Pañca-prakṛti-nirūpaṇa and Mantra-vidhi: Rādhā, Mahālakṣmī, Durgā, Sarasvatī, Sāvitrī; plus Sāvitrī-Pañjara

Verse 1

श्रीशौनक उवाच । साधु सूत महाभागः जगदुद्धारकारकम् । महातंत्रविधानं नः कुमारोक्तं त्वयोदितम् ॥ १ ॥

ஸ்ரீசௌனகர் கூறினார்—மகாபாக்யமான சூதரே! நன்று, நன்று. குமாரர்கள் உபதேசித்த, உலகத்தை உயர்த்தும் மகத்தான தாந்திரிக விதானத்தை எங்களுக்கு நீர் உரைத்தீர்.

Verse 2

अलभ्यमेतत्तंत्रेषु पुराणेष्वपि मानद । यदिहोदितमस्मभ्यं त्वयातिकरुणात्मना ॥ २ ॥

மாநதரே! இவ்வுபதேசம் தந்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் கூட எளிதில் கிடைக்காதது; ஆயினும் மிகுந்த கருணை இயல்புடைய நீர் இதனை இங்கே எங்களுக்கு உரைத்தீர்.

Verse 3

नारदो भगवान्सूत लोकोद्धरणतत्परः । भूयः पप्रच्छ किं साधो कुमारं विदुषां वरम् ॥ ३ ॥

சூதரே! உலகங்களை உயர்த்துவதில் எப்போதும் ஈடுபட்ட பகவான் நாரதர், மீண்டும் சாதுவும் அறிஞர்களில் சிறந்தவருமான குமாரரை வினவினார்.

Verse 4

सूत उवाच । श्रुत्वा स नारदो विप्राः युग्मनामसहस्रकम् । सनत्कुमारमप्याह प्रणम्य ज्ञानिनां वरम् ॥ ४ ॥

சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே! இரட்டைப் பெயர்களின் ஆயிரத்தொகுதியைக் கேட்ட நாரதர், ஞானிகளில் சிறந்த சனத்குமாரரையும் வணங்கி உரையாடினார்।

Verse 5

नारद उवाच । ब्रह्मंस्त्वया समाख्याता विधयस्तंत्रचोदिताः । तत्रापि कृष्णमंत्राणां वैभवं ह्युदितं महत् ॥ ५ ॥

நாரதர் கூறினார்—ஓ பிரஹ்மன்! தந்திரங்களில் விதிக்கப்பட்ட விதி-முறைகளை நீங்கள் விளக்கியுள்ளீர்; அதிலும் ஸ்ரீகிருஷ்ண மந்திரங்களின் மகத்தான வைபவம் நிச்சயமாகப் புகழப்பட்டிருக்கிறது।

Verse 6

या तत्र राधिकादेवी सर्वाद्या समुदाहृता । तस्या अंशावताराणां चरितं मंत्रपूर्वकम् ॥ ६ ॥

அங்கே ராதிகாதேவி அனைத்திலும் முதன்மையென அறிவிக்கப்பட்டாள். அவளுடைய அಂசாவதாரங்களின் திருச்சரிதம் உரிய மந்திரங்களை முன்வைத்து (மந்திரோச்சாரணத்துடன்) கூறப்பட வேண்டும்।

Verse 7

तंत्रोक्तं वद सर्वज्ञ त्वामहं शरणं गतः । शक्तेस्तंत्राण्यनेकानि शिवोक्तानि मुनीश्वर ॥ ७ ॥

ஓ அனைத்தறிவோனே! தந்திரங்களில் கூறப்பட்டதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; நான் உம்மைச் சரணடைந்தேன். ஓ முனிவரரின் தலைவா! சக்தியின் பல தந்திரங்கள் சிவனால் உரைக்கப்பட்டவை.

Verse 8

यानि तत्सारमुद्धृत्य साकल्येनाभिधेहि नः । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य नारदस्य महात्मनः ॥ ८ ॥

அவற்றின் சாரத்தை எடுத்துக் கொண்டு எங்களுக்கு முழுமையாக உரையுங்கள். அந்த மகாத்மா நாரதரின் சொற்களை கேட்டபின்…

Verse 9

सनत्कुमारः प्रोवाच स्मृत्वा राधापदांबुजम् । सनत्कुमार उवाच । श्रृणु नारद वक्ष्यामि राधांशानां समुद्भवम् ॥ ९ ॥

சனத்குமாரர் ராதையின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து கூறினார்— “நாரதா, கேள்; ராதையின் அங்கங்களின் தோற்றத்தை நான் உரைப்பேன்।”

Verse 10

शक्तीनां परमाश्चर्यं मंत्रसाधनपूर्वकम् । या तु राधा मया प्रोक्ता कृष्णार्द्धांगसमुद्भवा ॥ १० ॥

சக்திகளெல்லாம் நடுவே மிக அதிசயமானது—மந்திர சாதனையால் முன் பெறப்படும்—நான் உரைத்த அந்த ராதை, கிருஷ்ணனின் அர்த்தாங்கத்திலிருந்து தோன்றினாள்।

Verse 11

गोलोकवासिनी सा तु नित्या कृष्णसहायिनी । तेजोमंडलमध्यस्था दृश्यादृश्यस्वरूपिणी ॥ ११ ॥

அவள் கோலோக வாசினி, நித்தியமாக கிருஷ்ணனுக்கு துணை; ஒளிவட்டத்தின் நடுவில் நிலைத்து, அவளது ரூபம் காட்சியுமாகவும் அகாட்சியுமாகவும் உள்ளது।

Verse 12

कदाचित्तु तया सार्द्धं स्थितस्य मुनिसत्तम । कृष्णस्य वामभागात्तु जातो नारायणः स्वयम् ॥ १२ ॥

முனிவரே, ஒருமுறை அவளுடன் நின்றிருந்த கிருஷ்ணனின் இடப்பக்கத்திலிருந்து ஸ்வயமாக நாராயணன் தோன்றினான்।

Verse 13

राधिकायाश्च वामांगान्महालक्ष्मीर्बभूव ह । ततः कृष्णो महालक्ष्मीं दत्त्वा नारायणाय च ॥ १३ ॥

ராதிகையின் இடப்பக்க அங்கத்திலிருந்து மகாலக்ஷ்மி தோன்றினாள்; பின்னர் கிருஷ்ணன் அந்த மகாலக்ஷ்மியை நாராயணனுக்கும் அருளி அளித்தான்।

Verse 14

वैकुंठे स्थापयामास शश्वत्पालनकर्मणि । अथ गोलोकनाथस्य लोम्नां विवरतो मुने ॥ १४ ॥

அவர் அவர்களை வைகுண்டத்தில் நித்திய காவல்-தர்மத்தில் நிறுவினார். பின்னர், ஓ முனிவரே, கோலோகநாதனின் ரோமகூபங்களிலிருந்து…॥१४॥

Verse 15

जातुश्चासंख्यगोपालास्तेजसा वयसा समाः । प्राणतुल्यप्रियाः सर्वे बभूवुः पार्षदा विभोः ॥ १५ ॥

சில வேளைகளில் எண்ணற்ற கோபாலர்கள், ஒளியிலும் வயதிலும் சமமானவர்கள், உயிர்போல் பிரியமானவர்கள்—அனைவரும் விபுவின் பர்ஷதர்களாயினர்॥१५॥

Verse 16

राधांगलोमकूपेभ्ये बभूवुर्गोपकन्यकाः । राधातुल्याः सर्वतश्च राधादास्यः प्रियंवदाः ॥ १६ ॥

ராதையின் உடல் ரோமகூபங்களிலிருந்து கோபகன்னியர் தோன்றினர். அவர்கள் எல்லாவிதத்திலும் ராதைபோல், ராதையின் தாசியர், இனிய மொழியினர்॥१६॥

Verse 17

एतस्मिन्नंतरे विप्र सहसा कृष्णदेहतः । आविर्बभूव सा दुर्गा विष्णुमाया सनातनी ॥ १७ ॥

இந்நேரத்தில், ஓ பிராமணரே, திடீரென கிருஷ்ணனின் தேகத்திலிருந்து அந்த துர்கை வெளிப்பட்டாள்—விஷ்ணுவின் சனாதன மாயை॥१७॥

Verse 18

देवीनां बीजरूपां च मूलप्रकृतिरीश्वरी । परिपूर्णतमा तेजः स्वरूपा त्रिगुणात्मिका ॥ १८ ॥

அவள் தேவியரின் விதை-ரூபம்; மூலப்ரகிருதி எனும் ஈஸ்வரி; பரிபூர்ணமானவள், தேஜஸ்-ஸ்வரூபிணி, திரிகுணாத்மிகை॥१८॥

Verse 19

सहस्रभुजसंयुक्ता नानाशस्त्रा त्रिलोचना । या तु संसारवृक्षस्य बीजरूपा सनातनी ॥ १९ ॥

அவள் ஆயிரம் கரங்களுடன், பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கி, மும்முகக் கண்களுடையவள்; அவளே சனாதன தேவி, சம்சார மரத்தின் விதை-ரூபம்।

Verse 20

रत्नसिंहासनं तस्यै प्रददौ राधिकेश्वरः । एतस्मिन्नंतरे तत्र सस्त्रीकस्तु चतुर्मुखः ॥ २० ॥

ராதிகேஸ்வரர் அவளுக்கு ரத்தினமயமான சிங்காசனத்தை அளித்தார். அதே வேளையில் அங்கே நான்முகப் பிரம்மா தன் துணைவியுடன் வந்து சேர்ந்தார்।

Verse 21

ज्ञानिनां प्रवरः श्रीमान् पुमानोंकारमुच्चरन् । कमंडलुधरो जातस्तपस्वी नाभितो हरेः ॥ २१ ॥

ஞானிகளில் சிறந்த அந்த ஸ்ரீமான் புருஷன் ‘ஓம்’ என உச்சரித்தவாறே, கமண்டலு தாங்கிய தவசியாக ஹரி (விஷ்ணு) நாபியிலிருந்து தோன்றினார்।

Verse 22

स तु संस्तूय सर्वेशं सावित्र्या भार्यया सह । निषसादासने रम्ये विभोस्तस्याज्ञया मुने ॥ २२ ॥

பின்னர் அவர் அனைத்திற்கும் ஈசனான பரமனைப் போற்றி, மునிவரே, தன் மனைவி சாவித்ரியுடன் சேர்ந்து, அந்த விபுவின் ஆணைப்படி அழகிய ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்।

Verse 23

अथ कृष्णो महाभाग द्विधारूपो बभूव ह । वामार्द्धांगो महादेवो दक्षार्द्धो गोपिकापतिः ॥ २३ ॥

அப்போது, மகாபாகனே, கிருஷ்ணன் இருவகை ரூபம் கொண்டான்; அவன் இடப்பாதி மகாதேவன் (சிவன்) ஆனது, வலப்பாதி கோபிகாபதி (கிருஷ்ணன்) ஆனது।

