Adhyaya 38

Verse 1

सूत उवाच । एवं संबोधितो वेनः पापभावं गतः किल । पुरुषेण तेन जैनेन महापापेन मोहितः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு உரைக்கப்பட்ட வேனன் நிச்சயமாகப் பாவநிலைக்குச் சென்றான்; தானே மகாபாவியான அந்த ஜைனப் புருஷனால் மயங்கினான்.

Verse 2

नमस्कृत्य ततः पादौ तस्यैव च दुरात्मनः । वेदधर्मं परित्यज्य सत्यधर्मादिकां क्रियाम्

அப்போது அவன் அந்தத் துராத்மனின் பாதங்களில் வணங்கி, வேததர்மத்தைத் துறந்து, சத்திய‑தர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட நற்கிரியைகளையும் கைவிட்டான்।

Verse 3

सुयज्ञानां निवृत्तिः स्याद्वेदानां हितथैव च । पुण्यशास्त्रमयो धर्मस्तदा नैव प्रवर्तितः

அப்போது நன்கு நிகழ்த்தப்படும் யாகங்கள் நின்றன; வேதங்களால் வரும் நன்மையும் அப்படியே ஒழிந்தது; அந்தக் காலத்தில் புண்ணியசாஸ்திரமயமான தர்மம் முற்றிலும் செயல்படவில்லை।

Verse 4

सर्वपापमयो लोकः संजातस्तस्य शासनात् । नैव यागाश्च वेदाश्च धर्मशास्त्रार्थमुत्तमम्

அவனுடைய ஆட்சியால் உலகம் முழுவதும் பாவமயமாகியது; யாகங்களும் இல்லை, வேதங்களின் அனுஷ்டானமும் இல்லை, தர்மசாஸ்திரங்களின் உத்தமப் பொருளும் நிலைக்கவில்லை।

Verse 5

न दानाध्ययनं विप्रास्तस्मिञ्छासति पार्थिवे । एवं धर्मप्रलोपोभून्महत्पापं प्रवर्तितम्

அந்த அரசன் அநீதியாக ஆட்சி செய்தபோது, பிராமணர்கள் தானமும் செய்யவில்லை, வேதஅத்தியயனமும் செய்யவில்லை; இவ்வாறு தர்மம் சிதைந்து, மகாபாவம் மேலோங்கியது।

Verse 6

अंगेन वार्यमाणस्तु अन्यथा कुरुते भृशम् । न ननाम पितुः पादौ मातुश्चैव दुरात्मवान्

உடலால் தடுக்கப்பட்டாலும் அவன் இன்னும் அதிகமாகத் தவறான வழியில் நடந்தான்; அந்தத் துராத்மன் தந்தையின் பாதங்களுக்கும் தாயின் பாதங்களுக்கும் வணங்கவில்லை।

Verse 7

सनकस्यापि विप्रस्य अहमेकः प्रतापवान् । पित्रा निवार्यमाणश्च मात्रा चैव दुरात्मवान्

சனகப் பிராமணரின் உறவினரிடையிலும் நானே ஒருவனே வீரப் பெருமையுடையவன்; தந்தையும் தாயும் தடுத்தும் என் தீய மனப்பாங்கு நீங்கவில்லை।

Verse 8

न करोति शुभं पुण्यं तीर्थदानादिकं कदा । आत्मभावानुरूपं च बहुकालं महायशाः

ஓ மஹாயசஸ்வியே, அவன் நீண்ட காலமாகத் தீர்த்தயாத்திரை, தானம் முதலிய நல்வினைகளை ஒருபோதும் செய்யவில்லை; ஆத்ம உணர்வுக்கேற்ற நடையும் இல்லை।

Verse 9

पुनः सर्वैर्विचार्यैवं कस्मात्पापी व्यजायत । अंगप्रजापतेः पुत्रो वंशलाञ्छनमागतः

பின்னர் அனைவரும் மீண்டும் இவ்வாறு ஆலோசித்து கேட்டனர்—இந்தப் பாவி ஏன் பிறந்தான்? பிரஜாபதி அங்கனின் மகன் குலத்திற்கு களங்கம் கொண்டுவந்தான்।

Verse 10

पुनः पप्रच्छ धर्मात्मा सुतां मृत्योर्महात्मनः । कस्य दोषात्समुत्पन्नो वद सत्यं मम प्रिये

