Adhyaya 47

Verse 1

सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः । सुकलोवाच । सुदेवा चारुसर्वांगी तामुवाचाथ सूकरीम् । पशुयोनिं गता त्वं हि कथं वदसि संस्कृतम्

சுகலன் கூறினான்—அப்போது அழகிய முழுஅங்கச் செம்மை கொண்ட சுதேவா அந்தப் பன்றியினை நோக்கி—“நீ পশுயோனியில் பிறந்தவள்; அப்படியிருக்கத் தூய சம்ஸ்கிருதம் எவ்வாறு பேசுகிறாய்?” என்றாள்.

Verse 2

एवंविधं महाज्ञानं कस्माद्भूतं वदस्व मे । कथं जानासि वै भर्तुश्चरित्रमात्मनः शुभे

எனக்குச் சொல்—இத்தகைய மகா ஞானம் உனக்கெப்படி உண்டாயிற்று? மேலும், ஓ மங்களமயமானவளே, உன் கணவரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை நீ எவ்வாறு அறிந்தாய்?

Verse 3

शूकर्युवाच । पशोर्भावेन मोहेन मुष्टाहं वरवर्णिनि । निहता खड्गबाणैश्च पतिता रणमूर्धनि

சூகரி கூறினாள்—ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, மிருகப் பாவத்தின் மயக்கத்தில் நான் குத்துமுட்டிகளை இறுக்கிக் கொண்டு பாய்ந்தேன்; வாளும் அம்பும் தாக்க, போர்க்களத் தலைப்பகுதியில் விழுந்தேன்.

Verse 4

मूर्च्छयाभिपरिक्लिन्ना ज्ञानहीना वरानने । त्वयाभिषिक्ता येनाहं पुण्यहस्तेन सुंदरि

ஓ அழகிய முகத்தவளே, மயக்கத்தால் நனைந்து அறிவிழந்திருந்தேன்; ஆனால் ஓ சுந்தரியே, உன் புண்ணியமான கையால் நீர் தெளித்ததால் நான் உயிர்த்தெழுந்தேன்.

Verse 5

पुण्योदकेन शीतेन तव हस्तगतेन वै । अभिषिक्ते हि मे काये मोहो नष्टो विहाय माम्

உன் கையில் இருந்த குளிர்ந்த புண்ணிய நீர் என் உடலில் தெளிக்கப்பட்டதும், என் மயக்கம் அழிந்தது—அது என்னை விட்டுப் போனதுபோல் ஆனது.

Verse 6

यथा विनाशं तेजोभिरंधकारः प्रयाति सः । तथा तवाभिषेकेण मम पापं गतं शुभे

ஒளிக்கதிர்களால் இருள் அழிவதுபோல், ஓ சுபையே, உன் அபிஷேகத்தால் என் பாவம் அகன்றது।

Verse 7

प्रसादात्तव चार्वंगि लब्धं ज्ञानं पुरातनम् । पुण्यां गतिं प्रयास्यामि इति ज्ञातं मया शुभे

ஓ சார்வங்கியே, உன் அருளால் எனக்கு பழமையான ஞானம் கிடைத்தது. ஓ சுபையே, நான் புண்ணியமான கதியை அடைவேன் என்று இப்போது அறிந்தேன்।

Verse 8

श्रूयतामभिधास्यामि पूर्वं वृत्तांतमात्मनः । यत्कृतं तु मया भद्रे पापया दुष्कृतं बहु

கேளுங்கள்—இப்போது என் முன்னைய வாழ்க்கை வரலாற்றைச் சொல்கிறேன். ஓ பத்ரே, பாவமனத்தால் நான் பல தீச்செயல்கள் செய்தேன்।

Verse 9

कलिंगाख्ये महादेशे श्रीपुरंनाम पत्तनम् । सर्वसिद्धिसमाकीर्णं चतुर्वर्णनिषेवितम्

கலிங்கம் எனும் மாபெரும் தேசத்தில் ‘ஸ்ரீபுரம்’ என்ற நகரம் உள்ளது; அது எல்லாச் சித்திகளாலும் நிறைந்ததும் நான்கு வர்ணத்தாராலும் போற்றப்படுவதும் ஆகும்।