Verse 24

पंचवक्त्रस्त्रिनेत्रोऽसौ वामार्द्धागो मुनीश्वः । स्तुत्वा कृष्णं समाज्ञप्तो निषसाद हरेः पुरः ॥ २४ ॥

அந்த முனீஸ்வரன்—பஞ்சமுகன், திரிநேத்திரன், இடப்பாதியில் தேவியுருவன்—கிருஷ்ணனைத் துதித்து, ஆணை பெற்றபின், ஹரியின் முன்னிலையில் அமர்ந்தான்।

Verse 25

अथ कृष्णश्चतुर्वक्त्रं प्राह सृष्टिं कुरु प्रभो । सत्यलोके स्थितो नित्यंगच्छ मांस्मर सर्वदा ॥ २५ ॥

அப்போது கிருஷ்ணன் நான்முகப் பிரபுவான (பிரம்மாவை) நோக்கி—“பிரபோ, படைப்புப் பணியைச் செய். சத்தியலோகத்தில் எப்போதும் நிலைத்து, புறப்பட்டு, எந்நேரமும் என்னை நினை” என்றான்।

Verse 26

एवमुक्तस्तु हरिणा प्रणम्य जगदीश्वरम् । जगाम भार्यया साकं स तु सृष्टिं करोति वै ॥ २६ ॥

ஹரி இவ்வாறு கூறியபின், அவன் ஜகதீஸ்வரனை வணங்கி, மனைவியுடன் புறப்பட்டான்; உண்மையிலேயே படைப்புப் பணியில் ஈடுபட்டான்।

Verse 27

पितास्माकं मुनिश्रेष्ठ मानसीं कल्पदैहिकीम् । ततः पश्चात्पंचवक्त्रं कृष्णं प्राह महामते ॥ २७ ॥

முனிவரே, எங்கள் தந்தை முதலில் மனத்தால் உண்டான படைப்பையும், பின்னர் உடலுருவான படைப்பையும் உருவாக்கினார். அதன் பின், மகாமதியே, பஞ்சமுகக் கிருஷ்ணனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 28

दुर्गां गृहाण विश्वेश शिवलोके तपश्वर । यावत्सृष्टिस्तदंते तु लोकान्संहर सर्वतः ॥ २८ ॥

விஸ்வேஸ்வரனே, தவத்திற்குத் தலைவனே, சிவலோகத்தில் துர்கையை ஏற்றுக்கொள்; படைப்பின் முடிவுவரை எல்லாத் திசைகளிலும் உலகங்களை லயப்படுத்து।

Verse 29

सोऽपि कृष्णं नमस्तृत्य शिवलोकं जगाम ह । ततः कालांतरे ब्रह्मन्कृष्णस्य परमात्मनः ॥ २९ ॥

அவனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்கி சிவலோகத்திற்குச் சென்றான். பின்னர் சில காலம் கடந்தபின், ஓ பிராமணனே, பரமாத்மா ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடைய வரலாறு தொடர்ந்து கூறப்படுகிறது.

Verse 30

वक्त्रात्सरस्वती जाता वीणापुस्तकधारिणी । तामादिदेश भगवान् वैकुंठं गच्छ मानदे ॥ ३० ॥

வாயிலிருந்து வீணையும் நூலும் தாங்கிய சரஸ்வதி தோன்றினாள். அப்போது பகவான் அவளிடம்—“மரியாதை அளிப்பவளே, வைகுண்டத்திற்குச் செல்” என்று ஆணையிட்டார்.

Verse 31

लक्ष्मीसमीपे तिष्ठ त्वं चतुर्भुजसमाश्रया । सापि कृष्णं नमस्कृत्य गता नारायणांतिकम् ॥ ३१ ॥

“லக்ஷ்மியின் அருகில் நிலைத்து, நான்கு கரங்களுடைய ஆண்டவனைச் சரணடை.” அவளும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்கி நாராயணனின் சன்னிதிக்குச் சென்றாள்.

Verse 32

एवं पञ्चविधा जाता सा राधा सृष्टिकारणम् । आसां पूर्णस्वरूपाणां मंत्रध्यानार्चनादिकम् ॥ ३२ ॥

இவ்வாறு ராதை ஐந்து விதமான ரூபங்களாக வெளிப்பட்டாள்; அவளே படைப்பின் காரணம். அவளின் இப்பூர்ண வெளிப்பாடுகளுக்காக மந்திர ஜபம், தியானம், அர்ச்சனை முதலிய வழிபாடுகள் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 33

वदामि श्रृणु विप्रेद्रं लोकानां सिद्धिदायकम् । तारः क्रियायुक् प्रतिष्ठा प्रीत्याढ्या च ततः परम् ॥ ३३ ॥

நான் கூறுகிறேன்—கேள், ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவனே—மக்களுக்கு சித்தியை அளிப்பது இதுவே. முதலில் ‘தார’, பின்னர் விதியுடன் கூடிய கிரியை, பின்னர் பிரதிஷ்டை, அதன் பின் பிரேமம் நிறைந்த நிலை; இவற்றிற்கும் அப்பால் பரமம் உள்ளது.

Verse 34

ज्ञानामृता क्षुधायुक्ता वह्निजायांतकतो मनुः । सुतपास्तु ऋषिश्छन्दो गायत्री देवता मनोः ॥ ३४ ॥

“ஜ்ஞானாம்ருதா…” எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தின் மனு வஹ்நிஜாயாந்தக்ருத; ரிஷி சுதபா; சந்தஸ் காயத்ரீ; அதிதேவதை மனஸ் (மனம்) ஆகும்.

Verse 35

राधिका प्रणवो बीजं स्वाहा शक्तिरुदाहृता । षडक्षरैः षडंगानि कुर्याद्विन्दुविभूषितैः ॥ ३५ ॥

‘ராதிகா’ முதன்மை மந்திரம்; பிரணவம் (ஓம்) அதன் பீஜம்; ‘ஸ்வாஹா’ அதன் சக்தி என உரைக்கப்படுகிறது. பிந்து உடைய ஆறு எழுத்துகளால் ஷடங்க ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

ततो ध्यायन्स्वहृदये राधिकां कृष्णभामिनीम् । श्वेतचंपकवर्णाभां कोटिचन्द्रसमप्रभाम् ॥ ३६ ॥

பின்பு பக்தன் தன் இதயத்தில் கிருஷ்ணப்ரியையான ராதிகையைத் தியானிப்பான்—வெள்ளை சம்பக மலரின் நிறம் உடையவள், கோடி நிலவுகளுக்கு ஒப்பான ஒளியால் பிரகாசிப்பவள்.

Verse 37

शरत्पार्वणचन्द्रास्यां नीलेंदीवरलोचनाम् । सुश्रोणीं सुनितंबां च पक्वबिंबाधरांबराम् ॥ ३७ ॥

அவளது முகம் சரத் பௌர்ணமி நிலவைப் போன்றது; கண்கள் நீலத் தாமரையைப் போன்றவை. இடை அழகு, பின்புறம் சீரானது; உதடுகள் பழுத்த பிம்பப் பழம்போல் செம்மையும் மோகமும் உடையவை.

Verse 38

मुक्ताकुंदाभदशनां वह्निशुद्धांशुकान्विताम् । रत्नकेयूरवलयहारकुण्डलशोभिताम् ॥ ३८ ॥

அவளது பற்கள் முத்தும் குந்து மொட்டும் போல் ஒளிரும்; தீயால் சுத்தமான ஆடைகளை அணிந்து, ரத்தினக் கேயூரம், வளையல், மாலை, காதணிகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்படுகிறாள்.

Verse 39

गोपीभिः सुप्रियाभिश्च सेवितां श्वेतचामरैः । रासमंडलमध्यस्थां रत्नसिंहासनस्थिताम् ॥ ३९ ॥

அன்பு கோபியரால் சேவிக்கப்படுபவரும், வெண்சாமரங்களால் விசிறப்படுபவரும், ராசமண்டலத்தின் நடுவில் இருப்பவரும், ரத்தின சிங்காசனத்தில் வீற்றிருப்பவருமான (ஸ்ரீகிருஷ்ணனை) தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 40

ध्यात्वा पुष्पांजलिं क्षिप्त्वा पूजयेदुपचारकैः । लक्षषट्कं जपेन्मंत्रं तद्दशांशं हुनेत्तिलैः ॥ ४० ॥

தியானித்து மலரஞ்சலியை அர்ப்பணித்து, விதிப்படி உபசாரங்களால் பூஜிக்க வேண்டும். மந்திரத்தை ஆறு லட்சம் முறை ஜபித்து, அதன் பத்தில் ஒன்றை எள்ளுடன் ஹோமத்தில் ஆஹுதியாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 41

आज्याक्तैर्मातृकापीठे पूजा चावरणैः सह । षट्कोणेषु षडंगानि तद्बाह्येऽष्टदले यजेत् ॥ ४१ ॥

நெய் பூசப்பட்ட மாத்ரிகா-பீடத்தில், ஆவரணங்களுடன் கூடிய பூஜையைச் செய்ய வேண்டும். ஷட்கோணங்களில் ஷடங்கங்களை நிறுவி வழிபட வேண்டும்; அதன் வெளியே அஷ்டதள தாமரையிலும் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 42

मालावतीं माधवीं च रत्नमालां सुशीलिकाम् । ततः शशिकलां पारिजातां पद्मावतीं तथा ॥ ४२ ॥

மாலாவதி, மாதவி, ரத்னமாலா, சுசீலிகா; பின்னர் சசிகலா, பாரிஜாதா, அதுபோல பத்மாவதி—என்று (பெயர்கள்) கூறப்பட்டன।

Verse 43

सुंदरीं च क्रमात्प्राच्यां दिग्विदिक्षु ततो बहिः । इन्द्राद्यान्सायुधानिष्ट्वा विनियोगांस्तु साधयेत् ॥ ४३ ॥

பின்னர் கிழக்குத் திசையிலிருந்து முறையாக, அதன் பின் எல்லாத் திசைகளிலும் இடைத்திசைகளிலும் வெளிப்புறமாக, இந்திரன் முதலிய தேவர்களை அவரவர் ஆயுதங்களுடன் பூஜித்து, விதிக்கப்பட்ட வினியோகங்களை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 44

राधा कृष्णप्रिया रासेश्वरी गोपीगणाधिपा । निर्गुणा कृष्णपूज्या च मूलप्रकृतिरीश्वरी ॥ ४४ ॥

ராதை கிருஷ்ணனின் பிரியமானவள்; ராசலீலையின் அதிபதி, கோபியரின் தலைவி. அவள் குணாதீதம்; கிருஷ்ணனும் அவளை வழிபடுகிறார்; அவள் மூலப்ரகிருதியின் ஈஸ்வரி.

Verse 45

सर्वेश्वरी सर्वपूज्या वैराजजननी तथा । पूर्वाद्याशासु रक्षंतु पांतु मां सर्वतः सदा ॥ ४५ ॥

அனைத்திற்கும் ஈஸ்வரியான, அனைவராலும் வழிபடப்படும், வைராஜனின் தாயான தேவியே, கிழக்கு முதலான எல்லாத் திசைகளிலும் என்னைக் காக்கவும்; எப்போதும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் என்னை அருளால் பாதுகாக்கவும்.

