Adhyaya 69

Verse 1

मातलिरुवाच । अथ धर्माः शिवेनोक्ताः शिवधर्मागमोत्तमाः । ज्ञेया बहुविधास्ते च कर्मयोगप्रभेदतः

மாதலி கூறினார்—இப்போது சிவனால் உபதேசிக்கப்பட்ட, சிறந்த சிவதர்ம ஆகமத்தில் கூறப்பட்ட தர்மங்கள் கர்மயோகத்தின் வேறுபாடுகளின்படி பலவகையென அறியத்தக்கவை।

Verse 2

हिंसादिदोषनिर्मुक्ताः क्लेशायासविवर्जिताः । सर्वभूतहिताः शुद्धाः सूक्ष्मायासा महत्फलाः

இவை வன்முறை முதலிய குற்றங்களிலிருந்து விடுபட்டவை; துன்பமும் சிரமமும் அற்றவை; எல்லா உயிர்களின் நலனையே நாடும் தூயவை; நுண்ணிய முயற்சியால் பெரும் பயன் தருபவை।

Verse 3

अनंतशाखाकलिताः शिवमूलैकसंश्रिताः । ज्ञानध्यानसुपुष्पाढ्याः शिवधर्माः सनातनाः

சனாதன சிவதர்மங்கள் எண்ணற்ற கிளைகள் கொண்ட மரம்போல்; அதன் வேர் ஒரே சிவனில் நிலைத்தது; ஞானம், தியானம் எனும் அழகிய மலர்களால் செழித்தவை।

Verse 4

धारयंति शिवं यस्माद्धार्यते शिवभाषितैः । शिवधर्माः स्मृतास्तस्मात्संसारार्णवतारकाः

இவை சிவனைத் தாங்குகின்றன; சிவவாக்கின்படி நடப்போரால் சிவனும் தாங்கப்படுகிறார். ஆகவே இவை ‘சிவதர்மங்கள்’ என நினைக்கப்படுகின்றன—சம்சாரக் கடலைக் கடத்துவன.

Verse 5

तथाऽहि सा क्षमा सत्यं ह्रीः श्रद्धेन्द्रियसंयमः । दानमिज्यातपोदानं दशकं धर्मसाधनम्

உண்மையாக இவையே—பொறுமை (க்ஷமா), சத்தியம், ஹ்ரீ (நாணம்), ஸ்ரத்தா, இந்திரியக் கட்டுப்பாடு; தானம், இஜ்யா (பூஜை-யாகப் பாவம்), தவம், மேலும் மீண்டும் தானம்—இத்தசகம் தர்மத்தை நிலைநிறுத்தும் சாதனம்.

Verse 6

अथ व्यस्तैः समस्तैर्वा शिवधर्मैरनुष्ठितैः । शिवैकरस्य संप्राप्तैर्गतिरेकैव कल्पिता

இப்போது சிவதர்மங்களைத் தனித்தனியாகவோ அல்லது அனைத்தையும் ஒன்றாகவோ அனுஷ்டித்தாலும்—சிவனில் ஏகநிஷ்டை பெற்ற பக்தனுக்கு ஒரே பரமகதி என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 7

यथा भूः सर्वभूतानां स्थानं साधारणं स्मृतम् । तत्तथा शिवभक्तानां तुल्यं शिवपुरंस्मृतम्

எவ்வாறு பூமி எல்லா உயிர்களுக்கும் பொதுவான இருப்பிடமாக நினைக்கப்படுகிறதோ, அவ்வாறே சிவபக்தர்களின் பொதுவான வாசஸ்தலமாக ‘சிவபுரம்’ நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 8

यथेह सर्वभूतानां भोगाः सातिशयाः स्मृताः । नानापुण्यविशेषेण भोगाः शिवपुरे तथा

இந்த உலகில் எல்லா உயிர்களுக்கும் அனுபவங்கள் பல்வேறு சிறப்புகளுடன் உள்ளன என்று சொல்லப்படுவது போல, சிவபுரத்திலும் தத்தம் புண்யவிசேஷத்தின்படி அனுபவங்கள் வேறுபடும்.

Verse 9

शुभाशुभफलं चापि भुज्यते सर्वदेहिभिः । शिवधर्मस्य चैकस्य फलं तत्रोपभुज्यते

எல்லா உடலுடையவர்களும் நற்செயல்-தீச்செயல் ஆகியவற்றின் பலனை அனுபவிக்கிறார்கள்; ஆனால் அங்கே அந்த ஒரே சிவதர்மப் பாதையின் பலன் தனித்துவமாக அனுபவிக்கப்படுகிறது.

