Adhyaya 36

Verse 1

सुनीथोवाच । सत्यमुक्तं त्वया भद्रे एवमेतत्करोम्यहम् । अनया विद्यया विप्रं मोहयिष्यामि नान्यथा

சுனீதன் கூறினான்—அம்மையே, நீ சொன்னது உண்மை; அதையே நான் செய்வேன். இந்த வித்யையால் அந்தப் பிராமணனை மயக்குவேன்—நிச்சயமாக, வேறல்ல।

Verse 2

साहाय्यं देहि मे पुण्यं येन गच्छामि सांप्रतम् । एवमुक्ता तया रंभा तामुवाच मनस्विनीम्

புண்ணியவதியே, நான் உடனே செல்லும்படி எனக்கு உதவி தாரும். அவள் இவ்வாறு கூற, ரம்பா அந்த உறுதியான மனத்தையுடையவளிடம் பேசினாள்।

Verse 3

कीदृग्ददामि साहाय्यं तत्त्वं कथय भामिनि । दूतत्वं गच्छ मे भद्रे एतं प्रति सुसांप्रतम्

நான் எத்தகைய உதவி செய்ய வேண்டும்? அழகியவளே, உண்மையைச் சொல். நல்வளே, உடனே அவனிடம் என் தூதியாகச் செல்।

Verse 4

एवमुक्तं तया तां तु रंभां प्रति सुलोचनाम् । एवमेव प्रतिज्ञातं रंभया देवयोषिता

அவள் ரம்பாவிடம் இவ்வாறு கூற, அந்த அழகிய கண்களையுடையவள் ரம்பாவை நோக்கிப் பேசினாள். அதேபோல் தேவமங்கை ரம்பாவும் வாக்குறுதி அளித்தாள்।

Verse 5

करिष्ये तव साहाय्यमादेशो मम दीयताम् । सद्भावेन विशालाक्षी रूपयौवनशालिनी

நான் உனக்கு உதவி செய்வேன்—எனக்கு உன் ஆணையை அருள்வாய். ஓ விசாலநேத்ரியே, ரூபமும் யௌவனமும் நிறைந்தவளே, நான் சத்பாவத்துடன் செய்வேன்.

Verse 6

मायया दिव्यरूपा सा संबभूव वरानना । रूपेणाप्रतिमालोके मोहयंती जगत्त्रयम्

தன் மாயாசக்தியால் அந்த வரானனா தெய்வீக ரூபம் எடுத்தாள்—உலகில் ஒப்பற்றது—அவள் அழகால் மூவுலகையும் மயக்கினாள்.

Verse 7

मेरोश्चैव महापुण्ये शिखरे चारुकंदरे । नानाधातुसमाकीर्णे नानारत्नोपशोभिते

மேலும் மிகப் புண்ணியமான மேருவின் சிகரத்தில், அதன் அழகிய குகைகளில்—பலவகைத் தாதுக்கள் பரவி, பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 8

देववृक्षैः समाकीर्णे बहुपुष्पोपशोभिते । देववृंदसमाकीर्णे गंधर्वाप्सरसेविते

அது தேவவிருட்சங்களால் நிறைந்து, எண்ணற்ற மலர்களால் அழகுபெற்றது; தேவர்கூட்டங்களால் நிரம்பி, கந்தர்வர்-அப்சரஸ்களால் சேவிக்கப்பட்டது.

Verse 9

मनोहरे सुरम्ये च शीतच्छायासमाकुले । चंदनानामशोकानां तरूणां चारुहासिनी

அது மனம் கவரும் மிக அழகியதாய், குளிர்ந்த நிழலால் நிறைந்தது; சந்தனம், அசோகம் மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, இளமரங்கள் இனிய புன்னகை சிந்துவது போலத் தோன்றியது.

