The Exposition of the Maheśa Mantra (Mahēśa-mantra-prakāśana)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये महेशस्य मन्त्रं सर्वार्थसाधकम् । यं समाराध्य मनुजो भुक्तिं मुक्तिं च विंदति ॥ १ ॥

ஸனத்குமாரர் கூறினார்—இப்போது மஹேசனுடைய எல்லா இலக்குகளையும் நிறைவேற்றும் மந்திரத்தைச் சொல்கிறேன்; அதை பக்தியுடன் ஆராதித்தால் மனிதன் போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அடைவான் ॥ १ ॥

Verse 2

हृदयं सबकः सूक्ष्मो लांतोऽनन्तान्वितो मरुत् । पंचाक्षरो मनुः प्रोक्तस्ताराद्योऽयं षडक्षरः ॥ २ ॥

‘ஹ்ருதய’ மந்திரம் ‘ஸபக’ என அழைக்கப்படுகிறது; அது இயல்பில் மிக நுண்ணியது. ‘மருத்’ மந்திரம் ‘அனந்த’த்துடன் இணைந்து ‘லாஂ’ என்ற எழுத்தில் முடிகிறது. ‘மனு’ ஐந்து எழுத்துகளுடையது என கூறப்பட்டது; மேலும் இந்த (மற்ற) மந்திரம் ‘தாரா’ அதாவது ‘ஓம்’ கொண்டு தொடங்கி ஆறு எழுத்துகளுடையது ॥ २ ॥

Verse 3

वामदेवी मुनीश्छन्दः पंक्तिरीशोऽस्य देवता । षड्भिर्वर्णैः षडङ्गानि कुर्यान्मंत्रेण देशिकः ॥ ३ ॥

இந்த மந்திரத்திற்கு ரிஷி வாமதேவி; சந்தஸ் ‘முனீஷ்’; இதன் அதிஷ்டாத்ரு தேவதை ‘பங்க்தீஷ’. மந்திரத்தின் ஆறு எழுத்துகளால் தீக்ஷை பெற்ற ஆசாரியர் ஷடங்க ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும் ॥ ३ ॥

Verse 4

मंत्रवर्णादिकान्न्यस्येन्मंत्रमूर्तिर्यथाक्रमम् । तर्जनीमध्ययोरंत्यानामिकांगुष्ठके पुनः ॥ ४ ॥

மந்திரத்தின் எழுத்துகள் முதலியவற்றை முறையே ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; அதனால் மந்திர-மூர்த்தி நிறுவப்படும். மீண்டும் (ந்யாசம்) சுட்டுவிரல் மற்றும் நடுவிரலில், மேலும் மோதிரவிரல் மற்றும் பெருவிரலில் செய்ய வேண்டும் ॥ ४ ॥

Verse 5

ताः स्युस्तत्पुरुषाघोरभववामेशसंज्ञिकाः । वक्त्रहृत्पादगुह्येषु निजमूर्द्धनि ताः पुनः ॥ ५ ॥

இச் சக்திகள் ‘தத்புருஷ’, ‘அகோர’, ‘பவ’, ‘வாமேஷ’ எனப் பெயர்பெற்றவை. அவற்றை வாய், இதயம், பாதங்கள், குஹ்யப் பகுதியில் ந்யாசம் செய்து, மீண்டும் தன் சிரசிலும் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 6

प्राग्याम्यवारुणोदीच्यमध्यवक्त्रेषु पंचसु । मन्त्रांगानिन्यसेत्पश्चाज्जातियुक्तानि षट् क्रमात् ॥ ६ ॥

பின்னர் கிழக்கு, தெற்கு, மேற்கு, வடக்கு, மத்தியம்—இந்த ஐந்து முகங்களிலும் மந்திரத்தின் அங்கங்களை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் வரிசையாக ‘ஜாதி’ உடன் கூடிய ஆறு பகுதிகளையும் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 7

कुर्वीत गोलकन्यासं रक्षायै तदनन्तरम् । हृदि वक्त्रेंऽसयोरूर्वोः कंठे नाभौ द्विपार्श्वयोः ॥ ७ ॥

அதன்பின் பாதுகாப்பிற்காக ‘கோலக-ந்யாசம்’ செய்ய வேண்டும். அதை இதயம், முகம், இரு தோள்கள், இரு தொடைகள், கழுத்து, நாபி மற்றும் இரு பக்கங்களிலும் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 8

पृष्ठे हृदि तथा मूर्ध्नि वदने नेत्रयोर्नसोः । दोःपत्संधिषु साग्रेषु विन्यसेत्तदनन्तरम् ॥ ८ ॥

அதன்பின் உடனே முதுகு, இதயம், தலைச்சிகரம் ஆகியவற்றில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; முகம், கண்கள், மூக்கு ஆகியவற்றிலும்; மேலும் கை-கால் மூட்டுகளில், அவற்றின் முனைகளுடன் சேர்த்து நிறுவ வேண்டும்.

Verse 9

शिरोवदनहृत्कुक्षिसोरुपादद्वये पुनः । हृदि वक्त्रांबुजे टंकमृगा भयवरेष्वथ ॥ ९ ॥

மீண்டும் இரு பாதங்களில், தொடைகளில், வயிற்றில், இதயத்தில், முகத்தில், தலையில் (ந்யாசம்/பாவனை செய்ய வேண்டும்). பின்னர் இதயத்திலும் வாய்-தாமரையிலும் அங்குசம், மான், அபயமுத்திரை, வரமுத்திரை ஆகிய குறியீடுகளை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 10

वक्त्रांसहृत्सपादोरुजठरेषु क्रमान्न्यसेत् । मूलमन्त्रस्य षड वर्णान्यथावद्देशिकोत्तमः ॥ १० ॥

உத்தம தேசிகர் விதிப்படி வரிசையாக மூலமந்திரத்தின் ஆறு எழுத்துகளின் ந்யாசத்தை வாய், தோள்கள், இதயம், பாதங்கள், தொடைகள், வயிறு ஆகிய இடங்களில் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 11

मूर्ध्नि भालोदरांसेषु हृदये ताः पुनर्न्यसेत् । पश्चादनेन मन्त्रेण कुर्वीत व्यापकं सुधीः ॥ ११ ॥

மீண்டும் அவற்றைத் தலைச்சிகரம், நெற்றி, வயிறு, தோள்கள், இதயம் ஆகிய இடங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் இதே மந்திரத்தால் ஞானி வ்யாபக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 12

नमोस्त्वनंतरूपाय ज्योतिर्लिंगामृतात्मने । चतुर्मूर्तिवपुश्छायाभासितांगाय शंभवे ॥ १२ ॥

அனந்த ரூபனே, ஜ்யோதிர்லிங்க அமிர்த-சாரமாய் இருப்பவனே, நான்கு மூர்த்தி உடலின் நிழல்-ஒளியால் ஒளிரும் அங்கங்களுடைய ஶம்புவே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 13

एवं न्यस्तशरीरोऽसौ चिन्तयेत्पार्वतीपतिम् । ध्यायेन्नित्यं महेशानं रौप्यपर्वतसन्निभम् ॥ १३ ॥

இவ்வாறு உடலில் ந்யாசம் செய்து பார்வதீபதியைச் சிந்திக்க வேண்டும்; வெள்ளிப் பர்வதம் போல் ஒளிரும் மகேஶானை எப்போதும் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 14

चारुचंद्रावतंसं च रत्नाकल्पोज्ज्वलांगकम् । परश्वधवराभीतिमृगहस्तं शुभाननम् ॥ १४ ॥

தலையில் அழகிய சந்திரக்கலை அலங்காரமாய், ரத்தின ஆபரணங்களால் அங்கங்கள் ஒளிர, கையில் பரசு, வரமுத்ரை, அபயமுத்ரை, மான் ஆகியவற்றைத் தாங்கி, முகம் மங்களமாய் அமைந்தவரை தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 15

पद्मासीनं समंतात्तु स्तुतं सुमनसां गणैः । व्याघ्रकृत्तिं वसानं च विश्वाद्यं विश्वरूपकम् ॥ १५ ॥

தாமரையாசனத்தில் அமர்ந்து, எல்லாத் திசைகளிலும் தூய மனத்தார் கூட்டங்களால் போற்றப்பட்டு, புலிச்சர்மம் அணிந்தவர்—அவரே உலகின் ஆதியும், உலகமே அவருடைய ரூபமுமான பரமேசன்।

Verse 16

त्रिनेत्रं पंचवक्त्रं च सर्वभीतिहरं शिवम् । तत्त्वलक्षं जपेन्मंत्रं दीक्षितः शैववर्त्मना ॥ १६ ॥

சைவ மார்க்கத்தில் தீட்சை பெற்றவன், மூன்று கண்களும் ஐந்து முகங்களும் உடைய, எல்லாப் பயத்தையும் நீக்கும் சிவனைத் தியானித்து, தத்துவங்களைச் சுட்டும் மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 17

तावत्संख्यसहस्राणि जुहुयात्पायसैः शुभैः । ततः सिद्धो भवेन्मन्त्रः साधकाऽभीष्टसिद्धिदः ॥ १७ ॥

அதே எண்ணிக்கைக்கு ஆயிரமாயிரம் ஆஹுதிகளை நல்வரமான பாயசத்தால் அக்னியில் செலுத்த வேண்டும்; அப்பொழுது மந்திரம் सिद्धியாகி சாதகனுக்கு வேண்டிய सिद्धிகளை அளிக்கும்।

Verse 18

देवं संपूजयेत्पीठे वामादिनवशक्तिके । वामा ज्येष्ठा तथा रौद्री काली कलपदादिका ॥ १८ ॥

வாமா முதலான ஒன்பது சக்திகள் நிறைந்த பீடத்தில் தேவனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்—வாமா, ஜ்யேஷ்டா, ரௌத்ரீ, காளி, கலபதா முதலியோர்।

Verse 19

विकारिण्याह्वया प्रोक्ता बलाद्या विकरिण्यथ । बलप्रमथनी पश्चात्सर्वभूतदमन्यथ ॥ १९ ॥

ஒரு சக்தி ‘விகாரிணீ’ என்ற நாமத்தால் கூறப்படுகிறது; அடுத்ததாக ‘பலா’ மற்றும் ‘விகரிணீ’; பின்னர் ‘பலப்ரமதனீ’, அதன் பின் ‘சர்வபூததமனீ’ என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 20

मनोन्मनीति संप्रोक्ताः शैवपीठस्य शक्तयः । नमो भगवते पश्चात्सकलादि वदेत्ततः ॥ २० ॥

‘மனோன்மனீ’ முதலியவை ஷைவ பீடத்தின் சக்திகளென கூறப்பட்டன. அதன் பின் ‘நமோ பகவதே’ மந்திரத்தை உச்சரித்து, பின்னர் ‘சகல’ முதலான வரிசையை ஓதுக॥२०॥

Verse 21

गुणात्मशक्तिभक्ताय ततोऽनंताय तत्परम् । योगपीठात्मने भूयो नमस्तारादिको मनुः ॥ २१ ॥

குணாத்ம சக்தியின் பக்தருக்கு வணக்கம்; பின்னர் அனந்தனுக்கு வணக்கம்; அந்த பரமத் தத்துவத்திற்கும் வணக்கம். மீண்டும் யோகபீட-ஸ்வரூபனான இறைவனுக்கு ‘தாரா’ முதலிய மந்திரங்கள் நமஸ்காரம் செலுத்துகின்றன॥২১॥

Verse 22

अमुना मनुना दद्यादासनं गिरिजापतेः । मूर्तिं मूलेन संकल्प्य तत्रावाह्य यजेच्छिवम् ॥ २२ ॥

இம்மந்திரத்தாலேயே கிரிஜாபதி (சிவன்) அவர்க்கு ஆசனம் அளிக்க வேண்டும். மூலமந்திரத்தால் திருமேனியைத் தியானித்து, அங்கே ஆவாஹனம் செய்து சிவபூஜை செய்ய வேண்டும்॥২২॥

Verse 23

कर्णिकायां यजेन्मूर्तिरीशमीशानदिग्गजम् । शुद्धस्फटिकसंकाशं दिक्षु तत्पुरुषादिका ॥ २३ ॥

தாமரையின் கர்ணிகையில் ஈச-ஸ்வரூபத் திருமேனியை, ஈசான திசைத் திக்கஜத்துடன் வழிபடுக. அவரைத் தூய ஸ்படிகம் போல் ஒளிர்வதாகத் தியானிக்க; பிற திசைகளில் ‘தத்புருஷ’ முதலிய ரூபங்களை அமைக்க॥২৩॥

Verse 24

पीतांजनश्वेतरक्ताः प्रधानसदृशायुधाः । चतुर्वक्त्रसमायुक्ता यथावत्ताः प्रपूजयेत् ॥ २४ ॥

அவர்களை மஞ்சள், வெள்ளை, சிவப்பு நிறங்களால் அலங்கரித்தவர்களாகவும், பிரதான தேவனுக்கு ஒத்த ஆயுதங்களைத் தாங்கியவர்களாகவும், நான்கு முகங்களுடன் இருப்பவர்களாகவும் எண்ணி, முறையாக பக்தியுடன் வழிபடுக॥২৪॥

Verse 25

कोणेष्वर्चेन्निवृत्त्याद्यास्तेजोरूपाः कलाः क्रमात् । अङ्गानि केसरस्थानि विघ्नेशान्पन्नगान्यजेत् ॥ २५ ॥

மண்டலம்/வேதியின் மூலைகளில் நிவ்ருத்தி முதலான தேஜோமய கலைகளை முறையே வழிபட வேண்டும். இதழ்-இடங்களில் அமைந்த அங்கங்களையும் பூஜித்து, வி஘்நேசனையும் நாகதேவர்களையும் வணங்க வேண்டும்.

