Adhyaya 60

Verse 1

कृकल उवाच । कथं मे जायते सिद्धिः कथं पितृविमोचनम् । एतन्मे विस्तरेणापि धर्मराज वदाधुना

கிருகலன் கூறினான்—“எனக்கு சித்தி எவ்வாறு உண்டாகும்? என் பித்ருக்கள் விமோசனம் எவ்வாறு பெறுவர்? ஓ தர்மராஜா, இதை இப்பொழுது விரிவாகவும் சொல்லுங்கள்.”

Verse 2

धर्म उवाच । गच्छ गेहं महाभाग त्वां विना दुःखमाचरत् । संबोधय त्वं सुकलां स्वपत्नीं धर्मचारिणीम्

தர்மன் கூறினான்—“மகாபாகனே, இல்லம் செல். உன்னை இன்றி அவள் துயரத்தில் வாழ்கிறாள். தர்மநெறி காக்கும் உன் மனைவி சுகலாவை நீ ஆறுதல் கூறி எழுப்புவாய்.”

Verse 3

श्राद्धदानं गृहं गत्वा तस्या हस्तेन वै कुरु । स्मृत्वा पुण्यानि तीर्थानि यजस्व त्वं सुरोत्तमान्

அவளுடைய இல்லத்திற்குச் சென்று அவளுடைய கையாலேயே ஸ்ராத்த தானத்தைச் செய். புண்ணிய தீர்த்தங்களை நினைந்து, நீ உயர்ந்த தேவர்களை வழிபடு.

Verse 4

तीर्थयात्राकृता सिद्धिस्तव चैव भविष्यति । भार्यां विना तु यो लोके धर्मं साधितुमिच्छति

தீர்த்தயாத்திரையால் உண்டாகும் சித்தி உனக்கும் நிச்சயமாக கிடைக்கும். ஆனால் இவ்வுலகில் மனைவியின்றி தர்மத்தை நிறைவேற்ற விரும்புகிறவன்—

Verse 5

स गार्हस्थ्यं विलोप्यैव एकाकी विचरेद्वनम् । विफलो जायते लोके तं न मन्यंति देवताः

இல்லற தர்மத்தை விட்டு தனியாக வனத்தில் அலைவான் உலகில் பயனற்றவனாகிறான்; தேவர்கள் அவனை மதிக்கார்।

Verse 6

यज्ञाः सिद्धिं तदायांति यदा स्याद्गृहिणी गृहे । एकाकी स समर्थो न धर्मार्थसाधनाय च

வீட்டில் இல்லத்தரசி இருப்பினால் யாகங்கள் நிறைவேறும்; தனியன் தர்மமும் பொருளும் சாதிக்கத் தகுதியற்றவன்।

Verse 7

विष्णुरुवाच । एवमुक्त्वा च तं वैश्यं गतो धर्मो यथागतम् । कृकलोपि स धर्मात्मा स्वगृहं प्रतिप्रस्थितः

விஷ்ணு கூறினார்—அவ்வைசியனிடம் இவ்வாறு சொல்லி தர்மன் வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றான்; தர்மநெஞ்சன் கிருகலனும் தன் இல்லத்திற்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 8

स्वगृहं प्राप्य मेधावी दृष्ट्वा तां च पतिव्रताम् । सार्थवाहेन तेनापि स्वस्थानं प्राप्य बुद्धिमान्

தன் இல்லம் அடைந்த அந்த மேதாவி அவளை—பதிவிரதையை—கண்டான்; அறிவுடைய அந்த சார்த்தவாகனும் தன் இடத்தை அடைந்தான்।

Verse 9

तया समागतं दृष्ट्वा भर्तारं धर्मकोविदम् । कृतं सुमंगलं पुण्यं भर्तुरागमने तदा

தர்மத்தில் தேர்ந்த தன் கணவர் வந்தடைந்ததைப் பார்த்து, அவள் அப்போது அவரது வருகைக்காக புண்ணியமான சுமங்கலச் சடங்குகளைச் செய்தாள்।

Verse 10

समाचष्ट स धर्मात्मा धर्मस्यापि विचेष्टितम् । समाकर्ण्य महाभागा भर्तुर्वाक्यं मुदावहम्

அப்போது அந்த தர்மாத்மன் தர்மத்தின் நுண்ணிய நடைமுறைகளையும் விளக்கினான். மகாபாக்யவதி மனைவி கணவனின் மகிழ்வளிக்கும் சொற்களை கேட்டு கவனமாகச் செவிமடுத்தாள்.

Verse 11

धर्मवाक्यं प्रशस्याथ अनुमेने च तं तथा । विष्णुरुवाच । अथो स कृकलो वैश्यस्तया सार्धं सुपुण्यकम्

தர்மவாக்குகளைப் புகழ்ந்து அவன் அதற்கேற்ப ஒப்புதல் அளித்தான். விஷ்ணு கூறினார்—பின்னர் க்ருகலன் என்னும் வைசியன் அவளுடன் சேர்ந்து மிகப் புண்ணியமான செயலைச் செய்தான்.

