Adhyaya 67

Verse 1

। ययातिरुवाच । अस्मद्भाग्यप्रसंगेन भवतो दर्शनं मम । संजातं शक्रसंवाह एतच्छ्रेयो ममातुलम्

யயாதி கூறினார்—என் நல்வினைச் சுழலால் உமது தரிசனம் எனக்குக் கிடைத்தது. ஓ சக்ரனுடன் தொடர்புடைய பேரவையே, இது எனக்கு ஒப்பற்ற நன்மை.

Verse 2

मानवा मर्त्यलोके च पापं कुर्वंति दारुणम् । तेषां कर्मविपाकं च मातले वद सांप्रतम्

மர்த்தியலோகத்தில் மனிதர்கள் கொடிய பாவங்களைச் செய்கிறார்கள். ஓ மாதலி, அவர்களின் கர்மபலப் பரிபாகத்தை இப்பொழுதே எனக்குச் சொல்.

Verse 3

मातलिरुवाच । श्रूयतामभिधास्यामि पापाचारस्य लक्षणम् । श्रुते सति महज्ज्ञानमत्रलोके प्रजायते

மாதலி கூறினார்—கேளுங்கள்; பாவாசாரத்தின் இலக்கணங்களை நான் உரைப்பேன். இதைக் கேட்டால் இவ்வுலகில் மாபெரும் ஞானம் பிறக்கும்.

Verse 4

वेदनिंदां प्रकुर्वंति ब्रह्माचारस्य कुत्सनम् । महापातकमेवापि ज्ञातव्यं ज्ञानपंडितैः

வேதங்களை இகழ்ந்து, பிரம்மச்சரிய விரதத்தைத் தூற்றுவோர்—ஞானப் பண்டிதரால் நிச்சயமாக மகாபாதகப் பாவம் செய்தவர்களென அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 5

साधूनामपि सर्वेषां यः पीडां हि समाचरेत् । महापातकमेवापि प्रायश्चित्ते न हि व्रजेत्

எவன் எல்லா சாதுக்களுக்கும் துன்பம் விளைவிக்கிறானோ, அவன் மகாபாதகப் பாவத்தில் வீழ்கிறான்; பிராயச்சித்தம் செய்தாலும் உண்மையான சுத்தியை அடையான்।

Verse 6

कुलाचारं परित्यज्य अन्याचारं व्रजंति च । एतच्च पातकं घोरं कथितं कृत्यवेदिभिः

குலாசாரத்தை விட்டு, பிற (அதர்ம) வழக்கங்களைப் பின்பற்றுவோர்—இது கொடிய பாவம் என்று கர்மநெறி அறிந்தோர் கூறியுள்ளனர்।

Verse 7

मातापित्रोश्च यो निंदां ताडनं भगिनीषु च । पितृस्वसृनिंदनं च तदेव पातकं ध्रुवम्

எவன் தாய் தந்தையை இகழ்கிறானோ, சகோதரிகளை அடிக்கிறானோ, தந்தையின் சகோதரிகளை (பித்ருஸ்வஸா) தூற்றுகிறானோ—அதே நிச்சயமான பாவம்।

Verse 8

संप्राप्ते श्राद्धकालेपि पंचक्रोशांतरेस्थितम् । जामातरं परित्यज्य तथा च दुहितुः सुतम्

ஸ்ராத்த காலம் வந்திருந்த போதிலும், ஐந்து குரோச அளவுக்குள் தங்கியிருந்த மருமகனைத் துறந்து, அதுபோல மகளின் மகனையும் கைவிட்டான்।

Verse 9

स्वसारं चैव स्वस्रीयं परित्यज्य प्रवर्तते । कामात्क्रोधाद्भयाद्वापि अन्यं भोजयते यदा

தன் சகோதரியையும் சகோதரியின் மகனையும் புறக்கணித்து, காமம் அல்லது கோபம் அல்லது பயம் காரணமாக வேறொருவருக்கு உணவளிப்பவன்—அவனது நடத்தை கண்டிக்கத்தக்கது.

Verse 10

पितरो नैव भुंजंति देवाश्चैव न भुंजते । एतच्च पातकं तस्य पितृघातसमं कृतम्

அத்தகையவனின் படையலை பித்ருக்கள் ஏற்கார்; தேவர்களும் ஏற்கார். அவனுடைய இப்பாவம் தந்தை-வதைப்பாவத்துக்கு ஒப்பாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 11

दानकालेपि संप्राप्ते आगते ब्राह्मणे किल । भूरिदानं परित्यज्य कतिभ्यो हि प्रदीयते

தானம் செய்யத் தகுந்த காலம் வந்தும், பிராமணரும் வந்தும், பெருந்தானத்தை விட்டு சிலருக்கே அல்லது சிறிதளவே ஏன் வழங்கப்படுகிறது?

Verse 12

एकस्मै दीयते दानमन्येभ्योपि न दीयते । एतच्च पातकं घोरं दानभ्रंशकरं स्मृतम्

தானம் ஒருவருக்கே கொடுத்து மற்றவர்களுக்கு மறுத்தால், அது கொடிய பாவம் என நினைக்கப்படுகிறது; தானத்தால் பெற்ற புண்ணியத்தை வீழ்த்துவதாகும்.

Verse 13

यजमानगृहे सेवा संस्थितान्ब्राह्मणान्निजान् । परित्यज्य हि यद्दानं न दानस्य च लक्षणम्

யஜமானன் இல்லத்தில் சேவையில் இருக்கும் தன் பிராமணர்களை புறக்கணித்து அளிக்கப்படும் தானம், தானத்தின் உண்மையான இலக்கணம் அல்ல.

Verse 14

समाश्रितं हि यं विप्रं धर्माचारसमन्वितम् । सर्वोपायैः सुपुष्येत्तं सुदानैर्बहुभिर्नृप

அரசே! தர்மாசாரத்தால் நிறைந்தவனாய் உன் அடைக்கலத்தை அடைந்த அந்தப் பிராமணனை எல்லா வழிகளாலும் முறையாகப் போஷிக்க வேண்டும்; குறிப்பாக பல சிறந்த தானங்களால் அவனை நன்கு ஆதரிக்க வேண்டும்.

Verse 15

न गणयेन्मूर्खं विद्वांसं पोष्यो विप्रः सदा भवेत् । सर्वैः पुण्यैः समायुक्तं सुदानैर्बहुभिर्नृप

மூடனைப் பண்டிதன் எனக் கருதி மதிக்கக் கூடாது. பிராமணனை எப்போதும் போஷித்து ஆதரிக்க வேண்டும். அரசே! பல சிறந்த தானங்களால் எல்லாப் புண்ணியங்களும் சேரும்.

Verse 16

तं समभ्यर्च्य विद्वांसं प्राप्तं विप्रं सदार्हयेत् । तं हि त्यक्त्वा ददेद्दानमन्यस्मै ब्राह्मणाय वै

வந்தடைந்த பண்டிதப் பிராமணனை முறையாகப் பூஜித்து எப்போதும் உரிய மரியாதை செய்ய வேண்டும்; அவனைப் புறக்கணித்து வேறு பிராமணனுக்குத் தானம் அளிப்பது முறையல்ல.