Verse 26

अनंतं सुखनामानं शिवोत्तममनंतरम् । एकनेत्रमेकरुद्रं त्रिमूर्तिं तदनंतरम् ॥ २६ ॥

அவர் அனந்தன்; ஆனந்தத்தின் நாமமே அவர்; முடிவில்லா பரம சிவன். அவர் ஒருகண் உடையவன், ஒரே ருத்ரன், திரிமூர்த்தியும்; அதன் பின் அவர்துதி எல்லையின்றி தொடர்கிறது.

Verse 27

पश्चाच्छीकंठनामानं शिखंडिनमिति क्रमात् । रक्तपीतसितारक्तकृष्णरक्तांजनासितान् ॥ २७ ॥

அடுத்து முறையே ‘ஸ்ரீகண்ட’ என்ற நாமத்துடனும் ‘சிகண்டின்’ என்றும் கூறப்படுகிறது. மேலும் அவை செம்மை, மஞ்சள், வெண்மை, செம்மை, கருமை, செம்மை, அஞ்சன-கருநிறம், கருமை என வகைப்படுத்தப்படுகின்றன.

Verse 28

किरीटार्पितबालेंदून्पद्मस्थान्भूषणान्वितान् । त्रिनेत्राञ्छूलवज्रास्त्रचापहस्तान्मनोरमान् ॥ २८ ॥

மனோகரமான தேவதைகள் தோன்றினர்—அவர்களின் கிரீடங்களில் இளநிலா பதிக்கப்பட்டு, தாமரையில் அமர்ந்து, ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, முக்கண் உடையவர்களாய், கைகளில் சூலம், வஜ்ராயுதம், வில் ஆகியவற்றைத் தாங்கியிருந்தனர்.

Verse 29

उत्तरादि यजेत्पश्चाद्रुद्रं चंडेश्वरं पुनः । ततो नंदिमहाकालौ गणेशं वृषभं पुनः ॥ २९ ॥

வடக்கு முதலான திசைகளில் தொடங்கி தேவதைகளை வழிபட வேண்டும்; பின்னர் ருத்ரனையும் மீண்டும் சண்டேஸ்வரனையும் பூஜிக்க வேண்டும். அதன் பின் நந்தி, மஹாகாலன், பின்னர் கணேசன், மீண்டும் வृषபம் (காளை) ஆகியவற்றை வழிபட வேண்டும்.

Verse 30

अथ भृंगिं रिटिं स्कंदमेतान्पद्मासनस्थितान् । स्वर्णतोयारुणश्याममुक्तेंदुसितपाटलान् ॥ ३० ॥

அதன்பின் ப்ருங்கீ, ரிடி, ஸ்கந்தன் ஆகியோரைத் தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்தவர்களாகத் தியானித்து/வரைய வேண்டும்; அவர்களின் நிறங்கள் பொன்னிற நீர்போல், விடியற்காலச் செம்மை, கருநீலம், மேலும் முத்துப்போல், நிலவெண்மை, பாட்டலச் சாயல் ஆகியவையாகும்।

Verse 31

इंद्रादयस्ततः पूज्या वज्राद्यायुधसंयुताः । इत्थं संपूजयेद्देवं सहस्रं नित्यशो जपेत् ॥ ३१ ॥

பின்னர் இந்திரன் முதலிய தேவர்களை—வஜ்ரம் முதலிய ஆயுதங்களுடன் கூடியவர்களை—வழிபட வேண்டும். இவ்வாறு இறைவனை முறையாகப் பூஜித்து தினமும் ஆயிரம் முறை ஜபம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 32

सर्वपापविनिर्मुक्तः प्राप्नुयाद्वांछितं श्रियम् । द्विसहस्रं जपन् रोगान्मुच्यते नात्र संशयः ॥ ३२ ॥

அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, சாதகன் விரும்பிய ஸ்ரீ-செல்வத்தை அடைகிறான். இரண்டாயிரம் முறை ஜபம் செய்தால் நோய்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 33

त्रिसन्मंत्रं जपन्मंत्रं दीर्घमायुरवाप्नुयात् । सहस्रवृद्धया प्रजपन्सर्वकामानवाप्नुयात् ॥ ३३ ॥

மந்திரத்தை மூன்று முறை தூய்மையாக ஜபித்தால் நீண்ட ஆயுள் கிடைக்கும். ஆயிரமடங்கு பெருக்கத்துடன் ஜபித்தால் எல்லாக் காமனைகளும் நிறைவேறும்।

Verse 34

आज्यान्वितैस्तिलैः शुद्धैर्जुहुयाल्लक्षमादरात् । उत्पातजनितान् क्लेशान्नाशयेन्नात्र संशयः ॥ ३४ ॥

நெய் கலந்த தூய எள்ளால் பக்தியுடன் ஒரு லட்சம் ஆஹுதிகளை ஹோமத்தில் செலுத்த வேண்டும். அதனால் அபசகுனங்களால் உண்டான துன்பங்கள் அழியும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 35

शतलक्षं जपन्साक्षाच्छिवो भवति मानवः । षडक्षरः शक्तिरुद्धः कथितोऽष्टाक्षरो मनुः ॥ ३५ ॥

இதை ஒரு இலட்சம் முறை ஜபிப்பவன் மனிதன் நேரடியாக சிவத்துல்யனாகிறான். ஷடாக்ஷரம் உள்ளே கட்டுப்பட்ட சக்தி எனக் கூறப்பட்டது; அஷ்டாக்ஷரம் ‘மனு’ எனும் மந்திரமாக உபதேசிக்கப்பட்டது.

Verse 36

ऋषिश्छन्दः पुरा प्रोक्तो देवता स्यादुमापतिः । अंगानि पूर्वमुक्तानि सौम्यमीशं विचिंतयेत् ॥ ३६ ॥

ரிஷியும் சந்தஸும் முன்பே கூறப்பட்டன; இங்கு தேவதை உமாபதி (சிவன்). முன் உபதேசித்த அங்கங்களைச் செய்து, சௌம்யமான மங்கள ஈசனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 37

बंधूकाभं त्रिनेत्रं च शशिखंडधरं विभुम् । स्मेरास्यं स्वकरैः शूलं कंपालं वरदाभये ॥ ३७ ॥

நான் அந்த அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவனைத் தியானிக்கிறேன்—பந்தூக மலர்போல் செம்மை ஒளியுடன், மும்முகக் கண்களுடன், தலையில் சந்திரகலையைத் தாங்கி; புன்னகை முகத்துடன், தன் கரங்களில் திரிசூலம், கபாலப் பாத்திரம், வரதமும் அபயமும் ஆகிய முத்திரைகளைத் தரித்தவரை.

Verse 38

वहंतं चारुभूपाढ्यं वामोरुस्थाद्रिकन्यया । भुजेनाश्लिष्टदेहं तं चिंतयेन्मनसा हृदि ॥ ३८ ॥

இதயத்தில் மனத்தால் அந்த அழகிய ஆண்டவனைத் தியானிக்க வேண்டும்—அரசர்ச் செல்வச் சிறப்பால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; அவரின் இடது தொடையில் மலைமகள் அமர்ந்து, தன் புயத்தால் அவரது திருமேனியை அணைத்திருப்பவனை.

Verse 39

मनुलक्षं जपेन्मंत्रं तत्सहस्रं यथाविधि । जुहुयान्मान्मधुससिक्तैरारग्वधसमिद्वरैः ॥ ३९ ॥

மந்திரத்தை ஒரு இலட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; அதன் பின் விதிப்படி ஆயிரம் ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும்—தேன் தெளிக்கப்பட்ட சிறந்த ஆரக்வத சமித்துகளால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

प्राक्प्रोक्ते पूजयेत्पीठे गंधपुष्पैरुमापतिम् । अंगावृतैर्बहिः पूज्या हृल्लेखाद्या यथापुरा ॥ ४० ॥

முன்னர் கூறப்பட்ட பீடத்தில் நறுமணம், மலர்கள் முதலியவற்றால் உமாபதி சிவனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். மேலும் வெளியே ஹ்ரில்லேகா முதலிய தேவதைகளைத் தத்தம் அங்காவரணங்களுடன், முன் சொல்லிய விதிப்படி பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 41

मध्यप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषु विधानतः । यजेत्पूर्वादिपत्रेषु वृषभाद्याननुक्रमात् ॥ ४१ ॥

விதிப்படி நடு, கிழக்கு, தெற்கு, வடக்கு, மேற்கு ஆகிய இடங்களில் பூஜை செய்ய வேண்டும். மேலும் கிழக்கு முதலான இதழ்களில் வृषபம் (ரிஷபம்) தொடங்கி பிற ராசிகளை வரிசையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 42

शूलटंकाक्षवलयकमंडलुलसत्करम् । रक्ताकारं त्रिनयनं चंडेशमथ पूजयेत् ॥ ४२ ॥

பின்னர் சூலம், டங்கம், அక్షமாலை, வளையம், கமண்டலம் ஆகியவற்றால் ஒளிரும் கரங்களையுடைய, செந்நிற வடிவம் கொண்ட, மும்முகக் கண்களையுடைய சண்டேசனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 43

चक्रशंखाभयाभीष्टकरां मरकतप्रभाम् । दुर्गां प्रपूजयेत्सौम्यां त्रिनेत्रां चारुभूषणाम् ॥ ४३ ॥

சக்கரம், சங்கம், அபயம் அளிக்கும் கை, வேண்டிய வரம் தரும் கை ஆகியவற்றையுடைய, மரகதப் பிரகாசம் கொண்ட, சாந்தமான, மும்முகக் கண்களையுடைய, அழகிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட துர்காதேவியை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 44

कल्पशाखांतरे घंटां दधानं द्वादशेक्षणम् । बालार्काभं शिशुं कांतंषण्मुखं पूजयेत्ततः ॥ ४४ ॥

பின்னர் கல்ப அமைப்பின் இடைப்பட்ட கிளையில், மணி தாங்கிய, பன்னிரண்டு கண்களையுடைய, உதய சூரியன் போன்ற ஒளியுடைய, குழந்தை வடிவான, காந்தமிகு, ஆறுமுகத் தேவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 45

नंदितं च यजेत्सौम्यां । रत्नभूषणमंडितम् परश्वधवराभीतिटंकिनं श्यामविग्रहम् ॥ ४५ ॥

சௌம்யமான ‘நந்தித’ ரூபத்தையும் வழிபட வேண்டும்—ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்; பரசு ஏந்தி, வரம் அளித்து, அபய முத்திரை காட்டி, சிறு மணி தாங்கி, சியாம நிறத் திருமேனியுடன் இருப்பவர்।

Verse 46

पाशांकुशवराभीष्टधारिणं कुंकुमप्रभम् । विघ्ननायकमभ्यर्चेच्चंद्रार्द्धकृतशेखरम् ॥ ४६ ॥

பாசமும் அங்குசமும் ஏந்தி, வரமும் விரும்பிய பலனும் அருளும், குங்கும நிற ஒளியால் பிரகாசிக்கும், வி஘்னநாயகனான கணேசனை—அரைக்கதிர் சந்திரம் சிரோபூஷணமாக உடையவரை—அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 47

श्यामं रक्तोत्पलकरं वामांकन्यस्ततत्करम् । द्विनेत्रं रक्तवस्त्राढ्यं सेनापतिमथार्चयेत् ॥ ४७ ॥

பின்னர் சேனாபதியை வழிபட வேண்டும்—சியாம நிறத்தவர், கையில் சிவப்பு தாமரை ஏந்தியவர்; இடக்கை இடத் தொடையில் வைத்தவர்; இரு கண்களுடன், சிவப்பு ஆடைகளால் செழுமையாக அலங்கரிக்கப்பட்டவர் எனத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 48

ततोऽष्टमातरः पूज्या ब्राह्याद्याः प्रोक्तलक्षणाः । इंद्रादिकान्लोकपालान्स्वस्वदिक्षु समर्चयेत् ॥ ४८ ॥

பின்னர் முன் கூறப்பட்ட இலக்கணங்களுடைய பிராஹ்மீ முதலிய அஷ்டமாதர்களை வழிபட வேண்டும். மேலும் இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்களையும் தத்தம் திசைகளில் முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 49

वज्रादीनि तदस्त्राणि तद्बहिः क्रमतोऽर्चयेत् । एवं यो भजते मन्त्री देवं शंभुमुमापतिम् ॥ ४९ ॥

பின்னர் வஜ்ரம் முதலிய அவரது ஆயுதங்களை, அந்த உள்மண்டலத்தின் வெளியே, வரிசையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும். இவ்வாறு மந்திரம் அறிந்த சாதகர் உமாபதியான தேவன் ஷம்புவை பக்தியுடன் வழிபடுகிறார்।

Verse 50

स भवेत्सर्वलोकानां सौभाग्यश्रेयसां पदम् । सांतसद्यांतसंयुक्तो बिन्दुभूषितमस्तकः ॥ ५० ॥

அவன் எல்லா உலகங்களுக்கும் நல்வாழ்வு மற்றும் உண்மையான செழிப்பின் தாமாகிறான்; உரிய ஆதியந்த ஒலிகளால் இணைந்தவனாய், தலையில் புனித பிந்து-திலகத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாய் இருப்பான்।

Verse 51

प्रासादाख्यो मनुः प्रोक्तो भजतां सर्वसिद्धिदः । षड्दीर्घयुक्तबीजेन षडंगविधिरीरितः ॥ ५१ ॥