மீண்டும் தர்மாத்மா, மகாத்மா மரணத்தின் மகளிடம் கேட்டார்—இது யாருடைய குற்றத்தால் உண்டாயிற்று? என் பிரியமே, உண்மையைச் சொல்।

Verse 11

सुनीथोवाच । पूर्वमेव स्ववृत्तांतमात्मपुण्यं च नंदिनी । समाचष्ट च अंगाय मम दोषान्महामते

சுனீதா கூறினாள்—ஓ மகாமதே, நந்தினி முன்பே அங்கனிடம் தன் வரலாறையும் தன் புண்ணியத்தையும் விளக்கியிருந்தாள்; என் குற்றங்களையும் அவனிடம் தெரிவித்தாள்।

Verse 12

बाल्ये कृतं मया पापं सुशंखस्य महात्मनः । तपसि संस्थितस्यापि नान्यत्किंचित्कृतं मया

என் பால்யத்தில் மகாத்மா சுசங்கருக்கு எதிராக நான் பாவம் செய்தேன். அவர் தவத்தில் நிலைத்திருந்தபோதும், பரிகாரத்திற்காக நான் வேறொன்றும் செய்யவில்லை.

Verse 13

शप्ताहं कुप्यता तेन दुष्टा ते संततिर्भवेत् । इति जाने महाभाग तेनायं दुष्टतां गतः

‘அவர் ஒரு வாரம் முழுதும் கோபமாக இருந்தால், உன் சந்ததி தீயதாகும்’ என்று நான் அறிகிறேன், ஓ மகாபாகா. அதனால் இவன் தீமையில் வீழ்ந்தான்.

Verse 14

समाकर्ण्य महातेजास्तया सह वनं ययौ । गते तस्मिन्महाभागे सभार्ये च वने तदा

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட அந்த மகாதேஜஸ்வி அவளுடன் காட்டிற்குச் சென்றான். அந்த மகாபாகன் மனைவியுடன் காட்டிற்குச் சென்றபோது…

Verse 15

सप्तैते ऋषयस्तत्र वेनपार्श्वं गतास्तथा । समाहूय ततः प्रोचुरंगस्य तनयं प्रति

அங்கே அந்த ஏழு ரிஷிகளும் வேனனின் அருகே சென்றனர். பின்னர் அவனை அழைத்து அங்கனின் மகனிடம் கூறினர்.

Verse 16

ऋषय ऊचुः । मा वेन साहसं कार्षीःप्रजापालो भवानिह । त्वया सर्वमिदं लोकं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ வேன, அவசரத் துணிச்சல் செய்யாதே; இங்கு நீயே பிரஜைகளின் காவலன். உன்னால் இந்த முழு உலகமும்—மூன்று உலகங்களும், அசைவும் அசையாததும் உட்பட—காக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 17

धर्मे चैव महाभाग सकलं हि प्रतिष्ठितम् । पापकर्मपरित्यज्य पुण्यं कर्म समाचर

ஓ மகாபாகனே! அனைத்தும் தர்மத்திலேயே நிலைபெற்றுள்ளது. ஆகையால் பாவகர்மங்களை விட்டு, புண்ணியகர்மங்களைச் செய்.

Verse 18

एवमुक्तेषु तेष्वेव प्रहसन्वाक्यमब्रवीत् । वेन उवाच । अहमेव परो धर्मोऽहमेवार्हः सनातनः

அவர்கள் அவ்வாறு கூறியபோது அவன் சிரித்துக் கூறினான். வேனன் சொன்னான்—“நானே பரம தர்மம்; நானே சனாதனமாகப் பூஜிக்கத் தகுதியானவன்.”

Verse 19

अहं धाता अहं गोप्ता अहं वेदार्थ एव च । अहं धर्मो महापुण्यो जैनधर्मः सनातनः

நானே தாதா, நானே கோப்தா, நானே வேதார்த்தம். நானே தர்மம், மகாபுண்ணியமயம்—சனாதன ஜைன தர்மம்.

Verse 20

मामेव कर्मणा विप्रा भजध्वं धर्मरूपिणम् । ऋषय उचुः । ब्राह्मणाः क्षत्त्रिया वैश्यास्त्रयोवर्णा द्विजातयः

“ஓ விப்ரர்களே! விதிக்குரிய கர்மங்களால் என்னையே வழிபடுங்கள்; நான் தர்மமூர்த்தி.” ரிஷிகள் கூறினர்—“பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர்—இந்த மூன்று வர்ணங்களும் த்விஜர்.”