Verse 10

दोलायां सा समारूढा सर्वशृङ्गारशोभिता । कौशेयेन सुनीलेन राजमाना वरानना

அவள் ஊஞ்சலில் அமர்ந்து, எல்லா சிங்கார அழகாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்; கருநீலக் கௌசேயப் பட்டாடையில் அந்த அழகுமுகத்தாள் ஒளிவீசினாள்।

Verse 11

बंधूकपुष्पवर्णेन कंचुकेन द्विजोत्तम । सर्वांगसुंदरी बाला वीणातालकराविला

ஓ த்விஜோத்தமா! அவள் பந்தூக மலர்நிறக் கஞ்சுகம் அணிந்திருந்தாள்; அந்த இளம்பெண் எல்லா அங்கங்களிலும் அழகியவள், அவள் கைகள் வீணை இசைத்தும் தாளம் வைத்தும் இருந்தன।

Verse 12

गायमाना वरं गीतं सुस्वरं विश्वमोहनम् । ताभिः परिवृता बाला सखीभिः सुमनोहरा

அவள் இனிய சுரத்தில் உலகமெங்கும் மயக்கும் சிறந்த பாடலைப் பாடினாள்; மனம்கவரும் தோழிகளால் சூழப்பட்ட அந்த இளம்பெண் மிகுந்த இனிமையுடன் விளங்கினாள்।

Verse 13

अंगस्तु कंदरे पुण्ये एकांते ध्यानमास्थितः । कामक्रोधविहीनस्तु ध्यायमानो जनार्दनम्

அங்கன் புனிதமான குகையில் முழு தனிமையில் தியானத்தில் அமர்ந்திருந்தான்; காமமும் கோபமும் அற்றவனாய் ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) ஐத் தியானித்தான்।

Verse 14

स श्रुत्वा सुस्वरं गीतं मधुरं सुमनोहरम् । तालमानक्रियोपेतं सर्वसत्वविकर्षणम्

அவன் அந்த இனிய, சுரமிகு, மனம்கவரும் பாடலைக் கேட்டான்—தாளம், மானம், முறையான இசைநடையுடன் பாடப்பட்டதை—அது எல்லா உயிர்களையும் ஈர்க்கவல்லது।

Verse 15

ध्यानाच्चचाल तेजस्वी मायागीतेन मोहितः । समुत्थायासनात्तूर्णं वीक्षमाणो मुहुर्मुहुः

தியானம் கலைந்து, அந்த ஒளிமிகு ஒருவர் மாயமயமான பாடலால் மயங்கினார். உடனே ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து, மீண்டும் மீண்டும் சுற்றிலும் நோக்கினார்.

Verse 16

जगाम तत्र वेगेन मायाचलितमानसः । दोलासंस्थां विलोक्यैव वीणादंडकराविलाम्

மாயையால் கலங்கிய மனத்துடன் அவர் வேகமாக அங்கே சென்றார். ஊஞ்சலில் அமர்ந்து, வீணையின் தண்டில் கைகள் இயங்கியவளைக் கண்டதும் அவர் நோக்கி நின்றார்.

Verse 17

हसमानां सुगायंतीं पूर्णचंद्रनिभाननाम् । मोहितस्तेन गीतेन रूपेणापि महायशाः

அவள் சிரித்தபடி இனிமையாகப் பாடினாள்; அவள் முகம் பூர்ணசந்திரனை ஒத்தது. அந்தப் புகழ்மிகு ஒருவர் அவள் பாடலாலும் அவள் அழகாலும் மயங்கினார்.

Verse 18

तस्या लावण्यभावेन मन्मथस्य शराहतः । आकुलव्याकुलज्ञान ऋषिपुत्रो द्विजोत्तमः

அவளின் லாவண்யப் பிரகாசத்தால் மன்மதனின் அம்பால் குத்தப்பட்டு, ரிஷியின் மகனான அந்த உயர்ந்த பிராமணன் கலங்கினான்; மனமும் அறிவும் குழம்பின.

Verse 19

प्रलपत्यतिमोहेन जृंभते च पुनः पुनः । स्वेदः कंपोथ संतापस्तस्याजायत तत्क्षणात्

அதிக மயக்கத்தால் அவன் பிதற்றினான்; மீண்டும் மீண்டும் கொட்டாவி விட்டான். அதே கணத்தில் வியர்வை, நடுக்கம், உடல் எரிச்சல்-காய்ச்சல் அவனில் எழுந்தது.