Verse 10

यस्य यादृग्भवेत्पुण्यं श्रद्धापात्रविशेषतः । भोगाः शिवपुरे तस्य ज्ञेयाः सातिशयाः शुभाः

ஒருவரின் புண்யம் எவ்வளவோ—குறிப்பாக श्रद्धை மற்றும் பாத்திரத்தின் சிறப்பை ஒட்டி—சிவபுரத்தில் அவருக்குரிய நல்வினை அனுபவங்கள் அவ்வளவே மிகுதியும் சிறப்புமாக இருப்பதை அறிய வேண்டும்.

Verse 11

स्थानप्राप्तिः परं तुल्या भोगाः शांतिमयाः स्थिताः । कुर्यात्पुण्यं महत्तस्मान्महाभोगजिगीषया

பரம நிலையடைதல் தர்மவான்களுக்கு ஒப்பானதாகும்; அங்குள்ள போகங்கள் அமைதிமயமாக நிலைத்திருக்கும். ஆகவே மகாபோக வெற்றியை நாடி மாபுண்ணியம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

सर्वातिशयमेवैकं भावितं च सुरोत्तमैः । आत्मभोगाधिपत्यं स्याच्छिवः सर्वजगत्पतिः

இதுவே ஒன்றே மிகச் சிறந்தது என்று தேவர்களில் சிறந்தோரும் உறுதிப்படுத்தினர். தன் போகத்தில் தானே ஆதிபதியாய், எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவன் சிவன்.

Verse 13

केचित्तत्रैव मुच्यंते ज्ञानयोगरता नराः । आवर्तंते पुनश्चान्ये संसारे भोगतत्पराः

சிலர் ஞானயோகத்தில் ஈடுபட்டு அங்கேயே விடுதலை பெறுவர்; மற்றவர்கள் போகத்தில் பற்றுடையவராய் மீண்டும் சம்சாரத்திற்குத் திரும்புவர்.

Verse 14

तस्माद्विमुक्तिमिच्छंस्तु भोगासक्तिं च वर्जयेत् । विरक्तः शांतचित्तात्मा शिवज्ञानमवाप्नुयात्

ஆகவே விடுதலையை விரும்புபவன் போகப் பற்றை விலக்க வேண்டும். வைராக்யம் கொண்டு, மனமும் ஆத்மாவும் அமைதியடைந்து, சிவஞானத்தை அடைவான்.

Verse 15

ये चापीशान्यहृदया यजंतीशं प्रसंगतः । तेषामपि ददातीशः स्थानं भावानुरूपतः

ஈசனில் மனம் ஈடுபடாதவர்களாயினும், சூழ்நிலையால் ஆண்டவனை வழிபடுவோர் உண்டு; ஈசன் அவர்களுக்கும் அவரவர் உணர்வுக்கு ஏற்ற நிலையை அருள்வான்.

Verse 16

तत्रार्चयंति ये रुद्रं सकृदुच्छिन्नकल्मषाः । तेषां पिशाचलोकेषु भोगानीशः प्रयच्छति

அங்கே ருத்ரனை ஒருமுறையாவது வழிபடுவோரின் பாவங்கள் அறுக்கப்படும்; அவர்களுக்கு ஆண்டவன் பிசாசு-லோகங்களிலும் போகங்களை அருளுவான்.

Verse 17

संतप्ता दुःखभारेण म्रियंते सर्वदेहिनः । अन्नदः पुण्यदः प्रोक्तः प्राणदश्चापि सर्वदः

துன்பச் சுமையால் தகிக்கும் எல்லா உடலுடையோரும் இறக்கின்றனர்; ஆகவே அன்னம் அளிப்பவன் புண்ணியம் அளிப்பவன் எனக் கூறப்படுகிறான்; அன்னதானி உயிர்தானியும்—அவன் அனைத்தையும் தருபவன்.

Verse 18

तस्मादन्नप्रदानेन सर्वदानफलं लभेत् । त्रैलोक्ये यानि रत्नानि भोगस्त्रीवाहनानि च

ஆகையால் அன்னதானம் செய்தால் எல்லாத் தானங்களின் பலனும் கிடைக்கும்; மூவுலகில் உள்ள ரத்தினங்கள், மேலும் போகங்கள், பெண்கள், வாகனங்கள் ஆகியவற்றின் பலனும் பெறப்படும்.

Verse 19

अन्नदानप्रदः सर्वमिहामुत्र फलं लभेत् । यस्यान्नपानपुष्टांगः कुरुते पुण्यसंचयम्

அன்னதானம் செய்பவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எல்லாப் பலனையும் பெறுவான்; ஏனெனில் அன்னமும் நீரும் போஷிக்கும் உடலுடன் மனிதன் புண்ணியச் சேர்க்கை செய்கிறான்.

Verse 20

अन्नप्रदातुस्तस्यार्धं कर्तुश्चार्धं न संशयः । धर्मार्थकाममोक्षाणां देहः परमसाधनम्

புண்ணியத்தின் பாதி அன்னதானி உடையது; பாதி தானம் செய்யச் செய்பவனுடையது—இதில் ஐயமில்லை. தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றிற்கு உடலே பரம சாதனம்.