Verse 10

वसति स्म द्विजः कोपि वसुदत्त इति श्रुतः । ब्रह्माचारपरोनित्यं सत्यधर्मपरायणः

அங்கே ‘வசுதத்தன்’ எனப் பெயர்பெற்ற ஒரு த்விஜன் வாழ்ந்தான். அவன் எப்போதும் பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, சத்திய-தர்மத்தில் உறுதியாக இருந்தான்।

Verse 11

वेदवेत्ता ज्ञानवेत्ता शुचिमान्गुणवान्धनी । धनधान्यसमाकीर्णः पुत्रपौत्रैरलंकृतः

அவன் வேதங்களை அறிந்தவனாகவும், உண்மையான ஞானம் உடையவனாகவும்—தூய்மையும் நற்குணமும் செல்வமும் பெற்றவனாகவும் ஆகிறான். செல்வமும் தானியமும் நிறைந்து, புதல்வர்–பேரப்பிள்ளைகளால் அலங்கரிக்கப்படுகிறான்.

Verse 12

तस्याहं तनया भद्रे सोदरैः स्वजनबांधवैः । अलंकारैस्तु शृंगारैर्भूषितास्मि वरानने

அம்மையே! நான் அவனுடைய மகள்; என் சகோதரர்களும் என் சொந்த உறவினரும் உடன். அழகிய முகத்தாளே! ஆபரணங்களாலும் மணமகள் அலங்காரங்களாலும் நான் அலங்கரிக்கப்பட்டேன்.

Verse 13

सुदेवानाम मे तातश्चकार स महामतिः । तस्याहं दयिता नित्यं पितुश्चापि महामते

என் தந்தை—அந்த மகாமதி—எனக்கு ‘சுதேவா’ என்று பெயரிட்டார். மகாமுனியே! நான் தந்தைக்கும் எப்போதும் மிகவும் பிரியமானவளாக இருந்தேன்.

Verse 14

रूपेणाप्रतिमा जाता संसारे नास्ति तादृशी । रूपयौवनगर्वेण मत्ताहं चारुहासिनी

அழகில் நான் ஒப்பற்றவளாக ஆனேன்; இவ்வுலகில் எனக்கு இணையானவர் இல்லை. என் அழகும் இளமையும் என்ற அகந்தையால் மயங்கி, நான் இனிய புன்னகை சிரிக்கிறேன்.

Verse 15

अहं कन्या सुरूपा वै सर्वालंकारशोभिता । मां च दृष्ट्वा ततो लोकाः सर्वे स्वजनवर्गकाः

நான் ஒரு கன்னி; உண்மையிலே அழகிய உருவம் உடையவள்; எல்லா ஆபரணங்களாலும் ஒளிர்வாள். என்னைக் கண்டதும் அங்குள்ள மக்கள் அனைவரும் தம் தம் உறவினருடன் ஈர்க்கப்பட்டனர்.

Verse 16

मामेवं याचमानास्ते विवाहार्थे वरानने । याचिताहं द्विजैः सर्वैर्न ददाति पिता मम

அழகிய முகத்தாளே! திருமணத்திற்காக அவர்கள் இவ்வாறு என்னை மீண்டும் மீண்டும் வேண்டுகின்றனர்; எல்லா த்விஜர்களும் என்னை நாடினாலும், என் தந்தை என்னை (திருமணத்தில்) அளிக்கவில்லை।

Verse 17

स्नेहाच्चैव महाभागे मुमोह स महामतिः । न दत्ताहं तदा तेन पित्रा चैव महात्मना

மகாபாக்யவதியே! அன்பினால் அந்த மகாமதி மயங்கினார்; அப்போது அந்த மகாத்மையான தந்தை என்னை (திருமணத்தில்) அளிக்கவில்லை।

Verse 18

संप्राप्तं यौवनं बाले मयि भावसमन्वितम् । रूपं मे तादृशं दृष्ट्वा मम माता सुदुःखिता

பெண்ணே! என்னுள் உணர்வுடன் கூடிய இளமை வந்து சேர்ந்தது; என் தோற்றம் அப்படியிருப்பதைப் பார்த்து என் தாய் மிகுந்த துயருற்றாள்।

Verse 19

पितरं मे उवाचाथ कस्मात्कन्या न दीयते । त्वं कस्मै सुद्विजायैव ब्राह्मणाय महात्मने

அப்போது நான் என் தந்தையிடம் கூறினேன்—‘கன்னி ஏன் அளிக்கப்படவில்லை? எந்த நற்குலத் த்விஜனுக்கு, எந்த மகாத்ம பிராமணனுக்கு அவளை அளிக்க விரும்புகிறீர்?’

