Adhyaya 41

Verse 1

। वेन उवाच । पुत्रो भार्या कथं तीर्थं पितामाता कथं वद । गुरुश्चैव कथं तीर्थं तन्मे विस्तरतो वद

வேனன் கூறினான்—மகன் எவ்வாறு தீர்த்தம்? மனைவி எவ்வாறு தீர்த்தம்? சொல்லுங்கள்—தந்தையும் தாயும் எவ்வாறு தீர்த்தங்கள்? மேலும் குருவும் எவ்வாறு தீர்த்தம்? இதை எனக்கு விரிவாக உரையுங்கள்.

Verse 2

श्रीविष्णुरुवाच । अस्ति वाराणसी रम्या गंगायुक्ता महापुरी । तस्यां वसति वैश्यैकः कृकलो नाम नामतः

ஸ்ரீவிஷ்ணு கூறினார்—கங்கையால் புனிதமடைந்த இனிய மகாநகரமான வாராணசி உள்ளது. அந்நகரில் ‘கிருகல’ என்ற பெயருடைய ஒரு வைசியன் (வணிகன்) வாழ்கிறான்.

Verse 3

तस्य भार्या महासाध्वी पतिव्रतपरायणा । धर्माचारपरा नित्यं सा वै पतिपरायणा

அவருடைய மனைவி மகாசாத்வி; பதி-விரதத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவள். அவள் எப்போதும் தர்மாசாரத்தில் நிலைத்து, உண்மையிலே கணவன்-பராயணையாக இருந்தாள்.

Verse 4

सुकला नाम पुण्यांगी सुपुत्रा चारुमंगला । सत्यंवदा सदा शुद्धा प्रियाकारा प्रियप्रिया

சுகலா என்னும் புண்ணியாங்கி பெண்—நல்ல புதல்வர்களால் பாக்கியமுற்றவள், அழகிய மங்கள வடிவினள். அவள் சத்தியவாதினி, எப்போதும் தூய்மை உடையவள், இனிய நடத்தை கொண்டவள், தன் பிரியனுக்குப் பிரியமானவள்.

Verse 5

एवंगुणैः समायुक्ता सुभगा चारुकारिणी । स वैश्य उत्तमो नाना धर्मज्ञो ज्ञानवान्गुणी

இவ்வகை நற்குணங்களால் கூடிய அவள் சுபகை, இனிய நடத்தை உடையவள். அவர் சிறந்த வைசியர்—பல விஷயங்களில் தேர்ந்தவர், தர்மஞானி, ஞானவான், குணவான்.

Verse 6

पुराणे श्रौतधर्मे च सदा श्रवणतत्परः । तीर्थयात्राप्रसंगेन बहुपुण्यप्रदायकम्

அவர் புராணங்களையும் ஸ்ரௌத தர்மத்தையும் கேட்பதில் எப்போதும் ஆர்வமுடையவர். தீர்த்தயாத்திரைச் சந்தர்ப்பத்தால் அவர் மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிப்பவராகிறார்.

Verse 7

श्रद्धया निर्गतो यात्रां तीर्थानां पुण्यमंगलाम् । ब्राह्मणानां प्रसंगेन सार्थवाहेन तेन च

நம்பிக்கையுடன் அவர் தீர்த்தங்களின் புண்ணிய-மங்கள யாத்திரைக்குப் புறப்பட்டார். பிராமணர்களின் சங்கத்துடனும், அந்த சார்த்தவாகனுடனும் அவர் சென்றார்.

Verse 8

प्रस्थितो धर्ममार्गं तु तमुवाच पतिव्रता । पतिस्नेहेन संमुग्धा भर्तारं वाक्यमब्रवीत्

தர்மமார்க்கத்தில் புறப்பட்ட கணவரைக் கண்டு, கணவன்பாசத்தில் மயங்கிய பத்தினி, தன் ஆண்டவனிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்।

Verse 9

सुकलोवाच । अहं ते धर्मतः पत्नी सहपुण्यकरा प्रिय । पतिमार्गं प्रतीक्ष्याहं पतिदेवं यजाम्यहम्

சுகலா கூறினாள்—அன்பனே, தர்மப்படி நான் உன் மனைவி; புண்ணியத்தில் துணை. கணவரின் வழியை எதிர்நோக்கி, கணவரையே தேவனென வழிபடுகிறேன்।

Verse 10

कदा नैव मया त्याज्यं सामीप्यं ते द्विजोत्तम । तवच्छायां समाश्रित्य करिष्ये धर्ममुत्तमम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! நான் எந்நேரமும் உமது அருகாமையை விட்டு விலகமாட்டேன். உமது நிழலைச் சரணடைந்து உயர்ந்த தர்மத்தை மேற்கொள்வேன்।

