Adhyaya 40

Verse 1

वेन उवाच । नित्यदानफलं देव त्वत्तः पूर्वं मया श्रुतम् । नैमित्तिकस्य दानस्य दत्तस्यापि हि यत्फलम्

வேனன் கூறினான்—தேவா! நித்திய தானத்தின் பலனை முன்பு உம்மிடமிருந்து கேட்டேன். இப்போது குறிப்பிட்ட சந்தர்ப்பத்தில் அளிக்கப்படும் நைமித்திக தானத்தின் பலன் என்ன?

Verse 2

तत्फलं मे समाचक्ष्व त्वत्प्रसादात्प्रयत्नतः । महातृप्तिं न गच्छामि श्रोतुं श्रद्धा प्रवर्तते

அதன் பலனை எனக்கு முழுமையாக உரையுங்கள்—உமது அருளால், முயற்சியுடன். கேட்கும் என் பக்தி மேலும் வளர்கிறது; எனக்கு இன்னும் நிறைவு இல்லை.

Verse 3

विष्णुरुवाच । नैमित्तिकं प्रवक्ष्यामि दानमेव नृपोत्तम । महापर्वणि संप्राप्ते येन दानानि श्रद्धया

விஷ்ணு கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! நைமித்திக தானத்தை நான் விளக்குகிறேன்—மகாபர்வம் வந்தபோது பக்தியுடன் தானங்கள் அளிக்கப்படுவதுதான் அது.

Verse 4

सत्पात्रेभ्यः प्रदत्तानि तस्य पुण्यफलं शृणु । गजं रथं प्रदत्ते यो ह्यश्वं चापि नृपोत्तम

தகுதியானவர்களுக்கு அளித்த தானங்களின் புண்ணியப் பயனை கேள். அரசர்களில் சிறந்தவனே! யானை, ரதம், குதிரை ஆகியவற்றையும் தானமாக அளிப்பவன் பெரும் புண்ணியம் பெறுவான்.

Verse 5

स च भृत्यैस्तु संयुक्तः पुण्यदेशे नृपोत्तमः । जायते हि महाराज मत्प्रसादान्न संशयः

அந்த நృபோத்தமன் தன் பணியாளர்களுடன் கூடி புண்ணிய தேசத்தில் பிறப்பான். மகாராஜனே! இது என் அருளால் தான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 6

राजा भवति धर्मात्मा ज्ञानवान्बलवान्सुधीः । अजेयः सर्वभूतानां महातेजाः प्रजायते

அவன் தர்மாத்மா, ஞானி, வலிமைமிக்கவன், உண்மையான புத்திமான் ஆகிய அரசனாகிறான். எல்லா உயிர்களாலும் வெல்ல முடியாதவனாய், மகத்தான தேஜஸுடன் பிறக்கிறான்.

Verse 7

महापर्वणि संप्राप्ते भूमिदानं ददाति यः । गोदानं वा महाराज सर्वभोगपतिर्भवेत्

மகாராஜனே! மகாபர்வம் வந்தபோது நிலதானம் அளிப்பவன், அல்லது கோதானம் செய்தாலும், எல்லாப் போகங்களின் அதிபதியாகப் பெரும் செல்வம் பெறுவான்.

Verse 8

ब्राह्मणाय सुपुण्याय दानं दद्यात्प्रयत्नतः । महादानानि यो दद्यात्तीर्थे पर्वणि पात्रवित्

மிகப் புண்ணியமிக்க பிராமணருக்கு முயற்சியுடன் தானம் அளிக்க வேண்டும். பெறுபவரின் தகுதியை அறிந்து தீர்த்தத்தில் மற்றும் பர்வ நாட்களில் மகாதானம் அளிப்பவன் பெரும் புண்ணியம் அடைவான்.

Verse 9

तेषां चिह्नं प्रवक्ष्यामि भूपतित्वं प्रजायते । तीर्थे पर्वणि संप्राप्ते गुप्तदानं ददाति यः

அவர்களின் அடையாளத்தை நான் உரைக்கிறேன்; அதனால் அரசாட்சி உண்டாகும். தீர்த்தத்தில் புனிதப் பண்டிகைக் காலத்தில் வந்து யார் மறைவாக தானம் செய்கிறாரோ, அவர் (அரசுரிமை) பெறுவார்.