Verse 20

देहि कन्यां महाभाग संप्राप्ता यौवनं त्वियम् । वसुदत्तो द्विजश्रेष्ठः प्रत्युवाच द्विजोत्तमः

‘மகாபாக்யவானே! கன்னியை அளியுங்கள்—இவள் இப்போது இளமை அடைந்தாள்.’ என்று த்விஜர்களில் சிறந்த வாசுதத்தன், த்விஜோத்தமனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 21

मातरं मे महाभागे श्रूयतां वचनं मम । महामोहेनमुग्धोऽस्मि सुताया वरवर्णिनि

ஓ மகாபாக்கியமுள்ள தாயே, என் சொற்களை அருளுடன் கேளுங்கள். ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, உங்கள் மகளின் மீது பெரும் மோகத்தால் நான் முற்றிலும் மயங்கியுள்ளேன்.

Verse 22

यो मे गृहस्थो विप्रो वै भविष्यति शुभे शृणु । तस्मै कन्यां प्रदास्यामि जामात्रे तु न संशयः

ஓ சுபே, கேள்—என் பொருட்டு யார் ஒரு பிராமணக் கிருஹஸ்தனாக இருப்பாரோ, சந்தேகமின்றி அவருக்கே என் மகளை மணமுடிக்க அளிப்பேன்; அவரே என் மருமகன் ஆவார்.

Verse 23

मम प्राणप्रिया चैषा सुदेवा नात्र संशयः । एवमूचे मदर्थे स वसुदत्तः पिता मम

“இந்த சுதேவா எனக்கு உயிரைப் போலப் பிரியமானவள்—இதில் ஐயமில்லை.” என்று என் பொருட்டு என் தந்தை வசுதத்தன் கூறினார்.

Verse 24

कौशिकस्य कुले जातः सर्वविद्याविशारदः । ब्राह्मणानां गुणैर्युक्तः शीलवान्गुणवाञ्छुचिः

கௌசிக குலத்தில் பிறந்த அவன் எல்லா கல்விகளிலும் தேர்ந்தவன். பிராமணர்க்குரிய நற்குணங்களால் நிறைந்தவன்; நல்லொழுக்கமுடையவன், சிறப்புமிக்கவன், தூயவன்.

Verse 25

वेदाध्ययनसंपन्नं पठमानं हि सुस्वरम् । भिक्षार्थं द्वारमायांतं पितृमातृविवर्जितम्

வேதப் பயிற்சியில் நிறைந்த அந்த இளைஞன் இனிய குரலில் பாராயணம் செய்து கொண்டு பிச்சைக்காக வாசலுக்கு வந்தான்; அவன் தந்தையும் தாயும் இன்றியவன்.

Verse 26

तं दृष्ट्वासमनुप्राप्तं रूपं वीक्ष्य महामतिः । तं प्रोवाच पिता एवं को भवान्वै भविष्यति

அவன் வந்தடைந்ததைக் கண்டு, அவன் உருவத்தை நோக்கி, மகாமதி தந்தை இவ்வாறு கூறினார்—“நீ உண்மையில் யார்? இனி நீ என்னவாகப் போகிறாய்?”

Verse 27

किं ते नाम कुलं गोत्रमाचारं वद सांप्रतम् । समाकर्ण्य पितुर्वाक्यं वसुदत्तमुवाच सः

“உன் பெயர், குலம், கோத்திரம், ஆச்சாரம் என்ன? இப்போதே சொல்.” தந்தையின் வார்த்தைகளை கேட்ட அவன் பின்னர் வசுதத்தனிடம் கூறினான்.