Verse 11

पतिव्रताख्यं पापघ्नं नारीणां गतिदायकम् । पुण्यस्त्री कथ्यते लोके या स्यात्पतिपरायणा

கணவரையே சார்ந்திருக்கும் பெண் உலகில் ‘புண்ணியஸ்த்ரீ’ எனப் போற்றப்படுகிறாள். ‘பத்தினி’ எனப்படும் அந்த நिष्ठை பாவத்தை அழித்து பெண்களுக்கு நற்கதியை அளிக்கும்।

Verse 12

युवतीनां पृथक्तीर्थं विना भर्तुर्न शोभते । सुखदं नास्ति वै लोके स्वर्गमोक्षप्रदायकम्

இளம்பெண்களுக்கு கணவரின்றி தனியாகத் தீர்த்தயாத்திரை செய்வது அழகல்ல. இவ்வுலகில் ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் அளிப்பதற்கு ஒப்பான இன்பம் வேறில்லை எனச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 13

सव्यं पादं च भर्तुश्च प्रयागं विद्धि सत्तम । वामं च पुष्करं तस्य या नारी परिकल्पयेत्

ஹே சத்தமா, கணவரின் வலது பாதத்தைப் பிரயாகமாகவும், இடது பாதத்தைப் புஷ்கரமாகவும் அறிக; இவ்வாறு பெண் கணவரைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 14

तस्य पादोदकस्नानात्तत्पुण्यं परि जायते । प्रयागपुष्करसमं स्नानं स्त्रीणां न संशयः

அவரின் பாதோதகத்தில் நீராடினால் அதற்குரிய புண்ணியம் முழுமையாக உண்டாகும். பெண்களுக்கு இந்நீராடல் பிரயாக–புஷ்கர நீராடலுக்கு சமம்—சந்தேகமில்லை.

Verse 15

सर्वतीर्थमयो भर्ता सर्वपुण्यमयः पतिः । मखानां यजनात्पुण्यं यद्वै भवति दीक्षिते

கணவர் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் வடிவம்; நாதன் எல்லாப் புண்ணியங்களின் வடிவம். தீக்ஷித யஜமானன் யாகம் செய்வதால் பெறும் உண்மைப் புண்ணியம் அதனுள் (அவருள்) நிலைத்துள்ளது.

Verse 16

तत्फलं समवाप्नोति सेवया भर्तुरेव हि । गयादीनां सुतीर्थानां यात्रां कृत्वा हि यद्भवेत्

அவள் கணவரைச் சேவிப்பதாலேயே அந்தப் பலனை அடைகிறாள்—கயா முதலிய சிறந்த தீர்த்தங்களுக்கு யாத்திரை செய்தால் கிடைக்கும் பலனைப் போல.

Verse 17

तत्फलं समवाप्नोति भर्तुः शुश्रूषणादपि । समासेन प्रवक्ष्यामि तन्मे निगदतः शृणु

கணவருக்குச் சுஷ்ரூஷை, பக்திச் சேவை செய்தாலும் அதே பலன் கிடைக்கும். இதைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்—நான் சொல்வதைக் கேள்.

Verse 18

नास्त्यासां हि पृथग्धर्मः पतिशुश्रूषणं विना । तस्मात्कांतसहायं ते कुर्वाणा सुखदायिनी

அத்தகைய பெண்களுக்கு கணவன்-சேவையைத் தவிர தனி தர்மம் இல்லை. ஆகவே, பிரியனைத் துணையாக்கி நீ சுகம் அளிப்பவளாகிறாய்.

Verse 19

तवच्छायां समाश्रित्य आगमिष्यामि नान्यथा । विष्णुरुवाच । रूपं शीलं गुणं भक्तिं समालोक्य वयस्तथा

உன் நிழல்-ஆதரவைச் சார்ந்து நான் நிச்சயமாக வருவேன்; வேறு வழியில்லை. விஷ்ணு கூறினார்—ரூபம், சீலம், குணம், பக்தி, மேலும் வயதையும் நோக்கி—

Verse 20

सौकुमार्यं विचार्यैवं कृकलः स पुनःपुनः । यद्येवं हि नयिष्यामि दुर्गमार्गं सुदुःखदम्

அவனுடைய நுட்பமான மென்மையை மீண்டும் மீண்டும் எண்ணி அந்தக் க்ருகலன் நினைத்தான்—“இப்படியானால், மிகுந்த துன்பம் தரும் கடினப் பாதையில் அவர்களை நடத்த வேண்டுமே.”

Verse 21

रूपनाशो भवेच्चास्याः शीतातपविलोडनात् । पद्मगर्भप्रतीकाशमस्याश्चांगं प्रवर्णकम्

குளிரும் வெப்பமும் கலங்கச் செய்வதால் அவளின் அழகு கெடும்; அவளுடைய உடல் தாமரை மொட்டின் உள்ள்பகுதி போல வெளிறிய நிறம் பெறும்.

