The Exposition of the Krishna Mantra (Kṛṣṇa-mantra-prakāśa): Nyāsa, Dhyāna, Worship, Yantra, and Prayoga

Verse 1

सूत उवाच । श्रुत्वा तु नारदो विप्राः कुमारवचनं मुनिः । यत्पप्रच्छ पुनस्तच्च युष्मभ्यं प्रवदाम्यहम् ॥ १ ॥

சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணர்களே! குமாரர்களின் வாக்கை கேட்ட மুনি நாரதர் மீண்டும் எதை வினவினாரோ, அதையும் இப்போது உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 2

कार्तवीर्यस्य कवचं तथा हनुमतोऽपि च । चरितं च महत्पुण्यं श्रुत्वा भूयोऽब्रवीद्वचः ॥ २ ॥

கார்த்தவீர்யரின் கவசமும், அதுபோல ஹனுமானின் கவசமும், ஹனுமானின் மிகப் புண்ணியமான சரிதமும் கேட்டபின் அவர் மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 3

नारद उवाच । साधु साधु मुनिश्रेष्ठ त्वयातिकरुणात्मना । श्रावितं चरितं पुण्यं शिवस्य च हनूमतः ॥ ३ ॥

நாரதர் கூறினார்—நன்று, நன்று! ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே! மிகக் கருணை நிறைந்த உள்ளத்துடன் நீங்கள் சிவனும் ஹனுமானும் பற்றிய புனிதப் புண்ணிய சரிதத்தை எனக்குக் கேட்கச் செய்தீர்.

Verse 4

तन्त्रस्यांस्य क्रमप्राप्तं कथनीयं च यत्त्वया । तत्प्रब्रूहि महाभाग किं पृष्ट्वान्यद्विदांवर ॥ ४ ॥

ஓ மகாபாக்யவானே! இந்தத் தந்திரத்தில் வரிசையாக நீ கூற வேண்டியதை வெளிப்படுத்து. ஓ ஞானிகளில் சிறந்தவரே! உம்மிடம் வேறு என்ன கேட்பேன்?

Verse 5

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये कृष्णमंत्रान्भुक्तिमुक्तिफलप्रदान् । ब्रह्माद्या यान्समाराध्य सृष्ट्यादिकरणे क्षमाः ॥ ५ ॥

சனத்குமாரர் கூறினார்—இப்போது நான் கிருஷ்ண மந்திரங்களை விளக்குகிறேன்; அவை போகமும் மோட்சமும் என இரு பயன்களையும் அளிப்பவை. அவற்றை முறையாக ஆராதித்ததால் பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் படைப்பு முதலான செயல்களில் திறன் பெறுகின்றனர்.

Verse 6

कामः कृष्णपदं ङतं गोविंदं च तथाविधम् । गोपीजनपदं पश्चाद्वल्लभायाग्निसुंदरी ॥ ६ ॥

காமதேவன் கృష్ణபதத்தை அடைந்து, அதுபோலவே கோவிந்தனிடமும் சென்றான் என்று கூறப்படுகிறது. பின்னர் அக்னிசுந்தரி தேவி கோபியர் குடியிருப்பிற்குச் சென்று வல்லபாவின் பிரியத் துணைவியாக ஆனாள்.

Verse 7

अष्टादशार्णो मंत्रोऽयं दुर्गाधिष्ठातृदैवतः । नारदोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री देवता पुनः ॥ ७ ॥

இது பதினெட்டு எழுத்துகளுடைய மந்திரம்; இதன் அதிஷ்டாத்ரி தெய்வம் துர்கை. இதன் ரிஷி நாரதர்; சந்தஸ் காயத்ரி; தேவதையும் மீண்டும் காயத்ரியே என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 8

श्रीकृष्णः परमात्मा च कामो बीजं प्रकीर्तितम् । स्वाहा शक्तिर्नियोगस्तु चतुर्वर्गप्रसिद्धये ॥ ८ ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பரமாத்மா; ‘காம’ என்பது பீஜமாகப் புகழப்படுகிறது. ‘ஸ்வாஹா’ சக்தி; நியோகமும் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் எனும் சதுர்வர்க சித்திக்காகும்.

Verse 9

ऋषिं शिरसि वक्त्रे तु छंदश्च हृदि देवताम् । गुह्ये बीजं पदोः शक्तिं न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ ९ ॥

மிகச் சிறந்த சாதகர் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்: ரிஷியைத் தலைமேல், சந்தஸை வாயில், தேவதையை இதயத்தில், பீஜத்தை மறை இடத்தில், சக்தியைப் பாதங்களில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 10

युगेवदाब्धि निगमैर्द्वाभ्यां वर्णैर्मनूद्भवैः । पंचांगानि प्रविन्यस्य तत्त्वन्यासं समाचरेत् ॥ १० ॥

வேத நிகம மந்திரங்களாலும், மனுவில் பிறந்த இரு எழுத்துகளாலும், முதலில் பஞ்சாங்க ந்யாசத்தை முறையாக நிறுவி, பின்னர் தத்துவ ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

हृदंतिमादिकांतार्णमपराद्यानि चात्मने । मत्यंतानि च तत्वानि जीवाद्यानि न्यसेत्क्रमात् ॥ ११ ॥

இதயத்திலிருந்து தொடங்கி உள்ளத்தின் இறுதி எல்லையான மூர்த்தாந்தம் வரை ஆத்மநலத்திற்காக உயர்தத்துவங்களின் ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும். அதுபோல வரிசையாக ஜீவாதி தத்துவங்களையும் மর্ত்ய-தேக நிலை வரை ந்யசிக்க வேண்டும்.

Verse 12

जीवं प्राणं मतिमहंकारं मनस्तथैव च । शब्दं स्पर्शं रूपरसौ गंधं श्रोत्रं त्वचं तथा ॥ १२ ॥

ஜீவன், பிராணன், மதி (புத்தி), அகங்காரம், மனம்; சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரசம், கந்தம்; மேலும் ச்ரோத்ரம் (காது), த்வக் (தோல்)—இத்தத்துவங்கள் கூறப்பட்டன.

Verse 13

नेत्रं च रसनांघ्राणं वाचं पाणिं पदेंद्रियम् । पायुं शिश्नमथाकाशं वायुं वह्निं जलं महीम् ॥ १३ ॥

கண்; நாக்கு மற்றும் மூக்கு; வாக்கு; கை; பாதம் (கர்மேந்திரியம்); பாயு; உபஸ்தம்; பின்னர் ஆகாசம், வாயு, அக்னி, ஜலம், மஹீ (பூமி)—இவையும் தத்துவங்கள்.

Verse 14

जीवं प्राणं च सर्वागे मत्यादित्रितयं हृदि । मूर्द्धास्यहृद्गुह्य पादेष्वथ शब्दादिकान्न्यसेत् ॥ १४ ॥

ஜீவன், பிராணன்—இவற்றின் ந்யாசத்தை எல்லா அங்கங்களிலும் முழுவதுமாகச் செய்ய வேண்டும்; மதி முதலிய மூன்றையும் இதயத்தில் ந்யசிக்க வேண்டும். பின்னர் சப்தாதிகளைத் தலை, வாய், இதயம், குஹ்யப் பகுதி, பாதங்களில் ந்யசிக்க வேண்டும்.

Verse 15

कर्णादिस्वस्वस्थानेषु श्रोत्रादीनींद्रियाणि च । तथा वागादींद्रियाणि स्वस्वस्थानषु विन्यसेत् ॥ १५ ॥

காது முதலிய தத்தம் இடங்களில் ச்ரோத்ரம் முதலான ஞானேந்திரியங்களை ந்யசிக்க வேண்டும். அதுபோல வாக்கு முதலான கர்மேந்திரியங்களையும் தத்தம் இடங்களில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 16

मूद्धस्यहृद्गुह्यपादेष्वाकाशादीन्न्यसेत्ततः । हृत्पुंडरीकमर्केन्दुह्निबिंबान्यनुक्रमात् ॥ १६ ॥

அதன்பின் சாதகன் தலை, இதயம், குஹ்யப் பகுதி, பாதங்கள் ஆகியவற்றில் ஆகாசம் முதலான பூதத் தத்துவங்களை முறையே ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் இதயத் தாமரையில் வரிசையாக சூரியன், சந்திரன், அக்னி ஆகியோரின் ஒளிமய வட்டங்களைத் தியானிக்க வேண்டும்॥१६॥

Verse 17

द्विषट्ह्यष्टदशकलाव्याप्तानि च तथा मतः । भूताष्टां गाक्षिपदगैर्वर्णैः प्रग्विन्न्यसेद्धृदि ॥ १७ ॥

இவையும் பதினெட்டு கலைகளில் பரவியுள்ளன என்று கருதப்படுகிறது. ‘க’ முதலான எழுத்துகளாலும் ‘அக்ஷி’ ‘பத’ குழுக்களால் குறிக்கப்படும் எழுத்துகளாலும் முன் விதிப்படி வரிசையாக அமைத்து இதயத்தில் அஷ்டபூத ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥১৭॥

Verse 18

अथाकाशादिस्थलेषु वासुदेवादिकांस्ततः । वासुदेवः संकर्षणः प्रद्युम्नश्चानिरुद्धकः ॥ १८ ॥

பின்னர் ஆகாசம் முதலான தத்துவ நிலைகளில் வாசுதேவன் முதலான தெய்வ வடிவங்களைத் தியானிக்க வேண்டும்—வாசுதேவன், சங்கர்ஷணன், பிரத்யும்னன், அனிருத்தன்॥১৮॥

Verse 19

नारायणश्च क्रमशः परमेष्ठ्यादिभिर्युताः । परमेष्ठिपुमांच्छौ चविश्वनिवृत्तिसर्वकाः ॥ १९ ॥

மேலும் நாராயணன் ‘பரமேஷ்டி’ முதலான நிலைப்பெயர்களுடன் முறையே வருணிக்கப்படுகிறார். அதுபோல ‘பரமேஷ்டி’, ‘புமான’ முதலான சொற்கள் அனைத்தும் உலகின் நிவ்ருத்தி (பிரபஞ்ச லயம்) குறிக்கும்; அனைத்தையும் உள்ளடக்கும் பரமத் தத்துவத்தைக் குறிக்கும்॥১৯॥

Verse 20

श्वेतानिलाग्न्यंबुभूमिवर्णैः प्राग्वत्प्रविन्यसेत् । स्वबीजाद्यं कोपतत्वं नृसिंहं व्यापकेन च ॥ २० ॥

வெள்ளை, காற்று, அக்னி, நீர், பூமி ஆகிய நிறங்களுடன் தொடர்புடைய எழுத்துகளால் முன்புபோல் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தன் பீஜ எழுத்திலிருந்து தொடங்கி, அனைத்திலும் வியாபிக்கும் ரூபத்துடன், கோபத் தத்துவத்தில் நரசிம்மரை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்॥২০॥

Verse 21

प्राग्वद्विन्यस्य सर्वाङ्गे तत्त्वन्यासोऽयमीरितः । मकाराद्या आद्यवर्णाः सर्वे स्युश्चंद्रभूषिताः ॥ २१ ॥

முன்னைப்போல் உடலின் எல்லா அங்கங்களிலும் நிறுவி, இதுவே தத்த்வ-ந்யாசம் என உரைக்கப்படுகிறது. ‘ம’கரம் முதலான ஆதியெழுத்துகள் அனைத்தும் சந்திர-பூஷணத்தால் அலங்கரிக்கப்படுக.

Verse 22

वासुदेवादिका ज्ञेया ङेंताः साधकसत्तमैः । प्राणायामं ततः कृत्वा पूरकुम्भकरेचकैः ॥ २२ ॥

சாதகர்களில் சிறந்தோர் ‘வாசுதேவ’ முதலிய மந்திர எழுத்துகளை வழிகாட்டும் தொகுப்பாக அறிய வேண்டும். பின்னர் பிராணாயாமம் செய்து பூரகம், கும்பகம், ரேசகம் என மூன்றையும் முறையாக நடத்த வேண்டும்.

Verse 23

चतुर्भिः षड्भर्द्वाभ्यां च मूलमंत्रेण मंत्रवित् । केचिदाहुरिहाचार्याः प्राणायामोत्तरं पुनः ॥ २३ ॥

மந்திரம் அறிந்த சாதகர் மூலமந்திரத்தை நான்கு முறை, அல்லது ஆறு முறை, அல்லது இரண்டு முறை ஜபிக்க வேண்டும். சில ஆசாரியர்கள், பிராணாயாமத்திற்குப் பின் மீண்டும் இதைச் செய்ய வேண்டும் எனவும் கூறுகின்றனர்.

Verse 24

पीठन्यासं विधायाथ न्यासानन्यान्समाचरेत् । दशतत्त्वादि विन्यस्य वक्ष्यमाणविधानतः ॥ २४ ॥

முதலில் பீட-ந்யாசத்தைச் செய்து, பின்னர் பிற ந்யாசங்களை அனுஷ்டிக்க வேண்டும். பத்து தத்த்வங்கள் முதலியவற்றை, இனி கூறப்படவுள்ள விதிமுறையின்படி நிறுவ வேண்டும்.

Verse 25

मूर्तिपंजरनामानं पूर्वोक्तं विन्यसेद्बुधः । सर्वांगे व्यापकं कृत्वा किरीटमनुना सुधीः ॥ २५ ॥

ஞானமுள்ள சாதகர் முன் கூறப்பட்ட ‘மூர்த்தி-பஞ்சர’ எனப்படும் ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும். அதை உடலின் எல்லா அங்கங்களிலும் பரவச் செய்து, பின்னர் ‘கிரீட’ மந்திரத்தால் முத்திரையிட வேண்டும்.