Verse 28

कौशिकस्यान्वये जातो वेदवेदांगपारगः । शिवशर्मेति मे नाम पितृमातृविवर्जितः

நான் கௌசிக வம்சத்தில் பிறந்தவன்; வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவன். என் பெயர் சிவசர்மன்; தந்தை-தாய் இருவரும் இன்றியவன்.

Verse 29

संति मे भ्रातरश्चान्ये चत्वारो वेदपारगाः । एवं कुलं समाख्यातमाचारः कुलसंभवः

எனக்கு மேலும் நான்கு சகோதரர்கள் உள்ளனர்; அவர்கள் அனைவரும் வேதப் பாரங்கதர். இவ்வாறு என் குலத்தைச் சொன்னேன்; ஆச்சாரம் குல மரபிலிருந்தே பிறக்கிறது.

Verse 30

एवं सर्वं समाख्यातं पितरं शिवशर्मणा । शुभे लग्ने तिथौ प्राप्ते नक्षत्रे भगदैवते

இவ்வாறு சிவசர்மன் தந்தையிடம் அனைத்தையும் விளக்கினான்—சுப லக்னமும் திதியும் வந்தபோது, பக தேவதை ஆளும் நக்ஷத்திரம் நிலவிய வேளையில்.

Verse 31

पित्रा दत्तास्मि सुभगे तस्मै विप्राय वै तदा । पितृगेहे वसाम्येका तेन सार्धं महात्मना

ஓ சுபகே, அப்போது என் தந்தை என்னை அந்தப் பிராமணருக்கு திருமணமாக அளித்தார்; ஆயினும் நான் தந்தையின் இல்லத்தில் அந்த மகாத்மாவுடன் தனியாகவே வாழ்கிறேன்।

Verse 32

नैव शुश्रूषितो भर्ता मया स पापया तदा । पितृमातृसुद्रव्येण गर्वेणापि प्रमोहिता

அப்போது பாவியான நான் என் கணவருக்கு எவ்வித சேவையும் செய்யவில்லை; தாய்-தந்தையின் செல்வத்தால் எழுந்த அகந்தையால் மயங்கினேன்।

Verse 33

अंगसंवाहनं तस्य न कृतं हि मया कदा । रतिभावेन स्नेहेन वचनेन मया शुभे

ஓ சுபமே, நான் ஒருபோதும் அவனுடைய அங்கங்களை மசாஜ் செய்யவில்லை—காமநோக்கத்தாலும் அல்ல, அன்பாலும் அல்ல, இனிய சொற்களாலும் கூட அல்ல।

Verse 34

क्रूरबुद्ध्या हि दृष्टोसौ सर्वदा पापया मया । पुंश्चलीनां प्रसंगेन तद्भावं हि गता शुभे

பாவியான நான் அவனை எப்போதும் கொடூரமான மனத்தோடு பார்த்தேன்; ஓ சுபமே, ஒழுக்கம் கெட்ட பெண்களின் சேர்க்கையால் நானும் அவர்களது இயல்பையே அடைந்தேன்।

Verse 35

मातापित्रोश्च भर्तुश्च भ्रातॄणां हितमेव च । न करोम्यहमेवापि यत्रयत्र व्रजाम्यहम्

நான் எங்கே எங்கே சென்றாலும், அங்கே அங்கே என் தாய்-தந்தை, கணவர், சகோதரர்கள் ஆகியோரின் நலனுக்கான காரியத்தையும் நான் செய்யவில்லை।

Verse 36

एवं मे दुष्कृतं दृष्ट्वा शिवशर्मा पतिर्मम । स्नेहाच्छ्वशुरवर्गस्य मम भर्त्ता महामतिः

என் செய்த துஷ்கிருதியை இவ்வாறு கண்டு, என் கணவர் சிவசர்மா—மகாமதி ஆண்டவன்—மாமனார் குலத்தின் மீது அன்பினால் அதற்கேற்றவாறு நடந்தார்।