Verse 22

झंझावातेन शीतेन कृष्णवर्णं भविष्यति । पंथाः कर्कश सुग्रावा पादौचास्याः सुकोमलौ

குளிர்ந்த புயற்காற்றால் அவளின் நிறம் கருமையாகும். பாதை கடினமும் கரடுமுரடுமானதும்; ஆனால் அவளின் பாதங்கள் மிக மென்மையானவை.

Verse 23

एष्यते वेदनां तीव्रामथो गंतुं न च क्षमा । क्षुत्तृष्णाभिपरीतांगी कीदृशीयं भविष्यति

அவள்மேல் கடும் வேதனை வந்து சேரும்; நகரவும் அவளால் இயலாது. பசி, தாகம் ஆகியவற்றால் மூழ்கிய உடலுடன் அவள் எத்தகைய நிலையடைவாள்?

Verse 24

वामांगी मम च स्थानं सुखस्थानं वरानना । मम प्राणप्रिया नित्यं नित्यं धर्मस्य चाश्रयः

அழகிய முகத்தாளே! நீ என் இடப்புறம், என் வாசஸ்தலம்—என் இன்பநிலையுமாய் இருக்கிறாய். நீ எப்போதும் எனக்கு உயிரைவிடப் பிரியமானவள்; நீயே நித்திய தர்மத்தின் அடைக்கலம்.

Verse 25

नाशमेति यदा बाला मम नाशो भवेदिह । इयं मे जीविका नित्यमियं प्राणस्य चेश्वरी

இந்த இளம்பெண் அழிந்தால், இங்கே எனக்கும் அழிவு ஏற்படும். இவளே என் நித்திய வாழ்வாதாரம்; இவளே என் உயிர்மூச்சின் அரசியும் ஆவாள்.

Verse 26

न नयिष्ये वनं तीर्थमेकश्चैवाप्यहं व्रजे । चिंतयित्वा क्षणं नूनं कृकलेन महात्मना

நான் உன்னை வனத்திற்கோ தீர்த்தத்திற்கோ அழைத்துச் செல்லமாட்டேன்; நான் ஒருவனாகவே வ்ரஜத்திற்குச் செல்வேன். இவ்வாறு தீர்மானித்து மகாத்மா கிருகலன் ஒரு கணம் சிந்தித்தான்.

Verse 27

तस्य चित्तानुगो भावस्तया ज्ञातो नृपोत्तम । पुनरूचे महाभागा भर्त्तारं प्रस्थितं तदा

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அவன் மனத்தைத் தொடர்ந்து வந்த உணர்வை அவள் அறிந்தாள். அப்போது அந்தப் பெரும்பாக்கியவள், புறப்படுகின்ற தன் கணவரிடம் மீண்டும் கூறினாள்.

Verse 28

अनघा नैव वै त्याज्या पुरुषैः शृणु सत्तम । मूलमेवं हि धर्मस्य पुरुषस्य महामते

அருமைச் சான்றோனே, கேள்—களங்கமற்ற பெண்ணை ஆண்கள் ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது; ஏனெனில், மகாமதியே, அவளே ஆணின் தர்மத்தின் மூலமாக இருக்கிறாள்.

Verse 29

एवं ज्ञात्वा महाभाग मामेवं नय सांप्रतम् । विष्णुरुवाच । श्रुत्वा सर्वं हि तेनापि प्रियाया भाषितं बहु

“மகாபாகனே, இவ்வாறு அறிந்து இப்போது என்னை இப்படியே நடத்திச் செல்.” விஷ்ணு கூறினார்—அவனும் அனைத்தையும் கேட்டு, தன் பிரியையின் பல சொற்களையும் கேட்டு…

Verse 30

प्रहस्यैव वचो ब्रूते तामेवं कृकलः पुनः । नैव त्याज्या भवेद्भार्या प्राप्ता धर्मेण वै प्रिये

சிரித்தபடி க்ருகலன் மீண்டும் அவளிடம் கூறினான்—“பிரியமே, தர்மப்படி பெற்ற மனைவியை ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது.”

Verse 31

येन भार्या परित्यक्ता सुनीता धर्मचारिणी । दशांगधर्मस्तेनापि परित्यक्तो वरानने

அழகிய முகத்தாளே, தர்மநெறியில் நிலைத்த சுநீதா மனைவியை யார் கைவிட்டாரோ, அவன் பத்தங்கத் தர்மத்தையும் கைவிட்டவனே.

Verse 32

तस्मात्त्वामेव भद्रं ते नैव त्यक्ष्ये कदा प्रिये । विष्णुरुवाच । एवमाभाष्य तां भार्यां संबोध्य च पुनःपुनः

“ஆகையால், பாக்கியவதியே பிரியமே, உன்னை நான் ஒருபோதும் கைவிடமாட்டேன்.” விஷ்ணு கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அவன் மனைவியை மீண்டும் மீண்டும் ஆறுதல் கூறி உறுதிப்படுத்தினான்.