Verse 46

त्वं देवि जगतां माता विष्णुमाया सनातनी । कृष्णमायादिदेवी च कृष्णप्राणाधिके शुभे ॥ ४६ ॥

தேவி, நீ உலகங்களின் தாய்; விஷ்ணுவின் நித்திய மாயை. நீ கிருஷ்ணமாயையின் ஆதிதேவியும்; மங்களமே, நீ கிருஷ்ணனின் உயிர்மூச்சிற்கும் மேலான பிரியமானவள்.

Verse 47

कष्णभक्तिप्रदे राधे नमस्ते मंगलप्रदे । इति सम्प्रार्थ्य सर्वेशीं स्तुत्वा हृदि विसर्जयेत् ॥ ४७ ॥

கிருஷ்ணபக்தியை அருளும் ராதையே, உமக்கு நமஸ்காரம்; நீ மங்களம் தருபவள். இவ்வாறு பரமேஸ்வரியை மனமுருகப் பிரார்த்தித்து, ஸ்துதி செய்து, இதயத்தில் வைத்து (ஆவாஹனத்தை) விடைபெறச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 48

एवं यो भजते राधां सर्वाद्यां सर्वमंगलाम् । भुक्त्वेह भोगानखिलान्सोऽन्ते गोलोकमाप्नुयात् ॥ ४८ ॥

இவ்வாறு அனைத்தின் ஆதிமூலமும், எல்லா மங்களங்களின் வடிவுமான ராதையை வழிபடுபவன், இவ்வுலகில் எல்லா இன்பங்களையும் அனுபவித்து, இறுதியில் கோலோகத்தை அடைவான்.

Verse 49

अथ तुभ्यं महालक्ष्म्या विधानं वच्मि नारद । यदाराधनतो भूयात्साधको भुक्तिमुक्तिमान् ॥ ४९ ॥

இப்போது ஓ நாரதா, மகாலக்ஷ்மியின் ஆராதனை விதியை உனக்குச் சொல்கிறேன்; அவளின் வழிபாட்டால் சாதகன் போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் பெறுவான்।

Verse 50

लक्ष्मीमायाकामवाणीपूर्वा कमलवासिनी । ङेंता वह्निप्रियांतोऽयं मंत्रकल्पद्रुमः परः ॥ ५० ॥

லக்ஷ்மீ, மாயா, காம, வாணீ—இவ்வித பீஜங்களால் தொடங்கி, ‘கமலவாசினி’ பதம் இணைந்து, ‘ஙேந்தா’ ‘வஹ்னிப்ரியா’ என முடியும்—இதுவே பரம ‘மந்திர-கல்பத்ருமம்’ என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 51

ऋषिर्नारायणश्चास्य छन्दो हि जगती तथा । देवता तु महालक्ष्मीर्द्विद्विवर्णैः षडंगकम् ॥ ५१ ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி நாராயணன்; சந்தஸ் ஜகதீ; தேவதை மகாலக்ஷ்மி. இதன் ஷடங்க ந்யாசம் இரட்டையெழுத்துகளால் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 52

श्वेतचंपकवर्णाभां रत्नभूषणभूषिताम् । ईषद्धास्यप्रसन्नास्यां भक्तानुग्रहकातराम् ॥ ५२ ॥

அவள் வெண்சம்பக மலரின் நிறம்போல் ஒளிர்ந்து, ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்; மென்மையான புன்னகையுடன் அமைதியான முகத்தாள், பக்தர்களுக்கு அருள் செய்ய ஆவலுற்றாள்।

Verse 53

बिभ्रतीं रत्नमालां च कोटिचंद्रसमप्रभाम् । ध्यात्वा जपेदर्कलक्षं पायसेन दशांशतः ॥ ५३ ॥

ரத்தின மாலையை அணிந்து, கோடி சந்திரர்களின் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் தேவியைத் தியானித்து, அர்க மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் பாயசத்தால் தசம பாக ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 54

जुहुयादेधिते वह्नौ श्रीदृकाष्टैः समर्चयेत् । नवशक्तियुते पीठे ह्यंगैरावरणैः सह ॥ ५४ ॥

நன்றாக எரியும் புனித அக்னியில் ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்து, பின்னர் ‘ஸ்ரீத்ருக்’ அஷ்டகத்தால் முறையாகத் தெய்வத்தை வழிபட வேண்டும். ஒன்பது சக்திகள் நிறைந்த பீடத்தில் அங்க மந்திரங்களும் ஆவரணங்களும் உடன் பூஜை செய்ய வேண்டும்॥

Verse 55

विभूतिरुन्नतिः कांतिः सृष्टिः कीर्तिश्च सन्नतिः । व्याष्टिरुत्कृष्टिर्ऋद्धिश्च संप्रोक्ता नव शक्तयः ॥ ५५ ॥

விபூதி, உன்னதி, காந்தி, ஸ்ருஷ்டி, கீர்த்தி, ஸன்னதி, வ்யாஷ்டி, உத்க்ருஷ்டி, ருத்தி—இவையே ஒன்பது சக்திகள் என அறிவிக்கப்பட்டன॥

Verse 56

अत्रावाह्य च मूलेन मूर्तिं संकल्प्य साधकः । षट् कोणेषु षडंगानि दक्षिणे तु गजाननम् ॥ ५६ ॥

இங்கே மூலமந்திரத்தால் ஆவாஹனம் செய்து, சாதகர் மனத்தில் தெய்வமூர்த்தியைத் தியானித்து சங்கல்பிக்க வேண்டும். அறுகோணங்களில் ஷடங்க ந்யாசம் செய்து, தெற்கில் கஜானனன் (கணேசன்) ஐ நிறுவ வேண்டும்॥

Verse 57

वामे कुसुमधन्वानं वसुपत्रे ततो यजेत् । उमां श्रीं भारतीं दुर्गां धरणीं वेदमातरम् ॥ ५७ ॥

இடப்புறம் வசுபத்திரத்தில் குசுமதன்வன் (காமன்) ஐ நிறுவி வழிபட வேண்டும். அதன் பின் உமா, ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி), பாரதி (சரஸ்வதி), துர்கா, தரணி மற்றும் வேதமாதாவை வழிபட வேண்டும்॥

Verse 58

देवीमुषां च पूर्वादौ दिग्विदिक्षु क्रमेण हि । जह्नुसूर्यसुते पूज्ये पादप्रक्षालनोद्यते ॥ ५८ ॥

கிழக்கில் தொடங்கி திசைகள் மற்றும் இடைத்திசைகளில் வரிசையாக தேவீ உஷா முதலியவர்களை வழிபட வேண்டும். மேலும் போற்றத்தக்க ஜஹ்னு, சூர்யசுதா முதலியோருக்கு பாதப் பிரக்ஷாலனம் செய்ய வேண்டும்॥

Verse 59

शंखपद्मनिधी पूज्यौ पार्श्वयोर्घृतचामरौ । धृतातपत्रं वरुणं पूजयेत्पश्चिमे ततः ॥ ५९ ॥

இரு பக்கங்களிலும் நெய் பூசப்பட்ட சாமரங்களைத் தாங்கிய சங்கம், பத்மம் எனும் இரு நிதி-தேவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்; பின்னர் மேற்குத் திசையில் அரசக் குடை தாங்கிய வருணதேவரை வழிபட வேண்டும்।

Verse 60

संपूज्य राशीन्परितो यथास्थानं नवग्रहान् । चतुर्दन्तैरावतादीन् दिग्विदिक्षु ततोऽर्चयेत् ॥ ६० ॥

சுற்றிலும் ராசிகளைவும், தத்தம் இடங்களில் நவகிரகங்களையும் முறையாகப் பூஜித்த பின், திசைகளிலும் இடைத்திசைகளிலும் நான்கு தந்தம் உடைய ஐராவதம் முதலிய யானைகளை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 61

तद्बहिर्लोकपालांश्च तदस्त्राणि च तद्बहिः । दूर्वाभिराज्यसिक्ताभिर्जुहुयादायुषे नरः ॥ ६१ ॥

அந்த (உள் வழிபாடு) வெளியே லோகபாலர்களையும், அதற்கும் வெளியே திவ்யாஸ்திர மந்திரங்களையும் ஆவாஹனம் செய்து, நெய் நனைத்த தர்பை/தூர்வையால் ஆயுளுக்காக ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 62

गुडूचीमाज्यसंसिक्तां जुहुयात्सप्तवासरम् । अषअटोत्तरसहस्रं यः स जीवेच्छरदां शतम् ॥ ६२ ॥

ஏழு நாட்கள் நெய் பூசப்பட்ட குடூசியை அக்னியில் ஆஹுதி செய்து, அஷ்டோத்தர ஸஹஸ்ரம் (8008) ஆஹுதிகளை நிறைவேற்றுவோர் நூறு சரத்காலங்கள் (முழு நூற்றாண்டு) வாழ்வார் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 63

हुत्वा तिलान्घृताभ्यक्तान्दीर्घमायुष्यमाप्नुयात् । आरभ्यार्कदिनं मंत्री दशाहं घृतसंप्लुतः ॥ ६३ ॥

நெய் பூசப்பட்ட எள்ளை அக்னியில் ஆஹுதி செய்தால் நீண்ட ஆயுள் கிடைக்கும். ஞாயிற்றுக்கிழமை முதல் மந்திர ஜபம் செய்பவர் பத்து நாட்கள் நெய் சார்ந்த நியமத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 64

जुहुयादर्कसमिधः शरीरारोग्यसिद्धये । शालिभिर्जुह्वतो नित्यमष्टोत्तरसहस्रकम् ॥ ६४ ॥

உடல் ஆரோக்கியம் பெற அற்க மரச் சமித்துகளால் அக்னியில் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும். சாலி அரிசியால் ஹோமம் செய்பவர் தினமும் ஆயிரத்து எட்டு ஆஹுதிகள் செய்ய வேண்டும்.

Verse 65

अचिरादेव महती लक्ष्मी संजायते ध्रुवम् । उषाजा जीनालिकेररजोभिर्गृतमिश्रितैः ॥ ६५ ॥

நிச்சயமாக விரைவில் மாபெரும் லக்ஷ்மி (செல்வம்) உண்டாகும். விடியற்காலையில் ஜீநாலிகேரத்தின் தூளை நெய்யுடன் கலந்து (பூச/பயன்படுத்த) வேண்டும்.