Verse 26

ततस्तारपुटं मंत्रं व्यापय्य करयोस्त्रिशः । पंचांगुलीषु करयोः पंचांगं विन्यसेत्ततः ॥ २६ ॥

அதன்பின் ‘தார-புட’ மந்திரத்தை இரு கைகளிலும் நிறுவி மூன்று முறை முழுவதும் பரவச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் இரு கைகளின் ஐந்து விரல்களிலும் முறையாக பஞ்சாங்க-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 27

त्रिशो मूलेन मूर्द्धादिपादांतं व्यापकं न्यसेत् । सकृद्व्यापय्य तारेण मंत्रन्यासं ततश्चरेत् ॥ २७ ॥

மூலமந்திரத்தால் தலைச்சிகரம் முதல் பாதத்தின் முடிவு வரை மூன்று முறை பரவலான ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ‘தாரா’ மந்திரத்தால் ஒருமுறை உடலைப் பரவச் செய்து, அதன் பின் மந்திர-ந்யாசத்தை முறையாக நடத்த வேண்டும்.

Verse 28

शिरोललाटे भ्रूमध्ये कर्णयोश्चक्षुषोस्तथा । घ्राणयोर्वदने कंठे हृदि नाभौ तथा पुनः ॥ २८ ॥

தலை, நெற்றி, புருவ நடுவில், காதுகள் மற்றும் கண்களில்; மூக்குத் துளைகள், வாய், தொண்டை, இதயம், மேலும் மீண்டும் நாபியில்—(மந்திர) ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 29

कट्यां लिंगे जानुनोश्च पादयोर्विन्यसेत्क्रमात् । हृदंतान्मंत्रवर्णांश्च ततो मूर्ध्नि ध्रुवं न्यसेत् ॥ २९ ॥

முறையாக இடுப்பு, லிங்கம், இரு முழங்கால்கள், பாதங்களில் (மந்திரத்தை) நிறுவ வேண்டும். பின்னர் இதயம் வரை மந்திர எழுத்துகளை ந்யாசம் செய்து, இறுதியில் தலையில் துருவ-ந்யாசத்தை உறுதியாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 30

पुनर्नयनयोरास्ये हृदि गुह्ये च पादयोः । विन्यसेद्धृदयांतानि मनोः पंचपदानि च ॥ ३० ॥

மீண்டும் இரு கண்கள், வாய், இதயம், மறைபகுதி மற்றும் பாதங்களில்—‘ஹ்ருதய’ என முடியும் மந்திரத்தின் ஐந்து சொற்களின் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 31

भूयो मुन्यादिकं न्यस्य पंचांगं पूर्ववन्न्यसेत् । अथ वक्ष्ये महागुह्यं सर्वन्यासोत्तमोत्तमम् ॥ ३१ ॥

மீண்டும் முனி (ரிஷி) முதலிய ந்யாசத்தைச் செய்து, முன்புபோல் பஞ்சாங்க-ந்யாசத்தை நிறுவுக. இப்போது நான் மகாகுஹ்யம்—எல்லா ந்யாசங்களிலும் பரமோத்தமமான மிகச் சிறந்த ந்யாசத்தை உரைப்பேன்.

Verse 32

यस्य विज्ञानमात्रेण जीवन्मुक्तो भवेन्नरः । अणिमाद्यष्टसिद्धीनामीश्वरः स्यान्न संशयः ॥ ३२ ॥

அதன் வெறும் விஞ்ஞானம் (நேரடி உணர்வு) மட்டுமே மனிதனை ஜீவன்முக்தனாக்கும்; மேலும் அணிமா முதலிய அஷ்டசித்திகளின் அதிபதியாகவும் ஆக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 33

यस्याराधनतो मंत्री कृष्णसंनिध्यतां व्रजेत् । ताराद्याभिर्व्याहृतिभिः संपुटं विन्यसेन्मनुम् ॥ ३३ ॥

யாருடைய ஆராதனையால் மந்திரசாதகர் ஸ்ரீகிருஷ்ண சன்னிதியை அடைகிறாரோ, அவர் பிரணவம் (தாரா) முதலியதும் வ்யாஹ்ருதிகளும் கொண்டு ‘சம்புடம்’ அமைத்து மந்திரத்தை வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 34

मंत्रेण पुटितांश्चापि प्रणवाद्यांस्ततो न्यसेत् । गायत्र्या पुटुतं मंत्रं विन्यसेन्मातृकास्थले ॥ ३४ ॥

அதன்பின் மந்திரத்தால் புடிதமான (சம்ஸ்கரிக்கப்பட்ட) பிரணவம் முதலிய எழுத்துகளையும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். மேலும் காயத்ரியால் புடிதமான மந்திரத்தை மாத்ரிகா-ஸ்தலத்தில் (எழுத்துப் பீடத்தில்) வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 35

मंत्रेण पुटितां तां च गायत्रीं विन्यसेत्क्रमात् । मातृकापुटितं मूलं विन्यसेत्साधकोत्तमः ॥ ३५ ॥

அதன்பின் மந்திரத்தால் புடிதமான அந்த காயத்ரியை வரிசையாக வின்யாசம் செய்ய வேண்டும். மேலும் சிறந்த சாதகர் மாத்ரிகையால் புடிதமான மூலமந்திரத்தையும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

मूलेन पुटितां चैव मातृकां विन्यसेत्क्रमात् । तृचं न मातृकावर्णान्पूर्वं तत्तत्स्थले सुधीः ॥ ३६ ॥

பின்னர் ஞானமிக்க சாதகர் மூலமந்திரத்தால் சூழப்பட்டு பாதுகாக்கப்பட்ட மாத்ருகா எழுத்துகளை வரிசையாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். மூன்று ருச்களை முதலில் வைக்காமல், முதலில் தத்தம் இடங்களில் மாத்ருகா அక్షரங்களை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 37

विन्यसेन्न्यासषट्कं च षोढा न्यासोऽयमीरितः । अनेन न्यासवर्येण साक्षात्कृष्णसमो भवेत् ॥ ३७ ॥

ஆறு வகை ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும்; இதுவே பதினாறு அங்கங்களுடைய ந்யாசம் என்று கூறப்படுகிறது. இந்தச் சிறந்த ந்யாசத்தால் சாதகர் நேரடியாகக் கிருஷ்ணனுக்கு ஒப்பானவன் (அருகாமை, ஆற்றலில்) ஆகிறான்.

Verse 38

न्यासेन पुटितं दृष्ट्वा सिद्धगंधर्वकिन्नराः । देवा अपि नमंत्येनं किंपुनर्मानवा भुवि ॥ ३८ ॥

ந்யாசத்தால் அபிஷேகிக்கப்பட்டு உறுதிபெற்ற அவனைப் பார்த்து சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் வணங்குகின்றனர்; தேவர்களும் அவனை நமஸ்கரிக்கின்றனர்—அப்படியிருக்க பூமியிலுள்ள மனிதர்கள் இன்னும் எவ்வளவு அதிகமாக!

Verse 39

सुदर्शनस्य मंत्रेण कुर्याद्दिग्बंधनं ततः । देवं ध्यायन्स्वहृदये सर्वाभीष्टप्रदायकम् ॥ ३९ ॥

பின்னர் சுதர்சன மந்திரத்தால் திக்பந்தனம் (திசை-பாதுகாப்பு) செய்ய வேண்டும். தன் இதயத்தில் எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் இறைவனைத் தியானித்து முன்னே செல்ல வேண்டும்.

Verse 40

उत्फुल्लकुसुमव्रातनम्रशाखैर्वरद्रुमैः । सस्मेयमंजरीवृंदवल्लरीवेष्टितैः शुभैः ॥ ४० ॥

அந்த இடம் வரம் தரும் மரங்களால் ஒளிர்ந்தது; முழுமையாக மலர்ந்த பூக்கூட்டங்களின் பாரத்தால் அவற்றின் கிளைகள் தாழ்ந்திருந்தன. மேலும், புனிதமான கொடிகள் அவற்றைச் சுற்றி, புன்னகைபோல் மஞ்சரிக் குலங்களால் அலங்கரித்திருந்தன.

Verse 41

गलत्परागधूलिभिः सुरभीकृतदिङ्मुखः । स्मरेच्छिशिरितं वृंदावनं मंत्रीसमाहितः ॥ ४१ ॥

பறக்கும் மகரந்தத் தூளால் திசைகளின் முகங்கள் மணமடைகின்றன; மந்திரசாதகர் மனத்தை முழுமையாக ஒருமுகப்படுத்தி, நினைவால் குளிர்ந்த விருந்தாவனத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 42

उन्मीलन्नवकंजालिविगलन्मधुसंचयैः । लुब्धांतः करणैर्गुंजद्द्विरेफपटलैः शुभम् ॥ ४२ ॥

புதிய தாமரைத் தொகுதிகள் மலர்ந்து தேன் குவியலைச் சிந்துகின்றன; அமுதலோபத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட உள்ளத்துடன் முரளும் தேனீக் கூட்டங்கள் சூழ, அந்தக் காட்சி மிக்க மங்களமாக இருந்தது।

Verse 43

मरालपरभृत्कीरकपोतनिकरैर्मुहुः । मुखरीकृतमानृत्यन्मायूरकुलमंजुलम् ॥ ४३ ॥

அன்னங்கள், குயில்கள், கிளிகள், புறாக்களின் கூட்டங்கள் மீண்டும் மீண்டும் அதை ஒலியால் நிரப்பின; நடனமாடும் மயில் குழுக்கள் இனிய குரலால் அதை மேலும் கவர்ச்சியுறச் செய்தன।

Verse 44

कालिंद्या लोलकल्लोलविप्रुषैर्मंदवाहिभिः । उन्निद्रांबुरुहव्रातरजोभिर्धूसरैः शिवैः ॥ ४४ ॥

காலிந்தி (யமுனை) யின் அலைகள் மெதுவாக உருள, அதன் நுண்ணிய தெறிப்பு மெல்லிய காற்றில் பரவுகிறது; முழுமலர்ந்த தாமரைத் தொகுதிகளின் மகரந்தத் தூளால் மங்கலமாய் மஞ்சள்-சாம்பல் நிறமடைந்த அந்தக் காற்று நன்மை தருகிறது।

Verse 45

प्रदीपित स्मरैर्गोष्ठसुंदरीमृदुवाससाम् । विलोलनपरैः संसेवितं वा तैर्निरंतरम् ॥ ४५ ॥

அல்லது காமவேட்கை தீவிரமடைந்து, அவர்கள் இடையர்குடியின் அழகிய கோபிகைகளுடன்—மென்மையான ஆடை அணிந்த, விளையாட்டு-விலாசத்தில் ஈடுபட்ட—எப்போதும் இணைந்து இன்புறுகின்றனர்।

Verse 46

स्मरेत्तदंते गीर्वाणभूरुहं सुमनोहरम् । तदधः स्वर्णवेद्यां च रत्नपीठमनुत्तमम् ॥ ४६ ॥

அந்த தியானத்தின் முடிவில் மிக மனோகரமான தெய்வீக கல்பவிருட்சத்தை நினைவு கொள்ள வேண்டும்; அதன் கீழே பொன்னாலான வேதியும், ஒப்பற்ற ரத்தினப் பீடமும் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 47

रत्नकुट्टिमपीठेऽस्मिन्नरुणं कमलं स्मरेत् । अष्टपत्रं च तन्मध्ये मुकुंदं संस्मरेत्स्थितम् ॥ ४७ ॥

இந்த ரத்தினக் குத்திமப் பீடத்தில் செம்மை நிறத் தாமரையை தியானிக்க வேண்டும்; அதன் நடுவிலுள்ள எட்டுத் தளங்களில் உறையும் முகுந்தனை நினைவு கொள்ள வேண்டும்।

Verse 48

फुल्लेंदीवरकांतं च केकिबर्हावतंसकम् । पीतांशुकं चंद्रमुखं सरसीरुहनेत्रकम् ॥ ४८ ॥

முழுமையாக மலர்ந்த நீலத் தாமரைபோல் ஒளிவீசுபவன், மயில் இறகுச் சிரோபூஷணத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; பீதாம்பரம் அணிந்தவன், நிலவுபோன்ற முகமும் தாமரை போன்ற கண்களும் உடைய இறைவனை தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 49

कौस्तुभोद्भासितांगं च श्रीवत्सांकं सुभूषितम् । व्रजस्त्रीनेत्रकमलाभ्यर्चितं गोगणावृतम् ॥ ४९ ॥

கௌஸ்துப மணியின் ஒளியால் பிரகாசிக்கும் திருமேனி, ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னத்தால் குறியிடப்பட்டு அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; வ்ரஜப் பெண்களின் தாமரைப் போன்ற கண்களால் அர்ச்சிக்கப்பட்டு, பசுக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்ட இறைவனை தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 50

गोपवृंदयुतं वंशीं वादयंतं स्मरेत्सुधीः । एवं ध्यात्वा जपेदादावयुतद्वितयं बुधः ॥ ५० ॥

ஞானி, கோபர் கூட்டத்துடன் சேர்ந்து புல்லாங்குழல் இசைக்கும் இறைவனை நினைவு கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு தியானித்து, அறிஞன் தொடக்கத்தில் மந்திரத்தை இருபதாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 51

जुहुयादरुणांभोजैस्तद्दशांशं समाहितः । जपेत्पश्चान्मंत्रसिद्ध्यै भूतलक्षं समाहितः ॥ ५१ ॥

ஒருமித்த மனத்துடன் செம்பதுமைகளால் அதன் பத்திலொரு பங்கை அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மந்திரசித்திக்காக பூமியில் ஒரு லட்சம் ஜபம் அமைதியுடன் செய்ய வேண்டும்.