Verse 10

निधीनामाशुसंप्राप्तिरक्षरा परिजायते । महापर्वणि संप्राप्ते तीर्थेषु ब्राह्मणाय च

செல்வ நிதிகள் விரைவில் உறுதியாகக் கிடைக்கும்—மகாபர்வ காலத்தில் சிறப்பாக—தீர்த்தங்களில் செய்யும் புண்ணியச் செயலாலும், பிராமணருக்கு தானம்/மரியாதை செய்வதாலும்.

Verse 11

सुचैलं च महादानं कांचनेन समन्वितम् । पुण्यं फलं प्रवक्ष्यामि तस्य दानस्य भूपते

நல்ல ஆடைகளும் பொன்னும் சேர்ந்த மகாதானத்தின்—ஓ அரசே—அந்த தானத்தின் புண்ணியப் பயனை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 12

जायंते बहवः पुत्राः सुगुणा वेदपारगाः । आयुष्मंतः प्रजावंतो यशः पुण्यसमन्विताः

பல புதல்வர்கள் பிறப்பர்—நற்குணமுடையோர், வேதங்களில் தேர்ந்தோர். அவர்கள் நீண்ட ஆயுளும், சந்ததிச் செழிப்பும், புகழும் புண்ணியமும் உடையவர்களாவர்.

Verse 13

विपुलाश्चैव जायंते स्फीता लक्ष्मीर्महामते । सौख्यं च लभते पुण्यं धर्मवान्परिजायते

மேலும் நிச்சயமாகப் பெரும் பயன்கள் உண்டாகும்; ஓ மஹாமதே, லக்ஷ்மி செழித்து வளரும். இன்பமும் புண்ணியமும் கிடைக்கும்; தர்மமுள்ள (சந்ததி) பிறக்கும்.

Verse 14

महापर्वणि संप्राप्ते तीर्थे गत्वा प्रयत्नतः । कपिलां कांचनीं दद्याद्ब्राह्मणाय महात्मने

மகாபர்வ நாள் வந்தபோது முயற்சியுடன் தீர்த்தத்திற்குச் சென்று, மகாத்மையான பிராமணருக்கு பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கபிலா பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 15

तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि दानस्य च महामते । कपिलादो महाराज सर्वसौख्यान्प्रभुंजति

ஓ மகாமதி! அந்தத் தானத்தின் புண்ணியத்தை நான் கூறுகிறேன். ஓ அரசே, கபிலா பசு தானம் செய்தால் எல்லா வகை இன்பங்களையும் அனுபவிப்பான்।

Verse 16

यावद्ब्रह्मा प्रजीवेत्स तावत्तिष्ठति तत्र सः । महापर्वणि संप्राप्ते अलंकृत्य च गां तदा

பிரம்மா உயிருடன் இருக்கும் வரை அவன் அங்கே தங்கியிருப்பான். மகாபர்வம் வந்தபோது அந்த நேரத்தில் பசுவை அலங்கரிப்பார்கள்।

Verse 17

कांचनेनापि संयुक्तां वस्त्रालंकारभूषणैः । तस्य दानस्य राजेंद्र फलभोगं वदाम्यहम्

பொன், ஆடைகள், அலங்காரங்கள், ஆபரணங்களுடன் கூடிய அந்தத் தானத்தின் பலன்-அனுபவத்தை, ஓ ராஜேந்திரா, நான் இப்போது கூறுகிறேன்।

Verse 18

विपुला जायते लक्ष्मीर्दानभोगसमाकुला । सर्वविद्यापतिर्भूत्वा विष्णुभक्तो भवेत्किल

தானமும் நற்கருமப் பயனான அனுபவமும் உடனான பெரும் லக்ஷ்மி உண்டாகும்; எல்லா கல்விகளுக்கும் அதிபதியாகி, நிச்சயமாக விஷ்ணு பக்தனாவான்।

