Adhyaya 58

Verse 1

विष्णुरुवाच । क्रीडाप्रयुक्तासु वनं प्रविष्टा वैश्यस्य भार्या सुकला सुतन्वी । ददर्श सर्वं गहनं मनोरमं तामेव पप्रच्छ सखीं सती सा

விஷ்ணு கூறினார்— விளையாட்டின் தூண்டுதலால் வைசியனின் மனைவியான மெலிந்த உடலுடைய சுகலா காட்டிற்குள் நுழைந்தாள். அடர்ந்தும் மனம்கவரும் அந்த வனத்தை முழுதும் கண்டபின், அந்தச் சதீ தன் தோழியிடமே அதைப்பற்றி கேட்டாள்.

Verse 2

अरण्यमेतत्प्रवरं सुपुण्यं दिव्यं सखे कस्य मनोभिरामम् । सिद्धंसुकामैः प्रवरैः समस्तैः पप्रच्छ हर्षात्सुकला सखीं ताम्

“தோழியே! இந்த வனம் மிகச் சிறந்தது, மிகப் புண்ணியமானது, தெய்வீகமானது; மனம்கவரும் இந்தத் தோட்டம் யாருடையது?” என்று, எல்லாச் சிறந்த சித்தர்களும் மனோரதம் நிறைவேறியவர்களும் போற்றிச் சேவிக்கும் அந்த இடத்தைப் பற்றி சுகலா மகிழ்ச்சியுடன் தோழியைக் கேட்டாள்.

Verse 3

क्रीडोवाच । एतद्वनं दिव्यगुणैः प्रयुक्तं सिद्धस्वभावैः परिभावनेन । पुष्पाकुलं कामफलोपयुक्तं विपश्य सर्वं मकरध्वजस्य

க்ரீடா கூறினாள்— “இந்த வனம் தெய்வீக குணங்களால் நிறைந்தது; சித்தசுவபாவம் கொண்ட மகான்களின் ஆற்றலால் மேம்படுத்தப்பட்டது. மலர்களால் நிரம்பி, ஆசைகளின் பலனை அளிக்கத் தக்கது; இதெல்லாம் மகரத்வஜன் (காமதேவன்) உடையதே என்று பார்.”

Verse 4

एवं वाक्यं ततः श्रुत्वा हर्षेण महतान्विता । समालोक्य महद्वृत्तं कामस्य च दुरात्मनः

அவ்வாக்கியங்களைச் செவிமடுத்தவுடன் அவள் பேரானந்தத்தால் நிறைந்தாள். துர்மனத்தையுடைய காமனால் நிகழ்ந்த அந்தக் கடுமையான நிகழ்வை நோக்கி நடந்ததனை உணர்ந்தாள்.

Verse 5

वायुना नीयमानं तं समाघ्राति न सौरभम् । वाति वायुः स्वभावेन सौरभेण समन्वितः

காற்றால் எடுத்துச் செல்லப்பட்டாலும் அது தானே மணத்தை அனுபவிப்பதில்லை. காற்று தன் இயல்பினாலேயே வீசுகிறது; மணம் கலந்திருந்தாலும்.

Verse 6

तद्बाणो विशतेनासां यथा तथा सुलीलया । सा गंधं नैव गृह्णाति पुष्पाणां च वरानना

அவனுடைய அம்பு விளையாட்டாக ஒருவிதமாகவும் மறுவிதமாகவும் அவளின் மூக்குத் துளைகளில் புகுகிறது; ஆயினும் அந்த அழகுமுகி மலர்களின் மணத்தைச் சிறிதும் உணரவில்லை.

Verse 7

न चास्वादयते सा तु सुरसान्सा महासती । स सखा कामदेवस्य रममाणो विनिर्जितः

ஆனால் மகாசதியான சுரசாங்ஸா அதைச் சுவைக்கவில்லை. காமதேவனின் அந்த நண்பன், மகிழ்ந்து விளையாடினாலும், தோல்வியடைந்தான்.

Verse 8

लज्जितः पराङ्मुखो भूत्वा भूं पपात लवच्छदैः । फलेभ्यो हि सुपक्वेभ्यः पुष्पमंजरिसंस्कृतः

வெட்கமுற்று முகம் திருப்பிக் கொண்டு அவன் தரையில் விழுந்தான்; அவன் உடல் இளந்தளிர் இலைகளால் மூடப்பட்டு, மலர்க் கொத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நன்கு பழுத்த கனிகளால் நிறைந்திருந்தது.