‘ப்ராஸாத’ எனப்படும் மந்திரம் உரைக்கப்பட்டது; பக்தியுடன் வழிபடுவோர்க்கு அது எல்லாச் சித்திகளையும் அளிக்கும். ஆறு நீள உயிர்களுடன் இணைந்த பீஜத்தால் ஷடங்க விதி போதிக்கப்படுகிறது।

Verse 52

षडर्णवत्तु मुन्याद्याः प्रोक्ताश्चास्यापि नारद । ईशानाद्या न्यसेन्मूर्तीरंगुष्ठादिषु देशिकः ॥ ५२ ॥

நாரதா! இங்கேயும் ஷடர்ண முறையைப் போல முனிவர்கள் முதலியோர் கூறப்பட்டுள்ளனர். மேலும் குரு, அங்குஷ்டம் முதலான விரல்களில் ஈசான முதலிய தெய்வமூர்த்திகளை ந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும்।

Verse 53

ईशानाख्यं तत्पुरुषमघोरं तदनंतरम् । वामदेवाह्वयं सद्योजातबीजं क्रमाद्विदुः ॥ ५३ ॥

வரிசையாக அவர்கள் அறிகின்றனர்—முதலில் ‘ஈசான’, அடுத்து ‘தத்புருஷ’, பின்னர் ‘அகோர’, அதன் பின் ‘வாமதேவ’ எனப்படும், இறுதியில் ‘ஸத்யோஜாத’ பீஜமந்திரம்।

Verse 54

उकाराद्यैः पञ्चह्रस्वौर्विलोमान्संयुतं च यत् । तत्तदंगुलिभिर्भूयस्तत्तदिकान्न्यसेत् ॥ ५४ ॥

‘உ’ முதலான ஐந்து குறில் உயிர்களாலும், மேலும் எதிர்வரிசை இணைப்பால் உருவாகும் எழுத்துகளையும் கொண்டு—மீண்டும் அந்தந்த விரல்களில் முறையாக அவற்றை ந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும்।

Verse 55

शिरोवदनहृद्गुह्यपाददेशे यथाक्रमात् । उर्द्धप्राग्दक्षिणोदीच्यपश्चिमेषु मुखेषु च ॥ ५५ ॥

முறையே சிரம், முகம், இதயம், குஹ்யப் பகுதி, பாதப் பகுதி ஆகிய இடங்களில்—மேல்நோக்கு, கிழக்கு, தெற்கு, வடக்கு, மேற்கு நோக்கிய முகங்கள் உள்ளன।

Verse 56

ततः प्रविन्यसेद्विद्वानष्टत्रिंशत्कलास्तनौ । ईशानाद्या ऋचः सम्यगंगुलीषु यथाक्रमात् ॥ ५६ ॥

பின்னர் அறிவுடைய சாதகர் உடலில் முப்பத்தெட்டு கலாக்களை நன்கு ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; ஈசானம் முதலாக உரிய ருச்ச் மந்திரங்களை விரல்களில் முறையே அமைக்க வேண்டும்।

Verse 57

अंगुष्ठादिकनिष्ठांतं न्यसेद्देशिकसत्तमः । मूर्द्धास्यहृदयांभोजगुह्यपादे तु ताः पुनः ॥ ५७ ॥

மிகச் சிறந்த தேசிகர் பெருவிரல் முதல் சின்னவிரல் வரை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் அவற்றையே மீண்டும் சிரம், முகம், இதயத் தாமரை, குஹ்யப் பகுதி, பாதங்கள் ஆகியவற்றில் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 58

वक्त्रे मूर्धादिषु न्यस्य भूयोऽङ्गानि प्रकल्पयेत् । तारपंचकमुच्चार्य सर्वज्ञाय हृदीरितम् ॥ ५८ ॥

வாய், சிரம் முதலிய இடங்களில் ந்யாசம் செய்து மீண்டும் அங்க-ந்யாசங்களை அமைக்க வேண்டும். பஞ்சதாரத்தை உச்சரித்து, சர்வஜ்ஞப் பரமனுக்காக இதயத்திலிருந்து மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 59

अमृते तेजो मालिनि तृप्तायेति पदं पुनः । तदंते ब्रह्मशिरसे शिरोगं ज्वलितं ततः ॥ ५९ ॥

மீண்டும் ‘அம்ருதே, தேஜः, மாலினி, த்ருப்தாய’ எனும் பதங்களை உச்சரிக்க வேண்டும். அதன் முடிவில் பிரஹ்மசிரஸ் ரூபமான சிரோமந்திரத்தை சிரத்தில் நிறுவினால் அது ஒளிர்ந்து எழும்।

Verse 60

शिखिं शिखाय परतोऽनादिबोधाय तच्छिखा । वज्रिणे वज्रहस्ताय स्वतंत्राय तनुच्छदम् ॥ ६० ॥

சிகைதாரி, சிகையுடன் விளங்கும் பராத்பரன், ஆதியற்ற ஞானத்தை எழுப்பும் சிகை-வடிவ ஒளியுடைய இறைவனுக்கு வணக்கம். வஜ்ரதாரி, வஜ்ரஹஸ்தன், சுதந்திர ஆண்டவன், உடல்நிலையின் ஆவரணமும் ஆதாரமும் ஆனவர்க்கு நமஸ்காரம்।

Verse 61

सौं सौं हौमिति संभाष्य परतो तों गुह्यशक्तये । नेत्रमुक्तं श्लीपशुं हुं फडंते नेत्रं शक्तये ॥ ६१ ॥

“சௌம் சௌம் ஹௌம்” எனும் பீஜங்களை உச்சரித்து, பின்னர் குஹ்ய-சக்திக்காக “தோம்” என்பதை வின்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் நேத்ர-சக்திக்காக “ஹும் பட்” முடிவுடைய நேத்ர-மந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி நேத்ர-ஆற்றலை விடுவித்து/செயல்படுத்த வேண்டும்।

Verse 62

अस्त्रमुक्तं षडंगानि कुर्यादेवं समाहितः । पूर्वदक्षिणपश्चात्प्राक्सौम्यमध्येषु पंचसु ॥ ६२ ॥

அஸ்த்ர-மந்திரத்தை விடுத்து, சாதகர் ஒருமுகமாக ஷடங்க (ஆறு துணைச் செயல்கள்) செய்ய வேண்டும். அது கிழக்கு, தெற்கு, மேற்கு, வடக்கு, மையம் எனும் ஐந்து இடங்களில் முறையாக நிகழ்த்தப்பட வேண்டும்।

Verse 63

वक्त्रेषु पंच विन्यस्येदीशानस्य कलाः क्रमात् । ईशानः सर्वविद्यानां शशिनी प्रथमा कला ॥ ६३ ॥

ஐந்து முகங்களில் ஐந்து கலைகளை வின்யாசம் செய்து, ஈசானனின் கலைகளை வரிசையாக நிறுவ வேண்டும். ஈசானன் எல்லா வித்யைகளுக்கும் அதிபதி; ‘சசினி’ அவனுடைய முதல் கலை.

Verse 64

ईश्वरः सर्वभूतानां मंगला तदनंतरम् । ब्रह्माधिपतिः शब्दांते ब्रह्मणोऽधिपतिः पुनः ॥ ६४ ॥

அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஈசுவரன்; அடுத்ததாக ‘மங்களா’ என அழைக்கப்படுகிறார். புனிதச் சொல்லின் முடிவில் அவர் ‘பிரம்மாதிபதி’; மீண்டும் அவர் ‘பிரம்மனுக்கும் அதிபதி’.

Verse 65

ब्रह्मेष्टदा तृतीयास्याच्छिवो मे अस्तु तत्परा । मरीचिः कथिता विप्र चतुर्थी च सदाशिवे ॥ ६५ ॥

‘பிரஹ்மேஷ்டதா’ என்பதை மூன்றாம் ந்யாசமாக அமைக்க வேண்டும்; என் சிவன் அதிலே பரம தத்பரனாக இருப்பானாக. ஓ விப்ரரே, இக்கிரமத்தில் மரீசி கூறப்பட்டான்; நான்காம் ந்யாசம் சதாசிவனில்.

Verse 66

अंशुमालिन्यथ परा प्रणवाद्या नमोन्विताः । पूर्वपश्चिमयाम्योदग्वक्त्रेषु तदनंतरम् ॥ ६६ ॥

அதன்பின் ‘அம்சுமாலினீ’ முதலிய பரா (மந்திரத் தொடர்), பின்னர் பிரணவம் ‘ஓம்’ தொடங்கி ‘நமः’ இணைந்த அடுத்த தொடர்—இவற்றை கிழக்கு, மேற்கு, தெற்கு, வடக்கு முகங்களில் அதன்பின் ந்யாசமாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 67

चतस्रो विन्यसेन्मंत्री पुरुषस्य कलाः क्रमात् । आद्या तत्पुरुषायेति विद्महे शांतिरीरिता ॥ ६७ ॥

மந்திரம் அறிந்த சாதகர் புருஷனின் நான்கு கலாக்களை வரிசையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். முதலாவது—‘தத்புருஷாய இதி வித்மஹே’—என்று ஓதுதல்; இதுவே சாந்தி மந்திரமாக கூறப்பட்டது.

Verse 68

महादेवाय शब्दांते धीमहि स्यात्ततः परम् । विद्या द्वितीया कथिता तन्नो रुद्रः पदं ततः ॥ ६८ ॥

புனித ஒலியின் முடிவில் ‘மஹாதேவாய’ என்று கூறி ‘தீமஹி’—நாம் தியானிப்போம்; அதனால் பரம நிலை உண்டாகும். இது இரண்டாம் வித்யை என போதிக்கப்பட்டது; பின்னர் ‘தன்னோ ருத்ரः’—ருத்ரன் எமக்கு அந்தப் பதத்தை அருள்வானாக.

Verse 69

प्रतिष्ठा कथिता पश्चात्तृतीया स्यात्प्रचोदयात् । निवृत्तिस्तत्परा सर्वा प्रणवाद्या नमोन्विता ॥ ६९ ॥

பிரதிஷ்டை விளக்கப்பட்ட பின் மூன்றாம் பாடம் ‘ப்ரசோதயாத்’ என அமைய வேண்டும். எல்லா நிவ்ருத்தியும் அந்தப் பரமத்தில் நிலைபெறும்; இது பிரணவம் ‘ஓம்’ தொடங்கி ‘நமः’ இணைந்ததாகும்.

Verse 70

हृदि चांसद्वये नाभिकुक्षौ पृष्ठेऽथ वक्षसि । अथोरसि कला न्यस्येदष्टौ मंत्री यथाविधि ॥ ७० ॥

பின்னர் இதயத்தில், இரு தோள்களில், நாபி மற்றும் வயிற்றில், முதுகில் மற்றும் மார்பில்—இவ்வாறு உடலில்—மந்திரம் அறிந்தவர் விதிப்படி அஷ்டகலா ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 71

अघोरेभ्यस्तथा पूर्वमीरिता प्रथमा कला । अथ घोरेभ्य इत्यंते मोहास्यात्तदनंतरम् ॥ ७१ ॥

முன்னதாக ‘அகோரேப்யః’ என்று தொடங்கி முதல் கலா கூறப்பட்டது. பின்னர் ‘கோரேப்யః’ என்று முடிந்தவுடன், அதற்குப் பின்பு உடனே மோகம் எழுகிறது।

Verse 72

अघोरांते क्षमा पश्चात्तृतीया परिकीर्तिता । घोरतरेभ्यो निद्रा स्यात्सर्वेभ्यः सर्वतत्परा ॥ ७२ ॥

அகோரா நிலையின்பின் ‘க்ஷமா’ மூன்றாவதாகப் புகழப்படுகிறது. மேலும் கொடிய நிலைகளுக்கு அப்பால் ‘நித்ரா’ உள்ளது; அவள் முழுவதும் அந்தத் தத்துவத்தில் பராயணமாய், அனைத்திற்கும் மேலான ஆதாரமாக இருக்கிறாள்।

Verse 73

व्याधिस्तु पंचमी प्रोक्ता शर्वेभ्यस्तदनंतरम् । मृत्युर्निगदिता षष्ठी नमस्ते अस्तु तत्परम् ॥ ७३ ॥

‘வ்யாதி’ ஐந்தாவதாகச் சொல்லப்படுகிறது, அவற்றின் உடனடுத்ததாக. ‘ம்ருத்யு’ ஆறாவதாகக் கூறப்படுகிறது. அந்தப் பரமத் தத்துவத்தில் பராயணமான உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 74

क्षुधा स्यात्सप्तमी रुद्ररूपेभ्यः कथिता तृषा । अष्टमी कथिता एताध्रुवाद्या नमसान्विताः ॥ ७४ ॥

ருத்ர ரூபங்களில் ஏழாவது ‘க்ஷுதா’ (பசி) என்றும், எட்டாவது ‘த்ருஷா’ (தாகம்) என்றும் கூறப்படுகிறது. த்ருவா முதலிய இவையனைத்தும் ‘நமः’ எனும் வணக்கத்துடன் சேர்த்து ஜபிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 75

गुह्ययुग्मोरुयुग्मेषु जानुजंघास्फिजोः पुनः । कट्यां पार्श्वद्वये वामकला न्यस्येत्त्रयोदश ॥ ७५ ॥

குஹ்யயுக்மம் மற்றும் ஊருயுக்மத்தில், மீண்டும் ஜானு, ஜங்கா, ஸ்பிஜ (புட்டங்கள்) ஆகியவற்றில்; மேலும் கடி மற்றும் இரு பக்கங்களிலும் வாம-கலாவை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—இதுவே பதிமூன்றாம் ந்யாசம்.