Verse 21

स्थितिस्तस्यान्नपानाभ्यामतस्तत्सर्वसाधनम् । अन्नं प्रजापतिः साक्षादन्नं विष्णुः शिवः स्वयम्

அதன் நிலை அன்னமும் பானமும் சார்ந்ததே; ஆகவே அதுவே (அன்னம்) எல்லாச் சாதனங்களுக்கும் சாதனம். அன்னமே சாட்சாத் பிரஜாபதி; அன்னமே விஷ்ணு; அன்னமே தானே சிவன்.

Verse 22

तस्मादन्नसमं दानं न भूतं न भविष्यति । त्रयाणामपि लोकानामुदकं जीवनं स्मृतम्

ஆகவே அன்னதானத்துக்கு இணையான தானம் முன்பும் இல்லை, இனியும் இல்லை. மூன்று உலகங்களுக்கும் நீரே உயிரென நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 23

पवित्रमुदकं दिव्यं शुद्धं सर्वरसायनम् । अन्नपानाश्व गो वस्त्र शय्या सूत्रासनानि च

புனித நீர்—தெய்வீகமும் தூய்மையும் உடைய, அனைத்திற்கும் மருந்தானது—தானமாக அளிக்கத் தக்கது; மேலும் அன்னம்-பானம், குதிரை, பசு, ஆடை, படுக்கை, நார் நெய்த ஆசனங்களும்.

Verse 24

प्रेतलोके प्रशस्तानि दानान्यष्टौ विशेषतः । एवं दानविशेषेण धर्मराजपुरं नरः

பிரேதலோகத்தில் குறிப்பாக எட்டு வகை தானங்கள் பெரிதும் போற்றப்படுகின்றன. இத்தகைய சிறப்பு தானங்களால் மனிதன் தர்மராஜன் (யமன்) நகரை அடைகிறான்.

Verse 25

यस्माद्याति सुखेनैव तस्माद्धर्मं समाचरेत् । ये पुनः क्रूरकर्माणः पापादानविवर्जिताः

இதனால் மனிதன் எளிதில் நலத்தை அடைகிறான்; ஆகவே தர்மத்தை அனுசரிக்க வேண்டும். ஆனால் கொடுஞ்செயல் உடையோர், பாவத்தில் மூழ்கியோர், தானமற்றோர் அந்த நிலையை அடையார்.

Verse 26

भुंजते दारुणं दुःखं नरके नृपनंदन । तथा सुखं प्रभुंजंति दानकर्तार एव तु

அரசகுமாரனே! தானம் செய்யாதவர்கள் நரகத்தில் கொடிய துயரை அனுபவிப்பர்; உண்மையில் தானம் செய்பவர்களே முழு இன்பத்தை அனுபவிப்பர்।

Verse 27

तेषां तु संभवेत्सौख्यं कर्मयोगरतात्मनाम् । अप्रमेयगुणैर्दिव्यैर्विमानैः सर्वकामकैः

கர்மயோகத்தில் ஈடுபட்ட மனத்தார்க்கு நிச்சயமாக இன்பம் உண்டாகும்—அளவிட முடியாத குணங்களுடன், தெய்வீகமும் எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பதுமான விமானங்களால்।

Verse 28

असंख्यैस्तत्पुरं व्याप्तं प्राणिनामुपकारकैः । सहस्रसोमदिव्यं वा सूर्यतेजः समप्रभम्

அந்நகரம் எல்லா உயிர்களுக்கும் உபகாரிகளான எண்ணற்றவர்களால் நிரம்பியது; அது ஆயிரம் நிலவுகள்போல் தெய்வீகமாகவும், சூரியத் தேஜஸுக்கு ஒப்பான ஒளியுடனும் பிரகாசித்தது।

Verse 29

रुद्रलोकमिति प्रोक्तमशेषगुणसंयुतम् । सर्वेषां शिवभक्तानां तत्पुरं परिकीर्तितम्

அது ‘ருத்ரலோகம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்தது; மேலும் அது அனைத்து சிவபக்தர்களின் நகரம் (தாமம்) என்று போற்றப்படுகிறது।

Verse 30

रुद्रक्षेत्रे मृतानां च जंगमस्थावरात्मनाम् । अप्येकदिवसं भक्त्या यः पूजयति शंकरम्

ருத்ரக்ஷேத்திரத்தில் இறந்த—இயங்கும் மற்றும் நிலையான—உயிர்களுக்காகவும், அங்கே பக்தியுடன் ஒருநாளாவது சங்கரனை வழிபடுபவன் மகத்தான பலனை அடைவான்।

Verse 31

सोपि याति शिवस्थानं किं पुनर्बहुशोर्चयन् । वैष्णवा विष्णुभक्ताश्च विष्णुध्यानपरायणाः

அவனும் சிவஸ்தானத்தை அடைகிறான்; அப்படியிருக்க, மீண்டும் மீண்டும் அர்ச்சிப்பவன் எவ்வளவு மேன்மை பெறுவான்! அதுபோல வைஷ்ணவர்கள், விஷ்ணுபக்தர்கள், விஷ்ணு-தியானத்தில் பராயணமானோர் நிச்சயமாக பரமபதத்தை அடைவர்.