Verse 52

अरुणैः कमलैहुत्वा सर्वसिद्धीश्वरो भवेत् । पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः ॥ ५२ ॥

செம்பதுமைகளால் ஹோமம் செய்தால் எல்லாச் சித்திகளுக்கும் அதிபதியாகிறான். முன் கூறிய வைஷ்ணவ பீடத்தில் அடிப்படையிலிருந்தே தேவமூர்த்தியை சங்கல்பித்து நிறுவ வேண்டும்.

Verse 53

तस्यामावाह्य चाभ्यर्चेद्गोपीजनमनोहरम् । मुखे वेणुं समभ्यर्च्य वनमालां च कौस्तुभम् ॥ ५३ ॥

அங்கே அவரை ஆவாஹனம் செய்து கோபியரின் மனம் கவரும் ஆண்டவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும். அவரது வாயிலுள்ள வேணுவையும், வனமாலையையும், கௌஸ்துப மணியையும் கூட வழிபட வேண்டும்.

Verse 54

श्रीवत्सं च हृदि प्रार्च्य ततः पुष्पांजलिं क्षिपेत् । ततः श्वेतां च तुलसीं शुक्लचंदनपंकिलाम् ॥ ५४ ॥

மார்பிலுள்ள ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னத்தை முறையாக அர்ச்சித்து, பின்னர் புஷ்பாஞ்சலியை சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அதன் பின் வெண்சந்தனக் குழம்பு பூசப்பட்ட வெள்ளை துளசியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 55

रक्तां च तुलसीं रक्तंचदनाक्तां क्रसात्सुधीः । अर्पयेद्दक्षिणे जद्वयमश्वारियुग्मकम् ॥ ५५ ॥

ஞானி தட்சிணையாக செந்துளசியையும் செஞ்சந்தனக் குழம்பு பூசப்பட்ட இரு பொருட்களையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் குதிரை-குதிரை (ஆண்-பெண்) ஜோடியையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 56

हयमारद्वयेनैव हृदि मूर्ध्नि तथा पुनः । पद्मद्वयं च विधिवत्ततः शीर्षे समर्पयेत् ॥ ५६ ॥

‘ஹயமாரா’ எனும் இரட்டை மந்திரத்தால் முதலில் இதயத்தில், பின்னர் தலைச்சிகரத்தில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் விதிப்படி ‘பத்ம’ இரட்டையையும் தலைமேல் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 57

तुलसीद्वयमंभोजद्वयमश्वारियुग्मकम् । ततः सर्वाणि पुष्पाणि सर्वाङ्गेषु समर्पयेत् ॥ ५७ ॥

இரண்டு துளசி இலைகள், இரண்டு தாமரை மலர்கள், மேலும் அஸ்வாரி மலர்களின் ஒரு ஜோடியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பின்னர் மற்ற எல்லா மலர்களையும் இறைவனின் எல்லா அங்கங்களிலும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 58

दक्षिणे वासुदेवाख्यं स्वच्छं चैतन्यमव्ययम् । वामे च रुक्मिणीं तदून्नित्यां रक्तां रजोगुणाम् ॥ ५८ ॥

வலப்புறம் வாசுதேவர்—தூய, ஒளிமிகு சைதன்யம், அழிவிலி; இடப்புறம் ருக்மிணி—அவரின் நித்திய துணை—செம்மை நிறத்துடன் ரஜோகுண சக்தியாக விளங்குகிறாள்।

Verse 59

एवं संपूज्य गोपालं कुर्यादावरणार्चनम् । यजेद्दामसुदामौ च वसुदामं च किंकिणीम् ॥ ५९ ॥

இவ்வாறு கோபாலனை முறையாகப் பூஜித்த பின், ஆவரண தேவதைகளுக்கு அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்; மேலும் தாம, சுதாம, வசுதாம, கிங்கிணி ஆகியோரையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 60

पूर्वाद्याशासु दामाद्या ङेंनमोन्तध्रुवादिकाः । अग्निनैर्ऋतिवाय्वीशकोणेषु हृदयादिकान् ॥ ६० ॥

கிழக்கு முதலான திசைகளில் ‘தாம’ முதலிய மந்திரங்களையும், ‘ஙேம், நமः, அந்த, த்ருவ’ முதலிய தொகுதியையும் நிறுவ வேண்டும்; அக்கினி, நைருதி, வாயு, ஈசான்யக் கோணங்களில் ‘ஹ்ருதய’ முதலிய அங்க-ந்யாசங்களை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 61

दिक्ष्वस्त्राणि समभ्यर्च्य पत्रेषु महिषीर्यजेत् । रुक्मिणी सत्यभामा च नाग्नजित्यभिधा पुनः ॥ ६१ ॥

எட்டு திசைகளிலும் தெய்வீக ஆயுதங்களை முறையாக வழிபட்டு, பின்னர் இலைத் தட்டுகளில் மகிஷிகளைப் பூஜிக்க வேண்டும்—ருக்மிணி, சத்யபாமா, மேலும் மீண்டும் நாக்னஜிதி எனப் புகழ்பெற்றவள்।

Verse 62

सुविंदा मित्रविंदा च लक्ष्मणा चर्क्षजा ततः । सुशीला च लसद्रम्यचित्रितांबरभूषणा ॥ ६२ ॥

சுவிந்தா, மித்ரவிந்தா; அதன் பின் லக்ஷ்மணா, பின்னர் அர்க்ஷஜா; மேலும் சுசீலா—ஒளிவீசும் அழகுடன், நயமான, அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் திகழ்வாள்।

Verse 63

ततो यजेद्दलाग्रेषु वसुदेवञ्च देवकीम् । नंदगोपं यशोदां च बलभद्रं सुभद्रिकाम् ॥ ६३ ॥

பின்னர் இலைகளின் முனைகளில் வழிபாட்டு அர்ப்பணங்களைச் செய்ய வேண்டும்—வசுதேவர், தேவகி; நந்தகோபர், யசோதா; மேலும் பலபத்ரர், சுபத்ரை।

Verse 64

गोपानूगोपीश्च गोविंदविलीनमतिलोचनान् । ज्ञानमुद्राभयकरौ पितरौ पीतपांडुरौ ॥ ६४ ॥

கோபர்களையும் கோபியரையும் தியானிக்க வேண்டும்—அவர்களின் மனமும் பார்வையும் முழுதும் கோவிந்தனில் லயித்திருக்கும்; மேலும் அந்த இரு மதிப்பிற்குரிய மூத்தோர்களையும்—மஞ்சள்-வெண்மை நிறத்துடன், ஞானமுத்திரையும் அபயமுத்திரையும் காட்டும் கரங்களுடன்।

Verse 65

दिव्यमाल्यांबरालेपभूषणे मातरौ पुनः । धारयंत्यौ चरुं चैव पायसीं पूर्णपात्रिकाम् ॥ ६५ ॥

மீண்டும் அந்த இரு தாய்மார்கள்—தெய்வீக மாலைகள், ஆடைகள், நறுமணப் பூச்சுகள், ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு—சரு நைவேதியத்தையும், பாயசம் நிரம்பிய முழுப் பாத்திரத்தையும் ஏந்தியிருந்தனர்।

Verse 66

अरुणश्यामले हारमणिकुं डलमंडिते । बलः शंखेंदुधवलो मुशलं लांगलं दधत् ॥ ६६ ॥

அவர் அருண-சியாம நிறத்தவர்; மாலை மற்றும் மணிக்குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர். சங்கு-நிலவு போல் வெண்மையான பலராமன் முசலம், நாங்கலைத் தாங்குகிறார்॥

Verse 67

हालालोलो नीलवासा हलवानेककुंडलः । कला या श्यामला भद्रा सुभद्रा भद्रभूषणा ॥ ६७ ॥

அவள் ஹாலா-லோலா, விளையாட்டில் அசைந்து ஆடும் தன்மை உடையவள்; நீல ஆடை அணிந்தவள், பல குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள். அவள் கலாரூபிணி சியாமளா, பத்திரா, சுபத்திரா, பத்திர அலங்காரங்களால் பூஷிதை॥

Verse 68

वराभययुता पीतवसना रूढयौवना । वेणुवीणाहेमयष्टिशंखश्रृंगादिपाणयः ॥ ६८ ॥

அவர்கள் வரத-அபய முத்திரைகளுடன், மஞ்சள் ஆடை அணிந்து, இளமைத் திடத்தில் நிலைத்தவர்கள். அவர்களின் கரங்களில் வேணு, வீணை, பொன் தண்டு, சங்கு, கொம்பு முதலிய சின்னங்கள் உள்ளன॥

Verse 69

गोपा गोप्यश्च विविधप्राभृतान्नकरांबुजाः । मंदारदींश्च तद्बाह्ये पूजयेत्कल्पपादपान् ॥ ६९ ॥

கோபர்களும் கோபியரும், தங்கள் தாமரை போன்ற கைகளில் பலவகை காணிக்கைகளும் அன்னமும் ஏந்தி, அந்த இடத்தின் வெளியே மந்தார முதலிய கற்பக மரங்களை வழிபட வேண்டும்॥

Verse 70

मंदारश्च तथा संतानको वै पारिजातकः । कल्पद्रुमस्ततः पश्चाद्ध्वरिचन्दनसंज्ञकः ॥ ७० ॥

மந்தாரம், அதுபோல சந்தானகம் மற்றும் பாரிஜாதம்; அதன் பின் கற்பத்ருமம், மேலும் அதன் பின் ‘த்வரி-சந்தனம்’ எனப்படும் மரம்॥

Verse 71

मध्ये दिक्षु समभ्यर्च्य बहिः शक्रादिकान्यजेत् । तदस्त्राणि च संपूज्य यजेत्कृष्णाष्टकेन च ॥ ७१ ॥

நடுவிலும் திசைகளிலும் விதிப்படி மூலதேவனை ஆராதித்து, பின்னர் வெளியே இந்திரன் முதலிய தேவர்களுக்கு அர்க்கியம்-நைவேத்யம் செலுத்த வேண்டும். அவர்களின் திவ்ய ஆயுதங்களையும் முழுமையாகப் பூஜித்து, க்ருஷ்ணாஷ்டகத்தால் வழிபாடு செய்ய வேண்டும்.

Verse 72

कृष्णं च वासुदेवं च देवकीनन्दनं तथा । नारायणं यदुश्रेष्ठं वार्ष्णेयं धर्मपालकम् ॥ ७२ ॥

நான் ஸ்ரீக்ருஷ்ணன்—வாசுதேவன், தேவகீநந்தனன்—அவருக்கு வணங்குகிறேன்; நாராயணன், யாதவர்களில் சிறந்தவன், வார்ஷ்ணேய வீரன், தர்மத்தைப் பாதுகாப்பவன்—அவருக்கு நமஸ்காரம் செய்கிறேன்.

Verse 73

असुराक्रांतभूभारहारिणं पूजयेत्ततः । एभिरावरणैः पूजा कर्तव्यासुखैरिणः ॥ ७३ ॥

பின்னர் அசுரர்களால் ஒடுக்கப்பட்ட பூமியின் பாரத்தை அகற்றும் ஆண்டவனைப் பூஜிக்க வேண்டும். இவ்வாவரணத் தெய்வங்களின் வழியாக, சுகம் அருளும் பகவானை வழிபட வேண்டும்.

Verse 74

संसारसागरोत्थीर्त्यै सर्वकामाप्तये बुधः । एवं पूजादिभिः सिद्धा भवद्वैश्रवणो यमः ॥ ७४ ॥

சம்சாரக் கடலைக் கடக்கவும், எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறவும், ஞானி இவ்விதமே செய்ய வேண்டும். இத்தகைய பூஜை முதலிய அனுஷ்டானங்களால் உனக்குப் வைஶ்ரவணனும் யமனும் அருள் பெறச் சித்தியாகும்.

Verse 75

त्रिकालपूजनं चास्य वक्ष्ये सर्वार्थसिद्धिदम् । श्रीमदुद्यानसंवीतिहेमभूरत्नमंडपे ॥ ७५ ॥

இப்போது அவருடைய முக்காலப் பூஜையை நான் கூறுகிறேன்; அது எல்லா பயன்களையும் சித்தி செய்யும்—செழுமையான தோட்டங்கள் சூழ்ந்த, பொன்னிற தரையுடைய ரத்தின மண்டபத்தில்.