Verse 33

तस्या अज्ञातमात्रेण ससार्थेन समं गतः । गते तस्मिन्महाभागे कृकले पुण्यकर्मणि

அவள் அறிந்தவுடனே அவன் வணிகக் கூட்டத்துடன் சேர்ந்து புறப்பட்டான். அந்த மகாபாக்யன், புண்ணியகர்மன் கிருகலன் சென்றபின்—

Verse 34

देवकर्मसुवेलायां काले पुण्ये शुभानना । नैव पश्यति भर्तारं कृकलं निजमंदिरे

தெய்வச் சடங்குகளுக்கான நன்னேரத்தில், புனிதமான புண்ணியக் காலத்தில், அந்த அழகிய முகத்தாள் தன் இல்லத்தில் கணவன் கிருகலனை காணவில்லை।

Verse 35

समुत्थाय त्वरायुक्ता रुदमाना सुदुःखिता । वयस्यान्पृच्छते भर्तुर्दुःखशोकाधिपीडिता

அவள் அவசரமாக எழுந்து, அழுதபடியே மிகுந்த துயருற்றாள்; துக்கமும் சோகமும் வாட்ட, கணவனைப் பற்றி தோழியரிடம் கேட்டாள்।

Verse 36

युष्माभिर्वा महाभागा दृष्टोऽसौ कृकलो मम । प्राणेश्वरो गतः क्वापि भवंतो मम बांधवाः

ஓ மகாபாக்யர்களே! என் அந்த கிருகலனை நீங்கள் பார்த்தீர்களா? என் பிராணேஸ்வரன் எங்கோ சென்றுவிட்டான்; நீங்கள் என் உறவினர்கள் அல்லவா?

Verse 37

यदि दृष्टो महाभागाः कृकलो मम सांप्रतम् । भर्तारं पुण्यकर्तारं सर्वज्ञं सत्यपंडितम्

ஓ மகாபாக்யர்களே, நீங்கள் இப்பொழுதே என் கிருகலனை—என் கணவனை—கண்டிருந்தால், அவர் புண்ணியகர்மன், அனைத்தறிவன், சத்தியப் பண்டிதன்.

Verse 38

कथयंतु महात्मानं यदि दृष्टो महामतिः । तस्यास्तद्भाषितं श्रुत्वा तामूचुस्ते महामतिम्

“அந்த மகாத்மாவைப் பற்றி சொல்லுங்கள்—மிகுந்த ஞானமுடையவர் காணப்பட்டாரா?” அவள் சொற்களை கேட்ட அவர்கள் அந்த மிகுந்த அறிவுடைய பெண்ணிடம் பேசினர்।

Verse 39

धर्मयात्राप्रसंगेन नाथस्ते कृकलः शुभे । तीर्थयात्रां चकारासौ कस्माच्छोचसि सुव्रते

அருள்மிகு பெண்ணே! தர்மயாத்திரை காரணமாக உன் நாதன் க்ருகலன் தீர்த்தயாத்திரை செய்தான். நல்விரதையாய், நீ ஏன் வருந்துகிறாய்?

Verse 40

साधयित्वा महातीर्थं पुनरेष्यति शोभने । एवमाश्वासिता सा च पुरुषैराप्तकारिभिः

“அழகியவளே! மகாதீர்த்தக் கடமையை நிறைவேற்றி அவர் மீண்டும் வருவார்.” இவ்வாறு நம்பத்தகுந்த நலம்செய்யும் ஆடவர்கள் அவளை ஆறுதல் கூறினர்।

Verse 41

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित । एकचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானத்தில் “சுகலா சரிதம்” எனும் நாற்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 42

यावदायाति मे भर्त्ता भूमौ स्वप्स्यामि संस्तरे । घृतं तैलं न भोक्ष्येऽहं दधिक्षीरं तथैव च

என் கணவர் திரும்பி வரும் வரை நான் தரையில் எளிய பாயில் உறங்குவேன். நெய், எண்ணெய் உண்ணமாட்டேன்; தயிரும் பாலும் கூட அருந்தமாட்டேன்।

Verse 43

लवणं च परित्यक्तं तथा तांबूलमेव च । मधुरं च तथा राजंस्त्यक्तं गुडादिकं तथा

உப்பும் கைவிடப்பட்டது; அதுபோல தாம்பூலமும். அரசே, இனிப்புப் பொருள்களும்—வெல்லம் முதலியவையும் சேர்த்து—விடப்பட்டன.