Verse 37

न किंचिद्वक्ति मां सोपि क्षमते दुष्कृतं मम । वार्यमाणा कुटुंबेन अहमेवं सुपापिनी

அவரும் என்னிடம் ஒன்றும் சொல்லார்; ஆயினும் என் துஷ்கிருதியை மன்னித்து தாங்குகிறார். குடும்பம் தடுத்தாலும் நான் இவ்வாறே மிகப் பாவினியாக இருக்கிறேன்।

Verse 38

तस्य शीलं विदित्वा ते साधुत्वं शिवशर्मणः । पितामाता च मे सर्वे मम पापेन दुःखिताः

அவரின் ஒழுக்கத்தையும் சிவசர்மாவின் சாதுத்துவத்தையும் அறிந்து, என் பாவத்தால் என் தந்தை-தாயும் உட்பட அனைவரும் துயருற்றனர்।

Verse 39

भर्त्ता मे दुष्कृतं दृष्ट्वा स्वगृहान्निर्गतो बहिः । तं देशं ग्राममेनं च परित्यज्य गतस्ततः

என் துஷ்கிருதியைக் கண்டு என் கணவர் வீட்டை விட்டு வெளியே சென்றார்; அந்த நாட்டையும் இந்தக் கிராமத்தையும் துறந்து அங்கிருந்து புறப்பட்டார்।

Verse 40

गते भर्तरि मे तातः संजातश्चिंतयान्वितः । मम दुःखेन दुःखात्मा यथा रोगेण पीडितः

என் கணவர் சென்றபின் என் தந்தை கவலையால் நிறைந்தார்; என் துயரத்தால் உள்ளம் வாடி, நோயால் பீடிக்கப்பட்டவர் போல ஆனார்।

Verse 41

मम माता उवाचैनं भर्तारं दुःखपीडितम् । कस्माच्चिंतयसे कांत वद दुःखं ममाग्रतः

என் தாய் துயரால் வாடிய அந்தக் கணவரிடம் கூறினாள்— “அன்பனே, ஏன் கவலைப்படுகிறாய்? உன் துயரை என் முன்னே சொல்.”

Verse 42

वसुदत्त उवाचैनां मातरं मम नंदने । सुतां त्यक्त्वा गतो विप्रो जामाता शृणु वल्लभे

வசுதத்தன் கூறினான்— “என் நந்தனத் தோட்டத்தில் இவள் தாய். பிராமணனான மருமகன் மனைவியை (என் மகளை) விட்டுவிட்டு சென்றான். அன்பே, கேள்.”

Verse 43

इयं पापसमाचारा निर्घृणा पापचारिणी । अनया हि परित्यक्तः शिवशर्मा महामतिः

இவள் பாவநடத்தையுடையவள், இரக்கமற்றவள், தீச்செயலில் ஈடுபடுபவள்; இவளாலேயே மகாமதி சிவசர்மா கைவிடப்பட்டார்.

Verse 44

समस्तस्य कुटुंबस्य दाक्षिण्येन महामतिः । ममायं स द्विजः कांते सुदेवां नैव भाषते

முழுக் குடும்பத்தின்மேல் தாராள மனத்தால் அவர் மகாமதி; அன்பே, எனக்குரிய அந்தத் த்விஜன் சுதேவாவிடம் சிறிதும் பேசுவதில்லை.

Verse 45

वसते सौम्यभावेन नैव निंदति कुत्सति । सुदेवां पापसंचारां स वै पंडितबुद्धिमान्

அவர் மென்மையான இயல்புடன் வாழ்கிறார்; பழிப்பதுமில்லை, இகழ்வதுமில்லை. சுதேவா பாவ வழியில் சென்றாலும் அவர் உண்மையில் பண்டித புத்தியுடையவர்.

Verse 46

भविष्यति त्वियं दुष्टा सुदेवा कुलनाशिनी । अहमेनां परित्यज्य व्रजामि गृहवासिनि

இந்த சுதேவா இனி தீயவளாகி குலநாசினியாக மாறுவாள். ஆகையால், ஓ இல்லத்தரசி, அவளைத் துறந்து நான் புறப்படுகிறேன்.