Verse 19

विष्णुलोके वसेन्मर्त्यो यावत्तिष्ठति मेदिनी । तीर्थं गत्वा तु यो दद्याद्ब्राह्मणाय विभूषणम्

யார் தீர்த்தத்திற்குச் சென்று பிராமணருக்கு ஆபரணம் தானம் செய்கிறாரோ, பூமி நிலைக்கும் காலமெல்லாம் அவர் விஷ்ணுலோகத்தில் வாசம் செய்வார்।

Verse 20

भुक्त्वा तु विपुलान्भोगानिन्द्रेण क्रीडते सह । महापर्वणि संप्राप्ते वस्त्रं च द्विजपुंगवे

மிகுந்த போகங்களை அனுபவித்து அவர் இந்திரனுடன் சேர்ந்து விளையாடுவார். மகாபர்வம் வந்தபோது சிறந்த பிராமணருக்கு ஆடை தானம் செய்வார்।

Verse 21

दत्त्वान्नं भूमिसंयुक्तं पात्रे श्रद्धासमन्वितः । मोदते स तु वैकुंठे विष्णुतुल्यपराक्रमः

நம்பிக்கையுடன் தகுதியானவருக்கு நிலத்துடன் கூடிய அன்னதானம் செய்தால், விஷ்ணுவுக்கு ஒப்பான வீரத்துடன் அவர் வைகுண்டத்தில் மகிழ்வார்।

Verse 22

सवस्त्रं कांचनं दत्त्वा द्विजाय परिशांतये । स्वेच्छया अग्निसदृशो वैकुंठे स वसेत्सुखी

பிராமணரின் முழு திருப்திக்காக ஆடைகளுடன் பொன்னையும் தானம் செய்தால், அவர் விருப்பம்போல் அக்னியைப் போன்ற ஒளியுடன் வைகுண்டத்தில் இன்பமாக வாழ்வார்।

Verse 23

सुवर्णस्य सुकुंभं च घृतेन परिपूरयेत् । पिधानं रौप्यं कर्तव्यं वस्त्रहारैरलंकृतम्

நல்ல பொற்கலசத்தை நெய்யால் நிரப்ப வேண்டும். அதன் மூடி வெள்ளியால் செய்யப்பட வேண்டும்; ஆடைகளும் மாலைகளும் கொண்டு அலங்கரிக்க வேண்டும்।

Verse 24

पुष्पमालान्वितं कुर्याद्ब्रह्मसूत्रेण शोभितम् । प्रतिष्ठितं वेदमंत्रैस्तं संपूज्य महामते

மலர்மாலையால் அலங்கரித்து, புனித பிரம்மசூத்திரத்தால் அழகுபடுத்தி, வேத மந்திரங்களால் பிரதிஷ்டை செய்து, ஹே மகாமதே, அதனை முறையாக முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 25

उपचारैः पवित्रैश्च षोडशैः परिपूजयेत् । स्वलंकृत्य ततो दद्याद्ब्राह्मणाय महात्मने

புனிதமான பதினாறு உபசாரங்களால் முறையாக முழுப் பூஜை செய்து, பின்னர் அதை அலங்கரித்து மகாத்மையான பிராமணருக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 26

षोडशैव ततो गावः सवस्त्राः कांस्यदोहनाः । कुंभयुक्ताश्च चत्वारो दक्षिणां च सकांचनाम्

பின்னர் பதினாறு பசுக்கள்—ஆடைகளுடன், வெண்கலப் பால் கறக்கும் பாத்திரங்களுடன்—மேலும் நான்கு கும்பங்கள், தங்கம் சேர்ந்த தக்ஷிணையும் வழங்க வேண்டும்।

Verse 27

तथा द्वादशका गावो वस्त्रालंकारभूषणाः । पृथग्भूताय विप्राय दातव्या नात्र संशयः

அதேபோல் பன்னிரண்டு பசுக்கள்—ஆடைகள், அலங்காரங்கள், ஆபரணங்களுடன்—நியமிக்கப்பட்ட (தனியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட) பிராமணருக்கு அளிக்க வேண்டும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 28