Verse 44

एकाहारा निराहारा तावत्स्थास्ये न संशयः । यावच्चागमनं भर्तुः पुनरेव भविष्यति

நான் நாளில் ஒருமுறை உண்பதாயினும், முற்றிலும் நிராஹாரமாயினும்—ஐயமின்றி—என் கணவர் மீண்டும் வரும்வரை அப்படியே இருப்பேன்.

Verse 45

एवं दुःखान्विता भूत्वा एकवेणीधरा पुनः । एककंचुकसंवीता मलिना च बभूव सा

இவ்வாறு துயரால் நிறைந்து, அவள் மீண்டும் ஒரே பின்னலை அணிந்தாள். ஒரே ஆடையால் மூடப்பட்டு, அவள் மாசடைந்து சீர்குலைந்தாள்.

Verse 46

मलिनेनापि वस्त्रेण एकेनैव स्थिता पुनः । हाहाकारं प्रमुंचंती निःश्वसंती सुदुःखिता

அவள் மீண்டும் ஒரே, மாசடைந்ததாயினும், ஆடையுடன் நின்றாள். அலறி அழுது, பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டே, மிகுந்த துயரில் ஆழ்ந்தாள்.

Verse 47

वियोगानलसंदग्धा कृष्णांगी मलधारिणी । एवं दुःखसमाचारा सुकृशा विह्वला तदा

பிரிவெனும் தீயால் சுடப்பட்டதால் அவளது அங்கங்கள் கருமை கொண்டன; மாசால் மூடப்பட்டு அலங்கோலமாயிருந்தாள். இவ்வாறு துயர வாழ்வில் இருந்து, அவள் மிகக் குன்றி அந்நேரம் முற்றிலும் கலங்கினாள்.

Verse 48

रोदमाना दिवारात्रौ निद्रा लेभे न वै निशि । क्षुधां न विंदते राजन्दुःखेन विदलीकृता

அவள் பகலும் இரவும் அழுதுகொண்டே இருந்தாள்; இரவில் அவளுக்கு சிறிதும் உறக்கம் வரவில்லை. அரசே, துயரால் நொறுங்கி அவளுக்கு பசியும் தோன்றவில்லை.

Verse 49

अथ सख्यः समायाताः पप्रच्छुः सुकलां तदा । सुकले चारुसर्वांगि कस्माद्रोदिषि संप्रति

அப்போது அவளுடைய தோழியர் கூடிவந்து சுகலாவை கேட்டனர்— “ஓ சுகலா, அழகிய அங்கங்களையுடையவளே, இப்போது ஏன் அழுகிறாய்?”

Verse 50

ततस्त्वं कारणं ब्रूहि दुःखस्यास्य वरानने । सुकलोवाच । स मां त्यक्त्वा गतो भर्ता धर्मार्थं धर्मतत्परः

“அப்படியானால், அழகிய முகத்தையுடையவளே, இந்தத் துயரத்தின் காரணத்தைச் சொல்.” சுகலா கூறினாள்— “தர்மத்தில் ஈடுபட்ட என் கணவர் தர்மத்திற்காக என்னை விட்டுச் சென்றார்.”

Verse 51

तीर्थयात्राप्रसंगेन अटते मेदिनीं ततः । मां त्यक्त्वा स गतः स्वामी निर्दोषां पापवर्जिताम्

தீர்த்தயாத்திரை என்ற பெயரில் அவன் பூமியெங்கும் அலைந்தான்; பாவமற்ற நிர்தோஷியான என்னை விட்டுவிட்டு என் கணவர் சென்றுவிட்டார்.

Verse 52

अहं साध्वी समाचारा सदा पुण्या पतिव्रता । मां त्यक्त्वा स गतो भर्ता तीर्थ साधनतत्परः

நான் சாத்வி, நல்லொழுக்கமுடையவள், எப்போதும் புண்ணியமிக்கவள், பதிவிரதை; ஆயினும் தீர்த்தசாதனத்தில் ஈடுபட்ட என் கணவர் என்னை விட்டுச் சென்றார்.

Verse 53

तेनाहं दुःखिता सख्यो वियोगेनाति पीडिता । जीवनाशो वरं श्रेष्ठो वरं वै विषभक्षणम्

ஓ தோழிகளே! அதனால் நான் துயருற்றிருக்கிறேன்; பிரிவால் மிகவும் வருந்துகிறேன். உயிரை விடுவதே சிறந்தது; நஞ்சை உண்பதும் மேலானது.

Verse 54

वरमग्निप्रवेशश्च वरं कायविनाशनम् । नारीं प्रियां परित्यज्य भर्ता याति सुनिष्ठुरः

தீயில் புகுவது மேல்; உடலை அழித்துக்கொள்வதும் மேல். ஆனால், கல்நெஞ்சம் கொண்ட கணவன் தன் அன்பு மனைவியைக் கைவிட்டுச் செல்வது கொடுமையானது.