Verse 20

मुह्यन्निव महामोहैर्ग्लानश्चलितमानसः । वेपमानस्ततस्त्वंगो दूयमानः समागतः

மகாமோகங்களால் மயங்கினவனென, அவன் மனம் சோர்ந்து நிலையிழந்தது. உடல் நடுங்கி, உள்ளே எரிந்து, அவன் அப்போது அங்கே அணுகி வந்தான்.

Verse 21

तामालोक्य विशालाक्षीं मृत्युकन्यां यशस्विनीम् । अथोवाच महात्मा स सुनीथां चारुहासिनीम्

விசாலக் கண்களையுடைய, புகழ்மிக்க மரணத்தின் மகளைக் கண்டு, மகாத்மா இனிய புன்னகையுடைய சுநீதாவிடம் அப்போது கூறினான்.

Verse 22

का त्वं कस्य वरारोहे सखीभिः परिवारिता । केन कार्येण संप्राप्ता केन त्वं प्रेषिता वनम्

அழகிய இடுப்புடையவளே! தோழியரால் சூழப்பட்ட நீ யார், யாருடைய (மகளோ அல்லது மனைவியோ)? எந்தக் காரியத்திற்காக இங்கே வந்தாய், உன்னை வனத்திற்கு யார் அனுப்பினார்?

Verse 23

तवांगं सुंदरं सर्वमत्र भाति महावने । समाचक्ष्व ममाद्यैव प्रसादसुमुखी भव

இந்த மஹாவனத்தில் உன் முழு உடலும் அழகுடன் ஒளிர்கிறது. இன்று உடனே எனக்குச் சொல்லு; அருள்மிகு முகத்துடன் தயை காட்டுவாயாக.

Verse 24

मायामोहेन संमुग्धस्तस्याः कर्म न विंदति । मार्गणैर्मन्मथस्यापि परिविद्धो महामुनिः

மாயைமோகத்தால் மயங்கியதால் அவன் அவளின் நோக்கத்தை அறியவில்லை; ஏனெனில் மகாமுனியும் மன்மதனின் அம்புகளால் குத்தப்பட்டிருந்தான்.

Verse 25

एवंविधं महद्वाक्यं समाकर्ण्य महामतेः । नोवाच किंचित्सा विप्रं समालोक्य सखीमुखम्

மகாமதியின் இத்தகைய கனத்த வாக்கியத்தை கேட்ட அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை; அந்தப் பிராமணனை நோக்கி, பின்னர் தோழியின் முகத்தையும் பார்த்தாள்।

Verse 26

रंभां च प्रेरयामास सुनीथा संज्ञया सखीम् । समुवाच ततो रंभा सादरं तं द्विजं प्रति

அப்போது சுநீதா என்று பெயரிட்டு தோழி ரம்பாவைத் தூண்டினாள்; பின்னர் ரம்பா அந்தத் த்விஜப் பிராமணனை மரியாதையுடன் உரைத்தாள்।

Verse 27

इयं कन्या महाभागा मृत्योश्चापि महात्मनः । सुनीथाख्या प्रसिद्धेयं सर्वलक्षणसंपदा

இந்தக் கன்னி மிகப் பாக்கியவதி; மகாத்மா ம்ருத்யுவின் மகளும் ஆவாள். ‘சுநீதா’ எனப் புகழ்பெற்றவள்; எல்லா நற்குறிகளாலும் நிறைந்தவள்।

Verse 28

पतिमन्विच्छती बाला धर्मवंतं तपोनिधिम् । शांतं दांतं महाप्राज्ञं वेदविद्याविशारदम्

அந்த இளம்பெண் கணவராக தர்மவானை, தவநிதியை, அமைதியானவனை, தன்னடக்கமுடையவனை, மஹாப்ராஜ்ஞனை, வேதமும் வித்யையும் நன்கு அறிந்தவனை நாடுகிறாள்।

Verse 29

एवंविधं महद्वाक्यं समाकर्ण्य महामुनिः । तामुवाच ततस्त्वंगो रंभामप्सरसां वराम्

இத்தகைய கனத்த உரையை கேட்ட மகாமுனி, அப்பசரஸ்களில் சிறந்த ரம்பாவை நோக்கி அப்போது உரைத்தார்।

Verse 30

मया चाराधितो विष्णुः सर्वविश्वमयो हरिः । तेन दत्तो वरो मह्यं पुत्राख्यः सर्वसिद्धिदः

நான் முறையாக விஷ்ணுவை—முழு உலகிலும் நிறைந்த ஹரியை—ஆராதித்தேன். அவர் எனக்கு வரம் அளித்தார்: எல்லாச் சித்திகளையும் அருளும் ஒரு புதல்வன்.