Verse 66

हुनेदष्टोत्तरशतं पायसाशी तु नित्यशः । मण्डलाज्जायते सोऽपि कुबेर इव मानवः ॥ ६६ ॥

தினமும் நூற்று எட்டு ஆஹுதிகள் செய்து, பாயசத்தை உணவாகக் கொள்ள வேண்டும். அந்த மண்டலத்திலிருந்து அவனும் குபேரனைப் போல செல்வமிக்க மனிதனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 67

हविषा गुडमिश्रेण होमतो ह्यन्नवान्भवेत् । जपापुष्पाणि जुहुयादष्टोत्तरसहस्रकम् ॥ ६७ ॥

வெல்லம் கலந்த ஹவிஸால் ஹோமம் செய்தால் அன்னச் செழிப்பு உண்டாகும். செம்பருத்திப் பூக்களையும் ஆயிரத்து எட்டு எண்ணிக்கையில் ஆஹுதியாகச் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 68

तांबूलरससंमिश्रं तद्भस्मतिलकं चरेत् । चतुर्णामपि वर्णानां मोहनाय द्विजोत्तमः ॥ ६८ ॥

தாம்பூலச் சாறுடன் கலந்து அந்த பஸ்மத்தைத் திலகமாக அணிய வேண்டும். சிறந்த த்விஜன் நான்கு வர்ணத்தாரையும் ஈர்க்க இதனைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 69

एवं यो भजते लक्ष्मीं साधकेंद्रो मुनीश्वर । सम्पदस्तस्य जायंते महालक्ष्मीः प्रसीदति ॥ ६९ ॥

முனீஸ்வரரே! இவ்விதமாக லக்ஷ்மீதேவியைப் பக்தியுடன் வழிபடும் சாதகர்களில் சிறந்தவனுக்கு செல்வங்கள் உண்டாகும்; மகாலக்ஷ்மி அவன்மேல் அருள்புரிந்து மகிழ்வாள்.

Verse 70

देहांते वैष्णवं धाम लभते नात्र संशयः । या तु दुर्गा द्विजश्रेष्ठ शिवलोकं गता सती ॥ ७० ॥

உடல் முடிவில் அவன் வைஷ்ணவ தாமத்தை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் துர்கையாக வழிபடப்படும் அந்த சதீ, ஓ த்விஜச்ரேஷ்டரே, சிவலோகத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 71

सा शिवाज्ञामनुप्राप्य दिव्यलोकं विनिर्ममे । देवीलोकेति विख्यातं सर्वलोकविलक्षणम् ॥ ७१ ॥

அவள் சிவனின் ஆணையைப் பெற்று ஒரு திவ்யலோகத்தை உருவாக்கினாள்; அது ‘தேவி-லோகம்’ எனப் புகழ்பெற்று, எல்லா லோகங்களிலும் தனித்த சிறப்புடையது.

Verse 72

तत्र स्थिता जगन्माता तपोनियममास्थिता । विविधान् स्वावतारान्हि त्रिकाले कुरुतेऽनिशम् ॥ ७२ ॥

அங்கே தங்கி, ஜகன்மாதா தவமும் நியமமும் கடைப்பிடித்து, மூன்று காலங்களிலும் இடையறாது தன் பல்வேறு அவதாரங்களை வெளிப்படுத்துகிறாள்.

Verse 73

मायाधिका ह्लादिनीयुक् चन्द्राढ्या सर्गिणी पुनः । प्रतिष्ठा स्मृतिसंयुक्ता क्षुधया सहिता पुनः ॥ ७३ ॥

அவள் மாயை மேலோங்கியவள்; ஹ்லாதினி சக்தியுடன் கூடியவள்; சந்திரத் தன்மையால் நிறைந்தவள்; மீண்டும் படைப்பை உண்டாக்குபவள். அவள் ‘பிரதிஷ்டை’ என ஸ்மிருதியுடன் இணைந்தவள்; மேலும் ‘பசி’யுடனும் தொடர்புடையவள்.

Verse 74

ज्ञानामृता वह्निजायांतस्ताराद्यो मनुर्मतः । ऋषिः स्याद्वामदेवोऽस्य छंदो गायत्रमीरितम् ॥ ७४ ॥

இம்மந்திரத்திற்குப் ‘ஞானாம்ருதா’ மற்றும் ‘வஹ்னிஜாயாந்த’ எனும் மந்திரநாமங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளன; ‘தாராத்ய’ என்பது இதன் மநு (மந்திர-சஞ்ஞை) எனக் கருதப்படுகிறது. இதன் ரிஷி வாமதேவர்; சந்தஸ் காயத்ரீ என அறிவிக்கப்பட்டது॥

Verse 75

देवता जगतामादिर्दुर्गा दुर्गतिनाशिनी । ताराद्येकैकवर्णेन हृदयादित्रयं मतम् ॥ ७५ ॥

தேவதையாக உலகங்களின் ஆதிமூலமான, துர்கதியை அழிக்கும் துர்காதேவி கூறப்படுகிறாள். ‘தாரா’ முதலான ஒவ்வொரு எழுத்தாலும் அமைந்த ‘ஹ்ருதய’ முதலிய மூன்றின் தொகுதி என அறிவிக்கப்பட்டது॥

Verse 76

त्रिभिर्वर्मेक्षण द्वाभ्यां सर्वैरस्त्रमुदीरितम् । महामरकतप्रख्यां सहस्रभुजमंडिताम् ॥ ७६ ॥

மூன்று மந்திரங்களால் கவசம் (வர்மம்) அழைக்கப்படுகிறது; இரண்டால் ஆயுதம் (சஸ்த்ரம்) உரைக்கப்படுகிறது; அனைத்தாலும் சேர்ந்து அஸ்த்ரம் எனப் பிரகடனம்—மகா மரகதம் போல் ஒளிர்ந்து, ஆயிரம் கரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது॥

Verse 77

नानाशस्त्राणि दधतीं त्रिनेत्रां शशिशेखराम् । कंकणांगदहाराढ्यां क्वणन्नूपुरकान्विताम् ॥ ७७ ॥

அவள் பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கி, மும்முகக் கண்களுடன், சந்திரனைச் சிகரமாக அணிந்தவள். வளையல், தோள்வளை, மாலை ஆகிய அணிகளால் நிறைந்து, நடையில் ஒலிக்கும் சிலம்புகளுடன் இருந்தாள்॥

Verse 78

किरीटकुंडलधरां दुर्गां देवीं विचिंतयेत् ॥ ७८ ॥

கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்த துர்காதேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்॥

Verse 79

वसुलक्षं जपेन्मंत्रं तिलैः समधुरैर्हुनेत । पयोंऽधसा वा सहस्रं नवपद्मात्मके यजेत् ॥ ७९ ॥

எட்டு இலட்சம் முறை மந்திரத்தை ஜபித்து, இனிமை கலந்த எள்ளால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அல்லது பால்-தயிருடன் ஆயிரம் ஆஹுதிகள் அளித்து, ஒன்பது தாமரை அமைப்புடைய விதியில் வழிபட வேண்டும்।

Verse 80

प्रभा माया जया सूक्ष्मा विशुद्धानं दिनी पुनः । सुप्रभा विजया सर्वसिद्धिदा पीठशक्तयः ॥ ८० ॥

பிரபா, மாயா, ஜயா, ஸூக்ஷ்மா, விஶுத்தானந்தினீ; மேலும் ஸுப்ரபா, விஜயா, ஸர்வஸித்திதா—இவையே பீடங்களை ஆளும் சக்திகள்।

Verse 81

अद्भिर्ह्रस्वत्रयक्लीबरहितैः पूजयेदिमाः । प्रणवो वज्रनखदंष्ट्रायुधाय महापदात् ॥ ८१ ॥

மூன்று குறில் உயிர்களும் நபுஂஸக ஒலியும் இல்லாத நீரால் இவற்றை வழிபட வேண்டும். மகாபதத்திலிருந்து எழும் வஜ்ரம், நகம், தந்தம் ஆயுதங்களுடைய தேவனுக்கு பிரணவம் ‘ஓம்’ என்பதைப் பயன்படுத்து.

Verse 82

सिंहाय वर्मास्त्रं हृञ्च प्रोक्तः सिंहमनुर्मुने । दद्यादासनमेतेन मूर्तिं मूलेन कल्पयेत् ॥ ८२ ॥

முனிவரே, சிங்க ரூபத்திற்கான ‘ஹ்ரீம்/ஹ்ர̥ம்’ பீஜம் கவசமும் அஸ்திர மந்திரமும் என உரைக்கப்படுகிறது. இதனால் ஆசனம் அர்ப்பணித்து, மூல மந்திரத்தால் மூர்த்தியை விதிப்படி நிறுவி அமைக்க வேண்டும்।

Verse 83

अङ्गावृर्त्तिं पुराभ्यार्च्य शक्तीः पत्रेषु पूजयेत् । जया च विजया कीर्तिः प्रीतिः पश्चात्प्रभा पुनः ॥ ८३ ॥

முதலில் அங்காவ்ருத்தி (அங்க ரட்சை) வழிபாட்டை செய்து, பின்னர் அர்ப்பண இலைகளில் சக்திகளைப் பூஜிக்க வேண்டும்—ஜயா, விஜயா, கீர்த்தி, ப்ரீதி; அதன் பின் மீண்டும் பிரபா।

Verse 84

श्रद्धा मेधा श्रुतिश्चैवस्वनामाद्यक्षरादिकाः । पत्राग्रेष्वर्चयेदष्टावायुधानि यथाक्रमात् ॥ ८४ ॥

சிரத்தை, மேதைமை, சுருதி உடன்—தன் பெயரின் முதல் எழுத்திலிருந்து தொடங்கி—இலைகளின் முனைகளில் முறையாக இறைவனின் எட்டு திவ்ய ஆயுதங்களை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 85

शंखचक्रगदाखङ्गपाशांकुशशरान्धनुः । लोकेश्वरांस्ततो बाह्ये तेषामस्त्राण्यनंतरम् ॥ ८५ ॥

சங்கு, சக்கரம், கதை, வாள், பாசம், அங்குசம், அம்புகள், வில்—இவற்றின் பின்பு வெளிப்புறத்தில் லோகபாலர்களை நிறுவி, உடனே அவர்களுடைய ஆயுதங்களையும் முறையாக அமைக்க வேண்டும்।

Verse 86

इत्थं जपादिभिर्मंत्री मंत्रे सिद्धे विधानवित् । कुर्यात्प्रयोगानमुना यथा स्वस्वमनीषितान् ॥ ८६ ॥

இவ்வாறு ஜபம் முதலிய சாதனைகளால் மந்திரம் सिद्धி பெற்ற பின், விதி அறிந்த மந்திர சாதகர் தத்தம் நோக்கங்களுக்கு ஏற்ப அந்த மந்திரத்தைச் செயல்படுத்த வேண்டும்।

Verse 87

प्रतिष्ठाप्य विधानेन कलशान्नवशोभनान् । रत्नहेमादिसंयुक्तान्घटेषु नवसु स्थितान् ॥ ८७ ॥

விதிப்படி ஒன்பது அழகிய கலசங்களை நிறுவ வேண்டும்—ரத்தினம், பொன் முதலியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை—ஒன்பது குடங்களில் வைக்கப்பட்டவை।

Verse 88

मध्यस्थे पूजयेद्देवीमितरेषु जयादिकाः । संपूज्य गन्धपुष्पाद्यैरभिषिंचेन्नराधिपम् ॥ ८८ ॥

மையத்தில் தேவியைப் பூஜிக்க வேண்டும்; மற்ற இடங்களில் ஜயா முதலியவர்களை. நறுமணம், மலர் முதலியவற்றால் முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் அரசனுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 89

राजा विजयते शत्रून्योऽधिको विजयश्रियम् । प्राप्नोत्रोगो दीर्घायुः सर्वव्याधिविवर्जितः ॥ ८९ ॥

அத்தகைய அரசன் பகைவர்களை வென்று, ஒப்பற்ற வெற்றிச் சிறப்பை அடைகிறான்; நோயற்றவனாக, நீண்ட ஆயுளுடன், எல்லா வியாதிகளும் அற்றவனாகிறான்.