Verse 12

चकार श्रद्धया श्राद्धं देवतागृहसंस्थितः । पितरो देव गंधर्वा विमानैश्च समागताः

தெய்வத்தின் ஆலயத்தில் அமர்ந்து அவன் நம்பிக்கையுடன் ஸ்ராத்தத்தைச் செய்தான். அப்போது பித்ருக்கள், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள் விமானங்களில் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 13

तुष्टुवुस्तौ महात्मानौ दंपती मुनयस्तथा । अहं चापि तथा ब्रह्मा देव्यायुक्तो महेश्वरः

அப்போது முனிவர்கள் அந்த இரு மகாத்மாக்கள்—கணவன் மனைவி—இவர்களைப் போற்றினர்; அதுபோல என்னாலும், பிரம்மாவாலும், தேவியுடன் கூடிய மகேஸ்வரனாலும் புகழப்பட்டது.

Verse 14

सर्वे देवाः सगंधर्वा विमानैश्च समागताः । अहमेव ततो ब्रह्मा देव्यायुक्तो महेश्वरः

அனைத்து தேவர்களும் கந்தர்வர்களுடன் விமானங்களில் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர். பின்னர் நான் தானே பிரம்மராகவும், தேவியுடன் ஒன்றிய மகேஸ்வரராகவும் அங்கே வெளிப்பட்டேன்.

Verse 15

सर्वे देवाः सगंधर्वास्तस्याः सत्येन तोषिताः । ऊचुश्च तौ महात्मानौ धर्मज्ञौ सत्यपंडितौ

அவளுடைய சத்தியநிலையால் கந்தர்வர்களுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்ந்தனர்; தர்மஞானமும் சத்தியப் பாண்டித்யமும் உடைய அந்த இரு மகாத்மாக்களை நோக்கி உரைத்தனர்।

Verse 16

भार्यया सह भद्रं ते वरं वरय सुव्रत । कृकल उवाच । कस्य पुण्यप्रसंगेन तपसश्च सुरोत्तमाः

“நல்ல விரதம் உடையவனே, உனக்கு மங்கலம் உண்டாக; மனைவியுடன் சேர்ந்து வரம் வேண்டு.” க்ருகலன் கூறினான்—“தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, யாருடைய புண்ணியச் சங்கத்தாலும் எந்தத் தவத்தாலும் நீங்கள் அருள்பெற்று அடையத்தக்கவராகிறீர்கள்?”

Verse 17

सभार्याय वरं दातुं भवंतो हि समागताः । इंद्र उवाच । एषा सती महाभागा सुकला चारुमंगला

“நீங்கள் என் மனைவியுடன் சேர்ந்து எனக்கு வரம் அளிக்கவே இங்கு கூடியுள்ளீர்கள்.” இந்திரன் கூறினான்—“இவள் சதீ, மிகப் பாக்கியவதி; எல்லா அங்கங்களிலும் அழகுடன், இனிய மங்கலத்துடன் விளங்குகிறாள்.”

Verse 18

अस्याः सत्येन तुष्टाः स्म दातुकामा वरं तव । समासेन तु तत्प्रोक्तं पूर्ववृत्तांतमेव च

அவளுடைய சத்தியத்தால் நாங்கள் திருப்தியடைந்தோம்; உனக்கு வரம் அளிக்க விரும்புகிறோம். சுருக்கமாக இதுவே கூறப்பட்டது; முன் நிகழ்வுகளும் அதேபோல் சொல்லப்பட்டன।

Verse 19

तस्याश्चरितमाहात्म्यं श्रुत्वा भर्ता स हर्षितः । तया सह स धर्मात्मा हर्षव्याकुललोचनः

அவளுடைய நடத்தையின் அதிசயமான மகிமையை கேட்டதும் அவளின் கணவன் மகிழ்ந்தான். அந்த தர்மாத்மா அவளுடன் சேர்ந்து, ஆனந்தத்தால் நடுங்கும் கண்களுடன், பேரானந்தத்தில் மூழ்கினான்।

Verse 20

ननाम देवताः सर्वा उवाच च पुनः पुनः । यदि तुष्टा महाभागा त्रयो देवाः सनातनाः

அனைத்து தேவதைகளும் வணங்கி, அவர் மீண்டும் மீண்டும் கூறினார்— “மகாபாக்யமுடைய, சனாதனமான அந்த மூன்று தேவர்கள் திருப்தியடைந்தால்…”

Verse 21

अन्ये च ऋषयः पुण्याः कृपां कृत्वा ममोपरि । जन्मजन्मनि देवानां भक्तिमेवं करोम्यहम्

மற்ற புண்ணிய ரிஷிகள் என்மேல் கருணை செய்து (இந்த வரத்தை அளித்து)— நான் பிறவி பிறவியாக தேவர்களுக்கு இவ்வாறே பக்தியை மேற்கொள்வேன்.