Verse 21

सर्वेषामेव वर्णानां श्रुतिरेषा सनातनी । वेदाचारेण वर्तंते तेन जीवंति जंतवः

எல்லா வர்ணங்களுக்கும் இதுவே ஸ்ருதியின் சனாதன போதனை—வேதாசாரப்படி நடப்பதால் உயிர்கள் வாழ்கின்றன.

Verse 22

ब्रह्मवंशात्समुद्भूतो भवान्ब्राह्मण एव च । पश्चाद्राजा पृथिव्याश्च संजातः कृतविक्रमः

பிரம்ம வம்சத்திலிருந்து தோன்றிய நீ நிச்சயமாகப் பிராமணன்; பின்னர் பூமியின் அரசனாகப் பிறந்து, செயல்களால் நிரூபித்த வீரத்தையுடையவன் ஆனாய்.

Verse 23

राजपुण्येन राजेंद्र सुखं जीवंति वै द्विजाः । राज्ञः पापेन नश्यंति तस्मात्पुण्यं समाचर

அரசர்களின் தலைவனே! அரசனின் புண்ணியத்தால் இருபிறப்பினர் இன்பமாக வாழ்வர்; அரசனின் பாவத்தால் அவர்கள் அழிவர். ஆகவே புண்ணியம், தர்மம் செய்.

Verse 24

समादृतस्त्वया धर्मः कृतश्चापि नराधिप । त्रेतायुगस्य कर्मापि द्वापरस्य तथा नहि

மனிதர்களின் தலைவனே! நீ தர்மத்தை முறையாக மதித்து நடைமுறைப்படுத்தினாய்; திரேதாயுகத்திற்குரிய கருமங்களையும் செய்தாய், ஆனால் துவாபரயுகத்தில் போல அல்ல.

Verse 25

कलेश्चैव प्रवेशं तु वर्त्तयिष्यंति मानवाः । जैनधर्मं समाश्रित्य सर्वे पापप्रमोहिताः

மனிதர்களே கலியுகத்தின் நுழைவை ஏற்படுத்துவர்; ஜைன தர்மத்தைச் சார்ந்து அனைவரும் பாவ மயக்கத்தில் ஆழ்வர்.

Verse 26

वेदाचारं परित्यज्य पापं यास्यंति मानवाः । पापस्य मूलमेवं वै जैनधर्मं न संशयः

வேதாசாரத்தை விட்டு மனிதர்கள் பாவத்தில் வீழ்வர்; இவ்விதமாக ஜைன தர்மமே பாவத்தின் வேர் எனக் கூறப்படுகிறது—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 27

अनेन मुग्धा राजेंद्र महामोहेन पातिताः । मानवाः पापसंघातास्तेषां नाशाय नान्यथा

ஓ ராஜேந்திரா! இதனால் மகாமோகத்தில் மயங்கி வீழ்ந்த மனிதர்கள் பாவக் கூட்டமாகின்றனர்; அவர்களின் அழிவிற்கு வேறு வழியில்லை।

Verse 28

भविष्यत्येव गोविंदः सर्वपापापहारकः । स्वेच्छारूपं समासाद्य संहरिष्यति पातकात्

கோவிந்தன் நிச்சயமாக வெளிப்படுவான்—அனைத்துப் பாவங்களையும் அகற்றுபவன்; தன் சுயஇச்சை வடிவம் கொண்டு பாவத்தின் காரணமாக (துஷ்டரை) அழிப்பான்।

Verse 29

पापेषु संगतेष्वेवं म्लेच्छनाशाय वै पुनः । कल्किरेव स्वयं देवो भविष्यति न संशयः

இவ்வாறு பாவங்கள் குவிந்தபோது, மீண்டும் உறுதியாக ம்லேச்சர்களின் அழிவிற்காகத் தாமே இறைவன் கல்கியாக வருவார்; ஐயமில்லை।

Verse 30

व्यवहारं कलेश्चैव त्यज पुण्यं समाश्रय । वर्तयस्व हि सत्येन प्रजापालो भवस्व हि

கலியுகத்தில் பிறந்த உலகியலான நடத்தை விட்டுவிட்டு புண்ணியத்தைச் சாரு. சத்தியத்தில் நடந்து மக்களைப் பாதுகாப்பவனாக இரு.