Verse 90

वन्ध्याभिषिक्ता विधिनालभते तनयं वरम् । मन्त्रेणानेन संजप्तमाज्यं क्षुद्रग्रहापहम् ॥ ९० ॥

விதிப்படி அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட வந்தியாள் சிறந்த புதல்வனைப் பெறுவாள். இந்த மந்திரத்தால் முறையாக ஜபித்து புனிதப்படுத்திய நெய், சிறு கிரகங்களால் உண்டாகும் துன்பங்களை நீக்கும்.

Verse 91

गर्भिणीनां विशेषेण जप्तं भस्मादिकं तथा । जृंभश्वासे तु कृष्णस्य प्रविष्टेराधिकामुखम् ॥ ९१ ॥

கர்ப்பிணிகளுக்குச் சிறப்பாக, மந்திரஜபத்தால் புனிதப்படுத்திய சாம்பல் முதலியவற்றை பயன்படுத்த வேண்டும். மேலும் கொட்டாவி அல்லது மூச்சு விடும் வேளையில் வாய்த் திறப்பை நோக்கி செயலை நடத்த வேண்டும்; அப்போது கிருஷ்ணனின் பிரவேசம் அதிகம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 92

या तु देवी समुद्भूता वीणापुस्तकधारिणी । तस्या विधानं विप्रेंद्र श्रृणु लोकोपकारकम् ॥ ९२ ॥

வீணையும் நூலும் தாங்கி வெளிப்பட்ட அந்த தேவியைப் பற்றி—ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவரே! உலக நலனுக்கான அவளது பூஜை முறையை கேளுங்கள்.

Verse 93

प्रणवो वाग्भवं माया श्रीः कामः शक्तिरीरिता । सरस्वती चतुर्थ्यंता स्वाहांतो द्वादशाक्षरः ॥ ९३ ॥

பிரணவம் ‘ஓம்’, வாக்பவம், மாயா, ஸ்ரீ, காமம், ‘சக்தி’ என அறிவிக்கப்பட்டன; பின்னர் சதுர்த்தி உருபுடன் ‘ஸரஸ்வத்யை’ என்று சேர்த்து, இறுதியில் ‘ஸ்வாஹா’ என முடித்தால்—இது பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரம்.

Verse 94

मनुर्नारायण ऋषिर्विराट् छन्दः समीरितम् । महासरस्वती चास्य देवता परिकीर्तिता ॥ ९४ ॥

இந்த மந்திரத்தின் ஋ஷி மனு-நாராயணர்; சந்தஸ் விராட் என உரைக்கப்படுகிறது; இதன் அதிஷ்டாத்ரீ தேவதை மகா-சரஸ்வதி எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 95

वाग्भवेन षडंगानि कृत्वा वर्णान्न्यसेद् बुधः । ब्रह्मरंध्रे न्यसेत्तारं लज्जां भ्रूमध्यगां न्यसेत् ॥ ९५ ॥

வாக்பவ பீஜத்தால் ஷடங்க ந்யாசம் செய்து, ஞானி சாதகர் மந்திர எழுத்துகளை உடலில் ந்யசிக்க வேண்டும். பிரஹ்மரந்த்ரத்தில் ‘தாரா’வை நிறுவி, புருவமத்தியில் ‘லஜ்ஜா’வை ந்யசிக்க வேண்டும்।

Verse 96

मुखनासादिकर्णेषु गुदेषु श्रीमुखार्णकान् । ततो वाग्देवतां ध्यायेद्वीणापुस्तकधारिणीम् ॥ ९६ ॥

வாய், மூக்கு, காதுகள் மற்றும் குதப்பகுதியில் ‘ஸ்ரீ’ முதலான மங்கள பீஜ எழுத்துகளை ந்யசிக்க வேண்டும். பின்னர் வீணையும் நூலும் தாங்கும் வாக்தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 97

कर्पूरकुंदधवलां पूर्णचंद्रोज्ज्वलाननाम् । हंसाधिरूढां भालेंदुदिव्यालंकारशोभिताम् ॥ ९७ ॥

கற்பூரம், குந்தமலர் போல் வெண்மையாக; பூர்ணசந்திரன் போல் ஒளிரும் முகத்துடன்; அன்னத்தின் மேல் அமர்ந்து, நெற்றியில் தெய்வீகச் சந்திரச் சின்ன ஆபரணத்தால் அழகுபெற்றவளாக—அவளைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 98

जपेद्द्वादशलक्षाणि तत्सहस्रं सितांबुजैः । नागचंपकपुष्पैर्वा जुहुयात्साधकोत्तमः ॥ ९८ ॥

சிறந்த சாதகர் பன்னிரண்டு லட்சம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் வெண்தாமரைகளால்—அல்லது நாகசம்பக மலர்களால்—ஆயிரம் ஆஹுதிகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 99

मातृकोक्ते यजेत्पीठे वक्ष्यमाणक्रमेण ताम् । वर्णाब्जेनासनं दद्यान्मूर्तिं मूलेन कल्पयेत् ॥ ९९ ॥

மாத்ருகா முறையில் கூறப்பட்ட பீடத்தில், பின்னர் சொல்லப்படும் வரிசைப்படி அந்த தேவியை வழிபட வேண்டும். எழுத்துக் கமலத்தால் ஆசனம் அளித்து, மூலமந்திரத்தால் தேவிமூர்த்தியை நிறுவி/பாவனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 100

देव्या दक्षिणतः पूज्या संस्कृता वाङ्मयी शुभा । प्राकृता वामतः पूज्या वाङ्मयीसर्वसिद्धिदा ॥ १०० ॥

தேவியின் வலப்புறத்தில் ஸம்ஸ்க்ருத வடிவமுடைய சுப வாக்மயீயை வழிபட வேண்டும்; இடப்புறத்தில் ப்ராக்ருத வடிவமுடைய வாக்மயீயை வழிபட வேண்டும்—அவள் எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பவள்.

Verse 101

पूर्वमंगानि षट्कोणे प्रज्ञाद्याः प्रयजेद्बहिः । प्रज्ञा मेधा श्रुतिः शक्तिः स्मृतिर्वागीश्वरी मतिः ॥ १०१ ॥

ஷட்கோணத்தில் முதலில் அங்கங்கள் (உபாங்கங்கள்) வழிபடப்பட வேண்டும்; அதன் வெளியே ப்ரஜ்ஞா முதலிய தேவிகளை வழிபட வேண்டும்—ப்ரஜ்ஞா, மேதா, ஸ்ருதி, சக்தி, ஸ்ம்ருதி, வாகீஸ்வரீ, மதி.

Verse 102

स्वस्तिश्चेति समाख्याता ब्रह्माद्यास्तदनंतरम् । लोकेशानर्चयेद्भूयस्तदस्त्राणि च तद्बहिः ॥ १०२ ॥

இது ‘ஸ்வஸ்தி’ என அறிவிக்கப்படுகிறது; அதன் பின் பிரம்மா முதலிய தேவர்களை வழிபட வேண்டும். மீண்டும் லோகபாலர்களை அர்ச்சித்து, அதன் வெளியே அந்த தேவதா/விதிக்குரிய அஸ்திரங்கள் (மந்திராஸ்திரங்கள்) ஆகியவற்றையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 103

एवं संपूज्य वाग्देवीं साक्षाद्वाग्वल्लभो भवेत् । ब्रह्मचर्यरतः शुद्धः शुद्धदंतनखा दिकः ॥ १०३ ॥

இவ்வாறு வாக்தேவியை முறையாக வழிபட்டால், சாதகன் நேரடியாகவே வாக்கின் பிரியனாக ஆகிறான். பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, தூய்மையுடன், பற்கள்-நகங்கள் முதலியவற்றைச் சுத்தமாக வைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 104

संस्मरन् सर्ववनिताः सततं देवताधिया । कवित्वं लभते धीमान् मासैर्द्वादशभिर्ध्रुवम् ॥ १०४ ॥

தெய்வபாவத்துடன் எல்லா திவ்ய ஸ்த்ரீ-சக்திகளையும் இடையறாது நினைவு கூரும் புத்திமான் பன்னிரண்டு மாதங்களில் நிச்சயமாக கவித்துவச் சித்தியை அடைவான்।

Verse 105

पीत्वा तन्मंत्रितं तोयं सहस्रं प्रत्यहं मुने । महाकविर्भवेन्मंत्री वत्सरेण न संशयः ॥ १०५ ॥

முனிவரே! அந்த மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட நீரை தினமும் ஆயிரம் அளவு அருந்தினால், சாதகன் ஒரு ஆண்டில் ஐயமின்றி மகாகவியும் மந்திரநிபுணனுமாகிறான்।

Verse 106

उरोमात्रोदके स्थित्वा ध्यायन्मार्तंडमंडले । स्थितां देवीं प्रतिदिनं त्रिसहस्रं जपेन्मनुम् ॥ १०६ ॥

மார்த்தாண்டனின் சூரிய வட்டத்தைத் தியானித்து, மார்பளவு நீரில் நின்று, அங்கே உறையும் தேவியை வழிபட்டு தினமும் மந்திரத்தை மூவாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 107

लभते मंडलात्सिद्धिं वाचामप्रतिमां भुवि । पालाशबिल्वकुसुमैर्जुहुयान्मधुरोक्षितैः ॥ १०७ ॥

மண்டலச் சடங்கால் சாதகன் சித்தியையும், பூமியில் ஒப்பற்ற வாக்குச் சக்தியையும் பெறுவான். தேன் தெளித்த பலாசம், பில்வம் மலர்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 108

समिद्भिर्वा तदुत्थाभिर्यशः प्राप्नोति वाक्पतेः । राजवृक्षसमुद्भूतैः प्रसूनैर्मधुराप्लुतैः ॥ १०८ ॥

அவற்றிலிருந்து உண்டான சமித்துகளாலோ அல்லது அவற்றின் உற்பத்திகளாலோ ஹோமம் செய்தால், சாதகன் வாக்பதி (வாக்கின் அதிபதி) அருளும் புகழும் பெறுவான். ராஜவிருட்சத்தில் பிறந்த, இனிய ரசத்தில் நனைந்த மலர்களை அர்ப்பணித்தாலும் கீர்த்தி பெருகும்।

Verse 109

सत्समिद्भिश्च जुहुयात्कवित्वमतुलं लभेत् । अथ प्रवक्ष्ये विप्रेंद्र सावित्रीं ब्रह्मणः प्रियाम् ॥ १०९ ॥

தூயவும் முறையானவும் சமித்துகளால் ஆஹுதி செலுத்தினால் ஒப்பற்ற கவித்திறன் பெறப்படும். ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, இப்போது பிரம்மனுக்கு பிரியமான சாவித்ரீயை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 110

यां समाराध्य ससृजे ब्रह्मा लोकांश्चराचरान् । लक्ष्मी माया कामपूर्वा सावित्री ङेसमन्विता ॥ ११० ॥

அவளை முறையாக ஆராதித்த பின் பிரம்மன் அசையும்-அசையாத உலகங்களைப் படைத்தான். அவளே லக்ஷ்மி, மாயை, காமத்திற்கு முன்நிற்கும் சக்தி, மேலும் மந்திர-பீஜம் உடைய சாவித்ரீ.