Verse 22

धर्मसत्यरतिः स्यान्मे भवतां हि प्रसादतः । पश्चाद्धि वैष्णवं लोकं सभार्यश्च पितामहैः

உங்கள் அருளால் எனக்கு தர்மமும் சத்தியமும் மீது பற்றுதல் உண்டாகட்டும்; பின்னர் நான் மனைவியுடன், முன்னோர்களுடன் சேர்ந்து வைஷ்ணவ லோகத்தை அடைவேனாக.

Verse 23

गंतुमिच्छाम्यहं देवा यदि तुष्टा महौजसः । देवा ऊचुः । एवमस्तु महाभाग सर्वमेव भविष्यति

“தேவர்களே, வல்லமையுடைய நீங்கள் திருப்தியடைந்தால் நான் புறப்பட விரும்புகிறேன்.” தேவர்கள் கூறினர்— “அப்படியே ஆகட்டும், மகாபாக்யவானே; அனைத்தும் நிச்சயமாக நிறைவேறும்.”

Verse 24

पुष्पवृष्टिं ततश्चक्रुस्तयोरुपरि भूपते । जगुर्गीतं महापुण्यं ललितं सुस्वरं ततः

அதன்பின், அரசே, அவர்கள் அந்த இருவர்மேலும் மலர்மழை பொழிந்தனர்; பின்னர் மிகப் புண்ணியமான, நயமிக்க, இனிய சுரத்துடன் கூடிய பாடலைப் பாடினர்.

Verse 25

गंधर्वा गीततत्त्वज्ञा ननृतुश्चाप्सरोगणाः । ततो देवाः सगंधर्वाः स्वंस्वं स्थानं नृपोत्तम

பாடல் தத்துவத்தை அறிந்த கந்தர்வர்கள் கீதம் பாடினர்; அப்சரைகளின் கூட்டம் நடனம் ஆடியது. பின்னர் கந்தர்வர்களுடன் கூடிய தேவர்கள், அரசர்களில் சிறந்தவனே, தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு மீண்டனர்.

Verse 26

वरं दत्वा प्रजग्मुस्ते स्तूयमानाः पतिव्रताम् । नारीतीर्थं समाख्यातमन्यत्किंचिद्वदामि ते

வரம் அளித்து, அந்த பதிவிரதையைப் புகழ்ந்து அவர்கள் புறப்பட்டனர். ‘நாரீ-தீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தம் இவ்வாறு கூறப்பட்டது; இனி உனக்கு மேலும் சிலவற்றைச் சொல்கிறேன்.

Verse 27

एतत्ते सर्वमाख्यातं पुण्याख्यानमनुत्तमम् । यः शृणोति नरो राजन्सर्वपापैः प्रमुच्यते

அரசே, இந்த ஒப்பற்ற புண்ணியக் கதையை உனக்கு முழுமையாக உரைத்தேன். இதைக் கேட்கும் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 28

श्रद्धया शृणुते नारी सुकलाख्यानमुत्तमम् । सौभाग्येन तु सत्येन पुत्रपौत्रैर्न मुच्यते

சிரத்தையுடன் சுகலையின் சிறந்த வரலாற்றைக் கேட்கும் பெண் நல்வாழ்வும் சௌபாக்யமும் பெறுவாள்; உண்மையாகவே அவள் மகன்-பேரன் இழப்பதில்லை.

Verse 29

मोदते धनधान्येन सहभर्त्रा सुखी भवेत् । पतिव्रता भवेत्सा च जन्मजन्मनि नान्यथा

அவள் செல்வமும் தானியமும் கொண்டு மகிழ்ந்து, கணவருடன் சேர்ந்து இன்பமாக வாழ்வாள். அவள் பிறவி பிறவியிலும் பதிவிரதையாகவே இருப்பாள்—வேறல்ல.

Verse 30

ब्राह्मणो वेदविद्वांश्च क्षत्रियो विजयी भवेत् । धनधान्यं भवेच्चैव वैश्यगेहे न संशयः

பிராமணன் வேதங்களில் பாண்டித்யம் பெறுவான்; க்ஷத்திரியன் வெற்றியாளனாவான். வைசியன் இல்லத்தில் செல்வமும் தானியமும் நிச்சயமாகப் பெருகும்—ஐயமில்லை.

Verse 31

धर्मज्ञो जायते राजन्सदाचारः सुखी भवेत् । शूद्र सुःखमवाप्नोति पुत्रपौत्रैः प्रवर्धते

அரசே, ஒருவர் தர்மத்தை அறிந்தவனாகிறான்; நல்லொழுக்கத்தால் மகிழ்வுறுகிறான். சூத்ரனும் இன்பம் அடைந்து, மகன்-பேரன் வழி வளர்ச்சி பெறுகிறான்.

Verse 32

विपुला जायते लक्ष्मीर्धनधान्यैरलंकृता

செல்வமும் தானியமும் அலங்கரிக்க, பெரும் லக்ஷ்மி (சமృద్ధி) எழுகிறது.

Verse 60

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे षष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பட்ட சுகலா-சரித்ரம் எனும் அறுபதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.