Verse 17

दत्तं हुतं भवेत्तस्य निष्फलं नात्र संशयः । ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रश्चापि चतुर्थकः

அவனுடைய தானமும் ஹோமமும் பயனற்றதாகிவிடும்—இதில் ஐயமில்லை—அவன் பிராமணனாக இருந்தாலும், க்ஷத்திரியனாக இருந்தாலும், வைசியனாக இருந்தாலும், நான்காம் வர்ணமான சூத்திரனாக இருந்தாலும் கூட.

Verse 18

पुण्यकालेषु सर्वेषु संश्रितं पूजयेद्द्विजम् । मूर्खं वापि हि विद्वांसं तस्य पुण्यफलं शृणु

எல்லா புண்ணிய காலங்களிலும் அடைக்கலம் நாடி வந்த இருபிறப்பாளனை (த்விஜனை) வணங்க வேண்டும்—அவன் மூடனாக இருந்தாலும் பண்டிதனாக இருந்தாலும். அதன் புண்ணியப் பலனை இப்போது கேள்.

Verse 19

अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं तस्य प्रजायते । कस्माद्धिकारणाद्राजञ्छक्यं प्राप्य न कारयेत्

அந்தச் செயலில் இருந்து அஸ்வமேத யாகத்தின் பலன் உண்டாகிறது. ஆகவே அரசே, ஆற்றலும் சாதனமும் பெற்றபின் எந்த காரணத்தால் அதை நடத்தச் செய்யாமல் இருப்பார்?

Verse 20

अन्यो विप्रः समायातस्तत्कालं श्राद्धकर्मणि । उभौ तौ पूजयेत्तत्र भोजनाच्छादनैस्ततः

ஸ்ராத்தக் கிரியையின் அதே நேரத்தில் வேறொரு பிராமணர் வந்தால், அங்கே அவரிருவரையும் அன்னமும் ஆடையும் அளித்து முறையாகப் போற்ற வேண்டும்.

Verse 21

तांबूलदक्षिणाभिश्च पितरस्तस्य हर्षिताः । श्राद्धभुक्ताय दातव्यं सदा दानं च दक्षिणा

தாம்பூலம், தக்ஷிணை முதலிய தானங்களால் அவன் பித்ருக்கள் மகிழ்வர். ஸ்ராத்த உணவு உண்டவர்க்கு எப்போதும் தானமும் உரிய தக்ஷிணையும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 22

न ददेच्छ्राद्धकर्ता यो गोहत्यादि समं भवेत् । द्वावेतौ पूजयेत्तस्माच्छ्रद्धया नृपसत्तम

அரசருள் சிறந்தவனே, ஸ்ராத்தம் செய்பவன் உரிய தானம் அளிக்காவிடில், அவன் கோஹத்த்யை முதலிய பாவத்துக்கு ஒப்பான பாவம் அடைவான். ஆகவே நம்பிக்கையுடன் அந்த இருவரையும் போற்ற வேண்டும்.

Verse 23

निर्द्धनत्व प्रभावाद्वै तमेकं हि प्रपूजयेत् । व्यतीपातेपि संप्राप्ते वैधृतौ च नृपोत्तम

வறுமையின் தாக்கம் இருந்தாலும் அந்த ஒரே பரமத் தத்துவத்தையே வழிபட வேண்டும். அரசருள் சிறந்தவனே, வ்யதீபாதம் மற்றும் வைத்ருதி போன்ற அசுப யோகங்கள் வந்தாலும் கூட.

Verse 24

अमावास्यां तथा राजन्क्षयाहे परपक्षके । श्राद्धमेवं प्रकर्तव्यं ब्राह्मणादि त्रिवर्णकैः

அரசே, அமாவாசை நாளிலும், பரபட்சத்தில் க்ஷயாஹே (மரணதிதி) நாளிலும், பிராமணர் முதலிய மூன்று த்விஜவர்ணத்தார் இவ்விதமாகவே ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 25

यज्ञे तथा महाराज ऋत्विजश्च प्रकारयेत् । तथा विप्राः प्रकर्तव्याः श्राद्धदानाय सर्वदा

மகாராஜா, யாகத்தில் ரித்விஜர்களை முறையாக நியமிப்பதுபோல், ஸ்ராத்த தானத்திற்கும் எப்போதும் தகுதியான விப்ரர்களை நியமிக்க வேண்டும்.

Verse 26

अविज्ञातः प्रकर्तव्यो ब्राह्मणो नैव जानता । यस्यापि ज्ञायते वंशः कुलं त्रिपुरुषं तथा

உண்மையாக அறியாதவன், அறியப்படாத பின்னணியுள்ள பிராமணனை நியமிக்கக் கூடாது; வம்சம் தெரிந்திருந்தாலும், அவன் குலத்தை மூன்று தலைமுறைகள் வரை விசாரிக்க வேண்டும்.

Verse 27

आचारश्च तथा राजंस्तं विप्रं सन्निमंत्रयेत् । कुलं न ज्ञायते यस्य आचारेण विचारयेत्

அரசே, அவனுடைய ஆச்சாரத்தையும் கருத்தில் கொண்டு அந்த விப்ரனை முறையாக அழைக்க வேண்டும்; யாருடைய குலம் தெரியாததோ, அவனை அவன் ஆச்சாரத்தால் மதிப்பிட வேண்டும்.

Verse 28

श्राद्धदाने प्रकर्तव्ये विशुद्धो मूर्ख एव हि । अविज्ञातो भवेद्विप्रो वेदवेदांगपारगः

ஸ்ராத்த தானம் செய்யும்போது சுத்தமுள்ள மூடனும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கவன்; ஆனால் வேத-வேதாங்கங்களில் தேர்ந்த பிராமணனும் அறியப்படாத (அப்ரமாணித) நிலையிலிருந்தால் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாதவன் ஆவான்.

Verse 29

श्राद्धदानं प्रकर्तव्यं तस्माद्विप्रं निमंत्रयेत् । आतिथ्यं तु प्रकर्तव्यमपूर्वं नृपसत्तम

ஆகையால் சிராத்த தானத்தை விதிப்படி செய்ய வேண்டும்; அதற்காகப் பிராமணனை அழைக்க வேண்டும். அரசருள் சிறந்தவனே, அதிதி உபசாரமும் அபூர்வமான தாராளத்துடன் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 30

अन्यथा कुरुते पापी स याति नरकं ध्रुवम् । तस्माद्विप्रः प्रकर्तव्यो दाने श्राद्धे च पर्वसु

விதிக்கு மாறாக நடக்கும் பாவி நிச்சயமாக நரகத்தை அடைவான். ஆகவே தானம், சிராத்தம் மற்றும் பண்டிகை நாட்களில் பிராமணனை முறையாக நியமித்து உபசரிக்க வேண்டும்.