Verse 9

लवरूपोपतद्भूमौ रसस्त्वेष तया जितः । मकरंदः सुदीनात्मा फलाद्भूमिं ततः पुनः

துளி வடிவில் சாறு நிலத்தில் விழுந்ததும் அவளால் அது வெல்லப்பட்டது. பின்னர் மனம் தளர்ந்த மகரந்தன் கனியிலிருந்து மீண்டும் கீழே மண்ணில் விழுந்தான்.

Verse 10

भक्ष्यते मक्षिकाभिश्च यथामृतो रणे तथा । मक्षिकाभक्ष्यमाणस्तु प्रवाहेन प्रयाति सः

அவன் ஈக்களால் உண்ணப்படுகிறான்; போர் களத்தில் கொல்லப்பட்ட மனிதன் உண்ணப்படுவது போல. ஈக்கள் உண்ணிக்கொண்டிருக்கவும் அவன் ஓட்டத்தால் அடித்துச் செல்லப்படுகிறான்.

Verse 11

मंदंमंदं प्रयात्येव तं हसंति च पक्षिणः । नानारुतैः प्रचलंति सुखमानंदनिर्भरैः

அவன் மிக மெதுவாக நகர்ந்தபோது பறவைகள் அவனைப் பார்த்து சிரித்தன. பலவிதக் குரல்களால் கீச்சிட்டு, இன்பமும் ஆனந்தமும் நிறைந்து அலைந்தன.

Verse 12

प्रीत्या शकुनयस्तत्र वनमध्यनगस्थिताः । सुकलया जितो ह्येष निम्नं पंथानमाश्रितः

அங்கே காடின் நடுவே மலைமேல் வாழும் பறவைகள் அன்பால் நிறைந்தன. உண்மையில் சுகலையால் வெல்லப்பட்ட அவன் தாழ்ந்த பாதையைத் தழுவினான்.

Verse 13

प्रीत्या समेता रतिः कामभार्या गत्वाब्रवीत्सा सुकलां विहस्य । स्वस्त्यस्तु ते स्वागतमेव भद्रे रमस्व प्रीत्या नयनाभिरामम्

காமனின் அன்புத் துணைவி ரதி மகிழ்ச்சியுடன் சுகலையிடம் சென்று சிரித்தபடி கூறினாள்— “பத்ரே, உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக; உனக்கு உண்மையான வரவேற்பு. கண்களுக்கு இனிய இவ்விடத்தில் அன்புடன் இன்புறு.”

Verse 14

ते रूपमिष्टममलमिंद्रस्यापि महात्मनः । यदेष्टं ते तदा ब्रूहि समानेष्ये न संशयः

உனக்கு விருப்பமான அந்தத் தூய வடிவம் மகாத்மா இந்திரனுக்கும் கூட மிகவும் பிரியமானது. ஆகவே இப்போது உனக்கு வேண்டியது என்னவோ சொல்; அதை நான் உறுதியாகக் கொண்டு வந்து தருவேன்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 15

सूत उवाच । वदंत्यौ ते स्त्रियौ दृष्ट्वा श्रुत्वोवाच सुभाषितम् । रतिं प्रतिगृहीत्वा मे गतो भर्त्ता महामतिः

சூதர் கூறினார்—அந்த இரு பெண்கள் பேசுவதைக் கண்டு, அவர்களின் நல்வாக்கைக் கேட்டு அவர் பதிலுரைத்தார். என் ரதி (காதல்) ஏற்றுக்கொண்டு, என் கணவர்—மகாமதி—அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.

Verse 16

यत्र मे तिष्ठते भर्त्ता तत्राहं पतिसंयुता । तत्र कामश्च मे प्रीतिरयं कायो निराश्रयः

என் கணவர் எங்கு தங்குகிறாரோ அங்கேயே நான் அவருடன் இணைந்தவளாய் இருக்கிறேன். அங்கேயே என் ஆசையும் அங்கேயே என் மகிழ்ச்சியும்; இல்லையெனில் இந்த உடல் ஆதரவற்றது.