Verse 76

प्रथमा वामदेवाय नमोंते स्याद्रुजा कला । स्याज्ज्येष्ठाय नमो रक्षा द्वितीया परिकीर्तिता ॥ ७६ ॥

முதல் மந்திரம்—“வாமதேவாய நமோऽஸ்து”; இது நோய் நீக்கும் கலா. இரண்டாவது—“ஜ்யேஷ்டாய நமः”; இது காவல்-ரூபமான கலா என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 77

कलकामा पंचमी स्यात्ततो विकरणाय च । नमः संयमनी षष्ठी कथिता तदनन्तरम् ॥ ७७ ॥

ஐந்தாவது “கலகாமா” எனப்படும்; அதன் பின் “விகரணாய” வருகிறது. அடுத்ததாக ஆறாவது “நமः ஸம்யமனீ” என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 78

बलक्रिया सप्तमीष्टा कला विकरणाय च । नमो वृद्धिस्त्वष्टमी स्याद्बलांते च स्थिरा कला ॥ ७८ ॥

ஏழாவது கலா “பலக்ரியா” என விரும்பத்தக்கது; அது விகாரங்களை நீக்கும். எட்டாவது “நமோ வ்ருத்தி” என்று சொல்லப்படுகிறது; பலத்தின் உச்சத்தில் “ஸ்திரா” கலா நிலைபெறுகிறது.

Verse 79

पश्चात्प्रमथनायांते नमो रात्रिरुदीरिता । सर्वभूतदमनाय नमोंते भ्रामणी कला ॥ ७९ ॥

பின்னர், பிரமதனத்தின் முடிவில் “நமோ ராத்ரிஃ” என்று உரைக்கப்படுகிறது. எல்லா உயிர்களையும் அடக்கும் பொருட்டு “நமோऽஸ்து”—இது சுழலும் சக்தியான “ப்ராமணீ” கலாவுக்கு வணக்கம்.

Verse 80

नमोंते मोहिनी प्रोक्ता मन्त्रज्ञैर्द्वादशी कला । मनोन्मन्यै नमः पश्चाज्ज्वरा प्रोक्ता त्रयोदशी ॥ ८० ॥

தேவி! உமக்கு ‘மோகினி’ ரூபமாக நமஸ்காரம்—மந்திரஞானிகள் இதை த்வாதசி கலை என உரைத்தனர். அதன் பின் ‘மனோன்மனி’க்கு நமः; ‘ஜ்வரா’ திரயோதசி கலை என கூறப்பட்டது.

Verse 81

प्रणवाद्याश्चतुर्थ्यंता नमोंतास्तु प्रकीर्तिताः । पाददोस्तननासासु मूर्ध्नि बाहुयुगे न्यसेत् ॥ ८१ ॥

மந்திரங்கள் ‘ப்ரணவ’ (ஓம்) கொண்டு தொடங்கி, சதுர்த்தி வேற்றுமையில் முடிந்து, ‘நமோऽஸ்து/நமः’ என நிறைவு பெறும் என்று கூறப்படுகிறது. அவற்றின் ந்யாசத்தை பாதங்கள், கைகள், மார்புகள், நாசிகள், தலை மற்றும் இரு புஜங்களில் நிறுவுக.

Verse 82

सद्योजातभवाः सम्यगष्टौ मन्त्राः कलाः क्रमात् । सद्योजातं प्रपद्यामि सिद्धिः स्यात्प्रथमा कला ॥ ८२ ॥

வரிசையாக சத்யோஜாதத்திலிருந்து தோன்றிய எட்டு மந்திரங்களும் அவற்றின் கலைகளும் கூறப்பட்டன. ‘நான் சத்யோஜாதனைச் சரணடைகிறேன்’; முதல் கலை ‘சித்தி’ என சொல்லப்படுகிறது.

Verse 83

सद्योजाताय वै भूयो नमः स्याद् वृद्धिरीरिता । भवेद्युतिस्तृतीया स्यादभवे तदनन्दरम् ॥ ८३ ॥

மீண்டும் ‘சத்யோஜாதாய நமः’—இது ‘விருத்தி’ என நிர்ணயிக்கப்பட்டது. மூன்றாம் பயன்பாடு ‘யுதி’; அது இல்லையெனில் உடனடியாக அடுத்ததைக் கையாள வேண்டும்.

Verse 84

लक्ष्मी चतुर्थी कथिता ततो नातिभवेपदम् । मेधा स्यात्पञ्चमी प्रोक्ता कलाभूयो भवस्व माम् ॥ ८४ ॥

இவ்வாறு ‘லக்ஷ்மீ-சதுர்த்தி’ விளக்கப்பட்டது; அதனால் துரதிர்ஷ்டத்தில் வீழ்ச்சி இல்லை. ‘மேதா-பஞ்சமி’யும் கூறப்பட்டது—என் பொருட்டு நீ மேலும் கலை, திறன், சித்தியால் செழிப்படைவாயாக.

Verse 85

प्राज्ञा समीरिता षष्ठी भवांते स्यात्प्रभा कला । उद्भवाय नमः पश्चात्सुधा स्यादष्टमी कला ॥ ८५ ॥

‘ப்ராஜ்ஞா’ ஆறாம் கலையாக உரைக்கப்படுகிறது; முந்தைய கலையின் முடிவில் ‘ப்ரபா’ எனும் கலா உள்ளது. அதன் பின் “உத்பவாய நமः” என்ற நமஸ்காரம் வரும்; ‘ஸுதா’ எட்டாம் கலையாக கூறப்படுகிறது॥

Verse 86

प्रणवाद्याश्चतुर्थ्यंता कलाः सर्वा नमोन्विताः । अष्टात्रिंशत्कलाः प्रोक्ताः पंच ब्रह्मपदादिकाः ॥ ८६ ॥

ப்ரணவம் (ஓம்) தொடங்கி சதுர்த்தி வரை உள்ள எல்லா கலாக்களும் ‘நமோ’ இணைத்து ஜபிக்கப்பட வேண்டும். இவை முப்பத்தெட்டு கலாக்கள் எனக் கூறப்பட்டு, ஐந்து ப்ரஹ்மபதங்களால் தொடங்குகின்றன॥

Verse 87

इति विन्यस्तदेहोऽसौ भवेद्गंगाधरः स्वयम् । ततः समाहितो भूत्वा ध्यायेदेवं सदाशिवम् ॥ ८७ ॥

இவ்வாறு விதிப்படி உடலை நிலைநிறுத்தி அமைத்தால், சாதகன் தானே கங்காதரன் (சிவன்) ஆகிறான். பின்னர் மனத்தை முழுமையாக ஒருமுகப்படுத்தி, இவ்விதம் சதாசிவனைத் தியானிக்க வேண்டும்॥

Verse 88

सितपीतासितश्वेतजपाभैः पंचभिर्मुखैः । अक्षैर्युतं ग्लौमुकुटं कोटिपूर्णेंदुसंप्रभम् ॥ ८८ ॥

அவருக்கு ஐந்து முகங்கள்—வெள்ளை, மஞ்சள், நீல-கருமை, பிரகாசமான வெள்ளை, மேலும் செம்பருத்திப் பூவின் அருண ஒளிபோல் விளங்கும். அவர் அக்‌ஷமாலையைத் தரித்து, ‘க்லௌ’ முக்குடத்தால் அலங்கரித்து, கோடி பூர்ணசந்திரர்களைப் போன்ற பிரபையுடன் ஒளிர்கிறார்॥

Verse 89

शूलं टंकं कृपाणं च वज्राग्न्यहिपतीन्करैः । दधानंभूषणोद्दीप्तं घण्टापाशवराभयान् ॥ ८९ ॥

அவர் கரங்களில் சூலம், டங்கம் (கோடரி), க்ருபாணம் (வாள்), மேலும் வஜ்ரம், அக்னி, அஹிபதி (நாகராஜன்) ஆகியவற்றைத் தாங்குகிறார். ஆபரணங்களால் ஒளிர்ந்து, மணி, பாசம், வரமுத்ரை மற்றும் அபயமுத்ரையையும் ஏந்துகிறார்॥

Verse 90

एवं ध्यात्वा जपेन्मंत्रं पञ्चलक्षं मधुप्लुतैः । प्रसूनैः करवीरोत्थैर्जुहुयात्तद्दशांशतः ॥ ९० ॥

இவ்வாறு தியானித்து மந்திரத்தை ஐந்து இலட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; தேனில் நனைந்த கரவீர மலர்களால் அதன் பத்தில் ஒரு பகுதியை அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 91

पूर्वोदिते यजेत्पीठे मूर्तिं मूलेन कल्पयेत् । आवाह्य पूजयेत्तस्यां मूर्तावावरणैः सह ॥ ९१ ॥

முன்னர் கூறிய சுப நேரத்தில் பீடத்தில் யஜனம் செய்ய வேண்டும்; மூல மந்திரத்தால் மூர்த்தியை உருவாக்கி/நிறுவ வேண்டும்; பின்னர் தேவனை ஆவாஹனம் செய்து அந்த மூர்த்தியை ஆவரணங்களுடன் சேர்த்து பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 92

शक्तिं डमरुकाभीतिवरान्संदधतं करैः । ईशानं त्रीक्षणं शुभ्रमैशान्यां दिशि पूजयेत् ॥ ९२ ॥

சக்தி, டமரு, அபய முத்திரை, வரத ஹஸ்தம் ஆகியவற்றைத் தாங்கி, மூன்று கண்களுடன் ஒளிரும் ஈசானனை ஐசான்ய திசையில் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 93

परश्वेणवराभीतीर्दधानं विद्युदुज्ज्वलम् । चतुर्मुखं तत्पुरुषं त्रिनेत्रं पूर्वतोऽर्चयेत् ॥ ९३ ॥

கிழக்கை நோக்கி, பரசு தாங்கி, வரத-அபய முத்திரைகளுடன், மின்னலைப் போல ஒளிரும், நான்கு முகமும் மூன்று கண்களும் உடைய தத்புருஷனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 94

अक्षस्रजं वेदपाशौ ऋषिं डमरुकं ततः । खट्वांगं निशितं शूलं कपालं बिभ्रतं करैः ॥ ९४ ॥

பின்னர் (அவர்) கைகளில் அக்ஷமாலை, வேதப் பாசம், ரிஷி-சின்னம், டமரு; மேலும் கட்ட்வாங்கம், கூர்மையான திரிசூலம், கபாலம் ஆகியவற்றைத் தாங்கியிருப்பதாக தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 95

अंजनाभं चतुर्वक्त्रं भीमदंतं भयावहम् । अघोरं त्रीक्षणं याम्ये पूजयेन्मंत्रवित्तमः ॥ ९५ ॥

தெற்கு திசையில் மந்திரவித்தையில் முதன்மையானவன், அஞ்சனம்போல் கருநிறம் கொண்ட, நான்முகம் உடைய, பயங்கரப் பற்கள் கொண்ட, அச்சமூட்டும்; ஆயினும் தத்துவத்தில் அ஘ோரன், மும்முகக் கண்களுடைய தேவனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 96

कुंकुमाभचतुर्वक्त्रं वामदेवं त्रिलोचनम् । हरिणाक्षगुणाभीतिवरहस्तं चतुर्मुखम् ॥ ९६ ॥

குங்கும நிற ஒளியுடன் விளங்கும் நான்முகன்; மங்களகரமான வாமதேவன், மும்முகக் கண்களுடையவன்; மான் போன்ற கண்கள் உடையவன்; நற்குணம், அபயம், வரம் அளிக்கும் முத்திரைகள் கொண்ட அந்த நான்முகப் பெருமானை பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 97

बालेंदुशेखरोल्लासिमुकुटं पश्चिमे यजेत् । कर्पूरेंदुनिभं सौम्यं सद्योजातं त्रिलोचनम् ॥ ९७ ॥

மேற்கு திசையில், தலையணியில் இளஞ்சந்திரன் ஒளிரும் அந்த ரூபத்தை யஜனம் செய்ய வேண்டும்; கற்பூரமும் சந்திரனும் போன்ற ஒளியுடன், சௌம்யனாகிய, மும்முகக் கண்களுடைய சத்யோஜாதனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 98

वराभयाक्षवलयकुठारान्दधतं करैः । विलासिनं स्मेरवक्त्रं सौम्ये सम्यक्समर्चयेत् ॥ ९८ ॥

சௌம்யமான இடத்தில், புன்னகை மலர்ந்த முகத்துடன் அழகுற விளங்கும் தேவனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; அவர் கரங்களில் வரமுத்திரை, அபயமுத்திரை, அக்கமாலை, வளையல் மற்றும் கோடாரி தாங்கியிருப்பார்।

Verse 99

कोणेष्वर्चेन्निवृत्त्याद्यास्तेजोरूपाः कलाः क्रमात् । विघ्नेश्वराननन्ताद्यान्पत्रेषु परितो यजेत् ॥ ९९ ॥

கோணங்களில் நிவ்ருத்தி முதலான ஒளிமயமான கலாக்களை வரிசையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்; மேலும் சுற்றியுள்ள இதழ்களில் வி஘்னேஸ்வரன் மற்றும் அனந்தன் முதலானவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 100

उमादिकास्ततो बाह्ये शक्राद्यानायुधैः सह । इति संपूज्य देवेशं भक्त्या परमया युतः ॥ १०० ॥

அப்போது உள்ளகத்தின் வெளியே உமாதி தேவர்கள், இந்திராதி தேவர்கள் தங்கள் தெய்வ ஆயுதங்களுடன் சேர்ந்து தேவேசனை விதிப்படி முழுமையாகப் பூஜித்தனர்; அவரும் பரம பக்தியுடன் பூஜையைச் சரிவர நிறைவேற்றினார்।