Verse 111

स्वाहांतो मनुराख्यातः सावित्र्या वसुवर्णवान् । ऋषिर्ब्रह्मास्य गायत्री छंदः प्रोक्तं च देवता ॥ १११ ॥

‘ஸ்வாஹா’ என்று முடியும் மந்திரமே இங்கு கூறப்படுகிறது; சாவித்ரீ வசுக்கள் போல ஒளிமிக்கவள். இதன் ரிஷி பிரம்மா, சந்தஸ் காயத்ரீ, அதிதேவதை சாவித்ரீ என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 112

सावित्री सर्वदेवानां सावित्री परिकीर्तिता । हृदंतिकैर्ब्रह्म विष्णुरुद्रेश्वरसदाशिवैः ॥ ११२ ॥

சாவித்ரீ எல்லாத் தேவர்களின் சாரமாகப் போற்றப்படுகிறாள். உள்ளத்தின் உள்மையிலே உறையும் பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன், ஈஸ்வரன், சதாசிவனும் சாவித்ரீயைத் துதிக்கின்றனர்.

Verse 113

सर्वात्मना च ङेयुक्तैरंगानां कल्पनं मतम् । तप्तकांचनवर्णाभां ज्वलंतीं ब्रह्मतेजसा ॥ ११३ ॥

அறியத்தக்க வித்யைகளில் முறையாகப் பயிற்சி பெற்றவர்கள் முழுமையாக வேதாங்கங்களின் சரியான அமைப்பைச் செய்ய வேண்டும் என்று கருதப்படுகிறது—அது காய்ந்த பொன்னின் நிறம்போல், பிரம்மதேஜஸால் ஜ்வலிப்பதாகத் தோன்றுமாறு.

Verse 114

ग्रीष्ममध्याह्नमार्तंडसहस्रसमविग्रहाम् । ईषद्धास्यप्रसन्नास्यां रत्नभूषणभूषिताम् ॥ ११४ ॥

அவளுடைய திருமேனி கோடை நடுப்பகல் ஆயிரம் சூரியர் ஒளிபோல் பிரகாசித்தது; முகம் மெல்லிய புன்னகையுடன் அமைதியாக, ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 115

बह्निशुद्धांशुकाधानां भक्तानुग्रहकातराम् । सुखदां मुक्तिदां चैव सर्वसंपत्प्रदां शिवाम् ॥ ११५ ॥

அக்னியால் தூய்மையாக்கப்பட்ட ஆடைகளை அர்ப்பணித்து வழிபடப்படும், பக்தர்களுக்கு அருள் செய்ய எப்போதும் ஆவலுடைய அவள்—சுகம் தருபவள், முக்தி தருபவள், எல்லாச் செல்வங்களையும் அளிப்பவள், மங்களமான ‘சிவா’ ஆவாள்।

Verse 116

वेदबीजस्वरूपां च ध्यायेद्वेदप्रसूं सतीम् । ध्यात्वैवं मण्डले विद्वान् त्रिकोणोज्ज्वलकर्णिके ॥ ११६ ॥

அறிஞர் சாதகர் வேத-பீஜஸ்வரூபிணி, வேதங்களைப் பிறப்பிக்கும் சதியான தெய்வமாதாவைத் தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு தியானித்து, மண்டலத்தில் முக்கோணமாக ஒளிரும் கர்ணிகையில் அவளை நிலைநிறுத்தி எண்ண வேண்டும்।

Verse 117

सौरे पीठे यजेद्देवीं दीप्तादिनवशक्तिभिः । मूलमंत्रेण क्लृप्तायां मूर्तौ देवीं प्रपूजयेत् ॥ ११७ ॥

சௌர பீடத்தில் தீப்தா முதலிய ஒன்பது சக்திகளுடன் தேவியை யஜனம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் மூலமந்திரத்தால் முறையாக நிறுவப்பட்ட மூர்த்தியில் தேவியை முழுமையாகப் பிரபூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 118

कोणेषु त्रिषु संपूज्या ब्राहृयाद्याः शक्तयो बहिः । आदित्याद्यास्ततः पूज्या उषादिसहिताः क्रमात् ॥ ११८ ॥

மூன்று கோணங்களிலும் வெளிப்புறத்தில் பிராஹ்மீ முதலிய சக்திகளைச் சம்பூஜை செய்ய வேண்டும். அதன் பின் வரிசையாக உஷா முதலியவர்களுடன் ஆதித்ய முதலிய தேவர்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 119

ततः षडंगान्यभ्यर्च्य केसरेषु यथाविधि । प्रह्लादिनीं प्रभां पश्चान्नित्यां विश्वंभरां पुनः ॥ ११९ ॥

பின்னர் தாமரைக் கேசரங்களில் விதிப்படி ஷடங்கங்களை அர்ச்சித்து, அதன் பின் ப்ரஹ்லாதினீ, பிரபா, மேலும் மீண்டும் நித்யா மற்றும் விஶ்வம்பரா தேவிகளை பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்।

Verse 120

विलासिनीप्रभावत्यौ जयां शांतां यजेत्पुनः । कांतिं दुर्गासरस्वत्यौ विद्यारूपां ततः परम् ॥ १२० ॥

மீண்டும் விலாசினீ, பிரபாவதீ; அதுபோல் ஜயா, சாந்தா ஆகியோரையும் வழிபட வேண்டும். பின்னர் காந்தி, துர்கா, சரஸ்வதி; மேலும் அவற்றிற்கும் அப்பால் வித்யாரூபிணி தேவியை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 121

विशालसंज्ञितामीशां व्यापिनीं विमलां यजेत् । तमोपहारिणीं सूक्ष्मां विश्वयोनिं जयावहाम् ॥ १२१ ॥

‘விசாலா’ என அழைக்கப்படும் ஈஸ்வரியை—எங்கும் நிறைந்தவள், நிர்மலமானவள், நுண்ணியவள், இருளை அகற்றுபவள், உலகின் யோனி, வெற்றியை அளிப்பவள்—என்று பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்।

Verse 122

पद्नालयां परां शोभां ब्रह्मरूपां ततोऽर्चयेत् । ब्राह्ययाद्याः शारणा बाह्ये पूजयेत्प्रोक्तलक्षणाः ॥ १२२ ॥

பின்னர் பத்மாலயா—உன்னத ஒளியுடன் விளங்கும், பிரம்மரூபிணி—தேவியை அர்ச்சிக்க வேண்டும். மேலும் பிரதான புனித வட்டத்துக்கு வெளியே, முன் கூறிய இலக்கணங்களின்படி பிராஹ்யயா முதலிய சாரணா தேவிகளை விதிப்படி வழிபட வேண்டும்।

Verse 123

ततोऽभ्यर्च्येद् ग्रहान्बाह्ये शक्राद्यानयुधैः सह । इत्थमावरणैर्देवीः दशभिः परिपूजयेत् ॥ १२३ ॥

பின்னர் வெளிப்புற ஆவரணத்தில் கிரக தேவதைகளையும், சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்களையும் அவரவர் ஆயுதங்களுடன் அர்ச்சிக்க வேண்டும். இவ்வாறு பத்து ஆவரணங்களால் தேவிகளை முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 124

अष्टलक्षं जपेन्मंत्रं तत्सहस्रं हुनेत्तिलैः । सर्वपापुविनिर्मुक्तो दीर्घमायुः स विंदति ॥ १२४ ॥

எட்டுலட்சம் முறை மந்திரத்தை ஜபித்து, பின்னர் எள்ளால் ஆயிரம் ஆஹுதிகளை ஹோமத்தில் அளிக்க வேண்டும். அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான்।

Verse 125

अरुणाब्जैस्त्रिमध्वक्तैर्जुहुयादयुतं ततः । महालक्ष्मीर्भवेत्तस्य षण्मासान्नात्र संशयः ॥ १२५ ॥

பின்னர் மூன்று வகைத் தேனில் பூசப்பட்ட சிவந்த தாமரைகளால் பத்தாயிரம் ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும். ஆறு மாதங்களுக்குள் அவனுக்கு மகாலக்ஷ்மி நிச்சயமாக வெளிப்படுவாள்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 126

ब्रह्मवृक्षप्रसूनैस्तु जुहुयाद्बाह्यतेजसे । बहुना किमिहोक्तेन यथावत्साधिता सती ॥ १२६ ॥

பின்னர் பிரம்மவிருட்சத்தின் மலர்களால் வெளிப்புற அக்னியில் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும். இங்கே மேலும் சொல்ல வேண்டியது என்ன? இவ்விதமாகச் செயல் முறையாக நிறைவேறும்।

Verse 127

साधकानामियं विद्या भवेत्कामदुधा मुने । अथ ते संप्रवक्ष्यामि रहस्यं परमाद्भुतम् ॥ १२७ ॥

முனிவரே, சாதகர்களுக்கு இந்த வித்யை காமதேனுவைப் போல வேண்டியதை அளிப்பதாகும். இப்போது உமக்கு மிக அதிசயமான இரகசியத்தை முழுமையாக உரைக்கிறேன்।

Verse 128

सावित्रीपंजरं नाम सर्वरक्षाकरं नृणाम् । व्योमकेशार्लकासक्तां सुकिरीटविराजिताम् ॥ १२८ ॥

இது ‘சாவித்ரீ பஞ்சரம்’ எனப்படும்; மனிதர்க்கு எல்லாவிதப் பாதுகாப்பையும் அளிக்கும் காவசமாகும். ஆகாயம் போன்ற கூந்தலுடையவள், அணிகலன் குழுக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள், அழகிய கிரீடத்தில் ஒளிரும் சாவித்ரீ।

Verse 129

मेघभ्रुकुटिलाक्रांतां विधिविष्णुशिवाननाम् । गुरुभार्गवकर्णांतां सोमसूर्याग्निलोचनाम् ॥ १२९ ॥