Verse 47

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானத்தின் உட்பட்ட சுகலா-சரித்ரத்தில் நாற்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 48

तावद्विलाडयेत्पुत्रं यावत्स्यात्पंचवार्षिकः । शिक्षाबुद्ध्या सदा कांत पुनर्मोहेन पोषयेत्

மகன் ஐந்து வயது ஆகும்வரை அவனை விளையாடச் செய்து அன்புடன் கொஞ்ச வேண்டும். அதன் பின், ஓ பிரியமே, பயிற்சி-கல்வி நோக்கத்துடன் வளர்க்க வேண்டும்; மயக்கப் பற்றால் அல்ல.

Verse 49

स्नानाच्छादनकैर्भक्ष्यैर्भोज्यैः पेयैर्न संशयः । गुणेषु योजयेत्कांत सद्विद्यासु च तं सुतम्

குளியல், ஆடை, உணவுப் பொருள், சமைத்த உணவு, பானம் ஆகியவற்றை அளித்து—ஐயமின்றி—ஓ காந்தா, அந்த மகனை நற்குணங்களிலும் சத்வித்யைகளிலும் ஈடுபடுத்த வேண்டும்.

Verse 50

गुणशिक्षार्थंनिर्मोहः पिता भवति सर्वदा । पालने पोषणे कांत संमोहः परिजायते

நற்குணக் கல்விக்காக தந்தை எப்போதும் மயக்கமற்றவராக இருக்க வேண்டும்; ஆனால் காப்பாற்றலும் வளர்ப்பிலும், ஓ காந்தா, பற்றும் மயக்கமும் தோன்றுகின்றன.

Verse 51

सगुणं न वदेत्पुत्रं कुत्सयेच्च दिनेदिने । काठिन्यं च वदेन्नित्यं वचनैः परिपीडयेत्

மகனின் நற்குணங்களைச் சொல்லி பேசாமல், நாள்தோறும் அவனைத் திட்டு வேண்டாம். எப்போதும் கடுமையான சொற்களால் அவனை வதைக்க வேண்டாம்.

Verse 52

यथाहि साधयेन्नित्यं सुविद्यां ज्ञानतत्परः । अभिमानेच्छलेनापि पापं त्यक्त्वा प्रदूरतः

ஞானத்தில் ஈடுபட்டவன் எப்போதும் நல்ல கல்வியைப் பயில்வதுபோல், அகந்தை என்ற பெயரில்கூட பாவத்தைத் தொலைவில் இருந்து விலக்க வேண்டும்.

Verse 53

नैपुण्यं जायते नित्यं विद्यासु च गुणेषु च । माता च ताडयेत्कन्यां स्नुषां श्वश्रूर्विताडयेत्

கல்வியாலும் நற்குணங்களாலும் திறமை நாள்தோறும் வளர்கிறது. ஆகவே தாய் மகளைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்; மாமியாரும் மருமகளைக் அதுபோலக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 54

गुरुश्च ताडयेच्छिष्यं ततः सिध्यंति नान्यथा । भार्यां च ताडयेत्कांत अमात्यं नृपतिस्तथा

ஆசிரியன் சீடனைப் பயிற்சிக்காகத் தண்டிக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் வெற்றி, இல்லையெனில் இல்லை என்று கூறப்படுகிறது. அதுபோல் கணவன் மனைவியையும், அரசன் அமைச்சரையும் தண்டிக்க வேண்டும்.

Verse 55

हयं च ताडयेद्धीरो गजं मात्रो दिनेदिने । शिक्षाबुद्ध्या प्रसिध्यंति ताडनात्पालनाद्विभो

வல்லவனே, நிலையான அறிவுடையவன் குதிரையையும் யானையையும் நாள்தோறும் அளவோடு கட்டுப்படுத்த வேண்டும். பயிற்சி நோக்கில் தண்டனையும் பராமரிப்பும் இரண்டாலும் அவை நன்றாகப் பழகும்.

Verse 56

त्वयेयं नाशिता नाथ सर्वदैव न संशयः । सार्धं सुब्राह्मणेनापि भवता शिवशर्मणा

ஓ நாதா! அவளை அழித்தது நீயே—இதில் எப்போதும் ஐயமில்லை. நீ சிவசர்மனாக அந்த நற்கிராமணனுடன் சேர்ந்து இதைச் செய்தாய்.