Verse 101

प्रणीयेन्नृत्यगीताद्यैः स्तोत्रमैर्त्रीं मनोहरैः । तारो मायावियद्बिंदुमनुस्वरसमन्वितः ॥ १०१ ॥

இதை நடனம், பாடல் முதலியவற்றுடன், நட்புணர்வை வளர்க்கும் இனிய ஸ்தோத்திரங்களால் நடத்த வேண்டும்; மேலும் ‘தார’ (ஓம்) என்னும் புனித அక్షரத்தை மாயா, வியத், பிந்து ஆகியவற்றுடன், அனுஸ்வார நாதத்தோடு சேர்த்து உபயோகிக்க வேண்டும்।

Verse 102

पञ्चाक्षरसमायुक्तो वसुवर्णो मनुर्मतः । पंचाक्षरोक्तवत्कुर्यादंगन्यासादिकं बुधः ॥ १०२ ॥

ஐந்தெழுத்துகளுடன் இணைந்தும் ‘வசு-வர்ண’ குறியீடு கொண்டும் உள்ள மந்திரமே விதிக்கப்பட்ட மந்திரமாகக் கருதப்படுகிறது. அறிவுடைய சாதகர் பஞ்சாக்ஷர மந்திரத்தில் கூறியபடியே அங்கந்யாசம் முதலியவற்றைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 103

सिंदूराभं लसद्रत्नमुकुटं चन्द्रमौलिनम् । दिव्यभूषांगरागं च नागयज्ञोपवीतिनम् ॥ १०३ ॥

அவர் சிந்தூர நிறமுடையவர்; ஒளிரும் ரத்தினம் பதித்த மகுடம் அணிந்தவர்; சந்திரமௌலி; தெய்வ ஆபரணங்களும் நறுமண அங்கராகமும் பூண்டவர்; மேலும் நாகத்தை யஜ்ஞோபவீதமாகத் தரித்தவர்।

Verse 104

वामोरुस्थप्रियोरोजन्यस्तहस्तं च बिभ्रतम् । वेदटंकेष्मभयं ध्यायेत्सर्वेश्वरं शिवम् ॥ १०४ ॥

அனைத்திற்கும் ஈசனான சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும்—அவர் அச்சமற்றவர்; இடது தொடையில் அமர்ந்திருக்கும் பிரியையின் மீது கை வைத்திருப்பவர்; மேலும் மடியில் வேதங்களைத் தாங்கியிருப்பவர்।

Verse 105

अष्टलक्षं जपेन्मंत्रं तत्सहस्रं घृतान्वितैः । पायसैर्जुहुयात्पीठेमूर्तिं संकल्प्य मूलतः ॥ १०५ ॥

அஷ்டலட்சம் முறை மந்திரத்தை ஜபித்து, பின்னர் நெய் கலந்த பாயசத்தால் ஆயிரம் ஆஹுதிகளை அக்னியில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பீடத்தில் மூல சங்கல்பத்தால் தேவமூர்த்தியை நிறுவி ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 106

अंगैरावरणं पूर्वमनंताद्यैरनन्तरम् । उमादिभिः समुद्दिष्टं तृतीयं लोकनायकैः ॥ १०६ ॥

முதலில் அங்கங்களால் அமைந்த ஆவரணம்; அடுத்து அனந்த முதலியோர் கூறிய ஆவரணம். மூன்றாவது உமா முதலியோர் சுட்டியது; அதை உலகநாயகர்கள் அறிவித்தனர்.

Verse 107

चतुर्थं पंचमं तेषामायुधैः परिकीर्तितम् । एवं प्रतिदिनं देवं पूजयेत्साधकोत्तमः ॥ १०७ ॥

அவர்களின் நான்காம், ஐந்தாம் (வின்யாசங்கள்) தெய்வ ஆயுதங்களால் உரைக்கப்படுகின்றன. இவ்விதம் சிறந்த சாதகர் தினந்தோறும் இறைவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 108

पुत्रपौत्रादिगां लक्ष्मीं संप्राप्यह्यत्र मोदते । तारः स्थिरा सकर्णेंदुर्भघृगुः सर्गसमन्वितः ॥ १०८ ॥

இங்கே மகன், பேரன் முதலிய வடிவில் லக்ஷ்மி (செல்வம்) பெற்றவன் மகிழ்கிறான். (இச்சூழலில்) தாரா, ஸ்திரா, ஸகர்ணேந்து, பாக்ருகு, ஸர்க—தத்தம் வகைப்பாடுகளுடன்—குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.

Verse 109

अक्षरात्मा निगदितो मंत्रो मृत्युञ्जयात्मकः । ऋषइः कहोलो देव्यादिगायत्री छन्द ईरितम् ॥ १०९ ॥

இந்த மந்திரம் அழியாத அக்ஷரமே ஆத்மாவெனக் கொண்டது; மேலும் ம்ருத்யுஞ்ஜய ஸ்வரூபமென அறிவிக்கப்பட்டது. இதன் ரிஷி கஹோலர்; சந்தஸ் ‘தேவ்யாதி-காயத்ரி’ என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 110

मृत्युञ्जयो महादेवो देवतास्य समीरितः । भृगुणा दीर्घयुक्तेन षडंगानि समाचरेत् ॥ ११० ॥

இந்த மந்திர-கிரியைக்குரிய தேவதையாக ம்ருத்யுஞ்ஜய மகாதேவன் அறிவிக்கப்படுகிறார். ‘ப்ருகு’ நீளத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்தி ஷடங்கங்களை விதிப்படி செய்ய வேண்டும்.

Verse 111

चंद्रार्कहुतभुङ्नेत्रं स्मितास्यं युग्मपद्मगम् । मुद्रापाशैणाक्षसूत्रलसत्पाणिं शशिप्रभम् ॥ १११ ॥

அவரின் கண்கள் சந்திரன், சூரியன், ஹுதபுக் (அக்னி); முகத்தில் மென்மையான புன்னகை; இரட்டை தாமரைகளின் மீது அமர்ந்தவர். அவரது கரங்கள் முத்திரை, பாசம், மான், அக்‌ஷஸூத்திரம் கொண்டு ஒளிர்கின்றன; அவர் சந்திரப் பிரகாசமாய் திகழ்கிறார்.

Verse 112

भालेंदुविगलंत्पीयूषप्लुतांगमलंकृतम् । हाराद्यैर्निजकांत्या तु ध्यायेद्विश्वविमोहनम् ॥ ११२ ॥

நெற்றியில் உள்ள சந்திரனிலிருந்து சொரியும் அமுதம் அவரது அங்கங்களை நனைத்து நிறைக்க, அவர் அலங்காரங்களால் அழகுபெற்றவர்; மாலைகள் முதலிய ஆபரணங்கள் அவரது சொந்த ஒளியால் மின்னுகின்றன. அத்தகைய உலகை மயக்கும் இறைவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 113

गुणलक्षं जपेन्मंत्रं तद्दशांशं हुनेत्सुधीः । अमृताशकलैः शुद्धदुग्धाज्यसमभिप्लुतैः ॥ ११३ ॥

ஞானமுள்ள சாதகர் மந்திரத்தை ‘குண-லக்ஷ’ அளவு ஜபித்து, அதன் பத்தில் ஒன்றை ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்—அம்ருதாஶகத் துண்டுகளைத் தூய பால் மற்றும் நெய்யில் நன்கு நனைத்து.

Verse 114

शैवे संपूजयेत्पीठे मूर्तिं संकल्पमूलतः । अंगावरणमाराध्यपश्चाल्लोकेश्वरान्यजेत् ॥ ११४ ॥

சைவ பீடத்தில் சங்கல்பத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு மூர்த்தியை முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் அங்க-ஆவரணத்தை ஆராதித்து, அதன் பின் லோகேஸ்வரர்களை வழிபட வேண்டும்.

Verse 115

तदस्त्राणि ततो बाह्ये पूजयेत्साधकोत्तमः । जपपूजादिभिः सिद्धे मंत्रेऽस्मिन्मुनिसत्तम ॥ ११५ ॥

அதன்பின் சாதகர்களில் சிறந்தவன், முதன்மை பூஜை இடத்திற்குப் புறத்தில் அந்த அஸ்திர-தேவதைகளைப் பூஜிக்க வேண்டும். ஓ முனிவரே, ஜபம், பூஜை முதலியவற்றால் இம்மந்திரம் சித்தியடைந்தால் வழிபாடு பலன் தரும்.

Verse 116

कुर्यात्प्रयोगान्कल्योक्तानभीष्टफलसिद्धये । दुग्धसिक्तैः सुधाखंडैर्हुत्वा प्रत्यहमादरात् ॥ ११६ ॥

விரும்பிய பலன் சித்திக்க, சாஸ்திரம் கூறிய மங்களமான பிரயோகங்களைச் செய்ய வேண்டும். பாலில் நனைத்த கற்கண்டுத் துண்டுகளை தினமும் பக்தியுடன் ஹோமத்தில் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 117

सहस्रमासपर्यंतं लभेदायुर्धनं सुतान् । सुधावटतितान्पूर्वा पयः सर्पिः पयो हविः ॥ ११७ ॥

ஆயிரம் மாதங்கள் வரை ஆயுள், செல்வம், புதல்வர்கள் கிடைப்பர். முன்னர் கூறிய விதியில் பால், நெய், மீண்டும் பால், ஹவிஸ் ஆஹுதிகள்; மேலும் அமுதம் போன்ற வட்டச் சுதா/வட்டரசமும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

Verse 118

सप्त द्रव्याणि वारेषु क्रमाद्दशशतं हुनेत् । सप्ताधिकान् द्विजान्नित्यं भोजयेन्मधुरान्वितम् ॥ ११८ ॥

வார நாட்களின் வரிசைப்படி, ஏழு திரவியங்களால் முறையாக ஆயிரம் முறை ஹோம ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும். மேலும் தினமும் ஏழு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட பிராமணர்களுக்கு இனிப்புகளுடன் உணவளிக்க வேண்டும்.

Verse 119

ऋत्विग्भ्यो दक्षिणां दद्यादरुणां गां पयस्विनीम् । गुरुं संप्रीणयेत्पश्चाद्धनाद्यैर्देवताधिया ॥ ११९ ॥

ரித்விக்களுக்கு தக்ஷிணையாக செம்மை நிறமுடைய, பால் நிறைந்த பசுவை அளிக்க வேண்டும். பின்னர் தேவதையாகக் கருதி குருவை செல்வம் முதலியவற்றால் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 120

अनेन विधिना साध्यः कृत्याद्रोहज्वंरादिभिः । विमुक्तः सुचिरं जीवेच्छरदां शतमञ्जसा ॥ १२० ॥

இந்த விதிப்படி க்ருத்யா, பகைவர்-செயல், காய்ச்சல் முதலியவற்றால் துன்புறும் சாதகர் அவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, நீண்ட நாள் வாழ்ந்து எளிதில் நூறு சரத்காலங்களை அடைவார்।

Verse 121

अभिचारे ज्वरे स्तंभघोरोन्मादे शिरोगदे । असाध्यरोगे क्ष्वेडार्तौ मोहे दाहे महाभये ॥ १२१ ॥

அபிசாரம், காய்ச்சல், உடல் உறைதல், கொடிய பித்துநிலை, தலைநோய், குணப்படாத நோய், விஷக் கடி/விஷவேதனை, மயக்கம், எரிச்சல் துன்பம், மிகப் பெரிய அச்சம்—இவ்வாறான நிலைகளில் (இது) பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்।

Verse 122

होमोऽयं शांतिदः प्रोक्तः सर्वाभयप्रदायकः । द्रव्यैरेतैः प्रजुहुयात्त्रिजन्मसु यथाविधि ॥ १२२ ॥

இந்த ஹோமம் சாந்தியை அளிப்பதும், எல்லாப் பயங்களிலிருந்தும் அபயம் தருவதுமென கூறப்பட்டுள்ளது. இதே திரவியங்களால் விதிப்படி மூன்று பிறவிகளிலும் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்।

Verse 123

भोजयेन्मधुरैर्भोज्यैर्ब्राह्मणान्वेदपारगान् । दीर्घमायुरवाप्नोति वांछितां विंदति श्रियम् ॥ १२३ ॥

இனியவும் மனமகிழ்விக்கும் உணவுகளால் வேதம் அறிந்த பிராமணர்களை போஜனம் செய்வித்தால் நீண்ட ஆயுள் கிடைக்கும்; விரும்பிய செல்வ-ஸ்ரீயும் பெறப்படும்।

Verse 124

एकादशाहुतीर्नित्यं दूर्वाभिर्जुहुयाद् बुधः । अपमृत्युजिदेव स्यादायुरारोग्यवर्द्धनम् ॥ १२४ ॥

ஞானி தினமும் தூர்வா புல்லால் பதினொன்று ஆஹுதிகளைச் செலுத்த வேண்டும். இதனால் அகால மரணத்தை வென்று, ஆயுளும் ஆரோக்கியமும் பெருகும்।

Verse 125

त्रिजन्मसु सुधावल्लीकाश्मीरीबकुलोद्भवैः । समिद्वरैः कृतो होमः सर्वमृत्युगदापहः ॥ १२५ ॥

மூன்று பிறவிகளிலும் தொடர்ச்சியாக சுதாவல்லி, காஷ்மீரி மற்றும் பகுள மரத்திலிருந்து பெறும் சிறந்த சமித்துகளால் செய்யப்படும் ஹோமம் எல்லா மரணபயம் மற்றும் நோய்களையும் அகற்றும்.