Verse 55

भर्तृत्यागो वरं नैव प्राणत्यागो वरं सखि । वियोगं न समर्थाहं सहितुं नित्यदारुणम्

ஓ தோழி! கணவனைக் கைவிடுவது ஒருபோதும் சிறந்ததல்ல; உயிரை விடுவதே மேல். எப்போதும் கொடுமையான இந்தப் பிரிவைத் தாங்கிக்கொள்ள எனக்குச் சக்தியில்லை.

Verse 56

तेनाहं दुःखिता सख्यो वियोगेनापि नित्यशः । सख्य ऊचुः । तीर्थयात्रां गतो भर्ता पुनरेष्यति ते पतिः

"அதனால் ஓ தோழிகளே! நான் பிரிவால் எப்போதும் துயருற்றிருக்கிறேன்." தோழிகள் கூறினர்: "உன் கணவன் தீர்த்த யாத்திரை சென்றுள்ளார்; உன் தலைவர் மீண்டும் வருவார்."

Verse 57

वृथा शोषयसे कायं वृथाशोकं करोषि वै । वृथा त्वं तप्यसे बाले वृथा भोगान्परित्यजेः

நீ வீணாக உடலை வருத்துகிறாய்; வீணாகத் துயரம் கொள்கிறாய். ஓ பெண்ணே! நீ வீணாகத் தவிக்கிறாய்; வீணாக இன்பங்களைத் துறக்கிறாய்.

Verse 58

पिबस्व पानं भुंक्ष्व त्वं स्वप्रदत्तं हि पूर्वकम् । कस्य भर्ता सुताः कस्य कस्य स्वजनबांधवाः

பானத்தை அருந்தி, உணவை உண்டு—முன்பு நீயே அளித்ததையே. யாருடைய கணவன் யாருக்கு? யாருடைய மகன்கள் யாருக்கு? சொந்த மக்கள், உறவினர் யாருக்கு?

Verse 59

कः कस्य नास्ति संसारे संबंधः केन चैव हि । भक्ष्यते भुज्यते बाले संसारस्य हि तत्फलम्

இந்த உலகில் யார் யாருடன் தொடர்பற்றவர்—எப்படி? ஓ குழந்தையே, ஒருவர் உண்ணப்படுகிறார், ஒருவர் உண்ணுகிறார்; இதுவே உலக வாழ்வின் பலன்.

Verse 60

मृते प्राणिनि कोऽश्नाति को हि पश्यति तत्फलम् । पीयते भुज्यते बाले एतत्संसारतः फलम्

ஒரு உயிர் இறந்தபின் அவனுக்காக யார் உண்ணுவர்? அவன் செய்ததின் பலனை யார் காண்பார்? ஓ அன்பே, இவ்வுலகில் ‘அருந்தப்படுவதும்’ ‘உண்ணப்படுவதும்’ தன் கர்மபலமே.

Verse 61

सुकलोवाच । भवतीभिः प्रयुक्तं यत्तन्न स्याद्वेदसंमतम् । यातु भर्तुः पृथग्भूता तिष्ठत्येका सदैव हि

சுகலா கூறினாள்—நீங்கள் செய்த நடைமுறை வேதசம்மதமல்ல. அவள் கணவரிடமிருந்து பிரிந்து போகட்டும்; என்றும் தனியாகவே இருக்கட்டும்.

Verse 62

पापभूता भवेन्नारी तां न मन्यंति सज्जनाः । भर्तुः सार्धं सदा सख्यो दृष्टो वेदेषु सर्वदा

பெண் (இவ்வாறு) பாவமயமானவளாகிறாள்; சான்றோர் அவளை மதிக்கார். ஏனெனில் வேதங்களில் எப்போதும்—அவள் கணவருடன் சखीபாவத்தில் இணைந்து இருக்க வேண்டும் என்று காணப்படுகிறது.

Verse 63

संबंधः पुण्यसंसर्गाज्जायते नात्र संशयः । नारीणां च सदा तीर्थं भर्ता शास्त्रेषु पठ्यते

புண்ணியச் சங்கமத்தாலே உறவு பிறக்கிறது—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் சாஸ்திரங்களில், பெண்களுக்கு கணவரே எப்போதும் தீர்த்தமாகக் கூறப்படுகிறார்.

Verse 64

तमेवावाहयेन्नित्यं वाचा कायेन कर्मभिः । मनसा पूजयेन्नित्यं भावसत्येन तत्परा

அவரையே நித்தம் வாக்கால், உடலால், செயல்களால் ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும். மனத்தாலும் நித்தம், உள்ளத்தின் உண்மைபாவத்துடன், அவரில் பராயணமாய் வழிபட வேண்டும்.