Verse 76

लसत्कल्पद्रुमाधस्थरत्नाब्जपीठसंस्थितम् । सुत्रामरत्नसंकाशं गुडस्निग्धालकं शिशुम् ॥ ७६ ॥

ஒளிவீசும் கற்பகமரத்தின் கீழ் ரத்தினமயத் தாமரைப் பீடத்தில் அமர்ந்திருந்த ஒரு குழந்தையை அவர் கண்டார். அவன் முத்துமாலையைப் போலப் பிரகாசித்து, வெல்லம்போல் மினுமினுக்கும் கரிய சுருள்முடியால் அழகுற்றான்।

Verse 77

चलत्कनककुंडलोल्लसितचारुगंडस्थलं सुघोणधरमद्भुतस्मितमुखांवुतं सुन्दरम् । स्फुरद्विमलरत्नयुक्कनकसूत्रनद्धं दधत्सुवर्णपरिमंडितं सुभगपौंडरीकं नखम् ॥ ७७ ॥

அசையும் பொற்குண்டலங்கள் ஒளியூட்ட, அவன் அழகிய கன்னங்கள் பிரகாசித்தன; மூக்கு நன்கு அமைந்தது; முகத்தாமரையில் அதிசயமான புன்னகை மலர்ந்தது. அவன் மங்களமான தாமரைப்போன்ற நகத்தில் குற்றமற்ற ரத்தினங்கள் பதித்த பொன் நூல் மின்னி, சுற்றிலும் பொன் அலங்காரங்கள் திகழ்ந்தன।

Verse 78

समुद्धूसरोरस्थले धेनुधूल्या सुपुष्टांगमष्टापदाकल्पदीप्तम् । कटीलस्थले चारुजंघान्तयुग्मं पिनद्धं क्वणत्किंकिणीजालदाम्ना ॥ ७८ ॥

மாடுகள் எழுப்பிய நுண்தூளால் அவன் மார்பு சிறிது மங்கலாகத் தோன்றியது; அவன் நன்கு வளர்ந்த உடல் தூய பொன்னைப் போல ஒளிர்ந்தது. இடுப்பில் அழகிய கால்களின் முடிவுவரை சிறுகணிகள் வலைபோல் இணைந்த அரைப்பட்டை கட்டப்பட்டு, இனிய ஒலி எழுப்பியது।

Verse 79

हसन्तं हसद्वंधुजीवप्रसूनप्रभापाणिपादांबुजोदारकांत्या । दधानं करो दक्षिणे पायसान्न सुहैयंगवीनं तथा वामहस्ते ॥ ७९ ॥

அவன் புன்னகைத்தான்; பந்துஜீவ மலரின் ஒளிபோல் அவன் தாமரை போன்ற கை கால்கள் பேரொளியால் மின்னின. வலக்கையில் பாயசம் (பால் இனிப்பு) மற்றும் இடக்கையில் تازா வெண்ணெய் (ஹையங்கவ) வைத்திருந்தான்।

Verse 80

लसद्गोपगोपीगवां वृंदमध्ये स्थितं वासवाद्यैः सुरैरर्चितांध्रिम् । महाभारभूतामरारातियूथांस्ततः पूतनादीन्निहंतुं प्रवृत्तम् ॥ ८० ॥

ஒளிவீசும் கோபர்கள், கோபிகைகள், பசுக்கள் ஆகியோரின் வட்டத்தின் நடுவே அவன் நின்றான்; வாசவனாகிய இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அவன் திருவடிகளை வணங்கினர். பின்னர் பூமிக்குப் பாரமாகிய தேவர்க்கெதிரான அசுரக் கூட்டங்களை—பூதனா முதலியவற்றை—அழிக்க அவன் புறப்பட்டான்।

Verse 81

एवं ध्यात्वार्च्चयेद्देवं पूर्ववत्स्थिरमानसः । दध्ना गुडेन नैवेद्यं दत्वा दशशतं जपेत् ॥ ८१ ॥

இவ்வாறு தியானித்து நிலையான மனத்துடன் முன்புபோல் இறைவனை வழிபட வேண்டும். பின்னர் தயிரும் வெல்லமும் கொண்ட நைவேத்யம் அர்ப்பணித்து மந்திரத்தை ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 82

मध्यंदिने यजेदेवं विशिष्यरूपधारिणम् । नारदाद्यैर्मुनिगणैः सुरवृन्दैश्च पूजितम् ॥ ८२ ॥

நண்பகலில் மிகச் சிறந்த ரூபம் தரித்த அந்த இறைவனை வழிபட வேண்டும்; நாரதர் முதலிய முனிவர் கூட்டங்களாலும் தேவர் கூட்டங்களாலும் பூஜிக்கப்படுபவர் அவர்.

Verse 83

लसद्गोपगोपीगवां वृन्दमध्यस्तितं सांद्रमेघप्रभंसुंन्दरांगम् । शिखंडिच्छदापीडमब्जायताक्षं लसञ्चिल्लिकं पूर्णचद्राननं च ॥ ८३ ॥

ஒளிவீசும் கோபர், கோபியர், பசுக்கள் ஆகியோரின் வட்டத்தின் நடுவில் அவர் நிற்கிறார்; அடர்ந்த மழைமேக நிறம் போன்ற காந்தியால் அவரது அழகிய அங்கங்கள் பிரகாசிக்கின்றன. மயிலிறகுக் கிரீடம், தாமரைப் போன்ற நீண்ட கண்கள், மின்னும் சுருள்முடி, பூர்ணசந்திரன் போன்ற முகம் உடையவர்.

Verse 84

चलत्कुण्डलोल्लासिगंडस्थलश्रीभरं सुन्दरं मंदहासं सुनासम् । सुकार्तस्वराभांबरं दिव्यभूषं क्वणत्किंकिणीजालमत्तानुलेपम् ॥ ८४ ॥

ஆடும் குண்டலங்களால் கன்னப்பகுதியின் அழகு ஒளிர, அவர் மிக அழகியவர்; மென்மையான புன்னகையும் அழகிய மூக்கும் உடையவர். சுத்தத் தங்கம் போன்ற ஒளியுடைய ஆடை, தெய்வீக ஆபரணங்கள்; ஒலிக்கும் கிங்கிணி மணிகளின் வலை; மயக்கும் நறுமண லேபனத்தால் பூசப்பட்டவர்.

Verse 85

वेणुं धमंतं स्वकरे दधानं सव्ये दरं यष्टिमुदारवेषम् । दक्षे तथैवेप्सितदानदक्षं ध्यात्वार्चयेन्नंदजमिंदिराप्त्यै ॥ ८५ ॥

நந்தனின் மகனைத் தியானிக்க வேண்டும்—தன் கையில் வேணுவைத் தாங்கி ஊதுபவர், இடக்கையில் தண்டம்/யஷ்டி பிடித்தவர், சிறந்த ஆடையணிந்தவர், வலக்கையால் வேண்டிய வரங்களை அளிப்பதில் திறமையுடையவர். ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி அருள்) பெற அவரை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 86

एवं ध्यात्वार्चयेत्कृष्णं पूर्ववद्वैष्णवोत्तमः । अपूपपायसान्नाद्यैर्नैवैद्यं परिकल्पयेत् ॥ ८६ ॥

இவ்வாறு தியானித்து, வைஷ்ணவரில் சிறந்தவர் முன் கூறிய முறையின்படி ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ஆராதிக்க வேண்டும்; அப்பூபம், பாயசம், அன்னம் முதலியவற்றால் நைவேத்யத்தை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 87

हुत्वा चाष्टत्तरशतं पयोऽनैः सर्पिषाप्लुतैः । स्वस्वदिक्षु बलिं दद्याद्दिशेदाचमनं ततः ॥ ८७ ॥

பாலும் அன்னமும் நெய்யால் நனைந்தவையாக நூற்றெட்டு ஆஹுதிகளை ஹோமத்தில் செலுத்தி; பின்னர் விதிப்படி ஒவ்வொரு திசையிலும் பலி அளித்து, அதன் பின் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 88

अष्ट्त्तरसहस्रं च प्रजपेन्मंत्रमुत्तमम् । अह्नो मध्ये यजेदेवं यः कृष्णं वैष्णवोत्तमः ॥ ८८ ॥

கிருஷ்ணபக்தியுடைய வைஷ்ணவோத்தமன் உத்தம மந்திரத்தை ஆயிரத்தெட்டு முறை ஜபித்து, மதிய வேளையில் இதே முறையில் இறைவனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 89

देवाः सर्वे नमस्यंति लोकानां वल्लभो नरः । मेधायुःश्रीकांतियुक्तः पुत्रैः पौत्रैश्च वर्द्धते ॥ ८९ ॥

மக்களுக்குப் பிரியமான அந்த மனிதனை எல்லா தேவர்களும் வணங்குவர்; அவன் புத்தி, நீண்ட ஆயுள், செல்வம், ஒளி ஆகியவற்றுடன் மகன்கள், பேரன்கள் உடன் வளர்ச்சி பெறுவான்।

Verse 90

तृतीयकालपूजायामस्ति कालविकल्पना । सायाह्ने निशि वेत्यत्र वदंत्येके विपश्चितः ॥ ९० ॥

மூன்றாம் காலப் பூஜையில் நேரம் குறித்து வேறுபாடு உள்ளது; சில அறிஞர்கள் மாலைக்காலத்தில் செய்ய வேண்டும் என்பர், மற்றோர் சிலர் இரவில் செய்ய வேண்டும் என்பர்।

Verse 91

दशाक्षरेण चेद्रात्रौ सायाह्नेऽष्टादशार्णतः । उभयीमुभयेनैव कुर्यादित्यपरे जगुः ॥ ९१ ॥

இரவில் இந்த விதி செய்யப்படின் தசாக்ஷர மந்திரத்தால் செய்ய வேண்டும்; சாயங்காலச் சந்தியில் அஷ்டாதசாக்ஷர மந்திரத்தால் செய்ய வேண்டும். மற்றோர் ஆசாரியர், இரு பலன்களையும் தரும் விதி இரு மந்திரங்களையும் ஒன்றாகக் கொண்டு செய்யப்பட வேண்டும் எனக் கூறினர்.

Verse 92

सायाह्ने द्वारवत्यां तु चित्रोद्यानोपशोभिते । अष्टसाहस्रसंख्यातैर्भवनैरुपमंडिते ॥ ९२ ॥

சாயங்காலத்தில் த்வாரவதியில்—அற்புதமான, அழகிய தோட்டங்களால் ஒளிர்ந்து, எட்டாயிரம் மாளிகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட—(அத்தகைய காட்சி இருந்தது)।

Verse 93

हंससारससंकीर्णकमलोत्पलशालिभिः । सरोभिर्नीलांभोभिः परीते भवनोत्तमे ॥ ९३ ॥

அந்த சிறந்த வாசஸ்தலம் நீலநீரால் நிறைந்த ஏரிகளால் சூழப்பட்டிருந்தது; அவற்றில் அன்னங்களும் சாரசப் பறவைகளும் கூட்டமாக இருந்து, தாமரையும் நீல அல்லியும் செழித்திருந்தன.

Verse 94

उद्यत्प्रद्योतनोद्योतद्युतौ श्रीमणिमंडले । हेमांभोजासनासीनं कृष्णं त्रैलोक्यमोहनम् ॥ ९४ ॥

உயரும் ஒளியின் பிரகாசத்தால் ஜொலிக்கும் திரு மணிமண்டபத்தில், பொன்ன்தாமரையாசனத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அமர்ந்திருந்தான்—மூவுலகையும் மயக்கும் பரமன்.

Verse 95

मुनिवृंदैः परिवृतमात्मतत्त्वविनिर्णये । तेभ्यो मुनिभ्यः स्वं धाम दिशंतं परमक्षरम् ॥ ९५ ॥

ஆத்மத் தத்துவத்தை நிர்ணயிக்க முனைந்த முனிவர்களால் சூழப்பட்ட அந்த பரம அக்ஷரன், அவர்களுக்கு தன் சொந்த தாமத்தை அருளி வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 96

उन्निद्रेंदीवरश्यामं पद्मपत्रायतेक्षणम् । स्निग्धं कुंतलसंभिन्नकिरीटवनमालिनम् ॥ ९६ ॥

அவர் மலர்ந்த நீலத் தாமரையைப் போலச் சியாம நிறமுடையவர்; தாமரை இதழ்போல் நீண்ட கண்களையுடையவர். மினுமினுக்கும் சுருள் கூந்தல் ஓரளவு மூடிய கிரீடம் தரித்து, வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்.

Verse 97

चारुप्रसन्नवदनं स्फुरन्मकरकुंडलम् । श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभं सुमनोहरम् ॥ ९७ ॥

அவரது முகம் அழகும் அமைதியும் நிறைந்தது; மகர வடிவக் குண்டலங்கள் மின்னின. மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னமும், ஒளிவீசும் கௌஸ்துப மணியும் பிரகாசித்தன—முழுதும் பேரழகாய் மயக்கும்.

Verse 98

काश्मीरकपिशोरस्कं पीतकौशेयवाससम् । हारकेयूरकटककटिसूत्रैरलंकृतम् ॥ ९८ ॥

அவரது மார்பு காஷ்மீரக் குங்கும-கேசர ஒளியால் பிரகாசித்தது; அவர் மஞ்சள் பட்டு (கௌசேய) ஆடை அணிந்திருந்தார். ஹாரம், கேயூரம், வளையல்கள், இடைக்கயிறு முதலிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டார்.

Verse 99

हृतविश्वंभराभूरिभारं मुदितमानसम् । शंखचक्रगदापद्मराजद्भुजचतुष्टयम् ॥ ९९ ॥

உலகத்தைத் தாங்கும் பேர்பாரம் இதயத்திலிருந்து நீங்கி மனம் மகிழ்ந்த நிலையில்—அவர் நான்கு ஒளிவீசும் கரங்களுடன் ஆண்டவனைத் தரிசித்தார்; அவற்றில் சங்கம், சக்கரம், கதா, பத்மம் பிரகாசித்தன.