Verse 31

आदौ परीक्षयेद्विप्रं श्राद्धे दाने प्रकारयेत् । नाश्नंति तस्य वै गेहे पितरो विप्रवर्जिताः

முதலில் அழைக்கவிருக்கும் பிராமணனைச் சோதித்து, பின்னர் சிராத்தமும் தானமும் முறையாக நடத்த வேண்டும். பிராமணர் இன்றி செய்பவனின் வீட்டில் பித்ருக்கள் அர்ப்பணத்தை ஏற்கார்.

Verse 32

शापं दत्त्वा ततो यांति श्राद्धाद्विप्रविवर्जितात् । महापापी भवेत्सोपि ब्रह्मणः सदृशो यदि

பிராமணர் இல்லாத சிராத்தத்திலிருந்து பித்ருக்கள் சாபம் கூறி பின்னர் விலகிச் செல்கின்றனர். அவன் பிரம்மாவுக்கு ஒப்பானவனாக இருந்தாலும் பெரும் பாவியாகிறான்.

Verse 33

पैत्राचारं परित्यज्य यो वर्तेत नरोत्तम । महापापी स विज्ञेयः सर्वधर्मबहिष्कृतः

மனிதர்களில் சிறந்தவனே, பித்ரு மரபு ஆச்சாரத்தை விட்டுவிட்டு வேறுவிதமாக வாழ்பவன் பெரும் பாவி என அறியப்பட வேண்டும்; அவன் எல்லா தர்ம வழிகளிலும் இருந்து நீக்கப்பட்டவன்.

Verse 34

ये त्यजंति शिवाचारं वैष्णवं भोगदायकम् । निंदंति ब्राह्मणं धर्मं विज्ञेयाः पापवर्द्धनाः

சைவாசாரத்தையும், நியாயமான போகங்களை அளிக்கும் வைஷ்ணவ மார்க்கத்தையும் கைவிட்டு, பிராமணரையும் தர்மத்தையும் நிந்திப்போர்—பாவத்தை வளர்ப்போர் என அறியப்படுவர்.

Verse 35

ये त्यजंति शिवाचारं शिवभक्तान्द्विषंति च । हरिं निंदंति ये पापा ब्रह्मद्वेषकराः सदा

சைவாசாரத்தை கைவிட்டு, சிவபக்தர்களை வெறுத்து, ஹரியை நிந்திக்கும் பாவிகள்—அவர்கள் எப்போதும் பரப்ரஹ்மத்தின்மேல் பகை கொண்டவர்களே.

Verse 36

आचारनिंदका ये ते महापातककृत्तमाः । आद्यं पूज्यं परं ज्ञानं पुण्यं भागवतं तथा

நல்லொழுக்கத்தை நிந்திப்போர் மகாபாதகங்களைச் செய்வோரில் மிகக் கீழ்மையானோர். ஆனால் வழிபடத்தக்கவற்றில் முதன்மை பரஞ்ஞானமே; பாகவத சாஸ்திரமும் புண்ணியமளிப்பதாகும்.

Verse 37

वैष्णवं हरिवंशं वा मत्स्यं वा कूर्ममेव च । पाद्मं वा ये पूजयंति तेषां श्रेयो वदाम्यहम्

வைஷ்ணவ புராணம், ஹரிவம்சம், மத்ஸ்யம், கூர்மம் அல்லது பத்ம புராணம்—இவற்றில் எதனை வழிபடுவோர்க்கும், அவர்களுக்கான பரம நன்மையை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 38

प्रत्यक्षं तेन वै देवः पूजितो मधुसूदनः । तस्मात्प्रपूजयेज्ज्ञानं वैष्णवं विष्णुवल्लभम्

அந்த வைஷ்ணவ ஞானத்தினால் தேவன் மதுசூதனன் நேரடியாகவே வழிபடப்படுகிறான். ஆகவே விஷ்ணுவுக்கு பிரியமான அந்த வைஷ்ணவ ஞானத்தை மிகுந்த மரியாதையுடன் போற்றிப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 39

देवस्थाने च नित्यं वै वैष्णवं पुस्तकं नृप । तस्मिन्प्रपूजिते विप्र पूजितः कमलापतिः

அரசே! தேவாலயத்தில் எப்போதும் வைஷ்ணவ நூலை வைத்திருக்க வேண்டும். அந்த நூல் முறையாகப் பூஜிக்கப்படின், பிராமணரே, கமலாபதி திருமால் பூஜிக்கப்பட்டவராவார்.

Verse 40

असंपूज्य हरेर्ज्ञानं ये गायंति लिखंति च । अज्ञाय तत्प्रयच्छंति शृण्वंत्युच्चारयंति च

முதலில் ஹரியை வணங்கி மரியாதை செய்யாமல் ஹரி-ஞானத்தைப் பாடுவோரும் எழுதுவோரும், அறியாமையால் அதை பிறர்க்கு அளிப்போரும், அதை கேட்போரும் உரக்க ஓதுவோரும்—இது முறையல்லாத நடத்தை.

Verse 41

विक्रीडंति च लोभेन कुज्ञान नियमेन च । असंस्कृतप्रदेशेषु यथेष्टं स्थापयंति च

பேராசையால் தூண்டப்பட்டும், தவறான அறிவின் விதிகளால் கட்டுப்பட்டும் அவர்கள் விளையாடுகின்றனர்; மேலும் பண்பாடற்ற இடங்களில் தம் விருப்பம்போல் மனமோசமாக நிறுவுகின்றனர்.

Verse 42

हरिज्ञानं यथाक्षेमं प्रत्यक्षाच्च प्रकाशयेत् । अधीते च समर्थश्च यः प्रमादं करोति च

ஹரி-ஞானத்தை நலனும் பாதுகாப்பும் தரும் முறையில் விளக்க வேண்டும்; நேரடி அனுபவத்தின் மூலம் அதைத் தெளிவாக்க வேண்டும். ஆனால் கற்றும் திறனும் உடையவன் அலட்சியம் செய்தால், அவன் கடமையிலிருந்து வழுவுகிறான்.

Verse 43

अशुचिश्चाशुचौ स्थाने यः प्रवक्ति शृणोति च । इति सर्वं समासेन ज्ञाननिंदा समं स्मृतम्

தானே அசுத்தனாய் அசுத்த இடத்தில் உரை நிகழ்த்துவோனும், அங்கே கேட்போனும்—இவை அனைத்தும் சுருக்கமாக ‘ஞானநிந்தை’க்கு சமம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 44

गुरुपूजामकृत्वैव यः शास्त्रं श्रोतुमिच्छति । न करोति च शुश्रूषामाज्ञाभंगं च भावतः

குருபூஜை செய்யாமலே சாஸ்திரத்தை கேட்க விரும்பி, குருவுக்கு சுஷ்ரூஷை செய்யாது, உள்ளத்தில் ஆணை மீற எண்ணுபவன்—அந்த உபதேசத்திற்கு தகுதியற்றவன்।

Verse 45

नाभिनंदति तद्वाक्यमुत्तरं संप्रयच्छति । गुरुकर्मणि साध्ये च तदुपेक्षां करोति च

அவன் குருவின் சொற்களை ஏற்றுப் பாராட்டுவதில்லை, தக்க பதிலும் அளிப்பதில்லை; குருவின் அவசியமான பணியை நிறைவேற்ற வேண்டியபோதும் அலட்சியம் செய்கிறான்।

Verse 46

गुरुमार्तमशक्तं च विदेशं प्रस्थितं तथा । अरिभिः परिभूतं वा यः संत्यजति पापकृत्

குரு துயருற்றோ பலவீனமுற்றோ இருக்கும்போது, அல்லது வெளிநாட்டிற்கு புறப்பட்டபோது, அல்லது பகைவரால் அவமதிக்கப்படும்போது அவரை கைவிடுபவன் பாவம் செய்பவன்.