Verse 65

भर्तुः पार्श्वं महातीर्थं दक्षिणांगं सदैव हि । तमाश्रित्य यदा नारी गृहस्था परिवर्त्तयेत्

கணவரின் பக்கமே மகாதீர்த்தம்—குறிப்பாக அவரது வலப்பக்கம் எப்போதும். இல்லறத்தில் நிலைத்த பெண் அதனைச் சார்ந்து (அருகில் இருந்து) ஒழுகும்போது…

Verse 66

यजते दानपुण्यैश्च तस्य दानस्य यत्फलम् । वाराणस्यां च गंगायां यत्फलं न च पुष्करे

யாகமும் தானப் புண்ணியமும் தரும் பலன்—அந்த தானத்தின் அதே பலன் வாராணசியில் கங்கைக் கரையில் கிடைக்கும்; புஷ்கரத்தில் (கூட) இல்லை.

Verse 67

द्वारकायां न चावन्त्यां केदारे शशिभूषणे । लभते नैव सा नारी यजमाना सदा किल

த்வாரகையிலும் அல்ல, அவந்தியிலும் அல்ல, கேதாரத்திலும் அல்ல, சசிபூஷணத்திலும் அல்ல—என்று கூறப்படுகிறது; எப்போதும் யாகம் செய்தாலும் அந்தப் பெண் (விரும்பிய) பலனை அடையாள்.

Verse 68

तादृशं फलमेवं सा न प्राप्नोति कदा सखि । सुमुखं पुत्रसौभाग्यं स्नानं दानं च भूषणम्

தோழியே, அவள் அத்தகைய பலனை எப்போதும் அடையாள்—இனிய முகச்சாயலும் இல்லை, புத்ர-சௌபாக்கியமும் இல்லை, ஸ்நானம்-தானம் தரும் புண்ணியமும் இல்லை, அணிகலன் பெறும் பேறும் இல்லை।

Verse 69

वस्त्रालंकारसौभाग्यं रूपं तेजः फलं सदा । यशः कीर्तिमवाप्नोति गुणं च वरवर्णिनी

அழகிய நிறமுடையவளே, அவள் எப்போதும் சிறந்த ஆடை, அணிகலன், சௌபாக்கியம், அழகு, ஒளி ஆகியவற்றின் பலனை அடைகிறாள்; மேலும் யசஸ், கீர்த்தி, நற்குணங்களையும் பெறுகிறாள்।

Verse 70

भर्तुः प्रसादात्सर्वं च लभते नात्र संशयः । विद्यमाने यदा कांते अन्यं धर्मं करोति या

கணவனின் அருளால் அவள் அனைத்தையும் பெறுகிறாள்—இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் அன்புக் கணவன் உயிருடன் இருக்கும்போதே, எந்தப் பெண் வேறு ‘தர்மம்’ (பரபுருஷ ஆசை/நம்பிக்கைத்துரோகம்) மேற்கொள்கிறாளோ…

Verse 71

निष्फलं जायते तस्याः पुंश्चली परिकथ्यते । नारीणां यौवनं रूपमवतारं स्मृतं ध्रुवम्

அவளுக்கெல்லாம் பலனற்றதாகிவிடும்; அவள் ‘புஞ்சலி’ எனக் கூறப்படுகிறாள். பெண்களின் யௌவனமும் அழகும் நிச்சயமாக நிலையற்றது—ஒரு கணநேர அவதாரம் போல—என்று நினைவில் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 72

एकस्यापि हि भर्तुश्च तस्यार्थे भूमिमंडले । सुपुत्रा सुयशा नारी परिकथ्येत वै सदा

இந்த பூமிமண்டலத்தில் ஒரே கணவனுக்காகவேனும், நல்ல புதல்வரும் நல்ல புகழும் உடைய பெண் எப்போதும் முன்மாதிரியாகப் போற்றிப் பேசப்பட வேண்டும்।

Verse 73

तुष्टे भर्तरि संसारे दृश्या नारी न संशयः । पतिहीना भवेन्नारी भवेत्सा भूमिमंडले

கணவன் திருப்தியாயிருந்தால் இவ்வுலகில் பெண் நிச்சயமாக மதிப்புக்குரியவளாகக் கருதப்படுகிறாள். ஆனால் கணவனை இழந்த பெண் பூமித்தளத்தில் வீழ்த்தப்பட்டவள்போல் ஆகிறாள்.

Verse 74

कुतस्तस्याः सुखं रूपं यशः कीर्तिः सुता भुवि । सुदौर्भाग्यं महद्दुःखं संसारे परिभुज्यते

அவளுக்கு இப்பூமியில் இன்பம், அழகு, புகழ், கீர்த்தி அல்லது மகள்—இவை எங்கிருந்து கிடைக்கும்? உலக வாழ்வில் அவள் கடும் துரதிர்ஷ்டமும் பெருந்துயரமும் அனுபவிக்கிறாள்.