एवमादीनि दानानि अन्यानि नृपनंदन । तीर्थकालं सुसंप्राप्य विप्रावसथमेव च

ஹே அரசகுமாரா, இவ்வகையான பிற தானங்களையும்—தீர்த்தத்தின் உரிய காலத்தைச் சரியாகப் பெற்றபின்—மேலும் பிராமணரின் வாசஸ்தலத்திலும் வழங்க வேண்டும்।

Verse 29

श्रद्धाभावेन दातव्यं बहुपुण्यकरं भवेत् । विष्णुरुवाच । विष्णुमुद्दिश्य यद्दानं कामनापरिकल्पितम्

श्रद्धையுடன் தானம் அளிக்க வேண்டும்; அது மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிக்கும். விஷ்ணு கூறினார்—விஷ்ணுவை நினைத்து, பலன் வேண்டி எண்ணி அளிக்கும் தானமாயினும்…

Verse 30

तस्य दानस्य भावेन भावनापरिभावितः । तादृक्फलं समश्नाति मानुषो नात्र संशयः

அந்த தானத்தின் உள்ளார்ந்த நோக்கத்தாலும் அதே தியானத்தாலும் நிறைந்தவன், மனிதன் அதற்கேற்ற பலனை உறுதியாக அனுபவிப்பான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 31

अभ्युदयं प्रवक्ष्यामि यज्ञादिषु प्रवर्तते । तेन दानेन तस्यापि श्रद्धया च द्विजोत्तम

யாகம் முதலான புனிதச் செயல்களில் நடைமுறையிலுள்ள ‘அப்யுதய’ எனும் விதியை நான் விளக்குகிறேன். அந்த தானத்தாலும், மேலும் श्रद्धையாலும், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, (பலன் கிடைக்கும்).

Verse 32

प्रज्ञावृद्धिं समाप्नोति न च दुःखं प्रविंदति । भोगान्भुनक्ति धर्मात्मा जीवमानस्तु सांप्रतम्

அவன் ஞானவளர்ச்சியை அடைகிறான்; துயரத்தைச் சந்திப்பதில்லை. தர்மாத்மன் இவ்வாழ்விலேயே உரிய இன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 33

ऐंद्रांस्तु भुंक्ते भोगान्स दाता दिव्यां गतिं गतः । स्वकुलं नयते स्वर्गं कल्पानां च सहस्रकम्

அந்த தானவான் இந்திரனுக்கு ஒப்பான இன்பங்களை அனுபவித்து, தெய்வீக நிலையை அடைகிறான்; மேலும் தன் குலத்தையும் ஆயிரம் கல்பங்கள் வரை ஸ்வர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறான்.

Verse 34

एवमाभ्युदयं प्रोक्तं प्राप्तं तेषु वदाम्यहम् । कायस्य च क्षयं ज्ञात्वा जरया परिपीडितः

இவ்வாறு அவர்களுக்குக் கிடைத்த செல்வோன்னதியை நான் உரைத்தேன். இனி அதன் பின் நிகழ்ந்ததைச் சொல்கிறேன்—உடலின் சிதைவை அறிந்து, முதுமையால் வாடி அவன் கலங்கினான்.

Verse 35

दानं तेन प्रदातव्यमाशां कस्य न कारयेत् । मृते च मयि मे पुत्रा अन्ये स्वजनबांधवाः

ஆகையால் அவன் தானம் செய்ய வேண்டும்—யார் பிறரின் உள்ளத்தில் நம்பிக்கையை எழுப்பமாட்டார்? நான் இறந்தபின் என் மகன்களும் மற்ற உறவினரும் இருப்பார்கள்.

Verse 36

कथमेते भविष्यंति मां विना सुहृदो मम । तेषां मोहात्प्रमुग्धो वै न ददाति स किंचन

“என்னை இன்றி என் அன்புச் சுஹ்ருதர்கள் எப்படி வாழ்வார்கள்?” என்று அவர்கள்மீது மோகத்தில் மயங்கி, அவன் எதையும் தானமாக அளிக்கவில்லை.