Verse 31

तन्निमित्तमहं भद्रे सुतार्थं नित्यमेव च । कस्यचित्पुण्यवीर्यस्य कन्यामेकां प्रचिंतये

அதற்காகவே, ஓ பத்திரே, என்றும் புதல்வன் பெறும் நோக்குடன், பெரும் புண்ணியமும் தவவீரியமும் உடைய ஒருவரின் ஒரு மகளையே நான் இடையறாது சிந்திக்கிறேன்.

Verse 32

सदैवाहं न पश्यामि सुभार्यां सत्यमीदृशीम् । इयं धर्मस्य वै कन्या धर्माचारा वरानना

உண்மையாகவே, இத்தகைய நல்ல மனைவியை நான் எப்போதும் கண்டதில்லை. இவள் தர்மத்தின் மகள்—தர்மநெறியில் நிலைத்த, உயர்முகத்தாள்.

Verse 33

मामेवं हि भजत्वेषा यदि कान्तमिहेच्छति । यं यमिच्छेदियं बाला तं ददामि न संशयः

இந்த இளம்பெண் இங்கே காதலனை விரும்பி இவ்விதமே என்னை வழிபட்டால், அவள் எந்தக் கணவரை விரும்புகிறாளோ அவனையே நான் அளிப்பேன்—சந்தேகமில்லை.

Verse 34

अदेयं देयमित्याह अस्याः संगमकारणात् । एकमेवं त्वया देयं श्रूयतां द्विजसत्तम

அவன் கூறினான்—‘இவளுடன் சேர்க்கை ஏற்படுவதற்காக, அளிக்கக் கூடாததையே அளிக்க வேண்டும்.’ ‘ஆகவே நீ இதொன்றையே அளி; கேள், ஓ த்விஜசத்தமா.’

Verse 35

रंभोवाच । विप्रेंद्र त्वं शृणुष्वेह प्रतिज्ञां वच्मि सांप्रतम् । एषा नैव त्वया त्याज्या धर्मपत्नी तवैव हि

ரம்பா கூறினாள்—ஓ விப்ரேந்திரா, இங்கே கேள்; இப்போது நான் ஒரு புனிதப் பிரதிஞ்ஞையை உரைக்கிறேன். இவள் உன் தர்மபத்னி; ஆகையால் நீ அவளை ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது.

Verse 36

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने षट्त्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு புனித ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் ‘வேனோபாக்யானம்’ எனும் முப்பத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 37

स्वहस्तं देहि विप्रेंद्र सत्यप्रत्ययकारकम् । एवमस्तु मया दत्तो ह्यस्या हस्तो न संशयः

ஓ விப்ரேந்திரா, உண்மைக்கு உறுதியாக உன் சொந்தக் கையைப் பந்தமாகக் கொடு. அவ்வாறே ஆகுக—என் மூலம் இவளின் கை உனக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 38

सूत उवाच । एवं संबधिकं कृत्वा सत्यप्रत्ययकारकम् । गांधर्वेण विवाहेन सुनीथामुपयेमिवान्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு உண்மைக்கு உறுதியாகும் பந்தத்தை ஏற்படுத்தி, அவர் காந்தர்வ விவாக முறையில் சுநீதையை மனைவியாக ஏற்றார்.

Verse 39

तस्मै दत्वा सुनीथां तां रंभा हृष्टेन चेतसा । सा तां चामंत्रयित्वा वै गता गेहं स्वकं पुनः

அவருக்கு சுநீதையை அளித்த ரம்பா மகிழ்ந்த மனத்துடன், அவளிடம் விடைபெற்று மீண்டும் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினாள்.