Verse 17

द्वे अप्युक्तं समाकर्ण्य रतिप्रीती विलज्जिते । व्रीडमाने गते ते द्वे यत्र कामो महाबलः

அதை கேட்ட ரதி, ப்ரீதி இருவரும் வெட்கமடைந்தனர். நாணத்துடன் அவர்கள் இருவரும் மகாபலன் காமதேவன் இருக்கும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 18

ऊचतुस्तं महावीरमिंद्रकाय समाश्रितम् । चापमाकर्षमाणं तं नेत्रलक्ष्यं महाबलम्

அவர்கள் இந்திரன் வடிவத்தை ஏற்ற அந்த மகாவீரனிடம் கூறினர். அவர் மகாபலன்; வில்லைக் கயிற்றை இழுத்தபடி நின்று, தன் பார்வையாலேயே இலக்கை உறுதியாகக் குறித்திருந்தார்.

Verse 19

दुर्जयेयं महाप्राज्ञ त्यज पौरुषमात्मनः । पतिकामा महाभागा पतिव्रता सदैव सा

ஓ மஹாப்ராஜ்ஞரே, இவள் வெல்ல இயலாதவள்; உன் அகந்தை நிறைந்த வீரத்தை விட்டுவிடு. அந்த மஹாபாக்யவதி எப்போதும் பதி-விரதை; கணவனையே விரும்புகிறாள்.

Verse 20

काम उवाच । अनया लोक्यते रूपमिंद्रस्यास्य महात्मनः । यदि देवि तदा चाहं हनिष्यामि न संशयः

காமன் கூறினான்—இவளால் இந்த மஹாத்மா இந்திரனின் ரூபம் காணப்படுகிறது. தேவி, நீ ஒப்புக்கொண்டால், நான் ஐயமின்றி அவனை அம்பால் தாக்குவேன்.

Verse 21

अथ वेषधरो देवो महारूपः सुराधिपः । स तयानुगतस्तूर्णं परया लीलया तदा

அப்போது வேடம் தரித்த, மாபெரும் ரூபமுடைய தேவர்களின் அதிபதி, அந்த நேரத்தில் உன்னத லீலையுடன் விரைவாக அவளைத் தொடர்ந்தான்.

Verse 22

सर्वभोगसमाकीर्णः सर्वाभरणशोभितः । दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः

அவன் எல்லா போகங்களாலும் நிறைந்தவன்; அனைத்து ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; தெய்வீக மாலையும் ஆடையும் அணிந்து, தெய்வீக நறுமணத்தால் பூசப்பட்டவன்.

Verse 23

तया रत्या समायातो यत्रास्ते पतिदेवता । प्रत्युवाच महाभागां सुकलां सत्यचारिणीम्

ரதியுடன் அவன் வந்தான்; கணவனையே தெய்வமாகக் கொண்ட அந்தப் பெண் இருந்த இடத்துக்கு. அப்போது சத்தியநெறி கொண்ட, நற்குணமுடைய சுகலா அந்த மஹாபாக்யவதிக்கு பதிலுரைத்தாள்.

Verse 24

पूर्वं दूती समक्षं ते प्रीत्या च प्रहिता मया । कस्मान्न मन्यसे भद्रे भजंतं त्वामिहागतम्

முன்னே அன்பினால் உன் முன்னிலையிலேயே நான் ஒரு தூதியை அனுப்பினேன். ஓ நற்குலப் பெண்ணே, பக்தியுடன் உன்னை நாடி இங்கு வந்த என்னை நீ ஏன் ஏற்கவில்லை?

Verse 25

सुकलोवाच । रक्षायुक्तास्मि भद्रं ते भर्तुः पुत्रैर्महात्मभिः । एकाकिनीसहायैश्च नैव कस्य भयं मम

சுகலா கூறினாள்—உனக்கு மங்களம் உண்டாக. என் கணவரின் மகாத்மையான புதல்வர்களாலும், உடனிருக்கும் துணையர்களாலும் நான் பாதுகாக்கப்படுகிறேன்; ஆகவே எனக்கு யாரிடமும் அச்சமில்லை.

Verse 26

शूरैश्च पुरुषाकारैः सर्वत्र परिरक्षिता । नाति प्रस्तावये वक्तुं व्यग्रा कर्मणि तस्य च

அவள் எங்கும் வீரமும் ஆண்மையும் கொண்ட போர்வீரர்களால் காக்கப்பட்டாள். பேச ஏற்ற வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்கவில்லை; அவளும் தன் கடமைகளில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தாள்.

