Adhyaya 5

Verse 1

शिवशर्मोवाच । तपसा दमशौचाभ्यांगुरुशुश्रूषया तथा । भक्त्याभावेन तुष्टोस्मि तवाद्य चसुपुत्रक

சிவசர்மன் கூறினார்—உன் தவம், தமம், தூய்மை, மேலும் குருவின் சேவையை பக்தி-பாவத்துடன் செய்ததனால், இன்றும் நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன், நல்ல மகனே।

Verse 2

त्यजामि वैकृतं रूपं मत्तः सुखमवाप्नुहि । एवमुक्वा सुतं विप्रो दर्शयामास तां तनुम्

நான் இந்த விகாரமான உருவை விட்டு விடுகிறேன்; என்னிடமிருந்து இன்பத்தை அடை. இவ்வாறு சொல்லி அந்த பிராமணன் மகனுக்கு தன் உண்மையான உடலைக் காட்டினார்।

Verse 3

यथापूर्वं स्थितौ तौ तु तथा स दृष्टवान्गुरू । दीप्तिमंतौ महात्मानौ सूर्यबिंबोपमावुभौ

அவர்கள் இருவரும் முன்புபோலவே நின்றிருந்ததை அவன் குருமார்களாகக் கண்டான்—இருவரும் ஒளிமிகு மகாத்மாக்கள், சூரிய வட்டம் போன்றவர்கள்।

Verse 4

ननाम पादौ सद्भक्त्या उभयोस्तु महात्मनोः । ततः सुतं समामंत्र्य हर्षेण महतान्वितः

அவன் உண்மையான பக்தியுடன் இரு மகாத்மாக்களின் திருவடிகளில் வணங்கினான். பின்னர் மகனை அழைத்து, பேரானந்தத்தில் நிறைந்தான்।

Verse 5

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे देवासुरे इंद्राभिषेकोनाम पंचमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் தேவராசுரப் பிரகரணத்தில் “இந்திராபிஷேகம்” எனப்படும் ஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 6

प्रविष्टो वैष्णवं धाम स मुनिर्दुर्लभं पदम् । नत्वन्यैः प्राप्यते पुण्यैस्तपोभिर्मुक्तिदं पदम्

அந்த முனிவர் வைஷ்ணவ தாமத்தில் பிரவேசித்தார்—அது அரிதும் அடையக் கடினமுமான பதம். அந்த முக்தி அளிக்கும் நிலையைக் பிற புண்ணியங்களாலும் தவங்களாலும் மட்டும் பெற இயலாது.

Verse 7

विष्णोस्तु चिंतनैर्न्यासध्यानज्ञानैः स्तवैस्तथा । न दानैस्तीर्थयात्राभिर्दृश्यते मधुसूदनः

மதுசூதனன் (விஷ்ணு) வெறும் சிந்தனை, ந்யாசம், தியானம், ஞானம், ஸ்தோத்திரங்கள் ஆகியவற்றால் மட்டும் உண்மையில் ‘தரிசனம்’ அளிப்பதில்லை; தானமும் தீர்த்தயாத்திரையும் மட்டும் போதாது.

Verse 8

समाधिज्ञानयोगेन दृश्यते परमं पदम् । महायोगैर्यथा विप्रः प्रविष्टो वैष्णवीं तनुम्

சமாதி-ஞான யோகத்தால் பரமப் பதம் தரிசிக்கப்படுகிறது; மகா யோக வல்லமையால் ஒரு விப்ரன் வைஷ்ணவ (விஷ்ணு-சார்ந்த) உடலில் பிரவேசித்ததுபோல்.

Verse 9

सूत उवाच । ततस्तत्र तपस्तेपे सोमशर्मा महाद्युतिः । अश्मलोष्टसमं मेने कांचनंभूषणं पुनः

சூதர் கூறினார்—அதன்பின் அங்கே மகாதேஜஸ்வியான சோமசர்மா தவம் செய்தார்; மேலும் பொன்னாபரணங்களை மீண்டும் கல், மண் கட்டிகளுக்கு ஒப்பாகக் கருதினார்.

Verse 10

जिताहारः स धर्मात्मा निद्रया परिवर्जितः । स सर्वान्विषयांस्त्यक्त्वा एकांतमपि सेवते

அந்த தர்மாத்மா அளவான உணவு உடையவன்; உறக்க இன்பத்தில் ஈடுபடாமல் விலகியவன். எல்லா விஷயங்களையும் துறந்து, தனிமையையும் நாடுகிறான்.

Verse 11

योगासनसमारूढो निराशो निःपरिग्रहः । तस्य वेला सुसंप्राप्ता मृत्युकालस्य वै तदा

யோகாசனத்தில் உறுதியாக அமர்ந்து, ஆசையற்றவனாய், பற்றற்றவனாய் இருந்த அவனுக்கு அப்போது நியதிக்காலம் வந்து சேர்ந்தது—உண்மையாகவே அந்த நேரம் மரணகாலம் வந்தடைந்தது।

Verse 12

आगता दानवा विप्रं सोमशर्माणमंतिके । मृत्युकाले तु संप्राप्ते प्राणयात्रा प्रवर्तिनः

தானவர்கள் அந்தப் பிராமணன் சோமசர்மனின் அருகே வந்தனர்; மரணகாலம் வந்து, உயிர்மூச்சின் இறுதி பயணம் தொடங்கிய வேளையில்।

Verse 13

शालिग्रामे महाक्षेत्रे ऋषीणां मानवर्द्धने । केचिद्वदंति वै दैत्याः केचिद्वदंति दानवाः

ரிஷிகளுக்கும் மக்களுக்கும் ஆன்மிக வளர்ச்சியை அளிக்கும் சாலிகிராமம் என்னும் மகாக்ஷேத்திரத்தில்—சிலர் அவர்களை தைத்யர்கள் எனவும், சிலர் தானவர்கள் எனவும் கூறுவர்।

Verse 14

एवंविधो महाशब्दः कर्णरंध्रं गतस्तदा । तस्यैव विप्रवर्यस्य सुचिरात्सोमशर्मणः

அப்போது அத்தகைய பேரொலி, அந்தச் சிறந்த பிராமணன் சோமசர்மனின் காதுத் துளையில் புகுந்தது—நீண்ட காலத்திற்குப் பின்।