Verse 40

प्रहृष्टचेतसः सख्यः स्वस्थानं परिजग्मिरे । गतासु तासु सर्वासु सखीषु द्विजसत्तमः

மகிழ்ந்த மனத்துடன் தோழியர் தத்தம் இடங்களுக்கு மீண்டனர். எல்லாத் தோழியரும் சென்றபின், அந்தத் த்விஜசத்தமன் அங்கேயே தங்கினான்.

Verse 41

रेमे त्वंगस्तया सार्धं प्रियया भार्यया सह । तस्यामुत्पाद्य तनयं सर्वलक्षणसंयुतम्

அங்க அரசன் தன் அன்புப் பட்டமகளுடன் இன்புற வாழ்ந்தான். அவளிடத்தில் எல்லா நற்குறிகளும் உடைய ஒரு மகனைப் பெற்றான்.

Verse 42

चकार नाम तस्यैव वेनाख्यं तनयस्य हि । ववृधे स महातेजाः सुनीथातनयस्तदा

அந்த மகனுக்கே ‘வேனன்’ என்று பெயரிட்டான். அப்போது சுனீதையின் மகனான அந்த மஹாதேஜஸ்வி வளர்ந்தான்.

Verse 43

वेदशास्त्रमधीत्यैव धनुर्वेदं गुणान्वितम् । सर्वासामपि मेधावी विद्यानां पारमेयिवान्

அவன் வேதசாஸ்திரங்களைப் பயின்று, நற்குணம் நிறைந்த தனுர்வேதத்தையும் கற்றான். அவன் மேதாவி; எல்லா கல்விகளிலும் தேர்ச்சி பெற்றான்.

Verse 44

अंगस्य तनयो वेनः शिष्टाचारेण वर्तते । स वेनो ब्राह्मणश्रेष्ठः क्षत्त्राचारपरोऽभवत्

அங்கனின் மகன் வேனன், சிஷ்டர்களின் நல்வழக்கப்படி நடந்தான். ஆயினும், ஓ பிராமணச்ரேஷ்டரே, அந்த வேனன் க்ஷத்திரிய ஆட்சிநெறிகளில் மிகுந்த பற்றுடையவனானான்.

Verse 45

दिवि चेंद्रो यथा भाति सर्वतेजःसमन्वितः । भात्येवं तु महाप्राज्ञः स्वबलेन पराक्रमैः

வானில் சந்திரன் எல்லாத் தேஜஸும் உடையவனாய் ஒளிர்வதுபோல், மகாப்ராஜ்ஞன் தன் சொந்த வலமும் வீரப் பராக்ரமமும் கொண்டு பிரகாசிக்கிறான்।

Verse 46

चाक्षुषस्यांतरे प्राप्ते वैवस्वतसमागते । प्रजापालं विना लोके प्रजाः सीदंति सर्वदा

சாக்ஷுஷ மன்வந்தரம் கடந்தபின் வைவைஸ்வத மன்வந்தரம் வந்தபோது, மக்களைப் பாதுகாக்கும் அரசன் இல்லாமல் உலகில் உயிர்கள் எப்போதும் துன்பத்தில் ஆழ்ந்தன।

Verse 47

ऋषयो धर्मतत्त्वज्ञाः प्रजाहेतोस्तपोधनाः । व्यचिंतयन्महीपालं धर्मज्ञं सत्यपंडितम्

தர்மத்தின் தத்துவத்தை அறிந்த, தவச் செல்வம் நிறைந்த, மக்களின் நலனில் ஈடுபட்ட முனிவர்கள் தர்மஞானமும் சத்தியப் பாண்டித்யமும் உடைய அரசனைப் பற்றி சிந்தித்தனர்।

Verse 48

तं वेनमेव ददृशुः संपन्नं लक्षणैर्युतम् । प्राजापत्ये पदे पुण्ये अभ्यषिंचन्द्विजोत्तमाः

அவர்கள் நல்விலக்கணங்களால் நிறைந்தும் முழுத் தகுதியுடனும் இருந்த வேணனையே கண்டனர்; ப்ரஜாபதியின் புனிதப் பதவியில் உயர்ந்த இருபிறப்பினர் அவனை அபிஷேகம் செய்தனர்।