Verse 27

यावत्प्रस्यंदते नेत्रं तावत्कालं महामते । भवान्न लज्जते कस्माद्रममाणो मया सह

ஓ பெருந்திறன் உடையவனே, உன் கண்கள் கண்ணீர் சிந்தும் காலமெல்லாம், என்னுடன் விளையாடிக் களிக்கும் போது உனக்கு ஏன் வெட்கம் தோன்றவில்லை?

Verse 28

भवान्को हि समायातो निर्भयो मरणादपि । इंद्र उवाच । त्वामेवं हि प्रपश्यामि वनमध्ये समागताम्

“மரணத்திற்கும் அஞ்சாமல் இங்கு வந்த நீ யார்?” என்று. இந்திரன் கூறினான்—“காட்டின் நடுவே இவ்வாறு வந்துள்ள உன்னை நான் காண்கிறேன்.”

Verse 29

समाख्यातास्त्वया शूरा भर्तुश्च तनयाः पुनः । कथं पश्याम्यहं तावद्दर्शयस्व ममाग्रतः

நீ மீண்டும் என் கணவரின் வீர புதல்வர்களைப் பற்றி சொன்னாய். ஆனால் நான் அவர்களை எவ்வாறு காண்பேன்? தயை செய்து என் கண்முன்னே அவர்களை காட்டுவாயாக.

Verse 30

सुकलोवाच । सनिजसकलवर्गस्याधिपत्ये निवेश्य धृतिमतिगतिबुद्ध्य्ख्यैस्तु संन्यस्य सत्यम् । अचलसकलधर्मो नित्ययुक्तो महात्मा मदनसबलधर्मात्मा सदामां जुगोप

சுகலா கூறினாள்—தன் முழுப் பரிவாரத்தையும் அதிகாரப் பதவிகளில் அமர்த்தி, திடத்தன்மை, மனநிலை, இயக்கம், புத்தி ஆகியவற்றையும் உண்மையோடு துறந்து, எல்லா தர்மங்களிலும் அசையாதவனாய் நித்திய யோகத்தில் நிலைத்த அந்த மகாத்மா—காமத்தின் தூண்டுதலால் இயல்பு கலங்கினாலும்—எப்போதும் என்னைக் காத்தான்.

Verse 31

मामेवं परिरक्षते दमगुणैः शौचैस्तु धर्मः सदा सत्यं पश्य समागतं मम पुरः शांतिक्षमाभ्यांयुतम् । बोधश्चातिमहाबलः पृथुयशा यो मां न मुंचेत्कदा बद्धाहं दृढबंधनैः स्वगुणजैः सांनिध्यमेवं गतः

இவ்வாறு நான் தமம் எனும் நற்குணங்களால் காக்கப்படுகிறேன்; தூய்மையால் தர்மம் எப்போதும் நிலைபெறுகிறது. காண்க—அமைதி, பொறுமை உடன் கூடிய சத்தியமே என் முன் வந்துள்ளது. மேலும் பெரும் வலிமையும் விரிந்த புகழும் கொண்ட போதம் என்னை ஒருபோதும் விடாது. என் சொந்த குணங்களால் பிறந்த உறுதியான கட்டுகளால் நான் கட்டுண்டவள்; ஆகவே அவர்களின் சன்னிதியில் இந்நிலையை அடைந்தேன்.

Verse 32

रक्षायुक्ताः कृताः सर्वे सत्याद्या मम सांप्रतम् । धर्मलाभादिकाः सर्वे दमबुद्धिपराक्रमाः

இப்போது சத்தியம் முதலிய அனைவரும் என் பாதுகாப்பின் கீழ் அமைக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்கள் அனைவரும் தர்மமும் அதன் பயன்களும் உடையவர்கள்; தமம், நல்லுணர்வு, வீரமும் கொண்டவர்கள்.

Verse 33

मामेवं हि प्ररक्षंति किं मां प्रार्थयसे बलात् । को भवान्निर्भयो भूत्वा दूत्या सार्धं समागतः

அவர்கள் இவ்வாறே என்னைக் காக்கின்றனர்; அப்படியிருக்க நீ ஏன் வலுக்கட்டாயமாக என்னை வேண்டுகிறாய்? நீ யார், அஞ்சாமலே இந்தத் தூதியுடன் இங்கு வந்தவன்?