Verse 100

एवं ध्यात्वार्चयेन्मन्त्री स्यादंगैः प्रथमावृत्तिः । द्वितीया महिषीभिस्तु तृतीयायां समर्चयेत् ॥ १०० ॥

இவ்வாறு தியானித்து மந்திரம் அறிந்தவன் ஆராதனை செய்ய வேண்டும். முதல் ஆவிருத்தி அங்க (உப) மந்திரங்களுடன்; இரண்டாம் ஆவிருத்தி தெய்வீக மகிஷிகளுடன் (பகவானின் துணைத் தேவியருடன்); மூன்றாம் ஆவிருத்தியில் முழுமையாக சமர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 101

नारदं पर्वतं जिष्णुं निशठोद्धवदारुकान् । विष्वक्सेनं च शैनेयं दिक्ष्वग्रे विनतासुतम् ॥ १०१ ॥

பகவான் நாரதர், பர்வதர், ஜிஷ்ணு, நிஷடன், உத்தவர், தாருகன் ஆகியோரை நியமித்தான்; மேலும் விஷ்வக்சேனர், ஷைநேயர் ஆகியோரை—திசைகளின் முன்னணியில் விநதையின் புதல்வன் கருடனை நிறுவினான்।

Verse 102

लोकपालैश्च वज्राद्यैः पूजयेद्वैष्णवोत्तमः । एवं संपूज्य विधिवत्पायसं विनिवेदयेत् ॥ १०२ ॥

வைஷ்ணவர்களில் சிறந்த பக்தன், லோகபாலர்களையும், இந்திரன் முதலிய வஜ்ராதி தெய்வ சக்திகளையும் வழிபட வேண்டும். இவ்வாறு விதிப்படி முழுமையாகப் பூஜை செய்து, பாயசம் (கீரை/பால் அன்னம்) நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 103

तर्पयित्वा खंडमिश्रदुग्धबुद्ध्या जलैरिह । जपेदष्टशतं मन्त्री भावयन्पुरुषोत्तमम् ॥ १०३ ॥

இங்கே நீரால் தர்ப்பணம் செய்து, மனத்தில் அதை சர்க்கரை கலந்த பாலெனக் கருதி, மந்திர சாதகர் புருஷோத்தமன் (விஷ்ணு) மீது தியானம் செய்து மந்திரத்தை எட்டுநூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 104

पूजासु होमं सर्वासु कुर्यान्मध्यंदिनेऽथवा । आसनादर्घ्यपर्यंतं कृत्वा स्तुत्वा नमेत्सुधीः ॥ १०४ ॥

ஒவ்வொரு பூஜையிலும் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது அதை மதியவேளையில் செய்யலாம். ஆசன அர்ப்பணம் முதல் அர்க்ய அர்ப்பணம் வரை செய்து முடித்து, அறிவுடையவன் ஸ்துதி செய்து பின்னர் வணங்க வேண்டும்।

Verse 105

समर्थात्मानमुद्वास्य स्वीयहृत्सरसीरुहे । विन्यस्य तन्मयो भूत्वा पुनरात्मानमर्चयेत् ॥ १०५ ॥

பூஜைக்காக ஆவாஹனம் செய்யப்பட்ட சக்தியுடைய ஆத்மாவை மரியாதையுடன் உத்வாசனம் செய்து, அதைத் தன் இதய-ஏரியின் தாமரையில் மீண்டும் நிறுவ வேண்டும். அதில் தன்னிலை கரைந்து, உள்ளிருக்கும் ஆத்மாவை மீண்டும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 106

सायाह्ने वासुदेवं यो नित्यमेवं समर्चयेत् । सर्वान्कामानवाप्यांते स याति परमां गतिम् ॥ १०६ ॥

மாலைக்காலத்தில் இவ்விதமாக தினமும் வாசுதேவனைப் பக்தியுடன் ஆராதிப்பவன், எல்லா விருப்பங்களையும் பெற்று இறுதியில் பரமகதியை அடைகிறான்।

Verse 107

रात्रौ चेन्मदनाक्रांतचेतसं नन्दनन्दनम् । यजेद्रासपरिश्रांतं गोपीमंडलमध्यगम् ॥ १०७ ॥

இரவில் மனம் காமவேகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டால், ராசலீலையால் களைத்துத் கோபியர் வட்டத்தின் நடுவில் நிற்கும் நந்தநந்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 108

विकसत्कुंदकह्लारमल्लिकाकुसुमोद्गतैः । रजोभिर्धूसरैर्मंदमारुतैः शिशिरीकृते ॥ १०८ ॥

மலர்ந்த குந்தம், கஹ்லாரம், மல்லிகை மலர்களிலிருந்து எழும் வெளிர் மகரந்தத் தூளால் மங்கலாகி, மென்மையான தென்றலால் அது குளிர்ச்சியடைந்தது।

Verse 109

उन्मीलन्नवकैरवालिविगलन्माध्वीकलब्धांतरं भ्राम्यन्मत्तमिलिंदगीतललिते सन्मल्लिकोज्जृम्भिते । पीयूषांशुकरैर्विशालितहरित्प्रांते स्मरोद्दीपने कालिन्दीपुलिनांगणे स्मितमुखं वेणुं रणंतं मुहुः ॥ १०९ ॥

காலிந்தி கரையின் மணற்பரப்பில்—புதிய கையரவக் கொத்துகள் மலர்ந்து, உள்ளே தேன் சிந்தி, மயங்கிய வண்டுகள் சுற்றிச் சுற்றி இனிய பாடல் பாடி, நற்குணமிக்க மல்லிகை மலர்கள் விரியும் இடத்தில்—அமுதம்போல் குளிர்ந்த சந்திரகிரணங்கள் விரித்த பசுமை வெளியில் காதலைத் தூண்ட, புன்னகை முகத்துடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மீண்டும் மீண்டும் வேணுவை ஒலிக்கச் செய்கிறான்।

Verse 110

अन्तस्तोयलसन्नवांबुदघटासंघट्टकारत्विषं चंचञ्चिल्लिकमंबुजायतदृशं बिम्बाधरं सुन्दरम् । मायूरच्छदबद्धमौलिविलसद्धम्मिल्लमालं चलं दीप्यत्कुण्डलरत्नरश्मिविलसद्गंडद्वयोद्बासितम् ॥ ११० ॥

அந்த முகம் பேரழகு உடையது—நீரால் நிரம்பிய புதிய மழைமேகக் கூட்டங்கள் மோதும் ஒளிபோல் கருநிறக் காந்தி; தாமரை இதழ்போல் அசையும் கண்கள்; பிம்பப் பழம்போல் உதடுகள். மயூர இறகுகளால் கட்டிய கிரீடம் தலையில் ஒளிர, அசையும் கூந்தல் மாலை விளங்க, ரத்தினம் பதித்த காதணிகளின் கதிர்கள் இரு கன்னங்களையும் பிரகாசப்படுத்துகின்றன।

Verse 111

कांचीनूपुरहारकंकणलसत्केयूरभूषान्वितं गोपीनां द्वितयां तरे सुललितं वन्यप्रसूनस्रजम् । अन्योन्यं विनिबद्धगोपदयितादोर्वल्लिवीतं लसद्रासक्रीडनलोलुपं मनसिजाक्रांतं मुकुन्दं भवेत् ॥ १११ ॥

என் உள்ளத்தில் முகுந்தன் நிலைகொள்ளட்டும்—இடுப்பில் காஞ்சி, கால்களில் நூபுரம், கழுத்தில் மாலை, கைகளில் கங்கணம், ஒளிரும் கேயூரம் எனப் பூஷணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; இரு கோபியரின் நடுவே மிக இனிமையாகத் திகழ்வான்; காட்டுப் பூமாலை அணிந்தவன்; கோபிகைகளின் கொடிபோன்ற கரங்கள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து அவனைச் சுற்றியவன்; ஒளிமிகு ராசக் க்ரீடைக்கு ஆவலுற்றவன்; காதல் வேகத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன்।

Verse 112

विविधश्रुतिभिन्नमनोज्ञतरस्वरसप्तकमूर्छनतानगणैः । भ्रममाणममूभिरुदारमणिस्फुटमंडनसिंजितचारुतनुम् ॥ ११२ ॥

பலவகை ஸ்ருதிகளால் வேறுபட்ட இனிய ஸ்வரக் குழுக்கள்—ஏழு ஸ்வரங்கள், அவற்றின் மூர்ச்சனைகள், தானங்கள்—உடன் அது நிகழ்வில் அலைந்து நகர்ந்தது; மேலும் உயர்ந்த ரத்தின அலங்காரங்களின் தெளிவான ஜிங்கார ஒலியால் அதன் அழகிய உடல் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 113

इतरेतरबद्धकरप्रमदागणकल्पितरासविहारविधौ । मणिशंकुगमप्यमुना वपुषा बहुधा विहितस्वकदिव्यतनुम् ॥ ११३ ॥

ஒருவருக்கொருவர் கைகளைப் பிணைத்த இளம்பெண்கள் அமைத்த ராசவிஹார விதியில், அவர்—ரத்தினத் தலைச்சூடிய தூண் போலத் தோன்றினாலும்—தன் உடலினாலேயே பலவிதமாகத் தன் தெய்வீக உருவத்தை வெளிப்படுத்தினார் (பலரூபமாயினார்)।

Verse 114

एवं ध्यात्वार्चयेन्मन्त्री स्यादंगैः प्रथमावृतिः । श्रीकामः सस्वराद्यानि कलाब्जैर्वैष्णवोत्तमः ॥ ११४ ॥

இவ்வாறு தியானித்து மந்திரத்தை அறிந்தவன் ஆராதனை செய்ய வேண்டும்; முதல் ஆவரணம் அங்க மந்திரங்களால் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். ஸ்ரீ (செல்வ-அருள்) வேண்டுகின்ற வைஷ்ணவோத்தமன், ஸ்வராதி (உயிரெழுத்துகளால் தொடங்கும்) அక్షரப் பகுதிகளை ‘கலாப்ஜ’ எனும் தாமரைகளால் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 115

यजेत्केशवकीर्त्यादिमिथुनानि च षोडश । इन्द्राद्यानपि वज्रादीन्पूजयेत्तदनन्तरम् ॥ ११५ ॥

கேசவ-கீர்த்தி முதலியவற்றால் தொடங்கும் பதினாறு யுகல தெய்வங்களை யஜித்து/பூஜிக்க வேண்டும்; அதன் பின் இந்திரன் முதலிய தேவர்களையும், வஜ்ரம் முதலிய அவர்களின் ஆயுத-சின்னங்களுடன் சேர்த்து பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 116

पृंथु सुवृत्तं मसृणं वितस्तिमात्रोन्नतं कौ विनिखन्य शंकुम् । आक्रम्य पद्भ्यामितरेतरैस्तु हस्तैर्भ्रमोऽयं खलु रासगोष्ठी ॥ ११६ ॥

அகலமும், முழு வட்டமும், மென்மையும், ஒரு வித்தஸ்தி உயரமும் உடைய கம்பத்தை நிலத்தில் உறுதியாக நட்டு விடுக. பின்னர் கால்களை மாறிமாறி வைத்து, கைகளால் சுழற்றும் அந்தச் சுழற்சியே ராச-கோஷ்டி நடனக் கூடம்போல் ஆகும்.

Verse 117

सपूज्यैवं च पयसा ससितो पलसर्पिषा । नैवेद्यमर्चयित्वा तु चषकैर्नृपसंख्यकैः ॥ ११७ ॥

இவ்வாறு இறைவனை முறையாகப் பூஜித்து, சர்க்கரை கலந்த பாலில் ஒரு பல அளவு நெய் சேர்த்து நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் அரச அளவுக்கேற்ற எண்ணிக்கையிலான கிண்ணங்களில் அதை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 118

सतं पापप्ते मंत्री मिथुनेष्वर्पयेत्क्रमात् । विधाय पूर्ववच्छेषं सहस्रं प्रजपेन्मनुम् ॥ ११८ ॥

மந்திர சாதகன் நூறுமடங்கு பாபத் தோஷம் அடைந்தால், வரிசையாக இரட்டைப் ஆஹுதிகளில் விதிப்படி அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் முன்புபோல் மீதிவிதியை செய்து மந்திரத்தை ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 119

स्तुत्वा नत्वा च संप्रार्थ्य पूजाशेषं समापयेत् । एवं यः पूजयेत्कृष्णं स सस्मृद्धेः पदं भवेत् ॥ ११९ ॥

ஸ்துதி செய்து, வணங்கி, மனமுருகப் பிரார்த்தித்து, பூஜையின் மீதிக் கிரியைகளை நிறைவு செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வழிபடுபவன் செழிப்பு மற்றும் நலத்தின் நிலையைக் அடைகிறான்.

Verse 120

अणिमाद्यष्टसिद्धीनामीश्वरः स्यान्न संशयः । भुक्त्वेह विविधान्भोगानंते विष्णुपदं व्रजेत् ॥ १२० ॥

அணிமா முதலிய அஷ்டசித்திகளின் அதிபதியாக அவன் ஆகிறான்—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வுலகில் பலவகை இன்பங்களை அனுபவித்து, இறுதியில் விஷ்ணுபதம், அதாவது திருமால் திருத்தலத்தை அடைகிறான்.

Verse 121

एवं पूजादिभिः सिद्धे मनौकाम्यानि साधयेत् । अष्टाविंशतिवारं वा त्रिकालं पूजयेत्सुधीः ॥ १२१ ॥

இவ்வாறு பூஜை முதலியவற்றால் விதி நிறைவேறிய பின், மந்திரத்தால் மனவிருப்பப் பயன்களை அடையலாம். அல்லது ஞானி இருபத்தெட்டு முறை, அல்லது காலை‑மதியம்‑மாலை எனத் திரிகாலமும் பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 122

स्वकालविहितान् भूयः परिवारांश्च तर्पयेत् । प्रातर्द्दध्ना गुडाक्तेन मध्याह्ने पयसा पुनः ॥ १२२ ॥

மீண்டும் தத்தம் நியதிக்காலத்தில் பரிவாரத் தேவதைகளுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்—காலையில் வெல்லம் கலந்த தயிரால், மதியத்தில் மீண்டும் பாலால்।

Verse 123

नवनीतयुतेनाथ सायाह्ने तर्पयेत्पुनः । ससितोपलमिश्रेण पयसा वैष्णवोत्तमः ॥ १२३ ॥

பின்பு மாலையில் வைஷ்ணவர்களில் சிறந்த பக்தன் மீண்டும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்—நெய்யல்ல, புதுநெய்/வெண்ணெய் (நவநீதம்) கலந்து, கற்கண்டு (மிஷ்ரி) சேர்த்த பாலால்।

Verse 124

तर्पयामिपदं योज्यं मंत्रांते स्वेषु नामसु । द्वितीयांतेषु तु पुनः पूजाशेषं समापयेत् ॥ १२४ ॥

மந்திரத்தின் முடிவில், தத்தம் பெயர்களுக்குப் பின் ‘தர்ப்பயாமி’ என்ற சொல்லைச் சேர்க்க வேண்டும். மேலும் இரண்டாம் வேற்றுமை (த்விதீயா) முடிவாக வரும் இடங்களில், பூஜையின் மீதிப் பகுதியை மீண்டும் நிறைவு செய்ய வேண்டும்.