Verse 15

ज्ञानध्यानविलग्नस्य प्रविष्टं दैत्यजं भयम् । तेन ध्यानेन तस्यापि दैत्यभीत्यैव वै तदा

ஞானமும் தியானமும் ஒன்றியிருந்த அவன் உள்ளத்தில் தைத்யர்களால் உண்டான அச்சம் புகுந்தது; ஆனால் அதே தியானத்தின் வலிமையால் அந்த அச்சமும் அப்போது தைத்ய அச்சமாக மட்டுமே இருந்து, அவனை அலைக்கழிக்கவில்லை।

Verse 16

सत्वरं चैव तत्प्राणा गतास्तस्य महात्मनः । दैत्यभयेन संयुक्तः स हि मृत्युवशं गतः

அந்த மகாத்மாவின் உயிர்வாயுக்கள் விரைவில் நீங்கின; அசுரப் பயத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அவர் உண்மையிலே மரணத்தின் ஆட்சிக்குள் சென்றார்।

Verse 17

तस्माद्दैत्यगृहे जातो हिरण्यकशिपोः सुतः । देवासुरे महायुद्धे निहतश्चक्रपाणिना

ஆகையால் தைத்யக் குடும்பத்தில் ஹிரண்யகசிபுவின் மகன் பிறந்தான்; தேவர்–அசுரர் மகாயுத்தத்தில் சக்கரதாரியால் அவன் கொல்லப்பட்டான்।

Verse 18

युद्ध्यमानेन तेनापि प्रह्लादेन महात्मना । सुदृष्टं वासुदेवत्वं विश्वरूपसमन्वितम्

போரில் ஈடுபட்டிருந்த போதிலும் அந்த மகாத்மா பிரஹ்லாதன், விசுவரூபம் உடைய வாசுதேவத் தத்துவத்தைத் தெளிவாகக் கண்டான்।

Verse 19

योगाभ्यासेन पूर्वेण ज्ञानमासीन्महात्मनः । सस्मार पूर्वकं सर्वं चरितं शिवशर्मणः

முன்னைய யோகப் பயிற்சியால் அந்த மகாத்மனுக்கு ஞானம் உதித்தது; சிவசர்மனின் முந்தைய முழுச் சரிதத்தையும் அவர் முழுமையாக நினைவு கூர்ந்தார்।

Verse 20

प्रागहं सोमशर्माख्यः प्रविष्टो दानवीं तनुम् । अस्मात्कायात्कदा पुण्यं केवलं धाम उत्तमम्

முன்பு நான் ‘சோமசர்மன்’ என அழைக்கப்பட்டேன்; ஆனால் தானவ உடலில் புகுந்தேன். இந்த உடலிலிருந்து எப்போது நான் அந்த பரம புனிதமான, ஒரே உயர்ந்த தாமத்தை அடைவேன்?

Verse 21

प्रयास्यामि महापुण्यैर्ज्ञानाख्यैर्मोक्षदायकम् । समरे म्रियमाणेन प्रह्लादेन महात्मना

நான் ‘ஞானம்’ எனப் புகழ்பெற்ற, மிகப் புண்ணியமிக்க, மோட்சம் அளிக்கும் அந்த உபதேசத்தை எடுத்துரைப்பேன்—போர்க்களத்தில் உயிர் நீங்கும் தருணத்தில் மகாத்மா பிரஹ்லாதன் கூறியதையே।

Verse 22

एवं चिंता कृता पूर्वं श्रूयतां द्विजसत्तमाः । एवं तु च समाख्यातं सर्वसंदेहनाशनम्

இவ்வாறு முன்பே சிந்தித்து—இப்போது கேளுங்கள், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே. இம்முறையில் அது விளக்கப்பட்டது; அது எல்லாச் சந்தேகங்களையும் நீக்கும்.

Verse 23

सूत उवाच । प्रह्लादे निहते संख्ये देवदेवेन चक्रिणा । रुरुदे कमला सा तु हतपुत्रा च कामिनी

சூதர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனாகிய சக்கரதாரி பகவான் போரில் பிரஹ்லாதனை வதைத்தபோது, மகனை இழந்த அந்தப் பிரியமான கமலா அழுது புலம்பினாள்।

Verse 24

प्रह्लादस्य तु या माता हिरण्यकशिपोः प्रिया । प्रह्लादस्य महाशोकैर्दिवारात्रौ प्रशोचति

பிரஹ்லாதனின் தாய்—ஹிரண்யகசிபுவுக்கு அன்பானவள்—பிரஹ்லாதனைப் பற்றிய பேர்துயரால் பகலும் இரவும் துயருற்று வாடினாள்।

Verse 25

पतिव्रता महाभागा कमला नाम तत्प्रिया । रोदमानां दिवारात्रौ नारदस्तामुवाच ह

அவனுடைய அன்புத் துணைவி, கணவனுக்கு நெறியாய் வாழும் மகாபாக்கியவதி ‘கமலா’ பகலும் இரவும் அழுதுகொண்டிருந்தாள்; அப்போது நாரதர் அவளிடம் கூறினார்।

Verse 26

मा शुचस्त्वं महाभागे पुत्रार्थं पुण्यभागिनि । निहतो वासुदेवेन तव पुत्रः समेष्यति

ஓ மகாபாக்யவதியே, புண்ணியபாகினியே! மகனை எண்ணி வருந்தாதே. வாசுதேவனால் கொல்லப்பட்டாலும் உன் மகன் மீண்டும் உன்னிடம் வந்து சேர்வான்.

Verse 27

भूयः स्वलक्षणोपेतस्त्वत्सुतश्च महामतिः । प्रह्लादेति च वै नाम पुनरस्य भविष्यति

மீண்டும் உன் மகன் நற்குறிகளுடன், பேரறிவுடையவனாகப் பிறப்பான்; அவனுடைய பெயரும் நிச்சயமாக மறுபடியும் ‘பிரஹ்லாதன்’ என்பதே ஆகும்.