Verse 34

सत्यं धर्मस्तथा पुण्यं ज्ञानाद्याः प्रबलास्तथा । मम भर्तुः सहायाश्च ते मां रक्षंति वेश्मनि

சத்தியம், தர்மம், புண்ணியம், ஞானம் முதலியவை உண்மையிலே வலிமைமிக்கவை. அவை என் கணவரின் துணையாய் இவ்வீட்டில் என்னைக் காக்கின்றன.

Verse 35

अहं रक्षायुता नित्यं दमशांतिपरायणा । न मां जेतुं समर्थश्च अपि साक्षाच्छचीपतिः

நான் எப்போதும் காவலுடன் இருந்து, தமமும் அமைதியும் நோக்கி நிலைத்திருக்கிறேன். சாட்சாத் சசீபதி இந்திரனும் என்னை வெல்ல இயலான்.

Verse 36

यदि वा मन्मथो वापि समागच्छति वीर्यवान् । दंशिताहं सदा सत्यं सत्यकेनैव नान्यथा

வலிமைமிக்க மன்மதனே என் முன் வந்தாலும்—உண்மை இதுவே: நான் எப்போதும் தம்சிக்கப்பட்டவள்; அது சத்யகனாலேயே, வேறொருவராலல்ல.

Verse 37

निरर्थकास्तस्य बाणा भविष्यंति न संशयः । त्वामेवं हि हनिष्यंति धर्मादयो महाभटाः

அவனுடைய அம்புகள் பயனற்றவையாகும்—இதில் ஐயமில்லை. இவ்விதமே தர்மம் முதலிய மகாவீரர்கள் உன்னை நிச்சயமாக வதம் செய்வர்.

Verse 38

दूरं गच्छ पलायत्वमत्र मा तिष्ठ सांप्रतम् । वार्यमाणो यदा तिष्ठेर्भस्मीभूतो भविष्यसि

தூரம் சென்று ஓடிப்போ; இப்போது இங்கே நில்லாதே. எச்சரித்தும் தங்கினால் நீ சாம்பலாகி விடுவாய்.

Verse 39

भर्त्रा विना निरीक्षेत मम रूपं यदा भवान् । यथा दारु दहेदग्निस्तथा धक्ष्यामि नान्यथा

என் கணவர் இல்லாதபோது நீ என் உருவத்தை நோக்கினால், தீ மரத்தை எரிப்பதுபோல் நானும் உன்னை எரித்துவிடுவேன்; வேறு வழியில்லை।

Verse 40

एवं श्रुत्वा सहस्राक्षो मन्मथस्यापि सम्मुखम् । पश्य पौरुषमेतस्या युध्यस्व निजपौरुषैः

இவ்வாறு கேட்ட சஹஸ்ராக்ஷன் இந்திரன், மன்மதன் முன்னிலையில்கூட, “இவளின் வீரத்தைப் பார்; உன் சொந்த ஆண்மையால் போரிடு” என்றான்।

Verse 41

यथागतास्तथा सर्वे महाशापभयातुराः । स्वंस्वं स्थानं महाराज इंद्राद्याः प्रययुस्तदा

அவர்கள் வந்தபடியே, அனைவரும் மகாசாபத்தின் அச்சத்தால் கலங்கித் திரும்பிச் சென்றனர். அப்போது, ஓ மகாராஜா, இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு மீண்டனர்।

Verse 42

गतेषु तेषु सर्वेषु सुकला सा पतिव्रता । स्वगृहं पुण्यसंयुक्ता पतिध्यानेन चागता

அவர்கள் அனைவரும் சென்றபின், பத்தினியான சுகலா புண்ணியத்தால் நிறைந்தவளாய், கணவர் தியானத்தில் லயித்து தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினாள்।

Verse 43

स्वगृहं पुण्यसंयुक्तं सर्वतीर्थमयं तदा । सर्वयज्ञमयं राजन्संप्राप्ता पतिदेवता

அப்போது, ஓ அரசே, கணவரையே தெய்வமாகக் கொண்ட அவள் இல்லம் வந்ததும், அவளது இல்லம் புண்ணியமிக்கதாகி எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சக்தியும் எல்லா யாகங்களின் பலனும் நிறைந்ததாக ஆனது।

Verse 58

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रेष्टपंचाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாகிய சுகலா-சரித்ரம் கூறும் ஐம்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।