Verse 47

पठमानं पुराणं तु तस्य पापं वदाम्यहम् । कुंभीपाके वसेत्तावद्यावदिंद्राश्चतुर्दश

இவ்வாறு முறையற்ற விதத்தில் புராணம் ஓதுபவனின் பாவத்தை நான் கூறுகிறேன்—பதினான்கு இந்திரர்கள் நிலவும் காலம் வரை அவன் கும்பீபாக நரகத்தில் தங்குவான்।

Verse 48

पठमानं गुरुं यो हि उपेक्षयति पापधीः । तस्यापि पातकं घोरं चिरं नरकदायकम्

பாவமனம் கொண்டவன், குரு ஓதிக்கொண்டிருக்கும்போதும் அவரை அலட்சியம் செய்தால், அவனுக்கும் பயங்கரப் பாவம் உண்டாகும்—அது நீண்டகால நரகத்தை அளிக்கும்.

Verse 49

भार्यापुत्रेषु मित्रेषु यश्चावज्ञां करोति च । इत्येतत्पातकं ज्ञेयं गुरुनिन्दासमं महत्

மனைவி, பிள்ளைகள், நண்பர்கள் இவர்களை இகழ்ந்து அவமதிப்பவன் செய்த பாவம், குருநிந்தைக்கு ஒப்பான மகாபாதகமாக அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 50

ब्रह्महा स्वर्णस्तेयी च सुरापी गुरुतल्पगः । महापातकिनश्चैते तत्संयोगी च पंचमः

பிராமணனை கொன்றவன், பொன்னைத் திருடியவன், மதுபானம் செய்தவன், குருவின் படுக்கையை மீறியவன்—இவர்கள் மகாபாதகிகள்; இவர்களுடன் சேர்பவனும் ஐந்தாவதாக மகாபாதகி எனக் கணிக்கப்படுவான்.

Verse 51

क्रोधाद्द्वेषाद्भयाल्लोभाद्ब्राह्मणस्य विशेषतः । मर्मातिकृन्तको यश्च ब्रह्मघ्नः स प्रकीर्तितः

கோபம், பகை, பயம் அல்லது பேராசையால்—குறிப்பாக ஒரு பிராமணனை நோக்கி—மர்மஸ்தானத்தை காயப்படுத்துபவன் ‘பிரம்மக்னன்’ (பிராமணஹந்தா) என அறிவிக்கப்படுகிறான்.

Verse 52

ब्राह्मणं यः समाहूय याचमानमकिंचनम् । पश्चान्नास्तीति यो ब्रूयात्स च वै ब्रह्महा नृप

அரசே! பிச்சை கேட்டு வந்த ஏழை பிராமணனை அழைத்து, பின்னர் ‘எதுவும் இல்லை’ என்று சொல்லி திருப்பி அனுப்புபவன் நிச்சயமாகப் பிரம்மஹா (பிராமணஹந்தா) ஆவான்.

Verse 53

यस्तु विद्याभिमानेन निस्तेजयति वै द्विजम् । उदासीनं सभामध्ये ब्रह्महा स प्रकीर्तितः

கல்வி அகந்தையால், சபையின் நடுவில் அமர்ந்திருக்கும் உதாசீனமான த்விஜனை இழிவுபடுத்தி அவன் தேஜஸ்ஸை மங்கச் செய்பவன் ‘பிரம்மஹா’ எனப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறான்.

Verse 54

मिथ्यागुणैरथात्मानं नयत्युत्कर्षतां पुनः । गुरुं विरोधयेद्यस्तु स च वै ब्रह्महा स्मृतः

பொய்யான நற்குணங்களைப் புனைந்து தன்னை மீண்டும் உயர்ந்த நிலைக்கு உயர்த்திக் கொண்டு, குருவுக்கு எதிராக நிற்பவன் நிச்சயமாக ‘பிரம்மஹா’ என ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகிறான்.

Verse 55

क्षुत्तृषातप्तदेहानामन्नभोजनमिच्छताम् । यः समाचरते विघ्नं तमाहुर्ब्रह्मघातकम्

பசி தாகத்தால் வாடும் உடலுடையோர் அன்னம் உண்ண விரும்பும் போது, அவர்களுக்கு தடையாக நடப்பவன் ‘பிரம்மகாதகன்’ என அறிவிக்கப்படுகிறான்.

Verse 56

पिशुनः सर्वलोकानां रंध्रान्वेषणतत्परः । उद्वेजनकरः क्रूरः स च वै ब्रह्महा स्मृतः

புறங்கூறுபவன், எல்லோரின் குறைகளைத் தேடுவதில் ஈடுபட்டு, அச்சமும் கலக்கமும் உண்டாக்கி, கொடூரமாக இருப்பவன்—அவன் ‘பிரம்மஹா’ என ஸ்மிருதிகளில் கூறப்படுகிறான்.

Verse 57

देवद्विज गवां भूमिं पूर्वदत्तां हरेत्तु यः । प्रनष्टामपि कालेन तमाहुर्ब्रह्मघातकम्

தேவர்கள், த்விஜர்கள் (பிராமணர்) அல்லது பசுக்களுக்கு முன்பு தானமாக அளிக்கப்பட்ட நிலத்தை யார் பறிக்கிறாரோ—காலத்தால் அது மறைந்ததுபோல் இருந்தாலும்—அவன் ‘பிரம்மகாதகன்’ எனக் கூறப்படுகிறான்.

Verse 58

द्विजवित्तापहरणं न्यासेन समुपार्जितम् । ब्रह्महत्यासमं ज्ञेयं तस्य पातकमुत्तमम्

த்விஜனின் செல்வத்தை—குறிப்பாக ந்யாசமாக (அமானதியாக) ஒப்படைக்கப்பட்டதை—கவர்வது பிரம்மஹத்திக்கு சமம் என்று அறிய வேண்டும்; அது மிகக் கடும் பாவம்.

Verse 59

अग्निहोत्रं परित्यज्य पंचयज्ञीयकर्मणि । मातापित्रोर्गुरूणां च कूटसाक्ष्यं च यश्चरेत्

அக்னிஹோத்திரத்தையும் பஞ்சமஹாயஜ்ஞக் கடமைகளையும் கைவிட்டு, தாய்‑தந்தை மற்றும் குருக்கள் குறித்து பொய்ச் சாட்சி கூறுபவன் மிகுந்த பாவம் செய்கிறான்.