Verse 28

विहीनश्चासुरैर्भावैर्देवत्वेन समन्वितः । इंद्रत्वे मोदते भद्रे सर्वदेवैर्नमस्कृतः

அசுரப் பண்புகளிலிருந்து விடுபட்டு, தெய்வீக இயல்பால் நிறைந்தவனாய், ஓ பத்திரையே, அவன் இந்திரப் பதவியில் மகிழ்ந்து, எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படுகிறான்.

Verse 29

सुखीभवमहाभागेतेनपुत्रेणवैसदा । न प्रकाश्या त्वया देवि सुवार्तेयं च कस्यचित्

ஓ மகாபாக்யவதியே! அந்த மகனால் நீ எப்போதும் மகிழ்ச்சியாய் இரு. ஓ தேவி, இந்த நல்வார்த்தையை யாரிடமும் வெளிப்படுத்தாதே.

Verse 30

कर्त्तव्यमज्ञानभावैः सुगोप्यं कुरु त्वं सदा । एवमुक्त्वा गतो विप्रो नारदो मुनिसत्तमः

‘செய்ய வேண்டியதைச் செய்; அறியாமை மனப்பான்மை உடையவர்களிடமிருந்து இதை எப்போதும் நன்றாக மறைத்து வை.’ என்று கூறி, முனிவருள் சிறந்த பிராமணர் நாரதர் புறப்பட்டுச் சென்றார்.

Verse 31

कमलायाश्चोदरे तु जन्मा स्यानुत्तमं पुनः । प्रह्लादेति च वै नाम तस्याख्यानं महात्मनः

மீண்டும் கமலையின் கருவில் அவனுக்கு மிகச் சிறந்த பிறப்பு உண்டாகும்; அந்த மகாத்மாவின் பெயர் நிச்சயமாக ‘பிரஹ்லாதன்’—இதுவே அவன் திருக்கதை.

Verse 32

बाल्यं भावं गतो विप्राः कृष्णमेव व्यचिंतयत् । नरसिंहप्रसादेन देवराजो भवेद्दिवि

ஓ பிராமணர்களே, சிறுவயதை அடைந்த அவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையே மட்டும் தியானித்தான்; நரசிம்மப் பிரசாதத்தால் அவன் விண்ணில் தேவராஜனானான்.

Verse 33

देवत्वं लभ्य चैवासावैंद्रं पदमनुत्तमम् । मोक्षं यास्यति ज्ञानात्मा वैष्णवं धाम चोत्तमम्

தெய்வநிலையை அடைந்து அவன் இந்திரனின் ஒப்பற்ற பதவியை அடைகிறான்; ஞானசாரமாக இருந்து அவன் மோட்சத்தையும் விஷ்ணுவின் பரம தாமத்தையும் அடைகிறான்.

Verse 34

असंख्याता महाभागाः सृष्टेर्भावा ह्यनेकशः । मोह एवं न कर्त्तव्यो ज्ञानवद्भिर्महात्मभिः

ஓ மகாபாகா, படைப்பின் நிலைகளும் வடிவங்களும் எண்ணற்றவை, பலவகை; ஆகவே ஞானமுடைய மகாத்மாக்கள் இவ்வாறு மயக்கமடையக் கூடாது.

Verse 35

एतद्वः सर्वमाख्यातं यथापृष्टं द्विजोत्तमाः । अन्यं पृच्छ महाभाग संदेहं ते भिनद्म्यहम्

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, நீங்கள் கேட்டபடியே இதையெல்லாம் நான் கூறினேன். ஓ மகாபாகா, வேறொன்றைக் கேள்—உன் சந்தேகத்தை நான் நீக்குவேன்.

Verse 36

विजयं देवतानां तु दानवानां महत्क्षयम् । कृतं हि देवदेवेन स्थापितं भुवनत्रयम्

தேவர்களின் தேவன் தேவர்களுக்கு வெற்றியை அருளி, தானவர்களுக்கு மாபெரும் அழிவை ஏற்படுத்தி, மூன்று உலகங்களையும் நிலைபெறச் செய்தான்.

Verse 37

ऋषय ऊचुः । इन्द्रत्वं कस्य संजातं देवानां शब्दधारकम् । केन दत्तं त्वमाचक्ष्व विस्तराद्द्विजसत्तम

ரிஷிகள் கூறினர்—தேவர்களில் ‘இந்திர’ என்ற பெயரைத் தாங்கும் இந்த இந்திரத்துவம் யாரிடமிருந்து தோன்றியது? யார் அதை அளித்தார்? ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே, விரிவாகச் சொல்லும்.

Verse 38

सूत उवाच । विस्तरेण प्रवक्ष्यामि इन्द्रत्वे येन सत्तमः । प्राप्त एष महाभागो यथा पुण्यतमेन च

சூதர் கூறினார்—இந்த மிகச் சிறந்த மகாபாகன் இந்திரத்துவத்தை எவ்வாறு அடைந்தான், மிக உயர்ந்த புண்ணியத்தின் வழியாக அதை எப்படிப் பெற்றான் என்பதை நான் விரிவாகச் சொல்வேன்.

Verse 39

हतेषु तेषु दैत्येषु समस्तेषुमहाहवे । अतिनष्टेषु पापेषु गोविंदेन महात्मना

மாபெரும் போரில் அந்த எல்லா தைத்தியர்களும் கொல்லப்பட்டபோது, மகாத்மா கோவிந்தனால் பாவங்கள் முற்றிலும் அழிந்தபோது,

Verse 40

ततो देवाः सगंधर्वा नागा विद्याधरास्तथा । संप्रोचुर्माधवं सर्वे बद्धप्रांजलयस्ततः

அப்போது தேவர்கள்—கந்தர்வர்களுடன், நாகர்கள் மற்றும் வித்யாதரர்களும் சேர்ந்து—அனைவரும் கைகூப்பி அந்த நேரத்தில் பக்தியுடன் மாதவனை வேண்டினர்.

Verse 41

भगवन्देवदेवेश हृषीकेश नमोस्तु ते । विज्ञापयामहे त्वां वै तत्सर्वमवधार्यताम्

ஓ பகவான், தேவர்களின் தேவேசா, ஹ்ருஷீகேசா! உமக்கு நமஸ்காரம். எங்கள் விண்ணப்பத்தை உமக்கு சமர்ப்பிக்கிறோம்; இதையெல்லாம் கருணையுடன் கேட்டு நன்கு பரிசீலிக்கவும்.