Verse 57

निरंकुशा कृता गेहे तेन नष्टा महामते । तावद्धि धारयेत्कन्यां गृहे कांतवचः शृणु

ஓ மகாமதி! வீட்டில் அவளை கட்டுப்பாடின்றி விட்டதால் அவள் கெட்டுப்போனாள். ஆகவே கன்னியை வீட்டில் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும்—இந்த நல்வாக்கைக் கேள்.

Verse 58

अष्टवर्षान्विता यावत्प्रबलां नैव धारयेत् । पितुर्गेहस्थिता पुत्री यत्पापं हि प्रकुर्वती

அவள் எட்டு வயது நிறைவடையும் வரை அவள்மீது கடுமையான கட்டுப்பாடுகளை விதிக்க வேண்டாம். தந்தையின் வீட்டில் இருக்கும் மகள் இயல்பாக ஏதோ பாவம் செய்து விடக்கூடும்.

Verse 59

उभाभ्यामपि तत्पापं पितृभ्यामपि विंदति । तस्मान्न धार्यते कन्या समर्था निजमंदिरे

அந்தப் பாவம் இருவருக்கும் ஏற்படும்; பெற்றோரும் அதைச் சுமப்பர். ஆகவே திறமை இருந்தாலும் கன்னியை தன் வீட்டிலேயே (திருமணம் செய்யாமல்) வைத்திருக்கக் கூடாது.

Verse 60

यस्य दत्ता भवेत्सा च तस्य गेहे प्रपोषयेत् । तत्रस्था साधयेत्कांतं सगुणं भक्तिपूर्वकम्

அவள் யாருக்கு திருமணமாக அளிக்கப்பட்டாளோ, அவனுடைய வீட்டிலேயே அவளுக்குப் போஷணமும் பாதுகாப்பும் இருக்கட்டும். அங்கேயே இருந்து அவள் சಗುண, சாக்ஷாத் பிரிய இறைவனை பக்தியுடன் ஆராதிக்கட்டும்.

Verse 61

कुलस्य जायते कीर्तिः पिता सुखेन जीवति । तत्रस्था कुरुते पापं तत्पापं भुंजते पतिः

அவளால் குலத்திற்கு புகழ் உண்டாகிறது; தந்தை நிம்மதியாக வாழ்கிறான். ஆனால் அவள் அங்கே இருந்து பாவம் செய்தால், அந்தப் பாவத்தின் பயனை கணவனே அனுபவிக்கிறான்.

Verse 62

तत्रस्था वर्द्धते नित्यं पुत्रैः पौत्रैः सदैव सा । पिता कीर्तिमवाप्नोति सुतायाः सुगुणैः प्रिय

அங்கே வாழ்ந்து அவள் மகன்களாலும் பேரன்களாலும் எப்போதும் வளர்ச்சி பெறுகிறாள். அன்பனே, மகளின் நற்குணங்களால் தந்தைக்கும் புகழ் கிடைக்கிறது.

Verse 63

तस्मान्न धारयेत्कांत गेहे पुत्रीं सभर्तृकाम् । इत्यर्थे श्रूयते कांत इतिहासो भविष्यति

ஆகையால், அன்பனே, கணவரை விரும்பும் மகளை வீட்டில் வைத்திருக்கக் கூடாது. இவ்வர்த்தத்திலேயே, அன்பனே, ஒரு இதிஹாசம் கேட்கப்படுகிறது—பின்வரும் கதை வரும்.

Verse 64

अष्टविंशतिके प्राप्ते युगे द्वापरके महान् । उग्रसेनस्य वीरस्य यदुज्येष्ठस्य यत्प्रभो

இருபத்தெட்டாவது துவாபர யுகம் வந்தபோது, ஆண்டவனே, யாதவர்களில் முதன்மையான வீர உக்ரசேனனிடத்தில் அந்த மகான் தோன்றினான்.

Verse 65

चरित्रं ते प्रवक्ष्यमि शृणुष्वैकमना द्विज

நான் உனக்கு இந்தச் சரிதத்தை உரைப்பேன்; இருமுறை பிறந்தவனே, ஒருமுக மனத்துடன் கேள்.