Verse 60

अप्रियं शिवभक्तानामभक्ष्याणां च भक्षणम् । वने निरपराधानां प्राणिनां च प्रमारणम्

சிவபக்தர்களை வருத்துதல், உண்ணத் தகாததை உண்ணுதல், மேலும் காட்டில் குற்றமற்ற உயிர்களை கொல்லுதல்—இவை எல்லாம் கொடிய பாவங்கள்.

Verse 61

गवां गोष्ठे वने चाग्नेः पुरे ग्रामे च दीपनम् । इति पापानि घोराणि सुरापानसमानि तु

மாட்டுத்தொழுவில், காட்டில், நகரத்தில் அல்லது கிராமத்தில் தீ வைப்பது—இவை அச்சமூட்டும் பாவங்கள்; மதுபானப் பாவத்துக்கு சமம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 62

दीनसर्वस्वहरणं परस्त्रीगजवाजिनाम् । गोभूरजतवस्त्राणामोषधीनां रसस्य च

ஏழை‑எளியோரின் அனைத்துச் சொத்தையும் பறித்தல், பிறனுடைய மனைவியிடம் தவறுதல், யானை‑குதிரை திருடுதல்; மேலும் மாடு, நிலம், வெள்ளி, ஆடை, மூலிகைகள் மற்றும் அவற்றின் சாறு ஆகியவற்றை அபகரித்தல்—இவை மகாபாவங்கள்.

Verse 63

चंदनागुरुकर्पूर कस्तूरी पट्ट वाससाम् । परन्यासापहरणं रुक्मस्तेयसमं स्मृतम्

சந்தனம், அகறு, கற்பூரம், கஸ்தூரி, பட்டுச் சீலை மற்றும் ஆடைகள் முதலியவை—பிறரின் நிக்ஷேபம் (ஒப்படைத்த வைப்பு) அபகரித்தல் பொன் திருட்டுக்கு சமம் என சாஸ்திரம் கூறுகிறது.

Verse 64

कन्याया वरयोग्याया अदानं सदृशे वरे । पुत्रमित्रकलत्रेषु गमनं भगिनीषु च

திருமணத்திற்குத் தகுந்த கன்னியைத் தகுதியும் சமமுமான வரனுக்குக் கொடுத்தல், மேலும் மகன், நண்பன், மனைவி, சகோதரிகள் இவர்களிடம் சென்று பார்தல்—இவை போற்றத்தக்க கடமைகள்.

Verse 65

कुमारीसाहसं घोरमंत्यजस्त्रीनिषेवणम् । सवर्णायाश्च गमनं गुरुतल्पसमं स्मृतम्

கன்னியின்மேல் கொடூரமான வன்முறை, அந்த்யஜப் பெண்ணுடன் இழிவான சேர்க்கை, மேலும் சவர்ணா (தன் கோத்திர/குல) பெண்ணுடன் உறவு—இவை குருதல்பப் பாவத்துக்கு ஒப்பென ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 66

महापातकतुल्यानि पापान्युक्तानि यानि तु । तानि पातकसंज्ञानि तन्न्यूनमुपपातकम्

மகாபாதகங்களுக்கு ஒப்பென கூறப்பட்ட பாவங்கள் ‘பாதகம்’ என அழைக்கப்படும்; அவற்றைவிடக் குறைந்தவை ‘உபபாதகம்’ (சிறுபாவம்) எனப்படும்.

Verse 67

द्विजायार्थं प्रतिज्ञाय न प्रयच्छति यः पुनः । तत्र विस्मरते विप्रस्तुल्यं तदुपपातकम्

பிராமணனின் நலனுக்கென வாக்குறுதி அளித்தும் மீண்டும் அதை வழங்காதவன்; அங்கே பிராமணனே அந்த விஷயத்தை மறந்தாலோ அலட்சியப்படுத்தினாலோ—அந்தக் குற்றமும் அதே வகை உபபாதகமாகக் கருதப்படும்.

Verse 68

द्विजद्रव्यापहरणं मर्यादाया व्यतिक्रमम् । अतिमानातिकोपश्च दांभिकत्वं कृतघ्नता

பிராமணனின் சொத்தை அபகரித்தல், மரியாதை-நெறி எல்லைகளை மீறுதல், மிகை அகந்தை மற்றும் மிகை கோபம், பாசாங்கு, நன்றிக்கேடு—இவை கண்டிக்கத்தக்க குற்றங்கள்.

Verse 69

अन्यत्र विषयासक्तिः कार्पर्ण्यं शाठ्यमत्सरम् । परदाराभिगमनं साध्वीकन्याभिदूषणम्

பிற விஷயங்களில் இంద్రிய ஆசை, கஞ்சத்தனம், வஞ்சகம், பொறாமை; பிறன் மனைவியிடம் செல்லுதல், சீர்மிகு கன்னியை மாசுபடுத்துதல்—இவை அனைத்தும் விலக்கத்தக்கவை.

Verse 70

परिवित्तिः परिवेत्ता यया च परिविद्यते । तयोर्दानं च कन्यायास्तयोरेव च याजनम्

‘பரிவித்தி’ என்பது திருமணம் ஆகாமல் இருக்கும் மூத்த சகோதரன்; ‘பரிவேத்தா’ என்பது அவனுக்கு முன்பே திருமணம் செய்யும் இளையவன்; ‘யயா ச பரிவித்யதே’ என்பது இளையவனுக்கு முன்பே மணமாகும் அந்தப் பெண். அந்த இருவருக்கும் (பரிவித்தி, பரிவேத்தா) கன்னியாதானம் விதிக்கப்பட்டது; அவர்களுக்கே யாஜனம் (யாகத்தில் புரோகிதப் பணியும்) நியமிக்கப்பட்டது.

Verse 71

पुत्रमित्रकलत्राणामभावे स्वामिनस्तथा । भार्याणां च परित्यागः साधूनां च तपस्विनाम्

மகன், நண்பன், துணைவி இல்லாதபோது, அதுபோல ஆண்டவனாலும் (உடையவராலும்) கைவிடப்படுதல் உண்டு; மேலும் மனைவிகளின் கைவிடுதலும் நிகழும்—இது சாது, தபஸ்விகளுக்கும் நேரும் நிலை.

Verse 72

गवां क्षत्रियवैश्यानां स्त्रीशूद्राणां च घातनम् । शिवायतनवृक्षाणां पुण्याराम विनाशनम्

பசுக்கள், க்ஷத்திரியர், வைசியர், பெண்கள், சூத்ரர் ஆகியோரைக் கொல்லுதல்; மேலும் சிவாலயங்களிலுள்ள மரங்களையும் புண்ணியத் தோட்டங்களையும் அழித்தல்—இவை மகாபாபங்களாகக் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 73

यः पीडामाश्रमस्थानामाचरेदल्पिकामपि । तद्भृत्यपरिवर्गस्य पशुधान्यवनस्य च

ஆசிரமத்தில் வாழ்வோருக்கு சிறிதளவாவது துன்பம் செய்பவன், நிச்சயமாகத் தன் பணியாளர்கள்-சார்ந்தோர், தன் மாடுகள், தானியம், காடுகள் ஆகியவற்றிற்கும் துன்பத்தை வரவழைப்பான்.