Verse 125

अभ्युक्ष्यतत्प्रसादाद्भिरात्मानं प्रपबेदपः । तत्तृत्पस्तमथोद्वास्य तन्मयः प्रजपेन्मनुम् ॥ १२५ ॥

அந்த பிரசாத நீரால் தன்னை அப்யுக்ஷ்ய (தெளித்து) பின்னர் அதே நீரை அருந்த வேண்டும். திருப்தியடைந்த பின் (தேவதை/விதி)யை உத்வாசனம் செய்து, அதில் ஒன்றியவனாய் மந்திர ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 126

अथ द्रव्याणि काम्येषु प्रोच्यंते तर्पणेषु च । तानि प्रोक्तविधानानामाश्रित्यान्यतमं भजेत् ॥ १२६ ॥

இப்போது காம்யகர்மங்களிலும் தర్పண விதியிலும் பயன்பட வேண்டிய திரவியங்கள் கூறப்படுகின்றன. முன் உரைக்கப்பட்ட விதிகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு, தன் நோக்குக் கர்மத்திற்கு ஏற்றதையே சாதகர் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 127

पायसं दाधिकं चाज्यं गौडान्नं कृसरं पयः । दधीनि कदली मोचा चिंचा रजस्वला तथा ॥ १२७ ॥

பாயசம், தயிர் தயாரிப்புகள், நெய், வெல்லம் கலந்த அன்னம், க்ரிஸரம், பால், தயிர், வாழைப்பழம், வாழைத்தண்டு/மோச்சா, புளி மற்றும் ரஜஸ்வலையான பெண்—இவை (இவ்விதியில்) விலக்கத்தக்க/நியதத் தடை எனக் கூறப்பட்டவை.

Verse 128

अपूपा मोदका लाजाः पृथुका नवनीतकम् । द्रव्यषोडशकं ह्येतत्कथितं पद्मजादिभिः ॥ १२८ ॥

அபூபம், மோதகம், லாஜா, ப்ரிதுகா, நவநீதம்—இவை பதினாறு திரவியங்களில் (சில) எனப் பத்மஜன் (பிரம்மா) முதலியோர் உரைத்தனர்.

Verse 129

लाजांते पृथुकं प्राक्च समर्प्य च सितोपलम् । चतुःसप्ततिवारं यः प्रातरेवं प्रतर्पयेत् ॥ १२९ ॥

முதலில் லாஜாவை அர்ப்பணித்து, பின்னர் ப்ரிதுகாவையும், மேலும் சிதோபலா (வெள்ளை மிஷ்ரி)யையும் சமர்ப்பித்து—இவ்விதமாக காலைவேளையில் எழுபத்துநான்கு முறை பிரதர்ப்பணம் செய்பவன் (கூறப்பட்ட பலனை அடைவான்).

Verse 130

ध्यात्वा कृष्णपदं मत्री मंडलादिष्टमाप्नुयात् । धारोष्णपक्कपयसा नवनीतं दधीनि च ॥ १३० ॥

கிருஷ்ணனின் திருப்பாதத்துடன் தொடர்புடைய மந்திரத்தைத் தியானித்தால், மண்டல விதி கூறிய பலனை சாதகர் அடைவான். தర్పணத்திற்காக இன்னும் வெதுவெதுப்பாக ஓடும் நிலையில் சமைத்த பாலில் இருந்து செய்த நவநீதமும் தயிரும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 131

दौग्धाम्रमाज्यं मत्स्यंडी क्षौद्रं कीलालमेव च । पूजयेन्नवभिर्द्रव्यैः प्रत्येकं रविसंख्यया ॥ १३१ ॥

பால், மாம்பழச் சாறு, நெய், மிஷ்ரி, தேன் மற்றும் கீலாலம் முதலிய ஒன்பது திரவியங்களால் பூஜை செய்ய வேண்டும்; ஒவ்வொன்றையும் சூரிய-எண்ணிக்கையின்படி அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 132

एवमष्टोतरशतंसंख्याकं तर्पणं पुनः । यः कुर्याद्वैष्णवश्रेष्टः पूर्वोक्तं फलमाप्नुयात् ॥ १३२ ॥

இவ்வாறு வைஷ்ணவ-சிறந்தவர் மீண்டும் நூற்று எட்டு எண்ணிக்கையால் தர்ப்பணம் செய்தால், முன் கூறிய பலனை அடைவார்।

Verse 133

किं बहूक्तेन सर्वेष्टदायकं तर्पणं त्विदम् । ससितोपलधारोष्णदुग्धबुद्ध्या जलेन वै ॥ १३३ ॥

மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? இந்த தர்ப்பணம் எல்லா விருப்பங்களையும் அளிக்கும்; நீராலேயே செய்ய வேண்டும், அந்த நீரை நிலவொளித் தாரை, வெண்ச்படிகப் பெருக்கு, வெந்நீர்பால் எனப் பாவிக்க வேண்டும்।

Verse 134

कृष्णं प्रतपर्यन् ग्रामं व्रजन्प्राप्नोति साधकः । धनवस्त्राणि भोज्यं च परिवारगणैः सह ॥ १३४ ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ணனை பக்தியுடன் ஆராதித்து ஊருக்குச் செல்லும் சாதகர், குடும்பத்தாருடன் சேர்ந்து செல்வம், ஆடைகள், உணவு ஆகிய வளத்தை அடைவார்।

Verse 135

यावत्संतर्पयेन्मंत्री तावत्संख्यं जपेन्मनुम् । तर्पणेनैव कार्याणि साधयेदखिलान्यपि ॥ १३५ ॥

மந்திர சாதகர் எத்தனை எண்ணிக்கையில் தர்ப்பணம் செய்கிறாரோ, அதே எண்ணிக்கையில் மந்திர ஜபமும் செய்ய வேண்டும்; தர்ப்பணத்தாலேயே மற்ற எல்லா காரியங்களும் நிறைவேறும்।

Verse 136

काम्यहोममथो वक्ष्ये साधकानां हिताय च । श्रीपुष्पैर्जुहुयान्मंत्री श्रियमिच्छन्निनिंदिताम् ॥ १३६ ॥

இப்போது சாதகர்களின் நலனுக்காக காம்ய-ஹோமத்தை உரைக்கிறேன். தர்மமான, பழியற்ற செல்வத்தை நாடும் மந்திரஞானி திருப்பூக்களால் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்.

Verse 137

साज्येनान्नेन जुहुयात्घृतान्नस्य समृद्धये । वन्यपुष्पैर्द्विजान् जातीपुष्पैश्च पृथिवीपतीन् ॥ १३७ ॥

நெய்யுடன் செய்யப்பட்ட அன்னத்தின் வளம் பெருக நெய் கலந்த சமைத்த அன்னத்தால் ஆஹுதி செய்ய வேண்டும். காட்டுப் பூக்களால் த்விஜர்களை, ஜாதி (மல்லி) பூக்களால் பூமிபதிகளான அரசர்களை வணங்க வேண்டும்.

Verse 138

असितैः कुसुमैर्वैश्यान् शूद्रान्नीलोत्पलैस्तथा । वशयेल्लवणैः सर्वानंबुजैर्युवतीजनम् ॥ १३८ ॥

கருநிறப் பூக்களால் வைசியரை, நீலத் தாமரையால் சூத்ரரை வசியப்படுத்த வேண்டும். உப்பால் அனைவரையும், தாமரைகளால் இளம்பெண்களை வசியப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 139

गोशालासु कृतो होमः पायसेन ससर्पिषा । गवां शांतिं करोत्याशु गोपालो गोकुलेश्वरः ॥ १३९ ॥

கோசாலையில் நெய் கலந்த பாயசத்தால் செய்யப்படும் ஹோமம் பசுக்களுக்கு விரைவில் அமைதியையும் நலனையும் தரும்; ஏனெனில் கோகுலேஸ்வரன் கோபாலனே அவர்களின் காவலன்.

Verse 140

शिक्षावेषधरं कृष्णं किंकिणीजालशोभितम् । ध्यात्वा प्रतर्पयेन्मंत्री दुग्धबुद्ध्या शुभैर्जलैः ॥ १४० ॥

சிக்ஷா-வேடம் தரித்த, சிறுகிண்கிணி வலைப்பின்னலால் அழகுறும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தியானித்து, மந்திரஞானி மனத்தில் அதை பால் எனக் கருதி, மங்கள நீரால் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 141

धनं धान्यं सुतान्कीर्तिं प्रीतस्तस्मै ददाति सः । ब्रह्मवृक्षसमिद्भिर्वा कुशैर्वा तिलतंदुलैः ॥ १४१ ॥

அவர் மகிழ்ந்து அவனுக்கு செல்வம், தானியம், புதல்வர், புகழ் ஆகியவற்றை அருள்கிறார்—பிரம்மவிருட்சத்தின் சமித்துகளாலோ, குசப்புல்லாலோ, அல்லது எள்ளும் அரிசித் துகள்களாலோ விதிப்படி செய்யினும்।

Verse 142

जुहुयादयुतं मंत्री त्रिमध्वाक्तैर्हुताशने । वशयेद्ब्राह्मणांश्चाथ राजवृक्षसमुद्भवैः ॥ १४२ ॥

மந்திரம் அறிந்தவன், மூன்று வகைத் தேன் கலந்த (திரிமது) பொருள்களால் அக்னியில் பத்தாயிரம் ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்; பின்னர் ராஜவிருட்சத்தில் இருந்து பெறும் பொருள்களால் பிராமணர்களை வசப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 143

प्रसूनैः क्षत्रियान्वैश्यान्कुरंङकुसुमैस्तथा । पाटलोत्थैश्च कुसुमैर्वशयेदंतिमान्सुधीः ॥ १४३ ॥

மலர்களால்—குரங்க மலர்களாலும்—க்ஷத்திரியர், வைசியர் ஆகியோரை வசப்படுத்தலாம்; மேலும் பாடல மரத்தில் தோன்றும் மலர்களால் அறிவுடையவன் அகந்தை/பிடிவாதம் கொண்டவர்களையும் வசப்படுத்துவான்।

Verse 144

श्वेतपद्मै रक्तपप्दैश्चंपकैः पाटलैः क्रमात् । हुत्वायुतं त्रिमध्वाक्तैर्वशयेत्तद्वरांगनाः ॥ १४४ ॥

வெள்ளைத் தாமரை, சிவப்பு தாமரை, சம்பக மலர், பாடலா மலர்—இவற்றை முறையே கொண்டு, மூன்று வகைத் தேன் கலந்த பொருள்களால் பத்தாயிரம் ஆஹுதிகள் அளித்தால், விரும்பிய உயர்குல மகளிர் வசப்படுவர் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 145

नित्यं हयारिकुसुमौर्निशीथे त्रिमधुप्लुतैः । वरस्त्रीर्वशयेत्प्राज्ञः सम्यग्धृत्वा दिनाष्टकम् ॥ १४५ ॥

நிசீதம் (நள்ளிரவு) நேரத்தில், மூன்று வகைத் தேனில் நனைந்த ஹயாரி மலர்களால் தினமும் விதிப்படி செயல் புரிய வேண்டும்; எட்டு நாட்கள் ஒழுங்கைச் சரியாகக் காத்தால், அறிவுடையவன் சிறந்த மகளிரை வசப்படுத்துவான்।

Verse 146

अयुतत्रितयं रात्रौ सिद्धार्थैस्त्रिमधुप्लुतैः । प्रत्यहं जुह्वतो मासात्सुरेशोऽपि वशीभवेत् ॥ १४६ ॥

இரவில் மூன்று வகைத் தேனில் நனைத்த வெள்ளை கடுகை முப்பதாயிரம் ஆஹுதிகளாக தினமும் ஒரு மாதம் ஹோமம் செய்தால், தேவேந்திரனும் கூட வசப்படுவான்।

Verse 147

आहृत्य बल्लवीवस्त्राण्यारूढं नीपभूरुहे । स्मरेत्कृष्णं जपेद्रात्रौ सहस्रं खेंदूहात्सुधीः ॥ १४७ ॥

கோபியரின் ஆடைகளை கொண்டு வந்து வேப்பமரத்தில் ஏறி, வானமும் நிலாவும் நோக்கி முகம் வைத்து, அறிவுடைய சாதகர் இரவில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நினைந்து ஆயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 148

हठादाकर्षयेच्छीघ्रमुर्वशीमपि साधकः । बहुना किमिहोक्तेन मंत्रोऽयं सर्ववश्यकृत् ॥ १४८ ॥

வலுக்கட்டாயமாகச் சாதகர் விரைவில் ஊர்வசியையும் தன்னிடம் இழுத்துக் கொள்ள முடியும். இங்கே மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? இந்த மந்திரம் அனைத்தையும் வசப்படுத்துவதாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 149

