियते बुधैः । न स्याद्रजस्वला यावदन्यः पतिर्विधीयते

திருமணம் ஆகாத கன்னிக்குத் திருமணத்தை அறிவுடையோர் நடத்துவர்; அவள் ரஜஸ்வலையாக (முதிர்ச்சி அடைந்து) விடுவதற்கு முன்பே அவளுக்குப் பொருத்தமான கணவர் விதிப்படி நியமிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 65

विवाहं तु विधानेन पिता कुर्यान्न संशयः । एवं राजन्समादिष्टं धर्मशास्त्रं बुधैर्जनैः

தந்தை விதிப்படி திருமணத்தை நடத்த வேண்டும்—இதில் ஐயமில்லை. ஓ அரசே, இத்தர்மசாஸ்திரம் ஞானிகளால் நிறுவப்பட்டு விதிக்கப்பட்டது.

Verse 66

विवाहः क्रियतामस्या इत्यूचुस्ते द्विजोत्तमाः । दिवोदासस्तु धर्मात्मा द्विजवाक्यप्रणोदितः

இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்கள்—“இவளுடைய திருமணம் நடத்தப்படுக” என்று கூறினர். பிராமணர்களின் சொற்களால் ஊக்கமுற்ற தர்மாத்மா திவோதாசனும் அதற்கு இசைந்தான்.

Verse 67

विवाहार्थं महाराज उद्यमं कृतवान्नृप । पुनर्दत्ता तु दानेन दिव्यादेवी द्विजोत्तम

மகாராஜா, திருமணத்திற்காக அரசன் முயற்சி செய்தான். ஓ த்விஜோத்தமா, அந்த திவ்யதேவி தானமாக மீண்டும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டாள்.

Verse 68

रूपसेनाय पुण्याय तस्मै राज्ञे महात्मने । मृत्युधर्मं गतो राजा विवाहे तु महीपतिः

அந்த புண்ணியமிகு மகாத்மா ரூபசேன அரசனுக்காக—ஆனால் திருமண நேரத்தில் அந்த பூபதி அரசன் மரணநியதியை அடைந்தான்.

Verse 69

यदा यदा महाभाग दिव्यादेव्याश्च भूपतिः । भर्ता च म्रियते काले प्राप्ते लग्नस्य सर्वदा

ஓ மகாபாகா, திவ்யதேவியின் கணவரான அரசன் எப்போதெல்லாம் இறக்கிறானோ, அப்போதெல்லாம் லக்னத்தின் நியதிநேரம் வந்தபோதே அது எப்போதும் நிகழ்கிறது.

Verse 70

एकविंशतिभर्तारः काले काले मृताः पितः । ततो राजा महादुःखी संजातः ख्यातविक्रमः

காலம்காலமாக அவளுடைய இருபத்தொன்று கணவர்கள் மரணமடைந்தனர். அப்போது வீரப்புகழ் பெற்ற அரசன் பேர்துயரில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 71

समालोच्य समाहूय समामंत्र्य स मंत्रिभिः । स्वयंवरे महाबुद्धिं चकार पृथिवीपतिः

அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்து, அவர்களை அழைத்து, கலந்துரையாடி, பூமிபதி சுயம்வரத்தைப் பற்றி மாபெரும் தீர்மானம் செய்தான்.

Verse 72

प्लक्षद्वीपस्य राजानः समाहूता महात्मना । स्वयंवरार्थमाहूतास्तथा ते धर्मतत्पराः

ப்லக்ஷத்வீபத்தின் அரசர்கள் அந்த மகாத்மனால் அழைக்கப்பட்டனர். சுயம்வரத்திற்காக அழைக்கப்பட்ட அவர்களும் தர்மத்தில் பற்றுடையவர்களாக இருந்தனர்.

Verse 73

तस्यास्तु रूपसंमुग्धा राजानो मृत्युनोदिताः । संग्रामं चक्रिरे मूढास्ते मृताः समरांगणे

அவளின் அழகால் மயங்கிய அரசர்கள், மரணத்தின் தூண்டுதலால், மூடத்தனமாகப் போர் செய்தனர்; போர்க்களத்தில் வீழ்ந்தனர்.

Verse 74

एवं तात क्षयो जातः क्षत्रियाणां महात्मनाम् । दिव्यादेवी सुदुःखार्ता गता सा वनकंदरम्

இவ்வாறு, தாதா, அந்த மகாத்ம க்ஷத்திரியர்களின் அழிவு ஏற்பட்டது. தெய்வீக தேவியோ மிகுந்த துயரால் துடித்து வனக் குகைக்குச் சென்றாள்.

Verse 75

रुरोद करुणं बाला दिव्यादेवी मनस्विनी । एवं तात मया दृष्टमपूर्वं तत्र वै तदा

அந்த இளம்பெண், மன உறுதியுடைய தெய்வீக தேவி, கருணையுடன் அழுதாள். ‘தாதா, அப்போது அங்கே நான் முன்னெப்போதும் காணாத ஒன்றைக் கண்டேன்.’

Verse 76

तन्मे सुविस्तरं तात तस्याः कथय कारणम्

தாதா, அவளுடைய அந்த நிகழ்விற்கான காரணத்தை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.