Verse 74

कर्ष धान्य पशुस्तेयमयाज्यानां च याजनम् । यज्ञारामतडागानां दारापत्यस्य विक्रयः

உழவினை மறையாகக் கொண்டு, தானியமோ மாடுமாடுகளோ திருடுதல்; யாஜ்யர் அல்லாதவர்களுக்கு யாகம் நடத்துதல்; மேலும் யாகநிலம், இன்பவனம், குளம், தன் மனைவி‑மக்கள் ஆகியவற்றை விற்றல்—இவை எல்லாம் கண்டிக்கத்தக்க செயல்கள்।

Verse 75

तीर्थयात्रोपवासानां व्रतानां च सुकर्मणाम् । स्त्रीधनान्युपजीवंति स्त्रीभगात्यंतजीविता

தீர்த்தயாத்திரை, நோன்பு, விரதம், நற்கருமம் என வெளிப்படையாகப் பேசிக்கொண்டு, அவர்கள் பெண்ணின் செல்வத்தையே வாழ்வாதாரமாகக் கொள்கிறார்கள்; உண்மையில் அவர்களின் வாழ்வு பெண்ணின் அந்தரங்கத்தின்மேல் முற்றிலும் சார்ந்தது।

Verse 76

स्वधर्मं विक्रयेद्यस्तु अधर्मं वर्णते नरः । परदोषप्रवादी च परच्छिद्रावलोककः

தன் ச்வதர்மத்தை விற்றுவிடுகிறவன், அதர்மத்தைப் பரப்புகிறவன்; பிறரின் குற்றங்களைப் பேசுகிறவன், பிறரின் பலவீனத் துளைகளைத் தேடுகிறவன்—அத்தகைய மனிதன்—

Verse 77

परद्रव्याभिलाषी च परदारावलोककः । एते गोघ्नसमानाश्च ज्ञातव्या नृपनंदन

பிறருடைய செல்வத்தை ஆசைப்படுகிறவனும், பிறனுடைய மனைவியை நோக்குகிறவனும்—இவர்கள், அரசகுமாரனே, பசுக்கொலை செய்தவனுக்கு ஒப்பானவர்கள் என்று அறிந்துகொள்।

Verse 78

यः कर्ता सर्वशास्त्राणां गोहर्ता गोश्च विक्रयी । निर्दयोऽतीव भृत्येषु पशूनां दमकश्च यः

எல்லா சாஸ்திரங்களையும் இயற்றியவன் எனப் பெயர் பெற்றிருந்தும், பசுவைத் திருடி விற்பவன்; பணியாளர்களிடம் மிகக் கடுமையாய் இரக்கமின்றி நடந்து, விலங்குகளை அடித்து அடக்குகிறவன்—அவன் கண்டிக்கத்தக்கவன்।

Verse 79

मिथ्या प्रवदते वाचमाकर्णयति यः परैः । स्वामिद्रोही गुरुद्रोही मायावी चपलः शठः

பொய்வாக்கு பேசித் பிறரையும் அதைச் செவிமடுக்கச் செய்வவன், ஆண்டவனுக்கும் குருவுக்கும் துரோகம் செய்பவன்—அவன் மாயக்காரன், நிலையற்றவன், கபடத் தீயவன்.

Verse 80

यो भार्यापुत्रमित्राणि बालवृद्धकृशातुरान् । भृत्यानतिथिबंधूंश्च त्यक्त्वाश्नाति बुभुक्षितान्

மனைவி, பிள்ளைகள், நண்பர்கள், சிறுவர், முதியோர், இளைத்தோர், நோயாளிகள்—மேலும் பணியாளர், விருந்தினர், உறவினரைப் பசியோடு விட்டுத் தானே உண்பவன் பாபி.

Verse 81

ये तु मृष्टं समश्नंति नो वांच्छंतं ददंति च । पृथक्पाकी स विज्ञेयो ब्रह्मवादिषु गर्हितः

தாமே சுவையான நன்கு சமைத்த உணவை உண்டு, கேட்பவர்க்கு அளிக்காதவன் ‘பிருதக்பாகி’ என அறியப்படுவான்; பிரஹ்மவாதிகளால் கண்டிக்கப்படுவான்.

Verse 82

नियमान्स्वयमादाय ये त्यजंत्यजितेंद्रियाः । प्रव्रज्यागमिता यैश्च संयुक्ता ये च मद्यपैः

தாமே நியமங்களை ஏற்று, இந்திரியங்களை அடக்க இயலாமல் அவற்றை விட்டுவிடுவோர்; பிறர் தூண்டுதலால் துறவறம் புகுவோர்; மதுபானிகளுடன் பழகுவோர்—இங்கு கண்டிக்கப்படுவர்.

Verse 83

ये चापि क्षयरोगार्तां गां पिपासा क्षुधातुराम् । न पालयंति यत्नेन ते गोघ्ना नारकाः स्मृताः

காசநோயால் வாடி, தாகமும் பசியும் துன்புறும் பசுவை முயன்று காக்காதோர் ‘கோக்னர்’ எனக் கருதப்படுவர்; நரகத்திற்குரியோர்.

Verse 84

सर्वपापरता ये च चतुष्पात्क्षेत्रभेदकाः । साधून्विप्रान्गुरूंश्चैव यश्च गां हि प्रताडयेत्

எல்லாப் பாவங்களிலும் ஈடுபட்டு, நால்காலிகள் (பசு முதலிய) மேய்ச்சல் நிலத்தைப் பிளந்து சேதப்படுத்துவோர்; சாதுக்கள், பிராமணர்கள், குருமார்களை அடிப்போர், மேலும் பசுவை அடிப்பவன்—இவர்கள் பெரும் பாவிகள், கண்டிக்கத்தக்கோர்।

Verse 85

ये ताडयंत्यदोषां च नारीं साधुपदेस्थिताम् । आलस्यबद्धसर्वांगो यः स्वपिति मुहुर्मुहुः

குற்றமற்ற, நல்லொழுக்கத்தில் நிலைத்த பெண்ணை அடிப்போர்; மேலும் சோம்பலால் உடல் முழுதும் கட்டுண்டு மீண்டும் மீண்டும் தூங்கிவிடுபவன்—இவர்களும் கண்டிக்கத்தக்க பாவிகள்।

Verse 86

दुर्बलांश्च न पुष्णंति नष्टान्नान्वेषयंति च । पीडयंत्यतिभारेण सक्षतान्वाहयंति च

பலவீனர்களை பேணாதோர், தொலைந்தவர்களைத் தேடாதோர்; மிகுந்த சுமையால் துன்புறுத்துவோர், காயமுற்றவரையும் சுமக்கச் செய்வோர்—இவர்கள் கண்டிக்கத்தக்கோர்।