Verse 42

शास्ता गोप्ता च पुण्यात्मा अस्माकं कुरु केशव । राजानं पुण्यधर्माणं त्वमिंद्रं लोकशासनम्

ஓ கேசவா! எங்களுக்கு தர்மமிகு ஆளும் தலைவனாகவும் காவலனாகவும் இரு. (அவரை) புண்ணிய தர்மத்தில் நிலைத்த அரசனாக ஆக்குவாய்—இந்திரன் போன்ற உலகாட்சியாளனாக.

Verse 43

त्रैलोक्यस्य प्रजा देव यमाश्रित्य सुखं लभेत् । वासुदेव उवाच । मम लोके महाभागा वैष्णवेन समन्वितः

ஓ தேவரே! மும்முலகப் பிரஜைகள் யமனைச் சரணடைந்து நலனும் சுகமும் பெறுகின்றனர். வாசுதேவன் கூறினான்—ஓ மகாபாகா! என் லோகத்தில் (ஜீவன்) வைஷ்ணவ பக்தியுடன் கூடியவனாக வாழ்கிறான்.

Verse 44

तेजसा ब्राह्मणश्रेष्ठश्चिरकालं निवासितः । तस्य कालः प्रपूर्णश्च मम लोके महात्मनः

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! தன் தெய்வீகத் தேஜஸால் அவர் நீண்ட காலம் (அங்கே) தங்கினார்; அந்த மகாத்மாவின் என் லோகத்தில் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலமும் நிறைவு பெற்றது.

Verse 45

वसतस्तस्य विप्रस्य मद्भक्तस्य सुरोत्तमाः । तेजसा वैष्णवेनैव भवतां पालको हि सः

ஓ தேவர்களில் சிறந்தவர்களே! என் பக்தனான அந்த விப்ரன் (அங்கே) வாழ்ந்தபோதும், அவனுடைய வைஷ்ணவத் தேஜஸாலேயே—அவன் உங்களெல்லாருக்கும் பாதுகாவலன் ஆவான்.

Verse 46

भविष्यति स धर्मात्मा स च धर्मानुरंजकः । पालको धारकश्चैव स च ब्राह्मणसत्तमः

அவன் தர்மாத்மாவாய் தர்மத்தை வளர்ப்பவனாக இருப்பான். காப்பவனும் தாங்குபவனுமாய்—பிராமணர்களில் சிறந்தவனாக விளங்குவான்.

Verse 47

भविष्यति स धर्मात्मा भवतां त्राणकारणात् । अदित्यास्तनयश्चैव सुव्रताख्यो महामनाः

நீங்களே அவனுடைய மீட்பிற்குக் காரணமாதலால் அவன் தர்மாத்மாவாகுவான். மேலும் அதிதியின் புதல்வனாய் பிறந்து—‘சுவ்ரத’ எனும் மகாமனனாக விளங்குவான்.

Verse 48

महाबलो महावीर्यः स व इंद्रो भविष्यति । सूत उवाच । एवं वरान्स देवेशो दत्वा देवेभ्य उत्तमम्

மிகுந்த பலமும் வீரியமும் உடைய அவன் நிச்சயமாக இந்திரனாவான். சூதர் கூறினார்—தேவேசன் தேவர்களுக்கு இவ்வுயர்ந்த வரங்களை அளித்து (முன்னே சென்றான்).

Verse 49

देवा विजयिनः सर्वे विष्णुना सह सत्तमाः । कश्यपं पितरं दृष्टुं मातरं च ततो गताः

அப்போது வெற்றியடைந்த உயர்ந்த தேவர்கள் அனைவரும் விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து தந்தை கச்யபரையும் தாயையும் தரிசிக்கச் சென்றனர்.

Verse 50

प्रणेमुस्ते महात्मान उभावेतौ सुखासनौ । ऊचुः प्रांजलयः सर्वे हर्षेण महतान्विताः

அனைவரும் கைகூப்பி, சுகாசனத்தில் அமர்ந்திருந்த அந்த இரு மகாத்மாக்களுக்கு வணங்கி, பேரானந்தம் நிறைந்து உரைத்தனர்.

Verse 51

युवयोश्च प्रसादेन देवत्वं हि गता वयम् । हर्षेण महताविष्टो देवान्वाक्यमुवाच सः

உங்கள் இருவரின் அருளாலேயே நாங்கள் தேவர்தன்மையை அடைந்தோம். பேரானந்தத்தில் மூழ்கி அவன் தேவர்களிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 52

कश्यप उवाच । यूयं वै सत्यधर्मेण वर्तमानाः सदैव हि । आवयोश्च प्रसादेन तपसश्च प्रभावतः

காச்யபர் கூறினார்—நீங்கள் எப்போதும் சத்தியதர்மத்தில் நிலைத்திருக்கிறீர்கள்; மேலும் எங்கள் இருவரின் அருளாலும் தவத்தின் வல்லமையாலும் இது நிகழ்ந்தது.

Verse 53

प्राप्तवंतो भवंतस्तु देवत्वं चाक्षयं पदम् । वरमेव ददाम्येषां बहुप्रीतिसमन्विताः

நீங்கள் தேவர்தன்மையையும் அழியாத பதவியையும் அடைந்துள்ளீர்கள். மிகுந்த பிரீதியுடன் நான் அவர்களுக்கு ஒரு வரத்தை அளிக்கிறேன்.

Verse 54

अमरा निर्जराश्चैव अक्षयाश्च भविष्यथ । सर्वकामसमृद्धार्थाः सर्वसिद्धिसमन्विताः

நீங்கள் அமரர் போல மரணமற்றவர்களாக, முதுமையற்றவர்களாக, அழிவற்றவர்களாக இருப்பீர்கள். எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறி, எல்லா இலக்குகளிலும் செழிப்புடன், எல்லா சித்திகளும் உடையவர்களாவீர்கள்.

Verse 55

देवा नागाश्च गंधर्वा मत्प्रसादान्महासुराः । विष्णुरुवाच । वरं वरय भद्रं ते देवमातर्यशस्विनि

என் அருளால் தேவர்கள், நாகர்கள், கந்தர்வர்கள், மகாசுரர்களும் கூட அனுகிரஹம் பெறுகின்றனர். விஷ்ணு கூறினார்—வரம் கேள்; உனக்கு நன்மை உண்டாகுக, புகழ்மிக்க தேவர்மாதாவே.