Verse 32

तेपि गच्छंति वैकुंठे समीपं देवचक्रिणः । ब्रह्मवादी च धर्मात्मा ब्रह्मलोकं प्रयाति सः

அவர்களும் வைகுண்டத்திற்குச் செல்கிறார்கள்—தெய்வச் சக்கரத்தைத் தாங்கிய ஆண்டவனின் சன்னிதியில். மேலும் பிரம்மவித்யையைப் போதிக்கும் தர்மாத்மன் பிரம்மலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 33

पुण्यकर्ता सुपुण्येन पुण्यलोकं प्रयाति च । तस्मादीशे सदा भक्तिं भावयेदात्मनात्मनि

புண்ணியச் செயல் செய்பவன் சிறந்த புண்ணியத்தால் புண்ணியலோகத்தை அடைகிறான். ஆகவே தன் ஆத்மாவிலேயே, தன்னாலேயே, ஈசனிடத்தில் எப்போதும் பக்தி-பாவத்தை வளர்க்க வேண்டும்.

Verse 34

हरौ वापि महाराज युक्तात्मा ज्ञानवान्स्वयम् । तस्मात्सर्वविचारेण भावदोषविचारतः

மகாராஜா! ஹரியைப் பற்றிய விஷயத்திலும் மனத்தை ஒழுங்குபடுத்தி உண்மையான ஞானியாக இருக்க வேண்டும். ஆகவே அனைத்தையும் ஆராய்ந்து, குறிப்பாக உள்ளுணர்வின் குறைகளை விசாரித்து (சரியான வழியில் நடக்க வேண்டும்).

Verse 35

एवं विष्णुप्रभावेण विशिष्टेनापि कर्मणा । नरः स्थानमवाप्येतदेशभावानुरूपतः

இவ்வாறு விஷ்ணுவின் பிரபாவத்தால்—மேலும் சிறப்பான புண்ணியக் கர்மங்களாலும்—மனிதன் தன் தேசமும் உள்ளப் பாவமும் உருவாக்கிய இயல்பிற்கேற்ப தக்க நிலையை அடைகிறான்.

Verse 36

इत्येतदपरं प्रोक्तं श्रीमच्छिवपुरं महत् । देहिनां कर्मनिष्ठानां पुनरावर्त्तकं स्मृतम्

இவ்வாறு மற்றொரு பொருள் உரைக்கப்பட்டது—மகத்தும் திருவும் நிறைந்த சிவபுரம். கர்மநிஷ்டையுடைய உடல்தரித்தோருக்கு அது மீண்டும் உலகப் பிறவிக்குத் திரும்பச் செய்யும் இடமென நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 37

ऊर्ध्वं शिवपुराज्ज्ञेयं वैष्णवं लोकमुत्तमम् । वैष्णवा मानवा यांति विष्णुध्यानपरायणाः

சிவபுரத்திற்கும் மேலே வைஷ்ணவர்களின் பரமோத்தமமான விஷ்ணுலோகம் அறியத்தக்கது. விஷ்ணு தியானத்தில் பராயணமான வைஷ்ணவர்கள் அங்கேயே செல்கின்றனர்.

Verse 38

ब्राह्मणा ब्रह्मलोकं तु सदाचारा नरोत्तमाः । प्रयांति यज्विनः सर्वे पुरीं तां तत्त्वकोविदाः

சதாசாரமுடைய நரோத்தம பிராமணர்கள்—யாகம் செய்பவர்களும் தத்துவம் அறிந்தவர்களும்—அனைவரும் அந்தப் பிரம்மலோகப் புரியையே அடைகின்றனர்.

Verse 39

ऐंद्रं लोकं तथा यांति क्षत्रिया युद्धशालिनः । अन्ये च पुण्यकर्त्तारः पुण्यलोकान्प्रयांति ते

போரில் திறமைமிக்க வீர க்ஷத்திரியர்களும் இந்திரலோகத்தை அடைகின்றனர்; மற்ற புண்ணியக் கர்மம் செய்பவர்கள் புண்ணிய லோகங்களைப் பெறுகின்றனர்.

Verse 69

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृतीर्थे ययाति । चरिते एकोनसप्ततितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாகிய பித்ருதீர்த்தமும் அரசன் யயாதி சரிதமும் கூறும் அறுபத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.