Verse 87

सर्वपापरता ये च संयुक्ता ये च भुंजते । भग्नांगीं क्षतरोगार्तां गोरूपां च क्षुधातुराम्

எல்லாப் பாவங்களில் ஈடுபடுவோர், அவர்களோடு சேர்ந்தும் அதையே அனுபவிப்போர்—அவர்கள் (மறுபிறப்பில்) பசு-வடிவம் பெற்று, அங்கம் முறிந்து, காயம்-நோயால் வாடி, பசியால் துடிப்பர்।

Verse 88

न पालयंति यत्नेन ते जना नारकाः स्मृताः । वृषाणां वृषणौ ये च पापिष्ठा घातयंति च

அவற்றை முயற்சியுடன் காக்காதோர் நரகத்திற்குரியோர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்; மேலும் காளைகளின் விதைப்பைகளை வெட்டுவோர் மிகுந்த பாவிகள்।

Verse 89

बाधयंति च गोवत्सान्महानारकिणो नराः । आशया समनुप्राप्तं क्षुत्तृषाश्रमपीडितम्

கடுங்கருநரகத்திற்குரிய மனிதர்கள், பசி‑தாகம்‑களைப்பால் வாடி நம்பிக்கையுடன் அருகே வந்த கன்றுகளையும் துன்புறுத்துகின்றனர்।

Verse 90

ये चातिथिं न मन्यंते ते वै निरयगामिनः । अनाथं विकलं दीनं बालं वृद्धं भृशातुरम्

விருந்தினரை மதிக்காதோர் நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் செல்பவர்; மேலும் ஆதரவற்றவர், ஊனமுற்றவர், ஏழை, குழந்தை, முதியவர், மிகுந்த துன்புறுபவர் ஆகியோரைக் கணக்கிலெடுக்காதோரும் அப்படியே.

Verse 91

नानुकंपंति ये मूढास्ते यांति नरकार्णवम् । अजाविको माहिषिको यः शूद्रा वृषलीपतिः

கருணை காட்டாத மூடர்கள் நரகக் கடலுக்குச் செல்கின்றனர்; அதுபோல ஆட்டுக் காவலன், எருமைக் காவலன், மேலும் வ்ருஷலீ (தாழ்குலப் பெண்) கணவன் ஆன சூத்ரனும்.

Verse 92

शूद्रो विप्रस्य क्षत्रस्य य आचारेण वर्तते । शिल्पिनः कारवो वैद्यास्तथा देवलका नराः

பிராமணன் அல்லது க்ஷத்திரியன் ஆச்சாரத்தைப் பின்பற்றி நடக்கும் சூத்ரன்; அதுபோல கலைஞர், கைவினையாளர், வைத்தியர், கோவில் சேவகர் (தேவலகர்) ஆகியோரும்.

Verse 93

भृतकामात्यकर्माणः सर्वे निरयगामिनः । यश्चोदितमतिक्रम्य स्वेच्छया आहरेत्करम्

சுயநல ஆசையால் கூலிப்பணியாளராகவும் அதிகாரியாகவும் செயற்படுவோர் அனைவரும் நரகத்திற்குரியவர்; மேலும் விதிக்கப்பட்ட முறையை மீறி தன் விருப்பப்படி வரி வசூலிப்பவனும் அப்படியே.

Verse 94

नरकेषु स पच्येत यश्च दंडं वृथा नयेत् । उत्कोचकैरधिकृतैस्तस्करैश्च प्रपीड्यते

நியாயமின்றி வீணாகத் தண்டனை விதிப்பவன் நரகங்களில் வெந்து வேதனைப்படுவான்; லஞ்சம் வாங்கும் அதிகாரிகளாலும் திருடர்களாலும் துன்புறுத்தப்படுவான்।

Verse 95

यस्य राज्ञः प्रजा राज्ये पच्यते नरकेषु सः । ये द्विजाः प्रतिगृह्णंति नृपस्य पापवर्तिनः

எந்த அரசனின் ஆட்சியில் குடிமக்கள் நரகத்தில் வெந்துபோல் துன்புறுகிறார்களோ, அந்த அரசனும் அதே தண்டனைக்கு ஆளாவான்; பாவவழி நடக்கும் அரசனிடமிருந்து தானம் பெறும் இருபிறப்பாளரும் அவன் பாவத்தில் பங்காளிகளாவர்।

Verse 96

प्रयांति तेपि घोरेषु नरकेषु न संशयः । पारदारिकचौराणां यत्पापं पार्थिवस्य च

அவர்களும் ஐயமின்றி கொடிய நரகங்களுக்கு செல்கிறார்கள்; பரஸ்த்ரீகாமி, திருடன், மேலும் (அநியாய) அரசன் ஆகியோரின் பாவத்துக்கு இணையான பாவத்தை அவர்களும் சுமக்கிறார்கள்।

Verse 97

भवत्यरक्षतो घोरो राज्ञस्तस्य परिग्रहः । अचौरं चौरवद्यश्च चौरं चाचौरवत्पुनः

பாதுகாப்பு செய்யாத அரசனுக்கு வரி வசூலிப்பதே கொடிய குற்றமாகிறது; திருடன் அல்லாதவனை திருடனைப் போலத் தண்டித்து, திருடனை மீண்டும் திருடன் அல்லாதவன் போல விடுவான்।

Verse 98

अविचार्य नृपः कुर्यात्सोऽपि वै नरकं व्रजेत् । घृततैलान्नपानादि मधुमांस सुरासवम्

ஆலோசனை இன்றி செயல் புரியும் அரசனும் நரகத்திற்குச் செல்கிறான்—சிறப்பாக நெய், எண்ணெய், உணவு-பானம் முதலியன, மேலும் தேன், மாமிசம், மதுவகைகள் போன்றவற்றில்।

Verse 99

गुडेक्षुक्षीरशाकादि दधिमूलफलानि च । तृणकाष्ठं पुष्पपत्रं कांस्यभाजनमेव च

வெல்லம், கரும்புச் சாறு, பால், கீரை முதலியன; தயிர், வேர், பழங்கள்; புல், விறகு; மலர், இலை; மேலும் காஞ்சிப் பாத்திரமும் (தானமாக) அளிக்க வேண்டும்।

Verse 100

उपानच्छत्रकटक शिबिकामासनं मृदु । ताम्रं सीसं त्रपुकांस्यं शंखाद्यं च जलोद्भवम्

மென்மையான பாதுக்கை, குடை, வளையல், பல்லக்கு, ஆசனம்; மேலும் செம்பு, ஈயம், தகரம், காஞ்சு, சங்கம் முதலிய நீரிலிருந்து தோன்றிய பொருட்களும் (இங்கே) கருதப்படுகின்றன।