रहस्यं परमं चाथ वक्ष्ये मोक्षप्रदं नृणाम् । ध्यायेत्स्वहृत्सरसिजे देवकीनंदनं विभुम् ॥ १४९ ॥

இப்போது மனிதர்க்கு மோக்ஷம் அளிக்கும் பரம ரகசியத்தைச் சொல்கிறேன்—தன் இதயத் தாமரையில் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த தேவகீநந்தனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 150

श्रीमत्कुन्देंदुगौरं सरसिजनयनं शङ्खचक्रे गदाब्जे बिभ्राणं हस्तपद्मैर्नवनलिनलसन्मालयादीप्यमानम् । वंदे वेद्यं मुनींद्रैः कणिकमुनिलसद्दिव्यभूषाभिरामं दिव्यांगालेपभासं सकलभयहरं पीतवस्त्रं नुरारिम् ॥ १५० ॥

குந்தமலரும் நிலாவும் போல் வெண்மையாய் ஒளிரும், ஸ்ரீமான், தாமரைநேத்திரன், சங்கு-சக்கரதாரி; தன் கரத்தாமரைகளில் கதையும் தாமரையும் ஏந்தி, புதுத் தாமரைமாலைகளால் பிரகாசிக்கும்—முனிவரால் அறியப்படுபவன், தெய்வீக ஆபரணங்களால் அழகுறும், தெய்வீக அங்கலேப ஒளியால் மிளிரும், எல்லாப் பயத்தையும் அகற்றும், பீதாம்பரதாரி, அசுராரி ஸ்ரீநாராயணனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 151

एवं ध्यात्वा पुमांसं स्फुटहृदयसरोजासनासीनमाद्यं सांद्रांभोदाच्छबिंबाद्भुतकनकनिभं संजपेदर्कलक्षम् । मन्वोरेकं द्वितारांतरितमथः हुनेदर्कसाहस्रमिध्मैः क्षीरिद्रूत्थर्यथोक्तैः समधुघृतसितेनाथवा पायसेन ॥ १५१ ॥

இவ்வாறு தெளிவாக மலர்ந்த இதயத் தாமரையில் ஆசனமாயிருக்கும் ஆதிப் புருஷனைத் தியானிக்க வேண்டும்—அவர் அடர்ந்த மேகத்தின் ஒளிபோல் பிரகாசித்து, அதிசயமான பொன்னிறத் தோற்றமுடையவர். பின்னர் அர்க்க (சூரிய) மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும். அதன் பின் ஒரு மந்திரத்தில் இரண்டு ‘தாரா’ (ஓம்) எழுத்துகளை இடைநுழைத்து, விதிப்படி கூறிய சமித்துகளால், பால்‑தேன்‑நெய்‑சர்க்கரை சேர்த்து அல்லது பாயசத்தால், அர்க்கனுக்கு ஆயிரம் ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 152

एवं लोकेश्वराराध्यं कृष्णं स्वहृदयांबुजे । ध्यायन्ननुदिनं मंत्री त्रिसहस्रं जपेन्मनुम् ॥ १५२ ॥

இவ்வாறு தன் இதயத் தாமரையில் உலகங்களின் ஈசனும் ஆராத்யனுமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை தினமும் தியானித்துக் கொண்டு, மந்திர சாதகர் அந்த மந்திரத்தை நாள்தோறும் மூவாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 153

सायाह्नोक्तेन विधिना संपूज्य हवनं पुनः । कृत्वा पूर्वोक्तविधिना मन्त्री तद्गतमानसः ॥ १५३ ॥

பின் மாலையில் கூறிய விதிப்படி முழுமையாகப் பூஜை செய்து, மீண்டும் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். முன் கூறிய முறையின்படி அனைத்தையும் நிறைவேற்றி, மந்திர சாதகர் தன் மனத்தை அதிலேயே (தெய்வம்/மந்திரம்) ஒன்றியவாறு வைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 154

एवं यो भजते नित्यं विद्वान् गोपालनंदनम् । समुत्तीर्य भवांभोधिं स याति परमं पदम् ॥ १५४ ॥

இவ்வாறு தினமும் கோபாலனந்தனன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) ஐ பக்தியுடன் வழிபடும் ஞானி, பவசாகரத்தைத் தாண்டி பரம பதத்தை அடைகிறான்।

Verse 155

मध्ये केणेषु बाह्येष्वनलपुरपुटस्यालिखेत्कर्णिकायां कंदर्पं साध्ययुक्तं विवरगतषडर्णद्विषः केशरेषु । शक्तिः श्रीपूर्विकाणिद्विनवलिपिमनोरक्षराणिच्छदानां मध्ये वर्णान्दशान्तो दशलिपिमनुवर्यस्य वैकैकशोऽब्जम् ॥ १५५ ॥

அனலபுர-புடம் (அக்னி-நகர்) எனும் ஆவரணமுடைய தாமரை-யந்திரத்தின் நடுவிலும் வெளிப்புறக் கோணங்களிலும், கர்ணிகையில் சாத்யத்துடன் கூடிய கந்தர்ப்ப பீஜத்தை எழுத வேண்டும். இதழ்களில் ‘ஷட்த்வார-த்விஷ்’ எனப்படும், ஆறு இந்திரிய வாயில்களைக் கட்டுப்படுத்தும் ஷடக்ஷர மந்திரத்தை நிறுவ வேண்டும். பின்னர் ஸ்ரீ மற்றும் சக்தியை முன்னிலைப்படுத்தி, மனத்தைப் பாதுகாக்கும் எழுத்துகளை இருமுறை ஒன்பது (பதினெட்டு) எழுத்துக் கட்டமைப்பில் எழுத வேண்டும்; மேலும் ஆவரணங்களின் இடைமையத்தில், தசாந்தம் உடைய பத்து எழுத்துகளையும், சிறந்த அனுவர்யனின் தசாக்ஷர மந்திரத்தையும்—ஒன்றொன்றாக—தாமரையில் பதிக்க வேண்டும்।

Verse 156

भूसद्मनाभिवृतमस्रगमन्मथेन गोरोचनाविलिखितं तपनीयसूच्या । पट्टे हिरण्यरचिते गुलिकीकृतं तद्गोपालयंत्रमखिलार्थदमेतदुक्तम् ॥ १५६ ॥

பூஸத்மனச் சின்னமும் அஸ்ரகமனமன்மத லாஞ்சனமும் சூழ, கோரோசனையால் தூய பொன் ஊசியால் எழுதப்பட்டு; பின்னர் பொன் பட்டையில் சுருட்டி சிறு உருண்டையாக செய்து பொன் லாக்கெட்டில் வைத்தால்—இதுவே ‘கோபால யந்திரம்’, எல்லா இலக்குகளையும் அருள்வதாக கூறப்பட்டது.

Verse 157

संयातसिक्तमभिजप्तमिमं महद्भिर्धार्यं जगत्त्रयवशीकरणैकदक्षम् । रक्षायशः सुतमहीधनधान्यलक्ष्मीसौभाग्यलिप्सुभिरजस्रमनर्घ्यवीर्यम् ॥ १५७ ॥

மகா ரிஷிகளால் முறையாகச் சேகரிக்கப்பட்டு, அபிஷேகிக்கப்பட்டு, ஜபிக்கப்பட்ட இந்த (மந்திரம்/யந்திரம்) அணியத்தக்கது; மூன்று உலகங்களையும் வசப்படுத்துவதில் இது தனித்திறன் உடையது. பாதுகாப்பு, புகழ், புத்திரர், நிலம், செல்வம், தானியம், லக்ஷ்மி, சௌபாக்கியம் ஆகியவற்றை நாடுவோர் இதை இடையறாது அணிய வேண்டும்—இதன் வல்லமை விலைமதிப்பற்றது.

Verse 158

स्मरस्त्रिविक्रमाक्रांतश्चाक्रीष्ट्याय हृदित्यसौ । षडक्षरोऽयं संप्रोक्तः सर्वसिद्धिकरो मनुः ॥ १५८ ॥

‘ஸ்மர’, ‘திரிவிக்ரமாக்ராந்த’, ‘சாக்ரீஷ்ட்யாய’, ‘ஹ்ருத்’—இவ்வாறு அமைவது இந்த (மந்திரம்). இது ஷடக்ஷர மந்திரம் என அறிவிக்கப்பட்டது; எல்லா சித்திகளையும் அருள்வது.

Verse 159

क्रोडः शान्तींदुवह्न्याढ्यो माया बीज प्रकीर्ततम् । गोविंदवह्निचन्द्राढ्यो मनुः श्रीबीजमीरितम् ॥ १५९ ॥

‘க்ரோட’ என்பது சாந்தி, இந்து (சந்திரன்), வஹ்னி (அக்னி) ஆகியவற்றுடன் இணைந்தால் புகழ்பெற்ற ‘மாயா-பீஜம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது. அதுபோல் ‘கோவிந்த’ என்பது வஹ்னி மற்றும் சந்திரன் இணைந்தால் ‘ஸ்ரீ-பீஜம்’ என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 160

आभ्यामष्टादशक्लिपः स्याद्विंशत्यक्षरो मनुः । शालग्रामे मणौ यंत्रे मंडले प्रतिमासु वा ॥ १६० ॥

இந்த இரண்டு (பீஜங்களால்) பதினெட்டு பகுதிகளாக அமைந்த வடிவம் உருவாகி, மந்திரம் இருபது எழுத்துகளாகிறது. இதை சாலக்ராமக் கல்லில், மணியில், யந்திரத்தில், புனித மண்டலத்தில் அல்லது பிரதிமைகளிலும் அமைக்கலாம்.

Verse 161

नित्यं पूजा हरेः कार्या न तु केवलभूतले । एवं यो भजंते कृष्णं स याति परमां गतिम् ॥ १६१ ॥

ஹரியின் பூஜை தினந்தோறும் செய்யப்பட வேண்டும்; வெளிப்புற நிலைமட்டில் மட்டும் அல்ல. இவ்விதம் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பக்தியுடன் வழிபடுவோர் பரமகதியை அடைவர்.

Verse 162

विंशार्णस्य मुनिर्ब्रह्मा गायत्री छन्द ईरितम् । कृष्णश्च देवता कामो बीजं शक्तिर्द्विठो बुधैः ॥ १६२ ॥

இருபது எழுத்து மந்திரத்தின் ரிஷி பிரம்மா என்றும், சந்தஸ் காயத்ரி என்றும் கூறப்படுகிறது. அதன் தேவதை ஸ்ரீகிருஷ்ணன்; பீஜம் காமம்; சக்தி ‘த்வி஠ா’ என ஞானிகள் உரைக்கின்றனர்.

Verse 163

रामाग्निवेदवेदाब्धेर्नेत्रार्णैरंगकल्पनम् । मूलेन व्यापकं कृत्वा मनुना पुटितानथ ॥ १६३ ॥

‘ராம–அக்னி–வேத–வேத–அப்தி’ எனும் குறியெழுத்துகளாலும் ‘நேத்ரார்ண’ எழுத்துகளாலும் முறையாக மந்திரத்தின் அங்கங்களை அமைத்தான். பின்னர் மூலமந்திரத்தால் அனைத்திலும் பரவச் செய்து, விதிக்கப்பட்ட ‘மனு’வால் புடிதம்/சித்தி செய்தான்.

Verse 164

मातृकार्णान्न्यसेत्तत्तत्स्थानेषु सुसमाहितः । दशतत्त्वानि विन्यस्य मूलेन व्यापकं चरेत् ॥ १६४ ॥

மிகச் சீரான மனநிலையுடன் மாத்ருகா எழுத்துகளை அவை அவற்றின் இடங்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பத்து தத்துவங்களை அமைத்து, பின்னர் மூலமந்திரத்தால் வ்யாபக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 165

मंत्रन्यासं ततः कुर्याद्देवताभावसिद्धये । शीर्षे ललाटे भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोस्तथा ॥ १६५ ॥

பின்னர் தேவதாபாவம் சித்திக்க மந்திரந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—தலையில், நெற்றியில், புருவமத்தியில், கண்களில், அதுபோல காதுகளில்.

Verse 166

नसोर्वक्रे च चिबुके कण्ठे दोर्मूलके हृदि । उदरे नाभिदेशे च लिंगे मूलसरोरुहे ॥ १६६ ॥

மூக்குத் துளைகளின் வளைவில், தாடையில், தொண்டையில், தோள்மூலத்தில், இதயத்தில், வயிற்றில், நாபிப் பகுதியில், லிங்கஸ்தானத்தில், மேலும் மூலாதாரத் தாமரையில்—இவையே நிர்ணயிக்கப்பட்ட ந்யாச நிலையங்கள் என உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 167

कट्यां जान्वोर्जंघयोश्च गुल्फयोः पादयोः क्रमात् । न्यसेद्धृदंतान्मंत्राणां सृष्टिन्यासोऽयमीरितः ॥ १६७ ॥

இதயத்திலிருந்து தொடங்கி வரிசையாக இடுப்பு, முழங்கால், கால் தண்டு, கணுக்கால், பாதம் ஆகிய இடங்களில் மந்திர ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—இதுவே ‘ஸ்ருஷ்டி-ந்யாசம்’ என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 168

हृदये चोदरे नाभौ लिंगे मूलसरोरुहे । कट्यां जान्वोर्जंघयोश्च गुल्फयोः पादयोस्तथा ॥ १६८ ॥

இதயத்தில், வயிற்றில், நாபியில், லிங்கஸ்தானத்தில், மூலாதாரத் தாமரையில்; அதுபோல இடுப்பு, முழங்கால், கால் தண்டு, கணுக்கால், பாதம் ஆகிய இடங்களிலும் (ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்)।

Verse 169

मूर्ध्नि कपोले भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोर्नसोः । वदने चिबुके कंठे दोर्मूले विन्यसेत्क्रमात् ॥ १६९ ॥

வரிசையாக தலைச்சிகரத்தில், கன்னங்களில், புருவ நடுவில், கண்களில், காதுகளில், மூக்கில், வாயில், தாடையில், தொண்டையில், தோள்மூலத்தில் மந்திர ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 170

नमोतान्मंत्रवर्णांश्च स्थितिन्यासोऽयमीरितः । पादयोर्गुल्फयोश्चैव जंघयोर्जानुनोस्तथा ॥ १७० ॥

‘நமோ’ என்று தொடங்கும் மந்திர எழுத்துகளின் ந்யாசம் இதுவே ‘ஸ்திதி-ந்யாசம்’ என உரைக்கப்படுகிறது—பாதங்களில், கணுக்கால்களில், கால் தண்டுகளில், மேலும் முழங்கால்களில்.