Verse 75

पापभागा भवेत्सा च दुःखाचारा सदैव हि । तुष्टे भर्तरि तस्यास्तु तुष्टाः सर्वाश्च देवताः

அவள் பாவத்தில் பங்குடையவளாகி எப்போதும் துயரமிகு நடத்தையில் வாழ்கிறாள். ஆனால் அவளுடைய கணவன் மகிழ்ந்தால் எல்லாத் தேவர்களும் அவள்மேல் மகிழ்வர்.

Verse 76

तुष्टे भर्तरि तुष्यंति ऋषयो देवमानवाः । भर्ता नाथो गुरुर्भर्ता देवता दैवतैः सह

கணவன் திருப்தியாயிருந்தால் ரிஷிகள், தேவர்கள், மனிதர்கள் அனைவரும் திருப்தியடைகிறார்கள். கணவனே நாதன், கணவனே குரு; கணவன் எல்லாத் தேவர்களுடனும் கூடிய தெய்வமே.

Verse 77

भर्ता तीर्थश्च पुण्यश्च नारीणां नृपनंदन । शृंगारं भूषणं रूपं वर्णं सौगंधमेव च

அரசகுமாரனே! பெண்களுக்கு கணவனே தீர்த்தம், கணவனே புண்ணியம், கணவனே புனிதம்; அவனே அவர்களின் அலங்காரம், ஆபரணம், அழகு, நிறம், மணமும் ஆகின்றான்.

Verse 78

कृत्वा सा तिष्ठते नित्यं वर्जयित्वा सुपर्वसु । शृंगारैर्भूषणैः सा तु शुशुभे सा यदा पतिः

இவ்வாறு செய்து அவள் எப்போதும் நிலைத்திருந்தாள்; சுபப் பண்டிகை நாட்களில் (அலங்காரத்தை) விலக்கினாள். ஆனால் கணவர் அருகில் இருந்தபோது அவள் அலங்காரமும் ஆபரணங்களும் கொண்டு மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்ந்தாள்।

Verse 79

पत्याविना भवत्येवं क्षीरं सर्पमुखे यथा । भर्तुरर्थे महाभागा सुव्रता चारुमंगला

கணவர் இல்லாமல் பெண்ணின் நிலை பாம்பின் வாயில் வைக்கப்பட்ட பால்போல் ஆகும். கணவரின் நலனுக்காக அந்த மகாபாக்கியவதி—நல்ல விரதமுடையவள், மங்களச் சிறப்புடையவள்—இவ்வாறு நடக்கிறாள்।

Verse 80

गते भर्तरि या नारी शृंगारं कुरुते यदि । रूपं वर्णं च तत्सर्वं शवरूपेण जायते

கணவர் மறைந்த பின் (மரணத்திற்குப் பின்) ஒரு பெண் அலங்காரம் செய்தால், அவளுடைய அழகும் நிறமும் அனைத்தும் சவத்தின் வடிவமாக மாறிவிடும்।

Verse 81

वदंति भूतले लोकाः पुंश्चलीयं न संशयः । तस्माद्भर्तुर्वियुक्ता या नार्याः शृणुत भूतले

பூமியில் உள்ள மக்கள் சந்தேகமின்றி அவளை ‘புஞ்சலி’ (ஒழுக்கமற்றவள்) என்று கூறுகின்றனர். ஆகையால், பூமியில் கணவரிடமிருந்து பிரிந்த பெண்களைப் பற்றிக் கேளுங்கள்।

Verse 82

इच्छंत्या वै महासौख्यं भवितव्यं कदाचन । सुजायायाः परो धर्मो भर्ता शास्त्रेषु गीयते

எப்போதாவது பேரின்பத்தை விரும்பும் பெண்ணுக்கு, சாஸ்திரங்கள் கூறுவது: சுஜாயை (நற்குணமுடைய மனைவி) என்பவளின் உயர்ந்த தர்மம் கணவரே ஆகும்।

Verse 83

तस्माद्वै शाश्वतो धर्मो न त्याज्यो भार्यया किल । एवं धर्मं विजानामि कथं भर्ता परित्यजेत्

ஆகையால் இந்த நித்திய தர்மத்தை மனைவி ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது. தர்மம் இவ்வாறு என அறிந்த கணவன், மனைவியை எவ்வாறு கைவிடுவான்?

Verse 84

इत्यर्थे श्रूयते सख्य इतिहासः पुरातनः । सुदेवायाश्च चरितं सुपुण्यं पापनाशनम्

இவ்வர்த்தத்தில், தோழியே, ஒரு பழமையான இதிகாசம் கேட்கப்படுகிறது—சுதேவையின் மிகப் புண்ணியமான சரிதம், பாவங்களை அழிப்பது.