Verse 56

मनसा चेप्सितं सर्वं तत्ते दद्मि सुनिश्चितम् । अदितिरुवाच । पूर्वं पुत्रवती भूता प्रसादात्तव माधव

“உன் மனத்தில் விரும்பிய அனைத்தையும் உறுதியாக உனக்குத் தருவேன்.” என்று. அதிதி கூறினாள்—“ஓ மாதவா, முன்பு உன் அருளால் நான் புதல்வர்பேறு பெற்றேன்.”

Verse 57

अमरा निर्जराः सर्वे अक्षयाः पुण्यवत्सलाः । अमी पुत्रा मया लब्धाः श्रूयतां मधुसूदन

இவர்கள் அனைவரும் அமரர், முதுமையற்றவர், அழிவற்றவர், புண்ணியத்தை நேசிப்பவர். இப்புதல்வர்கள் எனக்குக் கிடைத்தனர்; ஓ மதுசூதனா, கேளும்.

Verse 58

सुतरां त्वं च गोविंद सर्वकामसमृद्धिदः । मम गर्भे वसंश्चैव भवांश्च मम नंदनः

ஓ கோவிந்தா, நீயே எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் அருளாளர். என் கருவில் வாசம் செய்து என் மகனாக ஆகும்.

Verse 59

त्वया पुत्रेण नित्यं च यथा नंदामि केशव । एवं महोदयं नाथ पूरयस्व मनोरथम्

ஓ கேசவா, உன்னை மகனாகப் பெற்றதால் நான் எப்போதும் மகிழ்வதுபோல், ஓ பெருந்தாராள நாதா, என் மனவிருப்பத்தை நிறைவேற்று.

Verse 60

वासुदेव उवाच । भवत्या देवकार्यार्थं गंतव्यं मानुषीं तनुम् । तदाहं तव गर्भे वै वासं यास्यामि निश्चितम्

வாசுதேவன் கூறினான்—தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக நீ மனித உடலை ஏற்க வேண்டும். ஆகவே நான் உறுதியாக உன் கருவில் வாசம் செய்வேன்.

Verse 61

युगे द्वादशके प्राप्ते भूभारहरणाय वै । जमदग्निसुतो देवि रामो नाम द्विजोत्तमः

பன்னிரண்டாம் யுகம் வந்தபோது, பூமியின் பாரத்தை அகற்றுவதற்காக, தேவி, ஜமதக்னியின் புதல்வன் ‘ராமன்’ எனும் இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவன் தோன்றினான்।

Verse 62

प्रतापतेजसायुक्तः सर्वक्षत्रवधाय च । तव पुत्रो भविष्यामि सर्वशस्त्रभृतां वरः

வீரப் பெருமையும் தீவிரத் தேஜஸும் உடையவனாய், எல்லா க்ஷத்திரியரையும் அழிப்பதற்காக, நான் உன் மகனாகி, ஆயுதம் தாங்குவோரில் சிறந்தவனாவேன்।

Verse 63

सप्तविंशतिके प्राप्ते त्रेताख्ये तु तथा युगे । रामो नाम भविष्यामि तव पुत्रः पतिव्रते

இருபத்தேழாம் சுழற்சி வந்தபோது, ‘திரேதா’ எனப்படும் யுகத்திலும், ஓ பதிவிரதை, நான் ‘ராமன்’ என்ற பெயருடன் உன் மகனாகப் பிறப்பேன்।

Verse 64

पुनः पुत्रो भविष्यामि तवैव शृणु पुण्यधेः । अष्टाविंशतिके प्राप्ते द्वापरांते युगे तदा

நான் மீண்டும் உன் மகனாகவே இருப்பேன்—கேள், ஓ புண்ணிய நிதியே. இருபத்தெட்டாம் சுழற்சி வந்தபோது, துவாபர யுகத்தின் முடிவில், அப்போது…

Verse 65

सर्वदैत्यविनाशार्थे भूभारहरणाय च । वासुदेवाख्यस्ते पुत्रो भविष्यामि न संशयः

எல்லா தைத்யர்களையும் அழிப்பதற்கும் பூமியின் பாரத்தை அகற்றுவதற்கும், ‘வாசுதேவன்’ என்ற பெயருடன் நான் உன் மகனாவேன்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 66

इदानीं कुरु कल्याणि मद्वाक्यं धर्मसंयुतम् । सर्वलक्षणसंपन्नं सत्यधर्मसमन्वितम्

இப்போது, ஹே கல்யாணி, தர்மத்தோடு இணைந்த என் வாக்கை நிறைவேற்று; அது எல்லா நற்குறிகளாலும் நிறைந்ததும், சத்திய-தர்மத்தில் நிலைத்ததும் ஆகும்.

Verse 67

सर्वज्ञं सर्वदे देवि पुत्रमुत्पाद्य सुंदरम् । इंद्रत्वं तस्य दास्यामि इंद्रः सोपि भविष्यति

ஹே தேவி, ஹே அனைத்தையும் அருள்பவளே, அனைத்தறிவும் அழகும் கொண்ட மகனைப் பெற்ற பின், அவனுக்கு இந்திரப் பதவியை நான் அளிப்பேன்; அவனும் இந்திரனாவான்.

Verse 68

एवं संभाषितं श्रुत्वा महाहर्षसमन्विता । देवदेवप्रसादेन इंद्रः पुत्रो भविष्यति

இவ்வாறு கூறியதை கேட்டவுடன் அவள் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தாள். தேவர்களின் தேவனின் அருளால் இந்திரன் அவளுடைய மகனாகப் பிறப்பான்.

Verse 69

एवमस्तु महाभाग तव वाक्यं करोम्यहम् । ततस्ता देवताः सर्वा जग्मुः स्वस्थानमेव हि

“அப்படியே ஆகட்டும், ஹே மகாபாக! உமது வாக்கின்படி நான் செய்வேன்.” அதன் பின் எல்லா தேவர்களும் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 70

हरिणा सह ते सर्वे निरातंका मुदान्विताः । सूत उवाच । अदितिः कश्यपं प्राह ऋतुं प्राप्य मनस्विनी

அவர்கள் அனைவரும் ஹரியுடன் சேர்ந்து அச்சமின்றி மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர். சூதர் கூறினார்—உறுதியான ஆதிதி உரிய காலத்தை அடைந்து கஷ்யபரிடம் உரைத்தாள்.