Verse 49

अभिषिक्ते महाभागे त्वंगपुत्रे तदा नृपे । ते प्रजापतयः सर्वे जग्मुश्चैव तपोवनम्

அரசே, அப்போது அங்கனின் மகனாகிய மகாபாக்ய அரசன் அபிஷேகம் பெற்றதும், அந்தப் ப்ரஜாபதிகள் அனைவரும் தவவனத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 50

गतेषु तेषु सर्वेषु वेनो राज्यमकारयत् । सूत उवाच । सा सुनीथा सुतं दृष्ट्वा सर्वराज्यप्रसाधकम्

அவர்கள் அனைவரும் சென்றபின் அரசன் வேனன் அரசாட்சியை நடத்தத் தொடங்கினான். சூதர் கூறினார்—அப்போது சுனீதா, முழு நாட்டின் காரியங்களையும் ஒழுங்குபடுத்த வல்ல தன் மகனைப் பார்த்து மகிழ்ந்தாள்.

Verse 51

विशंकते प्रभावेण शापात्तस्य महात्मनः । मम पुत्रो महाभागो धर्मत्राता भविष्यति

அந்த மகாத்மாவின் சாபத்தின் வலிமையை அஞ்சி அவள் மனத்தில்—“என் பெரும் பாக்கியமுள்ள மகன் தர்மத்தின் காவலனாவான்” என்று எண்ணினாள்.

Verse 52

इत्येवं चिंतयेन्नित्यं पूर्वपापाद्विशंकिता । धर्मांगानि सुपुण्यानि सुताग्रे परिदर्शयेत्

இவ்வாறு தினமும் எண்ணி, முன் பாவங்களின் விளைவைக் கண்டு அஞ்சியவள், தன் மகன் முன் தர்மத்தின் மிகப் புண்ணியமான அங்கங்களை (நல்லொழுக்கங்களை) எடுத்துரைக்க வேண்டும்.

Verse 53

सत्यभावादि कान्पुण्यान्गुणान्सा वै प्रकाशयेत् । इत्युवाच सुतं सा हि अहं धर्मसुता सुत

“உண்மையுணர்வு முதலிய புனித குணங்களை அவள் வெளிப்படுத்த வேண்டும்.” என்று கூறி அவள் தன் மகனிடம்—“மகனே, நான் தர்மத்தின் மகள்” என்றாள்.

Verse 54

पिता ते धर्मतत्त्वज्ञस्तस्माद्धर्मं समाचर । इत्येवं बोधयेन्नित्यं पुत्रं वेनं तदा सती

“உன் தந்தை தர்மத் தத்துவத்தை அறிந்தவர்; ஆகவே நீ தர்மத்தைப் பின்பற்று.” இவ்வாறு அந்த சதியாள் தன் மகன் வேனனுக்கு இடையறாது அறிவுறுத்தினாள்.

Verse 55

मातापित्रोस्तयोर्वाक्यं प्रजायुक्तं प्रपालयेत् । एवं वेनः प्रजापालः संजातःक्षितिमंडले

மக்கள் நலத்துடன் இணைந்த தாய்-தந்தையரின் ஆணையை பக்தியுடன் உறுதியாகக் காக்க வேண்டும். இவ்வாறே பிரஜாபாலகனான வேனன் பூமண்டலத்தில் பிறந்தான்.

Verse 56

सुखेन जीवते लोकःप्रजाधर्मेणरंजिताः । एवं राज्यप्रभावं तु वेनस्यापि महात्मनः

பிரஜாதர்மத்தால் மகிழ்ந்த மக்கள் இன்பமாக வாழ்ந்தனர். இவ்வாறே அரசாட்சியின் பெருமை—மகாத்மா வேனனிடமும் இருந்தது.

Verse 57

धर्मभावाः प्रवर्तंते तस्मिञ्छासति पार्थिवे

அந்த அரசன் ஆளும்போது தர்மநிலைமைகளும் தர்மநடைகளும் முழுமையாகச் செயல்படுகின்றன.