மேகம்போல் சுருண்ட வளைந்த கோடுகள் சூழ்ந்த புருவங்களும், பிரம்மா–விஷ்ணு–சிவன் போலப் போற்றத்தக்க முகமும், குரு மற்றும் பார்கவ (சுக்கிரன்) அலங்கரிக்கும் காதுகளும், சந்திரன்–சூரியன்–அக்னி ஆகியவை போன்ற கண்களும் உடைய அந்தத் தெய்வ வடிவை நான் தியானிக்கிறேன்।

Verse 130

इडापिंगलिकासूक्ष्मावायुनासापुटान्विताम् । संध्याद्विजोष्ठपुटितां लसद्वागुपजिह्विकाम् ॥ १३० ॥

இடா–பிங்கலா நாடிகளில் ஓடும் நுண் பிராணவாயுவும் இரு நாசித் துளைகளும் உடைய வாக்கு, சந்தி இடங்களில் வெளிப்படுகிறது; பற்கள் மற்றும் உதடுகள் அதற்கு வடிவம் தருகின்றன; நாவுடன் இணைந்து ஒளிரும் வாக்-சக்தியாகச் செயல்படுகிறது।

Verse 131

संध्यासूर्यमणिग्रीवां मरुद्बाहुसमन्वितान् । पर्जन्यदृदयासक्तां वस्वाख्यप्रतिमंडलाम् ॥ १३१ ॥

அந்த தேவியை நான் தியானிக்கிறேன்—சந்தியா மற்றும் சூரியன் போன்ற மணிவிளக்குக் காந்தியால் அவளது கழுத்து ஒளிர்கிறது; மருதர்கள் போல் அவளுக்கு வலிய கரங்கள் உள்ளன; பர்ஜன்யன் (மழைத் தெய்வம்) மீது அவளது இதயம் ஈடுபட்டுள்ளது; மேலும் ‘வசுக்கள்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒளிமிக்க வட்டத்தால் அவள் சூழப்பட்டிருக்கிறாள்।

Verse 132

आकाशोदरविभ्रांतां नाभ्यवांतरवीथिकाम् । प्रजापत्याख्यजघनां कटींद्राणीसमाश्रिताम् ॥ १३२ ॥

அது ‘ஆகாயத்தின் வயிற்றில்’ உலாவி, நாபிக்குள் உள்ள உள் பாதையில் செல்கிறது; அதன் இடுப்பு-பின்பகுதி ‘ப்ரஜாபத்ய’ என அழைக்கப்படுகிறது; மேலும் ‘இந்திராணி’ எனப்படும் இடுப்பில் அது தங்கியுள்ளது।

Verse 133

ऊर्वोर्मलयमेरुभ्यां शोभमानां सरिद्वराम् । सुजानुजहुकुशिकां वैश्वदेवाख्यसंज्ञिकाम् ॥ १३३ ॥

அவர் அந்தச் சிறந்த நதியை வர்ணித்தார்—ஊர்வா அருகே மலயமும் மேருவும் ஆகிய மலைகளுக்கிடையில் ஒளிர்ந்து ஓடுவது; ‘சுஜானு’, ‘ஜஹுகூசிகா’ எனப் பெயர் பெற்றது; மேலும் ‘வைஶ்வதேவா’ என்ற பட்டத்தையும் உடையது।

Verse 134

पादांघ्रिनखलोमाख्यभूनागद्रुमलक्षिताम् । ग्रहराश्यर्क्षयोगादिमूर्तावयवसंज्ञिकाम् ॥ १३४ ॥

அவர் அந்த விஸ்வரூபத்தை விளக்கினார்—அதன் பாதங்கள் பூமி, கணுக்கால்கள் மலைகள், நகங்கள் ‘பூநாக’ (மலைச் சிகரங்கள்), உடல்மயிர்கள் மரங்கள் எனக் குறிக்கப்படுகின்றன; மேலும் கிரகம், ராசி, நக்ஷத்திரம், யோகம் முதலிய தொழில்நுட்பப் பெயர்களால் அதன் அங்கங்கள் பெயரிடப்படுகின்றன।

Verse 135

तिथिमासर्तुपक्षाख्यैः संकेतनिमिषात्मिकाम् । मायाकल्पितवैचित्र्यसंध्याख्यच्छदनावृताम् ॥ १३५ ॥

அவள் திதி, மாதம், பருவம், பக்ஷம் போன்ற வழக்குச் சுட்டுப்பெயர்களால் அமைந்தவள்; நிமிஷ நிமிஷமாக உருவானவள்; மேலும் மாயை கற்பித்த பல்வண்ணத் தோற்றமுடைய ‘சந்த்யா’ எனப்படும் மறைப்பால் மூடப்பட்டவள்।

Verse 136

ज्वलत्कालानलप्रख्यों तडित्कीटिसमप्रभाम् । कोटिसूर्यप्रतीकाशां शशिकोटिसुशीतलाम् ॥ १३६ ॥

அவள் எரியும் காலாக்னியைப் போன்றவள்; மின்னல் ஒளிபோல் பிரகாசிப்பவள்; கோடி சூரியரைப் போல ஒளிர்வவள், ஆயினும் கோடி நிலவுகளைப் போல குளிர்ச்சியும் ஆறுதலும் தருபவள் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 137

सुधामंडलमध्यस्थां सांद्रानंदामृतात्मिकाम् । वागतीतां मनोऽगर्म्या वरदां वेदमातरम् ॥ १३७ ॥

நான் வேதமாதாவை வணங்குகிறேன்—அவள் அமுதமண்டலத்தின் நடுவில் உறைவவள்; அடர்ந்த ஆனந்தாமுதமே அவளின் சாரம்; சொல்லுக்கு அப்பாற்பட்டவள், மனத்தால் எட்டமுடியாதவள், வரம் அருள்பவள்।

Verse 138

चराचरमयीं नित्यां ब्रह्माक्षरसमन्विताम् । ध्यात्वा स्वात्माविभेदेन सावित्रीपंजरं न्यसेत् ॥ १३८ ॥

சாவித்ரியை அசையும்-அசையாத அனைத்திலும் நிறைந்த நித்தியவளாகவும், பிரம்மத்தின் அழியாத அக்ஷரங்களால் யுக்தவளாகவும் தியானித்து—தன்னும் அந்த உள்ளாத்மாவும் வேறல்ல எனக் காண்ந்து; பின்னர் ‘சாவித்ரீ-பஞ்சர’ எனும் காவல் ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 139

पञ्चरस्य ऋषिः सोऽहं छंन्दो विकृतिरुच्यते । देवता च परो हंसः परब्रह्मादिदेवता ॥ १३९ ॥

இந்த ‘பஞ்சர’ மந்திரத்தின் ரிஷி நானே; இதன் சந்தஸ் ‘விக்ருதி’ எனக் கூறப்படுகிறது. இதன் அதிஷ்டாத்ரி தேவதை பரம ஹம்ஸன்—பரப்ரஹ்மம், ஆதிதேவன்.

Verse 140

धर्मार्थकाममोक्षाप्त्यै विनियोग उदाहृतः । षडंगदेवतामन्त्रैरंगन्यासं समाचरेत् ॥ १४० ॥

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் பெறுவதற்கான வினியோகம் இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டது; பின்னர் ஷடங்கத்தின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகளின் மந்திரங்களால் அங்கந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 141

त्रिधामूलेन मेधावी व्यापकं हि समाचरेत् । पूर्वोक्तां देवातां ध्यायेत्साकारां गुणसंयुताम् ॥ १४१ ॥

மூன்று தாமங்களின் மூலத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு அறிவுடைய சாதகர் விரிவான சாதனையை மேற்கொள்ள வேண்டும்; மேலும் முன் உரைக்கப்பட்ட தேவதையை—உருவமுடையவனாகவும் தெய்வீக குணங்களுடன் கூடியவனாகவும் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 142

त्रिपदा हरिजा पूर्वमुखी ब्रह्मास्त्रसंज्ञिका । चतुर्विशतितत्त्वाढ्या पातु प्राचीं दिशं मम ॥ १४२ ॥

ஹரியிலிருந்து பிறந்த மூன்று அடியுடைய சக்தி, கிழக்கு நோக்கி ‘பிரஹ்மாஸ்திரம்’ என அழைக்கப்படுவது, இருபத்திநான்கு தத்துவங்களால் நிறைந்து என் கிழக்கு திசையை காக்கட்டும்.

Verse 143

चतुष्पदा ब्रह्मदंडा ब्रह्माणी दक्षिणानना । षड्विंशतत्त्वसंयुक्ता पातु मे दक्षिणां दिशम् ॥ १४३ ॥

நான்கு அடியுடையவள், பிரஹ்ம தண்டத்தைத் தாங்கியவள், தெற்கு நோக்கிய பிரஹ்மாணி—இருபத்தாறு தத்துவங்களுடன் கூடி என் தெற்கு திசையை காக்கட்டும்.

Verse 144

प्रत्यङ्मुखी पञ्चपदी पञ्चाशत्तत्त्वरूपिणी । पातु प्रतीचीमनिशं मम ब्रह्मशिरोंकिता ॥ १४४ ॥

உள்நோக்கி நிற்கும், பஞ்சபதியாகவும் ஐம்பது தத்துவங்களின் வடிவாகவும் உள்ள, பிரம்ம-சிரச் சின்னம் தாங்கிய தேவி என் மேற்கு திசையை எப்போதும் காக்கட்டும்।

Verse 145

सौम्यास्या ब्रह्मतुर्याढ्या साथर्वांगिरसात्मिका । उदीचीं षट्पदा पातु षष्टितत्त्वकलात्मिका ॥ १४५ ॥

மென்மையான முகத்துடன், பிரம்மத்தின் துரீய நிலையால் நிறைந்த, அதர்வ–ஆங்கிரஸ மரபின் ஆத்மையாக, அறுபது தத்துவக் கலைகளால் ஆன ஷட்பதா சக்தி என் வட திசையை காக்கட்டும்।

Verse 146

पञ्चाशद्वर्णरचिता नवपादा शताक्षरी । व्योमा संपातु मे वोर्द्ध्वशिरो वेदांतसंस्थिता ॥ १४६ ॥

ஐம்பது எழுத்துகளால் அமைந்த, ஒன்பது பாதங்களுடன், நூறு அசைச் சந்தமாக, வேதாந்தத்தில் நிலைபெற்று, மேல்நோக்கி உயர்ந்த சிரத்தையுடைய வ்யோமா தேவி என்னைக் காக்கட்டும்।

Verse 147

विद्युन्निभा ब्रह्मसन्ध्या मृगारूढा चतुर्भुजा । चापेषुचर्मासिधरा पातु मे पावकीं दिशम् ॥ १४७ ॥

மின்னலைப் போன்ற ஒளியுடன், பிரம்ம-சந்த்யா ரூபமாக, மான் மீது ஏறிய நான்கு கரங்களுடன், வில்-அம்பு, கேடயம், வாள் தாங்கும் தேவி என் பாவகி (அக்னி) திசையை காக்கட்டும்।