Verse 71

भगवन्दीयतां पुत्रः सुरेंद्रपदभोजकः । चिंतयित्वा क्षणं विप्रस्तामुवाच मनस्विनीम्

ஓ பகவதீ தேவியே, தேவேந்திரனின் திருவடித் தாமரைகளை அடையும் மகன் உமக்கு அருளப்படுக. சிறிது நேரம் சிந்தித்து அந்தப் பிராமணன் உறுதியான மனமுடைய அவளிடம் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 72

एवमस्तु महाभागे तव पुत्रो भविष्यति । त्रैलोक्यस्यापि कर्ता स यज्ञभोक्ता स एव च

அப்படியே ஆகுக, ஓ மகாபாக்யவதியே—உமக்கு நிச்சயமாக ஒரு மகன் பிறப்பான். அவன் மூவுலகங்களின் கర్తா (ஆள்பவன்) ஆவான்; யாகங்களின் போக்தாவும் அவனே.

Verse 73

तस्याः शिरसि सन्यस्य स्वहस्तं च द्विजोत्तमः । तपश्चचार तेजस्वी सत्यधर्मसमन्वितः

அவளின் தலைமேல் தன் கையை வைத்து, அந்தத் த்விஜோத்தமன்—ஒளிமிக்கவனும் சத்திய-தர்மம் நிறைந்தவனுமாய்—தவம் மேற்கொண்டான்.

Verse 74

सुव्रतो नाम तेजस्वी विष्णुलोके वसेत्सदा । तस्य पुण्यक्षये जाते विष्णुलोकाद्द्विजोत्तमाः

சுவ்ரதன் என்னும் ஒளிமிக்கவன் எப்போதும் விஷ்ணுலோகத்தில் வாசிக்கிறான். ஆனால் அவன் புண்ணியம் குன்றியபோது, ஓ த்விஜோத்தமரே, அவன் விஷ்ணுலோகத்திலிருந்து (புறப்படுகிறான்)…

Verse 75

पतनं कर्मवशतस्ततस्तस्य द्विजोत्तमाः । पुण्यगर्भं गतो विप्र अदित्यास्तु महातपाः

ஓ த்விஜோத்தமரே, அவனுடைய வீழ்ச்சி கர்மவசத்தால் நிகழ்ந்தது. அதன் பின், ஓ விப்ரரே, மகாதபஸ்விகளான ஆதித்யர்கள் ‘புண்யகர்ப’ எனும் நிலையை அடைந்தனர்.

Verse 76

इंद्रत्वं भोक्तुकामार्थं सत्यपुण्येन कर्मणा । गर्भं दधार सा देवी पुण्येन तपसा किल

இந்திரப் பதவியை அனுபவிக்க விரும்பி, சத்தியமும் புண்ணியமும் நிறைந்த செயல்களின் பலத்தால், அந்த தேவி தன் புனிதத் தவத்தின் மகிமையால் நிச்சயமாக கருவுற்றாள்.

Verse 77

तपस्तेपे निरालस्या वनवासं गता सती । दिव्यं वर्षशतं यातं तपंत्यां देवमातरि

சோம்பல் இன்றிய அந்த சதி வனவாசம் சென்று தவம் செய்தாள். தேவர்களின் தாய் தவத்தில் நிலைத்திருக்க, தெய்வீகமான நூறு ஆண்டுகள் கடந்தன.

Verse 78

तपंत्यथ तपस्तीव्रं दुष्करं देवतासुरैः । ततः सा तपसा तेन तेजसा च प्रभान्विता

பின்னர் அவள் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட கடினமான தீவிரத் தவத்தை மேற்கொண்டாள். அந்தத் தவமும் அதன் ஆன்மீகத் தேஜஸும் அவளை ஒளிமிக்கவளாக்கின.

Verse 79

सूर्यतेजः प्रतीकाशा द्वितीय इव भास्करः । शुशुभे सा यथा दीप्ता परमं ध्यानमास्थिता

அவள் சூரியத் தேஜஸைப் போன்றவளாய், இரண்டாம் சூரியன் போல, மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசித்தாள்; பரம தியானத்தில் நிலைத்திருந்தாள்.

Verse 80

रूपेणाधिकतां याता तपसस्तेजसा तदा । तपोध्यानपरा सा च वायुभक्षा तपस्विनी

அப்போது தவத்தின் தேஜஸால் அவளுடைய அழகு மேலும் உயர்ந்தது. தவமும் தியானமும் ஒன்றாகக் கொண்ட அந்தத் தவசியாள் காற்றையே உணவாகக் கொண்டாள்.

Verse 81

अधिकं शुशुभे देवी दक्षस्य तनया तदा । सिद्धाश्च ऋषयः सर्वे देवाश्चापि महौजसः

அப்போது தேவி—தக்ஷனின் மகள்—மேலும் அதிக ஒளியுடன் விளங்கினாள்; எல்லா சித்தர்களும், எல்லா ரிஷிகளும், மகத்தான தேஜஸுடைய தேவர்களும் அங்கே கூடியிருந்தனர்।

Verse 82

स्तुवंति तां महाभागां रक्षंति च सुतत्पराः । पूर्णे वर्षशते तस्या विष्णुस्तत्र समागतः

அவர்கள் அந்த மகாபாக்கியவதியைப் புகழ்ந்து பாடி, மிகுந்த கவனத்துடன் காத்தனர். அவளுக்கு முழு நூறு ஆண்டுகள் நிறைவேறியபோது அங்கே விஷ்ணு வந்தார்।

Verse 83

तामुवाच महाभागामदितिं तपसान्विताम् । देवि गर्भः सुसंपूर्णः सूतिकालः प्रवर्तते

தவத்தால் நிறைந்த மகாபாக்கியவதியான அதிதியிடம் அவர் கூறினார்—“தேவி, கர்ப்பம் முழுமையாக நிறைவு பெற்றது; இப்போது பிரசவ காலம் தொடங்குகிறது।”