Verse 126

सिद्धार्थैर्विहितो होमो महाज्वरविनाशनः । अपामार्गसमिद्धोमः सर्वामयनिषूदनः ॥ १२६ ॥

சித்தார்த்தம் (வெள்ளை கடுகு) கொண்டு செய்யப்படும் ஹோமம் கடும் காய்ச்சலை அழிக்கும்; அபாமார்க சமித்துகளால் செய்யப்படும் ஹோமம் எல்லா நோய்களையும் நசுக்கும்.

Verse 127

दक्षिणामूर्तये पूर्वं तुभ्यं पदमनंतरम् । वटमूलपदस्यांते प्रवदेच्च निवासिने ॥ १२७ ॥

முதலில் ‘தக்ஷிணாமூர்தயே’ என்ற பதத்தைச் சொல்ல வேண்டும்; உடனே ‘துப்யம்’ என்பதையும் உச்சரிக்க வேண்டும். பின்னர் ‘வட்டமூலம்’ என்ற சொல்லின் முடிவில் ‘நிவாசினே’ என்று கூறி அங்கு உறையும் அந்தர்யாமிக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 128

ध्यानैकनिरतांगाय पश्चाद् ब्रूयान्नमः पदम् । रुद्राय शंभवे तारशक्तिरुद्धोऽयमीरितः ॥ १२८ ॥

தியானத்தில் முழுமையாக லயித்த உடலுடையவர்க்கு பின்னர் ‘நமः’ என்ற பதத்தைச் சொல்ல வேண்டும். ‘ருத்ராய, ஶம்பவே’—இது தாரா-சக்தி (ஓம்-சக்தி)யால் கட்டுப்பட்ட ‘உத்த’ மந்திரம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 129

षट्त्रिंशदक्षरो मंत्रः सर्वकामफलप्रदः । मुनिः शुकः समुद्दिष्टश्छंदोऽनुष्टुप्प्रकीर्तितम् ॥ १२९ ॥

இது முப்பத்தாறு எழுத்துகளுடைய மந்திரம்; எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளிப்பது. இதன் ரிஷி சுக முனிவர் எனவும், சந்தஸ் அனுஷ்டுப் எனவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 130

देवता दक्षिणामूर्तिर्नाम्ना शंभुरुदीरितः । तारशक्तियुक्तैः पूर्वं ह्रीमाद्यंतैश्च मंत्रजैः ॥ १३० ॥

அதிதேவதை தக்ஷிணாமூர்த்தி; அவரே ‘சம்பு’ என்ற நாமத்தாலும் கூறப்படுகிறார். முதலில் தாரா-சக்தியுடன் கூடிய மந்திரங்களையும், ‘ஹ்ரீம்’ எனத் தொடங்கி ‘ஹ்ரீம்’ என முடியும் மந்திரவாக்கியங்களையும் முறையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்।

Verse 131

षट्षष्ठाष्टेषु वह्न्यर्णैर्हृदयाद्यंगकल्पनम् । मूर्ध्नि भाले दृशोः श्रोत्रे गंडयुग्मे सनासिके ॥ १३१ ॥

ஆறு-ஆறு-எட்டு எனும் தொகுதிகளாகிய வஹ்ன்யர்ணங்கள் (அக்னி-அட்சரங்கள்) கொண்டு, இதயத்திலிருந்து தொடங்கி அங்க-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—தலை, நெற்றி, இரு கண்கள், இரு காதுகள், இரு கன்னங்கள், மேலும் மூக்குடன் சேர்த்து அங்கு நிறுவ வேண்டும்।

Verse 132

आस्यदोःसंधिषु गले स्तनहृन्नाभिमंडले । कट्यां गुह्ये पुनः पादसंधिष्वर्णान्न्यसेन्मनोः ॥ १३२ ॥

வாய் மற்றும் கரங்களின் மூட்டு இடங்களில், தொண்டையில், மார்புப் பகுதியில், இதயம் மற்றும் நாபி-மண்டலத்தில் மந்திர எழுத்துகளை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் இடுப்பில், ரகசிய இடத்தில், மேலும் மீண்டும் பாதங்களின் மூட்டு இடங்களிலும் மந்திர அక్షரங்களை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 133

व्यापकं तारशक्तिभ्यां कुर्याद्देहे ततः परम् । हिमाचलतटे रम्ये सिद्धिकिन्नरसेविते ॥ १३३ ॥

அதன்பின் தாராவுடன் தொடர்புடைய இரு சக்திகளால் அந்த சக்தியை உடலெங்கும் பரவச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் சித்தரும் கின்னரரும் சேவிக்கும் இமாலயத்தின் இனிய சரிவுகளில் (சாதனையைத் தொடர வேண்டும்)।

Verse 134

विविधद्रुमशाखाभिः सर्वतो वारितातपे । सुपुष्पितैर्लताजालैराश्लिष्टकुसुमद्रुमे ॥ १३४ ॥

அங்கே பலவகை மரங்களின் கிளைகள் எல்லாத் திசைகளிலும் சூரிய வெப்பத்தைத் தடுத்து நின்றன. மேலும் மிகுந்த மலர்ச்சியுடைய கொடிகளின் வலையால் அணைத்துக் கொண்ட மலர்மரங்கள் அழகுற விளங்கின.

Verse 135

शिलाविवरनिर्गच्छन्निर्झरानिलशीतले । गायद्देवांगनासंघे नृत्यद्बर्हि कदम्बके ॥ १३५ ॥

பாறைச் சிள்ளைகளில் இருந்து வெளிவரும் அருவிகளின் குளிர்ந்த காற்றால் குளிர்ந்த அந்த இடத்தில் தேவாங்கனைகள் குழுவாகப் பாட, கடம்ப வனத்தில் மயில்கள் நடனம் செய்கின்றன।

Verse 136

कूजत्कोकिलसंघेन मुखरीकृतदिङ्मुखे । परस्परविनिर्मुक्तमात्सर्यमृगसेविते ॥ १३६ ॥

கூவும் குயில்களின் கூட்டம் திசைகளையெல்லாம் ஒலிக்கச் செய்யும்; அங்கே மான்கள் பரஸ்பரப் பொறாமை இன்றி அமைதியாகச் சுற்றித் திரிகின்றன।

Verse 137

जलजैः स्थलजैः पुष्पैरामोदिभिरलंकृते । आद्यैः शुकाद्यैर्मुनिभिरजस्रसुखसेविते ॥ १३७ ॥

நீரில் பிறக்கும், நிலத்தில் பிறக்கும் மணமிகு மலர்களால் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது; ஆதிமுனிகள்—சுகர் முதலியோர்—என்றும் ஆனந்தத்துடன் அங்கே உலாவினர்।

Verse 138

पुरंदरमुखैर्देवैः सांगनाद्यैर्विलोकिते । वटवृक्षं महोच्छ्रायं पद्मरागफलोज्ज्लम् ॥ १३८ ॥

அங்கே மிக உயர்ந்த ஆலமரம் நின்றது; பத்மராகம் போன்ற கனிகளின் ஒளியால் பிரகாசித்தது. புரந்தரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்கள் தங்கள் துணையரும் பரிவாரமும் உடன் அதை நோக்கினர்।

Verse 139

गारुत्मतमयैः पत्रैर्निबिडैरुपशोभितम् । नवरत्नमयाकल्पैर्लंबमानैरलंकृतम् ॥ १३९ ॥

அது மரகதம் (காருத்மதம்) போன்ற அடர்ந்த இலைகளால் அழகுபெற்றது; மேலும் நவரத்தினங்களால் செய்யப்பட்ட தொங்கும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 140

संसारतापविच्छेदकुशलच्छायमद्भुतम् । तस्य मूले सुसंक्लृप्तरत्नसिंहासने शुभे ॥ १४० ॥

அந்த தெய்வீக மரம் அதிசயமானது; அதன் சிறந்த நிழல் உலகவாழ்வின் தாபத்தை அறுக்கும் திறன் உடையது. அதன் அடியில் அழகாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட ரத்தினச் சிங்காசனம் மங்களமாக விளங்கியது॥

Verse 141

आसीनमसिताकल्पं शरच्चंद्रनिभाननम् । कैलासाद्रिनिभं त्र्यक्षं चंद्रांकितकपर्दकम् ॥ १४१ ॥

அவர் அவரை அமர்ந்திருப்பதாகக் கண்டார்—கருநிறத் தோற்றம், சரத்கால நிலவைப் போன்ற முகம்; கைலாசமலை போல் ஒளிவீசும், மும்முகக் கண்கள் உடையவர், சடையில் பிறைநிலா குறியுடன்॥

Verse 142

नासाग्रालोकनपरं वीरासनसमास्थितम् । भद्राटके कुरंगाढ्यजानुस्थकरपल्लवम् ॥ १४२ ॥

அவர் வீராசனத்தில் உறுதியாக அமர்ந்து, மூக்கின் முனையை நோக்குவதில் ஒருமுகமாக; பத்திராசனத்தில் நிலைத்து, மானின் நிலைப்போல் உறுதியான முழங்கால்களில் மெல்லிய தளிர்போல் கைகளை வைத்துத் தியானித்தார்॥

Verse 143

कक्षाबद्धभुजंगं च सुप्रसन्नं हरं स्मरेत् । अयुतद्वयसंयुक्तगुणलक्षं जपेन्मनुम् ॥ १४३ ॥

புயத்தில் கட்டிய பாம்புடன் மிகப் பிரசன்னமான ஹரன் (சிவன்) அவரைத் தியானிக்க வேண்டும். மேலும் மங்கள குணலட்சணங்களால் குறியிடப்பட்ட அந்த மந்திரத்தை இருபதாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்॥

Verse 144

तद्दशांशं तिलैः शुद्धैर्जुहुयात्क्षीरसंयुतैः । पंचाक्षरोदिते पीठे तद्विधानेन पूजयेत् ॥ १४४ ॥

அதன் பத்திலொரு பங்கைத் தூய எள்ளை பால் கலந்து அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மேலும் பஞ்சாக்ஷர மந்திரம் கூறும் பீடத்தில் அதே விதிப்படி பூஜை செய்ய வேண்டும்॥

Verse 145

भिक्षाहारो जपेन्मासं मनुमेनं जितेंद्रियः । नित्यं सहस्रमष्टार्द्धं परां विंदति वाक्छ्रियम् ॥ १४५ ॥

பிச்சை உணவால் வாழ்ந்து, இந்திரியங்களை வென்று, ஒரு மாதம் இந்த மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும். தினமும் ஆயிரத்து எட்டு முறை ஜபித்தால் பரம வாக்‌ஸ்ரீ பெறப்படும்.

Verse 146

त्रिवारं जप्तमेतेन पयस्तु मनुना पिबेत् । दक्षिणामूर्तिंसंध्यानाच्छास्त्रव्याख्यानकृद्भवेत् ॥ १४६ ॥

இந்த மந்திரத்தை மூன்று முறை ஜபித்து, மந்திரத்தைச் சொல்லிக்கொண்டே பால் அருந்த வேண்டும். சந்த்யா வழிபாட்டில் தக்ஷிணாமூர்த்தியை தியானித்தால் சாஸ்திர விளக்கத் திறன் பெறப்படும்.

Verse 147

प्रणवो हृदयं पश्चाद्वदेद्भगवतेपदम् । ङेयुतं दक्षिणामूर्तिं मह्यंमेधामुदीरयेत् ॥ १४७ ॥

முதலில் இதய-பீஜமாகப் பிரணவம் ‘ஓம்’ உச்சரித்து, பின்னர் ‘பகவதே’ என்ற சொல்லைச் சொல்ல வேண்டும். அதன் பின் ஙகாரத்துடன் தக்ஷிணாமூர்த்தியை அழைத்து ‘எனக்கு மேதையை அருள்வாயாக’ என்று கூற வேண்டும்.

Verse 148

प्रयच्छ ठद्वयांतोऽयं द्वाविंशत्यक्षरो मनुः । मुनिश्चतुर्मुखश्छंदो गायत्री देवतोदिता ॥ १४८ ॥

இந்த மந்திரம் ‘ப்ரயச்ச’ என்று கூறி ‘஠’ என்ற இரட்டை எழுத்தால் முடிவடைகிறது; இது இருபத்து இரண்டு எழுத்துகள் கொண்டது. இதன் ரிஷி சதுர்முகன் (பிரம்மா), சந்தஸ் காயத்ரீ, தேவதை அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 149

ताररुद्धैः स्वरैर्दीर्घैः षड्भिरंगानि कल्पयेत् । पदैर्मंत्रभवैर्वापिध्यानाद्यं पूर्ववन्मतम् ॥ १४९ ॥

தார ஸ்வரத்தில் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆறு நீண்ட ஸ்வரங்களால் சாதனையின் ஆறு அங்கங்களை அமைக்க வேண்டும். அல்லது மந்திரத்தில் பிறந்த பதங்களால் தியானம் முதலான வரிசை முன்புபோலவே கருதப்படுகிறது.

Verse 150

लोहितोग्र्यासनः सद्यो बिंदुमान्प्रथमं ततः । द्वितीयं वह्निबीजस्था दीर्घा शांतीन्दुभूषिता ॥ १५० ॥

செம்மைமிகு உக்கிர ஆசனத்தில் அமர்ந்து உடனே பிந்து உடைய முதல் ரூபத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். பின்னர் அக்னி-பீஜத்தில் நிலைத்த இரண்டாமதைக் ஜபிக்க வேண்டும்—அது நீளமாக, சாந்தி-சின்னம் கொண்டதாகவும், சந்திரச் சின்னத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாகவும் உள்ளது.