Verse 101

वादित्रं वेणुवंशाद्यं गृहोपस्करणानि च । ऊर्णाकार्पासकौशेय रंगपद्मोद्भवानि च

மூங்கில் முதலியவற்றால் செய்யப்பட்ட இசைக்கருவிகள் மற்றும் இல்ல உபகரணங்கள்; மேலும் கம்பளி, பருத்தி, பட்டு ஆகியவற்றால் ஆன பொருட்கள்; சாயமிட்ட துணிகள் மற்றும் தாமரையிலிருந்து தோன்றிய பொருட்களும் (உள்ளடக்கம்)।

Verse 102

तूलं सूक्ष्माणिवस्त्राणि ये लोभेन हरंति च । एवमादीनि चान्यानि द्रव्याणि विविधानि च

பேராசையால் பருத்தி மற்றும் நுண்ணிய ஆடைகளைத் திருடுவோர், அதுபோலவே இதன்வகை பிற பலவிதப் பொருட்களையும்—

Verse 103

नरकेषु द्रुतं गच्छेदपहृत्याल्पकान्यपि । यद्वा तद्वा परद्रव्यमपि सर्षपमात्रकम्

மிகச் சிறியதாயினும் திருடுபவன் விரைவில் நரகங்களுக்கு செல்கிறான்; பிறருடைய சொத்து கடுகளவு மட்டுமே ஆனாலும் கூட।

Verse 104

अपहृत्य नरो याति नरके नात्र संशयः । बह्वल्पकाद्यपि तथा परस्य ममताकृतम्

திருடும் மனிதன் நரகத்திற்குச் செல்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை. பிறருடைய பொருளை ‘இது என்’ என்று மமதை கொண்டு, அது பெரியதாயினும் சிறியதாயினும் எடுத்தால் அவனும் நரககதி அடைவான்.

Verse 105

अपहृत्य नरो याति नरके नात्र संशयः । एवमाद्यैर्नरः पापैरुत्क्रांतिसमनंतरम्

திருடி மனிதன் நரகத்திற்குச் செல்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை. இத்தகைய மற்றும் பிற பாவங்களால், உயிர் நீங்கிய உடனே மனிதன் அவற்றின் பலனை உடனடியாக அனுபவிக்கிறான்.

Verse 106

शरीरघातनार्थाय पूर्वाकारमवाप्नुयात् । यमलोकं व्रजंत्येते शरीरस्था यमाज्ञया

உடலைத் தண்டிப்பதற்காக அது முன்னைய வடிவத்தை அடைகிறது. யமனின் ஆணையால், உடலினுள் இருப்போர் யமலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்.

Verse 107

यमदूतैर्महाघोरैर्नीयमानाः सुदुःखिताः । देवतिर्यङ्मनुष्याणामधर्मनियतात्मनाम्

மிகக் கொடிய யமதூதர்கள் இழுத்துச் செல்ல, அவர்கள் பெருந்துயரில் ஆழ்வர்—தேவர்கள், விலங்குகள், மனிதர்கள் ஆகியோரில், அதர்மத்தால் கட்டுப்பட்ட மனம் உடையோர்.

Verse 108

धर्मराजः स्मृतः शास्ता सुघोरैर्विविधैर्वधैः । विनयाचारयुक्तानां प्रमादान्मलिनात्मनाम्

தர்மராஜன் ‘தண்டிப்பவன்’ என நினைக்கப்படுகிறான்; அவன் மிகக் கொடிய பலவகைத் தண்டனைகளால்—வெளிப்படையாக ஒழுக்கமும் நன்னடத்தையும் இருந்தாலும்—அலட்சியக் குற்றங்களால் மாசடைந்த மனத்தாரைத் திருத்துகிறான்.

Verse 109

प्रायश्चित्तैर्गुरुः शास्ता न च तैरीक्ष्यते यमः । पारदारिकचौराणामन्यायव्यवहारिणाम्

பிராயச்சித்தங்களால் குருவே தண்டிப்பவராகிறார்; அந்தப் பிராயச்சித்தங்களினால் யமனும் அவர்களைத் தண்டிக்க நோக்கமாட்டான்—பரஸ்த்ரீகாமி, திருடன், அநியாய வியவகாரி ஆகியோருக்கு இது உரியது.

Verse 110

नृपतिः शासकः प्रोक्तः प्रच्छन्नानां च धर्मराट् । तस्मात्कृतस्य पापस्य प्रायश्चित्तं समाचरेत्

அரசன் ஆளுநன் எனப் புகழப்படுகிறான்; மறைவாகச் செய்பவர்களுக்கு அவனே தர்மத்தின் அரசன் போன்றவன். ஆகையால் செய்த பாவத்திற்கு விதிப்படி பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 111

नाभुक्तस्यान्यथा नाशः कल्पकोटिशतैरपि । यः करोति स्वयं कर्म कारयेद्वानुमोदयेत्

இன்னும் அனுபவிக்காத கர்மபலன் வேறு வழியில் அழிவதில்லை—கோடிக்கணக்கான கல்பங்களிலும் அல்ல. யார் தானே செய்கிறாரோ, பிறரால் செய்யவைக்கிறாரோ, அல்லது ஒப்புதல் அளிக்கிறாரோ, அவர் அதன் பலனை நிச்சயம் அனுபவிக்க வேண்டும்.

Verse 112

कायेन मनसा वाचा तस्य चाधोगतिः फलम् । इति संक्षेपतः प्रोक्ताः पापभेदास्त्रिधाधुना

உடல், மனம், வாக்கு ஆகியவற்றால் செய்த பாவத்தின் பலன் அதோகதி (கீழ்நிலைப் பாதை). இவ்வாறு சுருக்கமாகப் பாவப் பிரிவுகள் இப்போது மூன்றாகக் கூறப்பட்டன.

Verse 113

कथ्यंते गतयश्चित्रा नराणां पापकर्मणाम् । एतत्ते नृपते धर्म फलं प्रोक्तं सुविस्तरात्

பாவகர்மம் செய்பவர்களின் பலவிதமான கதிகள் கூறப்படுகின்றன. ஓ அரசே, உனக்கு தர்மத்தின் பலன் விரிவாக எடுத்துரைக்கப்பட்டது.

Verse 114

अन्यत्किंते प्रवक्ष्यामि तन्मे ब्रूहि नरोत्तम । अधर्मस्य फलं प्रोक्तं धर्मस्यापि वदाम्यहम्

இன்னும் என்ன உனக்குச் சொல்வேன்? ஹே நரோத்தமா, நீ எனக்குச் சொல். அதர்மத்தின் பலன் கூறப்பட்டது; இப்போது தர்மத்தின் பலனையும் நான் உரைப்பேன்.

Verse 115

इत्युक्त्वा मातलिस्तत्र राजानं सर्ववत्सलम् । तस्मिन्धर्मप्रसंगेन इत्याख्यातं महात्मना

இவ்வாறு கூறி அங்கே மாதலி அனைவருக்கும் அன்பான அரசனை உரைத்தான். பின்னர் தர்மப் பிரசங்கத்தின் நடுவே அந்த மகாத்மா இவ்வாறு விவரித்தார்.