Verse 84

तवैव तपसा पुष्टस्तेजसा च प्रवर्द्धितः । अद्यैव गर्भमेतं त्वं मुंच मुंच यशस्विनि

இந்த கர்ப்பம் உன் தவத்தால் போஷிக்கப்பட்டது; உன் தேஜஸால் வளர்ந்தது; ஓ யசஸ்வினி, இன்றே இந்த கர்ப்பத்தை விடுவி, விடுவி।

Verse 85

एवमाभाष्य देवेशः स जगाम स्वकं गृहम् । असूत पुत्रं सा देवी काले प्राप्ते महोदये

இவ்வாறு கூறி தேவேசன் தன் தாமத்திற்குச் சென்றான். காலம் வந்தபோது, மங்களமான மகோதயத்தில், அந்த தேவி ஒரு மகனைப் பெற்றாள்।

Verse 86

सा पुत्रं दीप्तिसंयुक्तं द्वितीयमिव भास्करम् । सुभगं चारुसर्वांगं सर्वलक्षणसंयुतम्

அவள் தன் புதல்வனை ஒளியால் பிரகாசித்து, இரண்டாம் சூரியனைப் போலக் கண்டாள்—அழகியவன், இனிய உறுப்புகளுடன், எல்லா மங்கள லக்ஷணங்களும் நிறைந்தவன்।

Verse 87

चतुर्बाहुं महाकायं लोकपालं सुरेश्वरम् । तेजोज्वालासमाकीर्णं चक्रपद्मसुहस्तकम्

அவன் நான்கு கரங்களுடன், பெரும் உடலுடன், உலகங்களைப் பாதுகாக்கும் லோகபாலன், தேவர்களின் ஈசன்; தீப்பொலிவால் சூழப்பட்டு, கைகளில் சக்கரமும் தாமரையும் தாங்கியவன்।

Verse 88

चंद्रबिंबानुकारेण वदनेन महामतिः । राजमानं महाप्राज्ञं तेजसा वैष्णवेन च

சந்திர வட்டத்தை ஒத்த முகத்துடன் அந்த மகாமதி, மகாப்ராஜ்ஞன், வைஷ்ணவத் தேஜஸால் ஒளிர்ந்து மிகச் சிறப்பாகப் பிரகாசித்தான்।

Verse 89

अन्यैश्च लक्षणैर्दिव्यैर्दिव्यभावैरलंकृतम् । सर्वलक्षणसंपूर्णं चंद्रास्यं कमलेक्षणम्

மற்ற தெய்வீக லக்ஷணங்களாலும் தெய்வீக குணநிலைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, எல்லா மங்கள குறிகளும் நிறைந்தவன்—சந்திரமுகன், தாமரைக் கண்கள் உடையவன்।

Verse 90

आजग्मुस्ते त्रयो देवा ऋषयो वेदपारगाः । गंधर्वाश्च ततो नागाः सिद्धाविद्याधरास्तथा

அப்போது அந்த மூன்று தேவர்கள் வந்தனர்; வேதங்களில் பாரங்கதமான ரிஷிகளும் வந்தடைந்தனர். அதன் பின் கந்தர்வர்கள், பின்னர் நாகர்கள், அதுபோல சித்தர்கள் மற்றும் வித்யாதரர்களும் வந்தனர்।

Verse 91

ऋषयः सप्त ते दिव्याः पूर्वापरमहौजसः । अन्ये च मुनयः पुण्याः पुण्यमंगलदायिनः

அந்த ஏழு ரிஷிகள் தெய்வீகர்கள்; முன்னும் பின்னும் காலங்களிலும் பரமத் தேஜஸுடையவர்கள். மேலும் பிற புனித முனிவர்களும் உள்ளனர்; அவர்கள் புண்ணியமும் மங்களமும் அருள்வோர்.

Verse 92

आजग्मुस्ते महात्मानो हर्षनिर्भरमानसाः । तस्मिञ्जाते महाभागे भगवंतो महौजसि

அந்த மகாத்மாக்கள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மனத்துடன் அங்கே வந்தனர்; அந்த மிகப் பாக்கியசாலியும் மகாதேஜஸுடையவருமான பகவான் அவதரித்தபோது.

Verse 93

आजग्मुर्देवताः सर्वे पर्वतास्तु तपस्विनः । क्षीराद्याः सागराः सर्वे नद्यश्चैव तथामलाः

அனைத்து தேவர்களும் வந்தனர்; தவமுடைய மலைகளும் வந்தன. பாற்கடல் முதலான எல்லாக் கடல்களும் வந்தன; அதுபோலத் தூய நதிகளும் வந்தன.

Verse 94

प्रीतिमंतस्ततः सर्वे ये चान्ये हि चराचराः । मंगलैस्तु महोत्साहं चक्रुः सर्वे सुरेश्वराः

அப்போது அனைவரும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர்—நடமாடுவோரும் நிலைத்திருப்போரும் ஆகிய பிற எல்லா உயிர்களும் கூட. மேலும் எல்லா சுரேஸ்வரரும் மங்களச் சடங்குகளால் மாபெரும் உற்சாகத்தை எழுப்பினர்.

Verse 95

ननृतुश्चाप्सराः संघा गंधर्वा ललितं जगुः । वेदमंत्रैस्ततो देवा ब्राह्मणा वेदपारगाः

அப்சரைகளின் கூட்டங்கள் நடனமாடின; கந்தர்வர்கள் இனிமையாகப் பாடினர். பின்னர் தேவர்களும் வேதத்தில் தேர்ந்த பிராமணர்களும் வேத மந்திரங்களை ஓதினர்.

Verse 96

स्तुवंति तं महात्मानं सुतं वै कश्यपस्य च । ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च वेदाश्चैव समागताः

அவர்கள் காச்யபரின் புதல்வனான அந்த மகாத்மாவைத் துதித்தனர். அங்கே பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன் மற்றும் வேதங்களும் கூடச் சேர்ந்திருந்தன.