Verse 151

तृतीया लांगलीशार्णमंत्रो बीजत्रयान्वितः । नीलकंठात्मकः प्रोक्तो विषद्वयहरः परः ॥ १५१ ॥

மூன்றாவது ‘லாங்கலீசாரண மந்திரம்’; அது மூன்று பீஜங்களுடன் கூடியது. அது நீலகண்டன் ஸ்வரூபம் என கூறப்படுகிறது; இருவகை விஷத்தையும் பரமமாக நீக்கும் சக்தியுடையது.

Verse 152

हरद्वयं वह्निजाया हृदयं परिकीर्तितम् । कपर्द्दिने पदयुगं शिरोमंत्र उदाहृतः ॥ १५२ ॥

‘ஹர-த்வயம்’ என்பது அக்னியின் துணைவியின் ஹ்ருதயம் எனப் புகழப்படுகிறது. ‘கபர்தின்’ என்பது இரு பாதங்களாகவும், ‘சிரோமந்திரம்’ என்பது தலை-மந்திரமாகவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 153

नीलकंठाय ठद्वंद्वं शिखामंत्रोऽयमीरितः । कालकूटपदस्यांते विषभक्षणङेयुतम् ॥ १५३ ॥

நீலகண்டனுக்காக ‘ட்ஹ-த்வந்த்வம்’ விதிக்கப்படுகிறது—இதுவே சிகா-மந்திரம் என அறிவிக்கப்படுகிறது. ‘காலகூட’ என்ற சொல்லின் முடிவில், ‘விஷம் அருந்துதல்’ குறிக்கும் சொல்லுடன் சேர்த்து இதை அறிய வேண்டும்.

Verse 154

हुं फट् कवचमुद्दिष्टं नीलकंठिन इत्यतः । स्वाहांतमस्त्रमेतानि पंचागानि मनोर्विदुः ॥ १५४ ॥

‘ஹும் ஃபட்’ என்பது கவசம் எனக் கூறப்படுகிறது. ‘நீலகண்டினீ’ முதலாக ‘ஸ்வாஹா’ முடிவை அஸ்திரம் என அறிய வேண்டும். அறிஞர்கள் இவற்றை மந்திரத்தின் பஞ்சாங்கங்கள் என அறிவர்.

Verse 155

मूर्ध्नि कंठे हृदंभोजे क्रमाद्वीजत्रयं न्यसेत् । बालार्कायुतवर्चस्कं जटाजूटेंदुशोभितम् ॥ १५५ ॥

தலை, கழுத்து, இதயத் தாமரையில் முறையே அந்த த்விஜத்ரயத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். எண்ணற்ற உதயசூரிய ஒளிபோல் பிரகாசித்து, ஜடாமுடியில் நிலவால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாகத் தியானிக்க வேண்டும்॥

Verse 156

नागाभूषं जपवटीं शूलं ब्रह्यकपालकम् । खट्वांगं दधतं दोर्भिस्त्रिनेत्रं चिंतयेद्धरम् ॥ १५६ ॥

நாகாபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஜபமாலையை அணிந்து, திரிசூலம், பிரம்மகபாலம், காட்வாங்கம் ஆகியவற்றை கரங்களில் தாங்கிய, மும்முகக் கண்களுடைய அச்சமூட்டும் ஹரனைத் தியானிக்க வேண்டும்॥

Verse 157

लक्षत्रयं जपेन्मंत्रं तद्दशांशं ससर्पिषा । हविषा जुहुयात्सम्यक्संस्कृते हव्यवाहने ॥ १५७ ॥

மந்திரத்தை மூன்று லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்தில் ஒரு பங்கு அளவிற்கு நெய்யும் ஹவிஸும் கொண்டு, நன்கு ஸம்ஸ்காரம் செய்யப்பட்ட ஹவ்யவாஹன அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்॥

Verse 158

शैवं पीठे यजेद्देवं नीलकंठं समाहितः । मृत्युं जयविधानेन विषद्वयविनाशनम् ॥ १५८ ॥

ஒருமுக மனத்துடன் ஷைவ பீடத்தில் நீலகண்ட தேவனை வழிபட வேண்டும். ம்ருத்யுஞ்ஜய விதானத்தால் இது இருவகை விஷத்தையும் அழிக்கும்॥

Verse 159

अग्निः संवर्तकादित्यरानिलौ षष्टिबिंदुमान् । चिंतामणिरिति ख्यातं बीजं सर्वसमृद्धिदम् ॥ १५९ ॥

அக்னி, ஸம்வர்த்தக, ஆதித்ய, ரா, அனில—அறுபது பிந்துக்களுடன் கூடிய இந்த பீஜம் ‘சிந்தாமணி’ எனப் புகழ்பெற்றது; இது எல்லா செல்வமும் சித்தியும் அளிக்கும்॥

Verse 160

कश्यपो मुनिराख्यातश्छंदोऽनुष्टुबुदाहृतम् । अर्द्धनारीश्वरः प्रोक्तो देवता जगतां पतिः ॥ १६० ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி முனி கஷ்யபர்; சந்தஸ் அனுஷ்டுப் என உரைக்கப்படுகிறது. தேவதையாக உலகங்களின் அதிபதி அர்த்தநாரீஸ்வரர் கூறப்படுகிறார்॥१६०॥

Verse 161

रेफादिव्यंजनैः षड्भिः कुर्यादंगानि षट् क्रमात् । त्रिनेत्रं नीलमणिभं शूलपाशं कपालकम् ॥ १६१ ॥

‘ர’ முதலான ஆறு மெய்யெழுத்துகளால் முறையே ஷடங்க-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். மூன்று கண்கள் உடைய, நீலமணி போல ஒளிரும், சூலம், பாசம், கபாலம் தாங்கும் தேவனைத் தியானிக்க॥१६१॥

Verse 162

रक्तोत्पलं च हस्ताब्जैर्दधतं चारुभूषणम् । बालेंदुबद्धमुकुटमर्द्धनारीश्वरं स्मरेत् ॥ १६२ ॥

தாமரை போன்ற கைகளில் செம்பதுமை (ரக்தோத்பலம்) தாங்கி, அழகிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, இளநிலா பதித்த கிரீடம் அணிந்த அர்த்தநாரீஸ்வரரை நினைவு கூர்க॥१६२॥

Verse 163

एकलक्षं जपेन्मंत्रं त्रिशतं मधुराप्लुतैः । तिलैर्हुनेद्यजेत्पीठे शैवेंगावरणैः सह ॥ १६३ ॥

மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் தேனில் நனைத்த ஹவ்யப் பொருள்களால் முந்நூறு ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும். எள்ளால் ஹோமம் செய்து, ஷைவ அங்க-ஆவரணங்களுடன் பீடத்தில் வழிபட வேண்டும்॥१६३॥

Verse 164

वृषाद्यैर्मातृभिः पश्चाल्लोकपालैस्तदायुधैः । प्रासादाद्यं जपेन्मंत्रमयुतं रोगशांतये ॥ १६४ ॥

வೃಷா முதலிய மாத்ருகணங்களைப் பின்னால் அமைத்து, லோகபாலர்களை அவரவர் ஆயுதங்களுடன் நிறுத்தி, ‘ப்ராஸாத’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்—நோய் சாந்திக்காக॥१६४॥

Verse 165

स्वाहावृत्तमिदं बीजं विगलत्परमामृतम् । चन्द्रबिंबस्थितं मूर्ध्नि ध्यातं क्ष्वेडगदापहम् ॥ १६५ ॥

“ஸ்வாஹா” எனச் சூழப்பட்ட இந்த பீஜாக்ஷரம் பரம அமிர்தத்தைச் சொரிகிறது. தலைச்சிகரத்தில் சந்திரமண்டலத்தில் இருப்பதாகத் தியானித்தால் க்ஷ்வேட (விஷத் துன்ப) நோய் நீங்கும்.

Verse 166

प्रतिलोमस्वराढ्या च बीजं वह्निगृहे स्थितम् । रेफादिव्यंजनोल्लासिषट्कोणाभिवृतं बहिः ॥ १६६ ॥

எதிர் வரிசையில் அமைந்த உயிரெழுத்துகளால் நிறைந்த அந்த பீஜத்தை அக்னி-கிருஹத்தில் (அக்னி நிலையத்தில்) நிறுவ வேண்டும். வெளியே ‘ர’ (ரேஃப) முதலிய மெய்யெழுத்துகளின் ஒளியால் பிரகாசிக்கும் ஷட்கோணத்தால் அதைச் சூழ வேண்டும்.

Verse 167

भूतार्तस्य स्मृतं मूर्ध्नि भूतमाशु विनाशयेत् । पीडितांगे स्मृतं तत्तत्पीडां शमयति ध्रुवम् ॥ १६७ ॥

பூதத் தாக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்டவரின் தலைமேல் இதை நினைந்து ஜபித்தால் அந்தப் பூதம் விரைவில் அழியும். வலிக்கும் உறுப்பின் மீது நினைந்து ஜபித்தால் அந்தந்த வலி உறுதியாகத் தணியும்.

Verse 168

प्रणवो हृदयं पश्चान् ङेंतः पशुपतिः पुनः । तारो नमो भूतपदं ततोऽधिपतये ध्रुवम् ॥ १६८ ॥

முதலில் இதயத்தில் பிரணவம் ‘ஓம்’ ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் ‘ஙேம்’ இறுதியுள்ள பதத்தை அமைக்க வேண்டும். மீண்டும் ‘பசுபதி’ என்று சொல்ல வேண்டும். அதன் பின் தாரக ‘ஓம்’, அடுத்து ‘நமோ’, அடுத்து ‘பூத’ பதம்; இறுதியில் உறுதியாக ‘அதிபதயே’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 169

नमोरुद्राय युगलं खङ्गरावण शब्दतः । विहरद्वितयं पश्चान्नरीनृत्ययुगं पृथक् ॥ १६९ ॥

‘நமோ ருத்ராய’ எனத் தொடங்கும் இரட்டையை வாள்களின் ஒலிபோல் முழங்கச் சொல்ல வேண்டும். பின்னர் ‘விஹரத்’ என்ற இரு அலகுகளைச் சொல்ல வேண்டும்; அதன் பின் தனியாக ‘நாரீ-ந்ருத்ய’ தொடர்புடைய இரட்டையை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 170

श्मशानभस्माचितांते शरण्याय ततः परम् । घंटाकपालमालादिधरायेति पदं पुनः ॥ १७० ॥

அடுத்து ‘சுடுகாட்டு சாம்பலால் பூசப்பட்ட உடலுடைய சரண்யன்’ எனும் மந்திரப் பதத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் மீண்டும் ‘மணி, கபாலம், மாலை முதலியவற்றைத் தரிப்பவன்’ எனும் பதத்தையும் உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 171

व्याघ्रचर्मपदस्यांते परिधानाय तत्परम् । शशांककृतशब्दांते शेखराय ततः परम् ॥ १७१ ॥

‘வ்யாக்ரசர்ம’ என்ற சொல்லுக்குப் பின் ‘பரிதானாய’ (அணியப்படும் ஆடை) எனப் பொருள் கொள்ள வேண்டும்; அதுபோல ‘சசாங்கக்ருத’ என்ற சொல்லுக்குப் பின் ‘சேகராய’ (சிரோபூஷணம்) எனக் கொள்ள வேண்டும்।

Verse 172

कृष्णसर्पपदात्पश्चाद्वदेद्यज्ञोपवीतिने । बलयुग्मं चलायुग्ममनिवर्तकपालिने ॥ १७२ ॥

‘கிருஷ்ணசர்ப்ப’ பதத்தால் தொடங்கும் மந்திரத்தைச் சொல்லி, யஜ்ஞோபவீதம் தரித்தவன் பின்னர்—‘பலயுக்மம், சலயுக்மம்—ஓ அனிவர்த்தகபாலினே!’ என உரைக்க வேண்டும்।

Verse 173

हनुयुग्मं ततो भूतांस्त्रासयद्वितयं पुनः । भूयो मंडलमध्ये स्यात्कटयुग्मं ततः परम् ॥ १७३ ॥

பின்னர் தாடைகளின் யுக்மத்தை அமைக்க வேண்டும்; அதன் பின் மீண்டும் அச்சம் விளைவிக்கும் இரு பூதங்களின் அமைப்பைச் செய்ய வேண்டும். மேலும் வட்டமண்டலத்தின் நடுவில் அடுத்ததாக இடுப்பின் (கடி) யுக்மம் இருக்க வேண்டும்।

Verse 174

रुद्रांकुशेन शमय प्रवेशययुगं ततः । आवेशययुगं पश्चाञ्चंडासिपदमीरयेत् ॥ १७४ ॥

பின் ருத்ராங்குசம் கொண்டு ‘சமய’ மற்றும் ‘பிரவேசய’ எனும் இரட்டை மந்திரப் பதங்களை ஜபிக்க வேண்டும்; அதன் பின் ‘ஆவேசய’ இரட்டையை ஜபித்து இறுதியில் ‘சண்டாசி’ எனும் மந்திரப் பதத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 175

धाराधिपतिरुद्रोऽयं ज्ञापयत्यग्निसुंदरी । खड्गरावणमंत्रोऽयं सप्तत्यूर्द्धशताक्षरः ॥ १७५ ॥

இந்த மந்திரம் ‘தாரைகளின் அதிபதி ருத்ரன்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அக்னிசுந்தரி இதை வெளிப்படுத்துகிறாள். இது கஃட்க-ராவண மந்திரம்; நூற்று எழுபது எழுத்துகளுடையது॥

Verse 176

भूताधिपतये स्वाहा पूजामन्त्रोऽयमीरितः । सिद्धमंत्रोऽयमुदितो जपादेव प्रसिद्ध्यति ॥ १७६ ॥