Verse 31

वेन उवाच । अहं ज्ञानवतां श्रेष्ठः सर्वं ज्ञातं मया इह । योऽन्यथा वर्तते चैव स दंड्यो भवति ध्रुवम्

வேனன் கூறினான்—“நான் ஞானிகளுள் சிறந்தவன்; இங்குள்ள அனைத்தும் எனக்குத் தெரியும். வேறுபட நடப்பவன் நிச்சயமாகத் தண்டிக்கப்படத் தகுதியானவன்.”

Verse 32

अत्यर्थं भाषमाणं तं राजानं पापचेतनम् । कुपितास्ते महात्मानः सर्वे वै ब्रह्मणः सुताः

பாபசிந்தையுடைய அந்த அரசன் மிகுந்த அகந்தையுடன் பேசுவதைக் கண்டதும், பிரம்மாவின் மகாத்ம புத்திரர்கள் அனைவரும் கோபமுற்றனர்।

Verse 33

कुपितेष्वेव विप्रेषु वेनो राजा महात्मसु । ब्रह्मशापभयात्तेषां वल्मीकं प्रविवेश ह

மகாத்ம பிராமணர்கள் கோபமுற்றதும், அவர்களின் பிராமண சாபத்திற்குப் பயந்து வேனன் அரசன் வல்மீகத்தில் (எறும்புப் புற்றில்) புகுந்தான்।

Verse 34

अथ ते मुनयः क्रुद्धा वेनं पश्यंति सर्वतः । ज्ञात्वा प्रनष्टं भूपं तं वल्मीकस्थं सुसांप्रतम्

அப்போது கோபமுற்ற முனிவர்கள் வேனனை எங்கும் தேடினர்; அரசன் மறைந்துவிட்டான் என அறிந்து, அவன் அப்போது வல்மீகத்துள் இருப்பதை கண்டனர்।

Verse 35

बलादानिन्युस्तं विप्राः क्रूरं तं पापचेतनम् । दृष्ट्वा च पापकर्माणं मुनयः सुसमाहिताः

பிராமணர்கள் அந்தக் கொடிய பாபசிந்தையுடையவனை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்து வந்தனர்; அவன் பாபச் செயல்களைப் பார்த்த முனிவர்கள் முழு சமாதானமும் ஒருமுகத்தன்மையும் கொண்டனர்।

Verse 36

सव्यं पाणिं ममंथुस्ते भूपस्य जातमन्यवः । तस्माज्जातो महाह्रस्वो नीलवर्णो भयंकरः

கோபம் கொண்ட அவர்கள் அந்த அரசனின் இடது கையை மத்தினர்; அதிலிருந்து மிகக் குறுநிலையுடைய, நீல நிறம் கொண்ட, பயங்கரமான ஒரு உயிர் தோன்றியது।

Verse 37

बर्बरो रक्तनेत्रस्तु बाणपाणिर्धनुर्द्धरः । सर्वेषामेव पापानां निषादानां बभूव ह

செந்நயனன், அம்புகளை கையிலே கொண்டும் வில்லைத் தாங்கியும் இருந்த பர்பரன், எல்லாப் பாவமிகு நிஷாதர்களின் தலைவனானான்।

Verse 38

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्यानेऽष्टत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானம் எனும் முப்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 39

ममंथुर्दक्षिणं पाणिं वेनस्यापि महात्मनः । तस्माज्जातो महात्मा स येन दुग्धा वसुंधरा

மகாத்மா வேனனின் வலக்கையையும் அவர்கள் மத்தனம் செய்தனர்; அதிலிருந்து பூமியைப் பால் கறந்த (வளமளிக்கச் செய்த) அந்த மகாபுருஷன் பிறந்தான்।

Verse 40

पृथुर्नाम महाप्राज्ञो राजराजो महाबलः । तस्य पुण्यप्रसादाच्च वेनो धर्मार्थकोविदः

பிருது என்னும் அரசன் இருந்தான்—மிகுந்த ஞானம் உடையவன், அரசர்களின் அரசன், பேராற்றல் கொண்டவன். அவன் புண்ணியப் பிரசாதத்தால் வேனனும் தர்மமும் அர்த்தமும் அறிந்தவனானான்।

Verse 41

चक्रवर्तिपदं भुक्त्वा प्रसादात्तस्य चक्रिणः । जगाम वैष्णवं लोकं तद्विष्णोः परमं पदम्

அந்தச் சக்கரவர்த்தியின் அருளால் சக்கரவர்த்திப் பதவியை அனுபவித்து, அவன் வைஷ்ணவ லோகம்—விஷ்ணுவின் பரமபதம்—அடைந்தான்।