Shloka 26
The Description of the Glory of Dvādaśī
हरिदिनमिह मर्त्यो यः करोत्यादरेण नरवर स तु कुक्षिं मातुराप्नोति नैव । बहुवृजिनसमेतोऽकामतः कामतो वा व्रजति पदमनंतं लोकनाथस्य विष्णोः ॥ २६ ॥
haridinamiha martyo yaḥ karotyādareṇa naravara sa tu kukṣiṃ māturāpnoti naiva | bahuvṛjinasameto'kāmataḥ kāmato vā vrajati padamanaṃtaṃ lokanāthasya viṣṇoḥ || 26 ||
ஓ நரசிறந்தவனே! இவ்வுலகில் ஹரிநாளை பக்தியுடன் மரியாதையாகக் கடைப்பிடிப்பவன் மீண்டும் தாயின் கருவில் புகுவதில்லை. பல பாபங்களால் சூழப்பட்டிருந்தாலும்—அறியாமலோ அறிந்தோ—அவன் உலகநாதன் விஷ்ணுவின் முடிவிலாப் பதத்தை அடைகிறான்.
Narada (within the Narada–Sanatkumara dialogue frame)
Vrata: Hari-dina (in context: Dvādaśī/Hari-related observance)
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It declares that sincere observance of a day sacred to Hari grants liberation from rebirth and leads to Vishnu’s endless abode, overriding even a heavy load of sins.
Bhakti is shown as reverent, consistent sacred observance (“ādareṇa” of Hari-days) that culminates in Vishnu’s grace—deliverance from samsara and attainment of His supreme state.
It primarily reflects Kalpa/vrata-prayoga (ritual discipline and vow-observance) rather than technical Vedanga sciences like Vyakarana or Jyotisha—emphasizing correct devotional practice and sacred calendrical observances.