‘பூதாதிபதயே ஸ்வாஹா’—இது பூஜை மந்திரம் என அறிவிக்கப்பட்டது. இந்த சித்த மந்திரம் உபதேசிக்கப்பட்டது; ஜபம் மட்டுமே இதற்கு சித்தியும் புகழும் தரும்॥

Verse 177

अयुतद्वितयात्पश्चाद्भूतादिग्रहणे क्षमः । माया स्फुरद्वयं भूयः प्रस्फुरद्वितयं पुनः ॥ १७७ ॥

இரு ‘அயுத’ (இருபதாயிரம்) அளவுக்குப் பின், பூதாதிகளை அறியும் திறன் கொண்ட தத்துவம் வருகிறது. அதன் பின் மாயை இரு ஸ்புரணங்களாக வெளிப்படும்; மீண்டும் அது மேலும் இரு ஸ்புரணங்களாக விரிகிறது॥

Verse 178

घातयद्वितयं वर्मफडंतः समुदीरितः । एकपंचाशदर्णोऽयमघोरास्त्रं महामनुः ॥ १७८ ॥

‘காதய’ என்பதை இருமுறை உச்சரித்து, இறுதியில் ‘வர்ம-பட்’ எனச் சொன்னால், ஐம்பத்தொன்று எழுத்துகளுடைய இந்த மகாமந்திரம் ‘அகோராஸ்திரம்’ என அழைக்கப்படுகிறது॥

Verse 179

अघोरोऽस्य नुनिः प्रोक्तस्त्रिवृच्छंदं उदाहृतम् । अघोररुद्रः संदिष्टो देवता मन्त्रनायकः ॥ १७९ ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி ‘அகோர’ எனக் கூறப்படுகிறார்; சந்தஸ் ‘திரிவ்ருக்’ என உரைக்கப்படுகிறது; மேலும் மந்திரத்தின் நாயகத் தேவதையாக ‘அகோரருத்ரன்’ நிர்ணயிக்கப்படுகிறார்॥

Verse 180

हृदयं पंचभिः प्रोक्तं शिरः षड्भिरुदाहृतम् । शिखा दशभिराख्याता नवभिः कवचं मतम् ॥ १८० ॥

ஹ்ருதய மந்திரம் ஐந்து எழுத்துகளுடையது எனக் கூறப்பட்டது; சிரோ மந்திரம் ஆறு எழுத்துகளுடையது என உபதேசிக்கப்பட்டது. சிகா மந்திரம் பத்து எழுத்துகளுடையது; கவச மந்திரம் ஒன்பது எழுத்துகளுடையது என அறியப்படுகிறது.

Verse 181

वसुवर्णैः स्मृतं नेत्रं दशार्णैरस्त्रमीरितम् । मूर्ध्नि नेत्रास्यकंठेषु हृन्नाभ्यामूरुषु क्रमात् ॥ १८१ ॥

நேத்ர மந்திரம் எட்டு எழுத்துகளுடையது என நினைவுறுத்தப்படுகிறது; அஸ்திர மந்திரம் பத்து எழுத்துகளுடையது என அறிவிக்கப்படுகிறது. இவற்றை முறையே தலைமேல்; கண்கள், வாய், கழுத்து; இதயம், நாபி; மற்றும் தொடைகளில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 182

जानुजंघापदद्वंद्वे रुद्रभिन्नाक्षरैर्न्यसेत् । पञ्चषट्काष्टवेदांगद्विव्द्यब्धिरसलोचनैः ॥ १८२ ॥

முழங்கால், கால் மடல்கள், இரு பாதங்களில் ருத்ர-வேறுபட்ட எழுத்துகளால் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—ஐந்து, ஆறு, எட்டு, வேதாங்கங்கள், இரண்டு, கடல், ரசம், கண்கள்—எனக் குறிக்கும் எண்ணவரிசைப்படி.

Verse 183

श्यामं त्रिनेत्रं सपार्ढ्यं रक्तवस्त्रांगरांगकम् । नानाशस्त्रधरं ध्यायेनदघोराख्यं सदाशिवम् ॥ १८३ ॥

கருநிறம் உடைய, மூன்று கண்கள் கொண்ட, ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, அங்கராகம் பூசப்பட்டு சிவப்பு ஆடை அணிந்த, பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கும் ‘அகோர’ எனப்படும் சதாசிவனை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 184

भूतवेतालकादीनां क्षयोऽयं निग्रहे मनुः । तारो वांतो धरासंस्थो वामनेत्रेंदुभूषितः ॥ १८४ ॥

பூத, வேதாள முதலியவற்றை அடக்குவதற்கு இம்மந்திரம் அவர்களின் நாசத்தை விளைவிப்பதாகும். இதன் ரிஷி மனு; தேவதை/ரூபம் ‘தார’; வினியோகம் ‘தராசம்ஸ்த’ (பூமியில் நிலைபெறுதல்); இலட்சணம் இடது கண் மீது சந்திர ஆபரணம்.

Verse 185

पाशी बकः कर्णनेत्रवर्मास्त्रांतः षडक्षरः । मनुः पाशुपतास्त्राख्यो ग्रहक्षुद्रनिवारणः ॥ १८५ ॥

இவை மந்திரங்கள்—‘பாசீ’, ‘பக’, ‘கர்ண-நேத்ர-வர்மாஸ்த்ராந்த’; மேலும் ஷடக்ஷர மந்திரம்; ‘பாசுபதாஸ்த்ர’ எனப் புகழ்பெற்ற மந்திரம்—இவை அனைத்தும் கிரகத்தால் உண்டாகும் துன்பங்களையும் சிறு தீய சக்திகளின் இடையூறுகளையும் நீக்குவதற்காகும்।

Verse 186

षड्भिर्वर्णैः षडंगानि हुंफडंतैः सजातिभिः । मध्याह्नार्कप्रभं भीमं त्र्यक्षं पन्नगभूषणम् ॥ १८६ ॥

ஷடக்ஷரத்தால் ஷடங்க ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; ‘ஹூம்’, ‘பட்’ முதலிய பீஜ ஒலிகளும் அவற்றின் இணை எழுத்துகளும் உடன்; பின்னர் மதிய சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும், பயங்கரமான, மும்முகக் கண்களையுடைய, பாம்பு ஆபரணமணிந்த தேவனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 187

नानाशस्त्रं चतुर्वक्त्रं स्मरेत्पशुपतिं हरम् । वर्णलक्षं जपेन्मन्त्रं जुहुयात्तद्दशांशतः ॥ १८७ ॥

பல ஆயுதங்களைத் தாங்கும், நான்கு முகங்களையுடைய பசுபதி-ஹரனை நினைவு கொள்ள வேண்டும். மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் எழுத்தளவு ஜபித்து, அதன் பத்திலொரு பங்கு அளவு ஹோமத்தில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்।

Verse 188

गव्येन सर्पिषा मन्त्रो संस्कृते हव्यवाहने । शैवे पीठे यजेदंगमातृलोकेश्वरायुधैः ॥ १८८ ॥

பசுவிலிருந்து பெறும் நெய்யால், முறையாக ஸம்ஸ்கரிக்கப்பட்ட ஹவ்யவாஹன அக்னியில் மந்திரத்தை ஆஹுதியாகச் செலுத்த வேண்டும். ஷைவ பீடத்தில் விதிப்படி அங்க தேவதைகள், மாத்ருகணங்கள், லோகேஸ்வரர்கள் மற்றும் அவர்களின் ஆயுதங்களைச் சின்னங்களாகக் கொண்டு வழிபாடு செய்ய வேண்டும்।

Verse 189

अनेन मन्त्रितं तोयं भूतग्रस्तमुखे क्षिपेत् । सद्यः स मुंचति क्रंदान्महामंत्रप्रभावतः ॥ १८९ ॥

இந்த மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட நீரை, பூதப் பிடியால் பாதிக்கப்பட்டவரின் வாயில் தெளிக்க வேண்டும். இந்த மகாமந்திரத்தின் சக்தியால் அவன் உடனே தன் அலறல்-அழுகையை விடுவான்।

Verse 190

अनेन मन्त्रितान्बाणान्विसृजेद्युधि यो नरः । जयेत्क्षणेन निखिलाञ्छत्रून्पार्थ इवापरः ॥ १९० ॥

இந்த மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட அம்புகளைப் போரில் விடும் மனிதன், ஒரு கணத்தில் எல்லா பகைவரையும் வெல்வான்—மற்றொரு பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) போல।

Verse 191

वर्णान्तिमो बिन्दुयुतः क्षेत्रपालाय हृन्मनुः ॥ १९१ ॥

வர்ணமாலையின் இறுதி எழுத்துடன் பிந்து சேர்த்து உருவாகும் ஹ்ருத்-மந்திரமே க்ஷேத்ரபாலருக்கென விதிக்கப்பட்டது।

Verse 192

ताराद्यो वसुवर्णोऽयं क्षेत्रपालस्य कीर्तितः । षड्दीर्घयुक्तबीजेन षडंगं न्यस्य चिन्तयेत् ॥ १९२ ॥

‘தாரா’ எனத் தொடங்கி பொன்னிற ஒளியுடன் விளங்கும் இம்மந்திரம் க்ஷேத்ரபாலருக்கென கூறப்பட்டது. ஆறு நீள உயிர்களுடன் கூடிய பீஜத்தால் ஷடங்க ந்யாசம் செய்து பின் தெய்வத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 193

नीलाचलाभं दिग्वस्त्रं सर्पभूषं त्रिलोचनम् । पिंगोर्ध्वकेशान्दधतं कपालं च गदां स्मरेत् ॥ १९३ ॥

நீலாசலம் போன்ற நீல ஒளியுடன், திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்ட (திக்-வஸ்த்ர) சರ್ಪ அலங்காரத்துடன், மும்முகக் கண்களையுடைய, செம்மஞ்சள் நிறமாக மேலெழுந்த கூந்தலைத் தாங்கி, கபாலமும் கதையும் ஏந்திய சம்புவைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 194

लक्षमेकं जपेन्मन्त्रं जुहुयात्तद्दशांशतः । चरुणा घृतसिक्तेन ततः क्षेत्रे समर्चयेत् ॥ १९४ ॥

மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்தில் ஒரு பங்கு அளவிற்கு நெய் நனைத்த சருவால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் க்ஷேத்திரம்/கோவிலில் முறையாக ஆராதனை செய்ய வேண்டும்।

Verse 195

धर्मादिकल्पिते पीठे सांगावरणमादरात् । तस्मै सपरिवाराय बलिमेतेन निर्हरेत् ॥ १९५ ॥

தர்மவிதிப்படி அமைக்கப்பட்ட ஆசனத்தில், சாங்க-ஆவரணத்துடன் பலியை பக்தியுடன் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இவ்விதமாக பரிவாரங்களுடன் கூடிய தேவனுக்கு பலி நிவேதிக்க வேண்டும்.

Verse 196

पूर्वमेहिद्वयं पश्चाद्विद्विषं पुरुषं द्वयम् । भञ्जयद्वितयं भूयो नर्तयद्वितयं पुनः ॥ १९६ ॥

முதலில் அந்த இரட்டையைக் முன்னே வரச் செய்; பின்னர் பகைமையுள்ள ஆண்களின் இரட்டையைக் கொண்டு வா. அதன் பின் மீண்டும் அந்த இரட்டையைக் குலைத்திடு; மறுபடியும் அந்த இரட்டையைக் நடனமாடச் செய்.

Verse 197

ततो विघ्नपदद्वन्द्वं महाभैरव तत्परम् । क्षेत्रपालबलिं गृह्णद्वयं पावकसुन्दरी ॥ १९७ ॥

பின்னர், தடைகளை நீக்குவதில் தத்பரனான ஓ மகாபைரவா! ஓ பாவகசுந்தரி! க்ஷேத்ரபாலனுக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்ட பலி-இரட்டையை ஏற்றருளு.

Verse 198

बलिमन्त्रोऽयमाख्यातः सर्वकामफलप्रदः । सोपदेशं बृहत्पिण्डे कृत्वा रात्रिषु साधकः ॥ १९८ ॥

இது போதிக்கப்பட்ட பலி-மந்திரம்; இது எல்லாக் காமங்களின் பலனையும் அளிப்பது. குரு-உபதேசத்துடன் பெரிய பிண்டத்தில் இதைச் செய்து சாதகர் இரவுகளில் சாதனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 199

स्मृत्वा यथोक्तं क्षेत्रेशँ तस्य हस्ते बलिं हरेत् । बलिनानेन सन्तुष्टः क्षेत्रपालः प्रयच्छति ॥ १९९ ॥

விதிப்படி க்ஷேத்ரேசனை நினைந்து, அவருடைய கையில் பலியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இப் பலியால் திருப்தியடைந்த க்ஷேத்ரபாலன் வேண்டிய பலனை அளிப்பான்.

Verse 200

कांतिं मेधां बलायोग्यं तेजः पुष्टिं यशः श्रियम् । उद्धरेद्बटुकं ङेंतमापदुद्धारणं तथा ॥ २०० ॥

இது காந்தி, மேதைமை, பலத்திற்கு தகுதி, தேஜஸ், புஷ்டி, யசஸ், ஸ்ரீ ஆகியவற்றை அளிக்கிறது; மேலும் ஆபத்துக் காலத்தில் ‘ஙேந்தம்’ எனும் உச்சாரணத்தால் பட்டுகன் (பிரம்மச்சாரி) துன்பத்திலிருந்து மீட்கப்படுகிறான்—இது ஆபத்-உத்தாரண வழி.