Verse 148

ब्रह्मी कुमारी गायत्री रक्तांगी हंसवाहिनी । बिभ्रत्कमंडलुं चाक्षं स्रुवस्रुवौ पातु नैर्ऋतिम् ॥ १४८ ॥

பிராஹ்மீ, குமாரீ, காயத்ரீ—சிவந்த அங்கங்களுடன், அன்ன வாகனத்துடன்—கமண்டலமும் ஜபமாலையும் தாங்கி, ஸ்ருவம்-ஸ்ருவா (ஹோம கரண்டிகள்) ஏந்தும் தேவி என் நைர்ருதி (தென்-மேற்கு) திசையை காக்கட்டும்।

Verse 149

शुक्लवर्णा च सावित्री युवती वृषवाहना । कपालशूलकाक्षस्रग्धारिणी पातु वायवीम् ॥ १४९ ॥

வெண்நிறத்தாள், இளமையாள், காளைமேல் ஏறும் சாவித்ரீ—கபாலம், திரிசூலம், ருத்ராட்ச மாலையுடன்—வாயவ்ய திசையிலிருந்து என்னைக் காக்கட்டும்।

Verse 150

श्यामा सरस्वती वृद्धा वैष्णवी गरुडासना । शंखचक्राभयकरा पातु शैवीं दिशं मम ॥ १५० ॥

கருநிறத்தாள், முதிர்ந்த சரஸ்வதீ—வைஷ்ணவியாக, கருடாசனத்தில் அமர்ந்து, சங்கம்-சக்கரம்-அபயமுத்திரை தாங்கி—என் சைவத் திசையை காக்கட்டும்।

Verse 151

चतुर्भुजा देवमाता गौरांगी सिंहवाहना । वराभयखङ्गचर्मभुजा पात्वधरां दिशम् ॥ १५१ ॥

நான்கு கரங்களுடைய தேவமாதா, பொன்னிற அங்கத்தாள், சிங்கவாகினி—வரம், அபயம், வாள், கேடயம் தாங்கி—கீழ்த் திசையை காக்கட்டும்।

Verse 152

तत्तत्पार्श्वे स्थिताः स्वस्ववाहनायुधभूषणाः । स्वस्वदिक्षुस्थिताः पातुं ग्रहशक्त्यंगसंयुताः ॥ १५२ ॥

தத்தம் பக்கங்களில் நின்று, தத்தம் வாகனம்-ஆயுதம்-அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தத்தம் திசைகளில் நிலைத்து, கிரக சக்திகளின் அங்கங்களுடன் கூடி, காக்க நிற்பார்களாக।

Verse 153

मंत्राधिदेवतारूपा मुद्राधिष्ठातृदेवताः । व्यापकत्वेन पांत्वस्मानापादतलमस्तकम् ॥ १५३ ॥

மந்திரங்களின் அதிதேவதா-ரூபங்களும், முத்திரைகளின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகளும்—சர்வவ்யாபகமாக—பாதத்தளத்திலிருந்து தலைச்சிகை வரை எங்களை காக்கட்டும்।

Verse 154

इदं ते कथितं सत्यं सावित्रीपंजरं मया । संध्ययोः प्रत्यहं भक्त्या जपकाले विशेषतः ॥ १५४ ॥

இந்த உண்மையான ‘ஸாவித்ரீ-பஞ்சரம்’ நான் உனக்குச் சொன்னேன். தினமும் இரு ஸந்த்யைகளிலும் பக்தியுடன், குறிப்பாக ஜபக் காலத்தில், இதை பாராயணம் செய்ய வேண்டும்॥१५४॥

Verse 155

पठनीयं प्रयत्नेन भुक्तिं मुक्तिं समिच्छता । भूतिदा भुवना वाणी महावसुमती मही ॥ १५५ ॥

போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் விரும்புபவன் இதை முயற்சியுடன் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். இது செல்வம் அளிப்பது; உலகங்களைத் தாங்கும் வாணி; மகா-வசுமதி எனும் பூமாதேவி இதுவே॥१५५॥

Verse 156

हिरण्यजननी नन्दा सविसर्गा तपस्विनी । यशस्विनी सती सत्या वेदविच्चिन्मयी शुभा ॥ १५६ ॥

அவள் ஹிரண்ய-ஜனனி (செல்வத்தின் தாய்), நந்தா (ஆனந்தமயி), ஸ்ருஷ்டியைப் பெருக்கும் சக்தி, தவஸ்வினி. அவள் யசஸ்வினி, ஸதி, ஸத்யா, வேதவித், சின்மயி, சுபா॥१५६॥

Verse 157

विश्वा तुर्या वरेण्या च निसृणी यमुना भुवा । मोदा देवी वरिष्ठा च धीश्च शांतिर्मती मही ॥ १५७ ॥

விஸ்வா, துர்யா, வரேண்யா, நிஸ்ருணீ, யமுனா, புவா; மேலும் மோதா, தேவி, வரிஷ்டா, தீ, சாந்தி, மதி, மஹீ—இவை போற்றப்படும் திருநாமங்கள்॥१५७॥

Verse 158

धिषणा योगिनी युक्ता नदी प्रज्ञाप्रचोदनी । दया च यामिनी पद्मा रोहिणी रमणी जया ॥ १५८ ॥

திஷணா, யோகினீ, யுக்தா, நதீ, பிரஜ்ஞா-ப்ரசோதனீ; மேலும் தயா, யாமினீ, பத்மா, ரோஹிணீ, ரமணீ, ஜயா—இவை கூறப்பட்ட திருநாமங்கள்॥१५८॥

Verse 159

सेनामुखी साममयी बगला दोषवार्जिता । माया प्रज्ञा परा दोग्ध्री मानिनी पोषिणी क्रिया ॥ १५९ ॥

அவள் சேனைகளின் முன்னணித் தலைவி; சாமவேதப் பாடல்மயி; பகலா; குற்றமற்றவள். அவள் மாயை, ஞானம், பரமா; அருளை ‘பால் போல’ பொழியும் தோக்த்ரீ, மதிக்கத்தக்கவள், போஷிணி, தெய்வீகக் கிரியையே.

Verse 160

ज्योत्स्ना तीर्थमयी रम्या सौम्यामृतमया तथा । ब्राह्मी हैमी भुजंगी च वशिनी सुंदरी वनी ॥ १६० ॥

அவள் ஜ்யோத்ஸ்னா, தீர்த்தமயி, ரம்யா, மேலும் சௌம்ய அமிர்தமயி. அவள் பிராஹ்மீ, ஹைமீ, புஜங்கீ, வசினீ, சுந்தரீ, வனீ என்றும் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 161

ॐकारहसिनी सर्वा सुधा सा षड्गुणावती । माया स्वधा रमा तन्वी रिपुघ्नी रक्षणणी सती ॥ १६१ ॥

அவள் ஓங்காரத்தில் புன்னகைக்கும் ஓங்காரஹாசினி; அனைத்திலும் நிறைந்தவள்; அமிர்தமே. ஆறு தெய்வீக குணங்களால் நிறைந்தவள்; மாயை, ஸ்வதா, ரமா (ஸ்ரீ), நுண்ணிய தன்வி, பகைநாசினி, ரக்ஷிணி, சதீ.

Verse 162

हैमी तारा विधुगतिर्विषघ्नी च वरानना । अमरा तीर्थदा दीक्षा दुर्धर्षा रोगहारिणी ॥ १६२ ॥

அவள் ஹைமீ, தாரா, விதுகதி, விஷக்னீ, வரானனா. அவள் அமரா, தீர்த்ததா, தீக்ஷா, துர்தர்ஷா, ரோகஹாரிணீ—இந்நாமங்களால் போற்றப்படுகிறாள்.

Verse 163

नानापापनृशंसघ्नी षट्पदी वज्रिणी रणी । योगिनी वमला सत्या अबला बलदा जया ॥ १६३ ॥

அவள் பல பாவங்களையும் கொடுஞ்செயல்களையும் அழிப்பவள்; ஷட்பதீ, வஜ்ரிணீ, போர்க்கள வீராங்கனை. அவள் யோகினீ, விமலா, சத்யா, அபலா (மென்மை உடையவள்; பலவீனமல்ல), பலதா, ஜயா.

Verse 164

गोमती जाह्नवी रजावी तपनी जातवेदसा । अचिरा वृष्टिदा ज्ञेया ऋततंत्रा ऋतात्मिका ॥ १६४ ॥

கோமதி, ஜாஹ்னவி, ரஜாவி, தபனி, ஜாதவேதஸா; மேலும் அசிரா, வ்ருஷ்டிதா—இவை அனைத்தும் புனித நதிகளென அறியப்படுக. ருததந்திரா, ருதாத்மிகா என்பவையும், ருதம் (கோஸ்மிக் ஒழுங்கு) ஆளும், ருதமே இயல்பாக உடையவை.

Verse 165

सर्वकामदुधा सौम्या भवाहंकारवर्जिता । द्विपदा या चतुष्पदा त्रिपदा या च षट्पदा ॥ १६५ ॥

அவள் சௌம்யமும் மங்களமும் உடையவள்; எல்லா விருப்பங்களின் பாலை அளிப்பவள்; பவமும் அகங்காரமும் அற்றவள். அவளே இருகால், நான்கால், மூன்றுகால், ஆறுகால் ஆகிய வடிவங்களிலும் நிலைகொள்கிறாள்.

Verse 166

अष्टापदी नवपदी सहस्राक्षाक्षरात्मिका । अष्टोत्तरशतं नाम्नां सावित्र्या यः पठेन्नरः ॥ १६६ ॥

அஷ்டாபதி, நவபதி, ஸஹஸ்ராக்ஷராத்மிகையான சாவித்ரீ தேவியின் 108 நாமங்களை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் அந்த ஜபத்தின் புண்ணியத்தை அடைகிறார்.

Verse 167

स चिरायुः सुखी पुत्री विजयी विनयी भवेत् । एतत्ते कथितं विप्र पंचप्रकृतिलक्षणम् ॥ १६७ ॥

அவன் நீண்ட ஆயுளும் இன்பமும் உடையவனாக, புத்திரப் பேற்றுடன், வெற்றியாளனாக, பணிவுடையவனாக ஆகிறான். ஓ விப்ரரே, பஞ்சப்ரகிருதியின் இலக்கணங்களை உமக்கு இவ்வாறு கூறினேன்.

Verse 168

मंत्राराधनपूर्वं च विश्वकामप्रपूरणम् ॥ १६८ ॥

மந்திர ஆராதனையை முன்னிட்டு, உலகமெங்கும் விரும்பிய அனைத்தும் முழுமையாக நிறைவேறும்.

Verse 169

इति श्रीबृहन्नारदीय पुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे पञ्चप्रकृतिमन्त्रादिनिरूपणं नाम त्र्यशीतितमोऽध्यायः ॥ ८३ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில் உள்ள ப்ருஹதுபாக்யானத்தின் மூன்றாம் பாதத்தில் ‘பஞ்சப்ரக்ருதி மற்றும் மந்திராதி நிரூபணம்’ எனப்படும் எண்பத்துமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது ॥ ८३ ॥