Verse 37

मृत्युं प्रयाति मोहात्मा रुदंति मित्रबांधवाः । दुःखेन पीडिताः सर्वे मायामोहेन पीडिताः

மோகத்தில் மூழ்கிய உயிர் மரணத்தை அடைகிறது; நண்பரும் உறவினரும் அழுகின்றனர். அனைவரும் துயரால் வாடுகின்றனர்—மாயையால் எழும் மோகத்தால் துன்புறுகின்றனர்.

Verse 38

संकल्पयंति दानानि मोक्षं वै चिंतयंति च । तस्मिन्मृते महाराज मायामोहे गते सति

அவர்கள் தானங்களைச் செய்யத் தீர்மானிக்கிறார்கள்; மோட்சத்தையும் சிந்திக்கிறார்கள். ஆனால், ஓ மகாராஜா, அவர் இறந்தபின் மாயையின் மோகமெழும்போது,

Verse 39

विस्मरंति च दानानि लोभात्मानो ददंति न । योऽसौ मृतो महाराज यमपंथं सुदुःखितः

பேராசை கொண்டோர் தானதர்மத்தை மறந்து தானம் செய்யார். அத்தகையவன், ஓ மகாராஜா, இறந்தபின் யமன் வழியில் மிகுந்த துயரத்துடன் செல்கிறான்.

Verse 40

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । वेनोपाख्याने चत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பஞ்சபஞ்சாஷத்-ஸஹஸ்ரஸம்ஹிதையின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் நாற்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 41

कस्य पुत्राश्च पौत्राश्च कस्य भार्या नृपोत्तम । संसारे नास्ति कः कस्य तस्माद्दानं प्रदीयते

ஓ நரபோத்தமா, யாருடைய மகன்கள், பேரர்கள், யாருடைய மனைவி? இந்தச் சம்சாரத்தில் உண்மையில் யாரும் யாருக்குமல்ல; ஆகையால் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 42

ज्ञानवता प्रदातव्यं स्वयमेव न संशयः । अन्नं पानं च तांबूलमुदकं कांचनं तथा

விவேகம் உடையவன் ஐயமின்றி தானாகவே தானம் செய்ய வேண்டும்—அன்னம், பானம், தாம்பூலம், நீர், அதுபோல பொன்னும்.

Verse 43

युग्मं वस्त्रं च छत्रं च स्वयमेव न संशयः । जलपात्राण्यनेकानि सोदकानि नृपोत्तम

ஆடைகளின் ஒரு ஜோடியும் குடையும்—ஐயமின்றி தன் கையாலே—மேலும் நீரால் நிரம்பிய பல நீர்பாத்திரங்களும், ஓ நரபோத்தமா!

Verse 44

वाहनानि विचित्राणि यानान्येव महामते । नानागंधान्सकर्पूरं यमपंथ सुखप्रदे

ஹே மகாமதே! அங்கே விசித்திரமான வாகனங்கள்—மிகச் சிறந்த யானங்கள்—பலவகை நறுமணங்களும் கற்பூரமும் நிறைந்து, யமபாதையை இனிமையும் ஆறுதலும் அளிப்பதாக ஆக்குகின்றன.

Verse 45

उपानहौ प्रदातव्ये यदीच्छेद्विपुलं सुखम् । एतैर्दानैर्महाराज यमपंथं सुखेन वै

மிகுந்த இன்பத்தை விரும்புவோர் பாதுகை/காலணி தானம் செய்ய வேண்டும். ஹே மகாராஜா! இத்தகைய தானங்களால் யமபாதை உண்மையிலேயே எளிதாகவும் சுகமாகவும் கடக்கப்படும்.

Verse 46

प्रयाति मानवो राजन्यमदूतैरलंकृतम्

ஹே அரசே! மனிதன் யமதூதர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய்—அதாவது அவர்களது துணையுடனும் சூழலுடனும்—புறப்படுகின்றான்.