Verse 97

सांगोपांगैश्च संयुक्तास्तस्मिञ्जाते महौजसि । त्रैलोक्ये यानि सत्वानि पुण्ययुक्तानि सत्तम

அந்த மகௌஜஸ்வி பிறந்தபோது, மூவுலகங்களிலுள்ள எல்லா உயிர்களும் அங்கோபாங்கங்களுடன் புண்ணியத்தோடு இணைந்தன, ஓ சத்தமா.

Verse 98

समागतानि तत्रैव तस्मिञ्जाते महौजसि । मंगलं चक्रिरे सर्वे गीतपुण्यैर्महोत्सवैः

அங்கேயே அனைவரும் கூடினர்; அந்த மகௌஜஸ்வி பிறந்தபோது, புனிதப் பாடல்களால் புண்ணியம் நிறைந்த மகோৎসவங்களுடன் அனைவரும் மங்களச் சடங்குகளைச் செய்தனர்.

Verse 99

हर्षेण निर्भराः सर्वे पूजयंतो महौजसः । ब्रह्माद्याश्च त्रयो देवाः कश्यपोथ बृहस्पतिः

அனைவரும் பேரானந்தத்தில் நிறைந்து அந்த மகௌஜஸ்வியை வழிபட்டனர்—பிரம்மா முதலிய திரிதேவர்கள், காச்யபர் மற்றும் பிருஹஸ்பதியும்.

Verse 100

चक्रिरे नामकर्माणि तस्यैव हि महात्मनः । वसुदत्तेति विख्यातो वसुदेति पुनस्तव

அந்த மகாத்மாவிற்கே நாமகரணச் சடங்கை அவர்கள் செய்தனர். அவர் ‘வசுதத்த’ என்று புகழ்பெற்றார்; மேலும் ‘வசுதேவ’ என்றும் அழைக்கப்பட்டார், ஓ நீயே.

Verse 101

आखंडलेति तन्नाम मरुत्वान्नाम ते पुनः । मघवांश्च बिडौजास्त्वं पाकशासन इत्यपि

உன் பெயர் ‘ஆகண்டல’; மேலும் நீ ‘மருத்வான்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறாய். நீ ‘மகவான்’, ‘பிடௌஜாஃ’ மற்றும் ‘பாகசாசன’ என்றும் போற்றப்படுகிறாய்.

Verse 102

शक्रश्चैव हि विख्यात इंद्रश्चैवेति ते सुतः । इत्येतानि च नामानि तस्यैव च महात्मनः

மகனே, அவர் ‘சக்ர’ எனப் புகழ்பெற்றவர்; ‘இந்திர’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். இவை அனைத்தும் அந்த மகாத்மாவின் பெயர்களே.

Verse 103

चक्रुश्च देवताः सर्वाः संतुष्टा हृष्टमानसाः । स्नानं तु कारयामासुः संस्काराणि महासुरः

அனைத்து தேவர்களும் திருப்தியடைந்து மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தனர். அப்போது அந்த மஹாசுரன் ஸ்நானமும் ஸம்ஸ்காரச் சடங்குகளையும் நடத்தச் செய்தான்.

Verse 104

विश्वकर्माणमाहूय ददुराभरणानि च । तानि पुण्यानि दिव्यानि तस्मै ते तु महात्मने

விஸ்வகர்மனை அழைத்து, அவர்கள் ஆபரணங்களையும் அளித்தனர்; அந்தப் புண்ணியமான தெய்வீக அலங்காரங்களை அந்த மகாத்மாவுக்கு அர்ப்பணித்தனர்.

Verse 105

जाते तस्मिन्महाभागे देवराजे महात्मनि । एवं मुदं ततः प्रापुः सर्वे देवा महौजसः

அந்த மகாபாக்யசாலி, மகாத்மா தேவராஜன் பிறந்தபோது, எல்லா மஹௌஜஸ்வி தேவர்களும் பேரானந்தம் அடைந்தனர்.

Verse 106

पुण्ये तिथौ तथा ऋक्षे सुमुहूर्ते महात्मभिः । इंद्रत्वे स्थापितो देवैरभिषिक्तः सुमंगलैः

புண்ணியத் திதி, சுப நக்ஷத்திரம், சிறந்த முகூர்த்தத்தில் மகாத்மர்கள் அவரை இந்திரப் பதவியில் நிறுவினர்; தேவர்கள் மிக மங்களமான அபிஷேக விதிகளால் அவரை அபிஷேகம் செய்தனர்।

Verse 107

प्राप्तमैंद्रपदं तेन प्रसादात्तस्य चक्रिणः । तपश्चकार तेजस्वी वसुदत्तः सुरेश्वरः

அச் சக்கரதாரி ஆண்டவனின் அருளால் அவர் இந்திரப் பதவியை அடைந்தார்; பின்னர் ஒளிமிக்க வசுதத்தன், தேவர்களில் தலைவன், தவம் மேற்கொண்டான்।

Verse 108

उग्रेण तेजसा युक्तो वज्रपाशांकुशायुधः

கடுமையான தேஜஸுடன் கூடிய அவர் வஜ்ரம், பாசம், அங்குசம் ஆகியவற்றை ஆயுதங்களாகத் தாங்கினார்।

Verse 109

सूत उवाच । उग्रं समस्तं तपसः प्रभावं विलोक्य शुक्रो निजगाद गाथाम् । लोकेषु कोन्यो न भविष्यतीति यथा हि चायं च सुदर्शनीयः

சூதர் கூறினார்—அத் தவத்தின் கடுமையான முழுப் பெருமையைப் பார்த்து சுக்ரர் ஒரு பாடலை உரைத்தார்—“உலகங்களில் இவரைப் போன்றவர் வேறு யார் இருப்பார்? ஏனெனில் இவர் மிக அழகாகக் காணத்தக்கவர்.”

Verse 110

विष्णोः प्रसादान्न परो महात्मा संप्राप्तमैश्वर्यमिहैव दिव्यम्

விஷ்ணுவின் அருளால் அந்த மகாத்மா ஒப்பற்றவர்; இவ்வுலகிலேயே அவர் தெய்வீக ஐஸ்வர்யத்தை அடைந்தார்।

Verse 111

अनेन तुल्यो न भविष्यतीति लोकेषु चान्यस्तपसोग्रवीर्यः

உலகங்களில் அவனுக்கு இணையான கடும் தவவலமுடையவர் வேறு எவரும் இருக்கமாட்டார்।