Verse 171

कट्यां मूले ध्वजे नाभौ जठरे हृदये पुनः । दोर्मूले कंठदेशे च चिबुके वदने नसोः ॥ १७१ ॥

இடுப்பில், மூலத்தில், லிங்கத்தில், நாபியில், வயிற்றில், மீண்டும் இதயத்தில்; தோள்மூலில், கண்டப்பகுதியில், தாடையில், வாயில், மூக்கில்—இவ்விடங்களில் மந்திர ந்யாசம் செய்ய வேண்டும் எனக் கூறப்பட்டது.

Verse 172

कर्णयोर्नेत्रयोश्चैव भ्रूमध्ये निटिले तथा । मूर्ध्नि न्यसेन्मंत्रवर्णान्संहाराख्योऽयमीरितः ॥ १७२ ॥

காதுகளிலும் கண்களிலும், அதுபோல் புருவமத்தியும் நெற்றியிலும் மந்திர எழுத்துகளை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; இறுதியில் தலைச்சிகரத்தில் நிறுவ வேண்டும். இதுவே ‘ஸம்ஹார’ ந்யாசம் என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 173

पुनः सृष्टिस्थितिन्यासौ विधाय वैष्णवोत्तमः । मूर्तिपंजरनामानं विन्यसेत्पूर्ववत्ततः ॥ १७३ ॥

மீண்டும் ஸிருஷ்டி மற்றும் ஸ்திதி ந்யாசங்களைச் செய்து, வைஷ்ணவர்களில் சிறந்த பக்தன் அதன் பின் ‘மூர்த்தி-பஞ்சர’ நாமங்களை முன்புபோலவே நிறுவ வேண்டும்.

Verse 174

पुनः षडंगं कृत्वाथ ध्यायेत्कृष्णं हृदंबुजे । द्वारवत्यां सहस्रार्कभास्वरैर्भवनोत्तमैः ॥ १७४ ॥

மீண்டும் ஷடங்கத்தைச் செய்து, இதயத் தாமரையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தியானிக்க வேண்டும்—த்வாரவதியில், ஆயிரம் சூரியரைப் போல் ஒளிரும் சிறந்த மாளிகைகளின் நடுவே.

Verse 175

अनल्पैः कल्पवृक्षैश्च परीते मणिमण्डपे । ज्वलद्रत्न मयस्तंभद्वारतोरणकुड्यके ॥ १७५ ॥

அந்த மணிமண்டபம் எண்ணற்ற கல்பவிருட்சங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது; அதன் தூண்கள், வாசல்கள், தோரணங்கள், சுற்றுச் சுவர்கள் அனைத்தும் எரியும் ரத்தினங்களால் செய்யப்பட்டிருந்தன.

Verse 176

फुल्लप्रफुल्लसञ्चित्रवितानालंबिमौक्तिके । पद्मरागस्थलीराजद्रत्नसंघैश्च मध्यतः ॥ १७६ ॥

முழுமலர்ந்தும் அரைமலர்ந்தும் உள்ள மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விசித்திர விதானத்திலிருந்து முத்துமாலைகள் தொங்கின. நடுவில் பத்மராகம் பதிக்கப்பட்ட தரையில் அரசரத்தினக் கூட்டங்கள் ஒளிர்ந்தன.

Verse 177

अनारतगलद्रत्नधाराढ्यस्वस्तस्तरोरधः । रत्नप्रदीपावलिभिः प्रदीपितदिगंतरे ॥ १७७ ॥

இடையறாது சொரியும் ரத்தினத் தாரைகளால் செழித்த மங்களக் கல்பவிருட்சத்தின் கீழ், ரத்தினத் தீபங்களின் வரிசைகள் திசைகளின் இடைவெளிகளை ஒளிரச் செய்தன.

Verse 178

उद्यदादित्यसंकाशमणिसिंहासनांबुजे । समासीनोऽच्युतो ध्येयो द्रुतहाटकसन्निभः ॥ १७८ ॥

ரத்தினம் பதித்த சிங்காசன-தாமரையில் அமர்ந்த, உதய சூரியனைப் போல ஒளிரும், உருகிய பொன்னைப் போல பிரகாசிக்கும் அச்யுதப் பெருமானை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 179

समानोदितचंद्रार्कतडित्कोटिसमद्युतिः । सर्वांगसुंदरः सौम्यः सर्वाभरणभूषितः ॥ १७९ ॥

அவரது ஒளி, சந்திரனும் சூரியனும் ஒருசேர உதித்ததுபோல்—கோடிக்கணக்கான மின்னல் ஒளி ஒன்றுகூடியதுபோல் இருந்தது. அவர் அங்கமெங்கும் அழகுடையவர், சாந்தரூபி, எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்.

Verse 180

पीतवासाः शंखचक्रगदांभोजलसत्करः । अनाहतोच्छलद्रत्नधारौघकलशं स्पृशन् ॥ १८० ॥

அவர் பீதாம்பரம் அணிந்தவர்; சங்கம், சக்கரம், கதா, தாமரை ஆகியவற்றைத் தாங்கிய அவரது கரங்கள் ஒளிர்ந்தன. ஒலியின்றியே இடையறாது பொங்கும் ரத்தினத் தாரைகள் பாயும் கலசத்தை அவர் தொடந்தார்.

Verse 181

वामपादांबुजाग्रेण मुष्णता पल्लवच्छविम् । रुक्मिणीसत्यभामेऽस्य मूर्ध्नि रत्नौघधारया ॥ १८१ ॥

வாமப் பத்மபாதத்தின் நுனியால் புதுப் பல்லவத்தின் மென்மை ஒளியைப் பறித்தவனாம் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருமுடியில், ருக்மிணி மற்றும் சத்யபாமை ரத்தினங்களின் இடையறா தாரையைப் பொழிந்தனர்।

Verse 182

सिंचंत्यौ दक्षवामस्थे स्वदोस्थकलशोत्थया । नाग्नजिती सुनंदा च दिशंत्यौ कलशौ तयोः ॥ १८२ ॥

நாக்னஜிதி மற்றும் சுனந்தா தத்தம் கைகளில் கலசங்களை ஏந்தி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் வலமும் இடமும் பக்கங்களில் நீர்தாரையால் அபிஷேகம் செய்து, அவர்களுக்குரிய இரு கலசங்களையும் விதிப்படி அளித்தனர்।

Verse 183

ताभ्यां च दक्षवामस्थमित्रविंदासुलक्ष्मणे । रत्ननद्याः समुद्धृत्य रत्नपूर्णौ घटौ तयोः ॥ १८३ ॥

பின்னர் வலப்புறம் நின்ற மித்ரவிந்தைக்கும் இடப்புறம் நின்ற சுலக்ஷ்மணைக்கும், ரத்தினநதியிலிருந்து எடுத்தெழுப்பிய ரத்தினம் நிறைந்த இரண்டு குடங்களை அவர்களுக்கு அளித்தார்।

Verse 184

जांबवती सुशीला च दिशंत्यौ दक्षवामके । बहिः षोडश साहस्रसंख्याकाः परितः प्रियाः ॥ १८४ ॥

ஜாம்பவதி மற்றும் சுசீலா வலமும் இடமும் புறங்களில் இருந்தனர்; அவர்களுக்கு வெளியே சுற்றிலும் பதினாறு ஆயிரம் எண்ணிக்கையுடைய அன்புத் துணைவியர் சூழ்ந்து நின்றனர்।

Verse 185

ध्येयाः कनकरत्नौघधारायुक्कलशोज्वलाः । तद्बहिश्चाष्टनिधायः पूरयंतो धनैर्धराम् ॥ १८५ ॥

அவர்களைப் பொன்னின் தாரைகளும் ரத்தினக் குவியல்களின் ஓட்டமும் நிறைந்த ஒளிமிகு கலசங்களாகத் தியானிக்க வேண்டும்; மேலும் அவர்களுக்கு வெளியே அஷ்டநிதிகள் செல்வத்தால் பூமியை நிரப்புவதாகவும் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 186

तद्बहिर्वृष्णयः सर्वे पुरोवच्च स्वरादयः । एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षपंचकं तद्दशांशतः ॥ १८६ ॥

அதன் வெளிப்புறத்தில் எல்லா வ்ருஷ்ணிகளையும் முன்புபோலவும், ஸ்வராதி எழுத்துகளையும் அதே முறையிலும் நிறுவுக. இவ்வாறு தியானித்து மந்திரத்தை ஐந்து இலட்சம் முறை ஜபித்து, பின்னர் அதன் தசாம்சத்தால் நிறைவு விதியைச் செய்யுக.

Verse 187

अरुणैः कमलैर्हुत्वा पीठे पूर्वोदिते यजेत् । विलिप्य गंधपंकेन लिखेदष्टदलांबुजम् ॥ १८७ ॥

சிவந்த தாமரைகளால் ஹோமம் செய்து, முன்பே கூறிய பீடத்தில் வழிபாடு செய்ய வேண்டும். நறுமண சந்தனாதி லேபனத்தால் பூசி, எட்டு இதழ் தாமரை மண்டலத்தை வரைய வேண்டும்.

Verse 188

कर्णिकायां च षट्कोणं ससाध्यं तत्र मन्मथम् । शिष्टैस्तु सप्तदशभिरक्षरैर्वेष्टयेत्स्वरम् ॥ १८८ ॥

கர்ணிகையில் அறுகோணத்தை வரைய வேண்டும்; அங்கே சாத்யத்துடன் மன்மதன் (காமதேவன்) ஐ நிறுவ வேண்டும். பின்னர் மீதமுள்ள பதினேழு எழுத்துகளால் பீஜ-ஸ்வரத்தைச் சுற்றி வேஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 189

प्राग्रक्षोऽनिलकोणेषु श्रियं शिष्टेषु संविदम् । षट्सु संधिषु षट्कर्णे केसरेषु त्रिशस्त्रिशः ॥ १८९ ॥

கிழக்கு பகுதியில் ‘ரக்ஷஃ’ ஐ நிறுவுக; வாயு திசைக் கோணங்களில் ‘அநில’ ஐ எழுதுக. மீதமுள்ள இடங்களில் ‘ஸ்ரீ’ மற்றும் ‘ஸம்வித்’ ஐயும் நிறுவுக. அறுகோணத்தின் ஆறு சந்திகளில், தாமரை நார்களில் மூன்று மூன்றாக எழுதுக.

Verse 190

विलिखेत्स्मरगायत्रीं मालामंत्रं दलाष्टके । षटूषः संलिख्य तद्बाह्ये वेष्टयेन्मातृकाक्षरैः ॥ १९० ॥

எட்டு இதழ்களில் ஸ்மர-காயத்ரீயையும் மாலா-மந்திரத்தையும் எழுதுக. ஆறு ‘ஊஷஃ’ கூறுகளை எழுதி, அதன் வெளிப்புறத்தில் மாத்ருகா எழுத்துகளால் (வர்ணமாலையால்) சுற்றி வேஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 191

भूबिंबं च लिखेद्बाह्ये श्रीमायादिग्विदिक्ष्वपि । भूग्रहं चतुरस्रं स्यादष्टवज्रविभूषितम् ॥ १९१ ॥

வெளிப்புறத்தில் பூமி-வட்டத்தை வரைய வேண்டும்; ஸ்ரீ, மாயா முதலியவற்றைத் தொடக்கமாகக் கொண்டு திசைகளிலும் இடைத்திசைகளிலும் அமைக்க வேண்டும். பூ-ஆவரணம் சதுரமாக இருந்து எட்டு வஜ்ரச் சின்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 192

एतद्यंत्रं हाटकादिपट्टेष्वालिख्य पूर्ववत् । संस्कृतं धारयेद्यो वै सोऽर्च्यते त्रिदशैरपि ॥ १९२ ॥

இந்த யந்திரத்தை பொன் முதலிய தகடுகளில் முன் விதிப்படி எழுதி, முறையாக ஸம்ஸ்காரம் செய்து யார் தாங்குகிறாரோ, அவர் முப்பத்துமூன்று தேவர்களாலும் கூட வணங்கத்தக்கவராகிறார்.

Verse 193

स्याद्गायत्री वामदेवपुष्पबाणौ तु ङेंतिमौ । विद्महेधीमहियुतौ तन्नोऽनंगः प्रचोदयात् ॥ १९३ ॥

இங்கு இது காயத்ரீ மந்திரமாகும்; வாமதேவம் மற்றும் புஷ்பபாணம்—இவ்விரண்டின் பயன்பாடு இங்கே. ‘வித்மஹே’, ‘தீமஹி’ கூறுகளுடன்—அனங்கன் (காமதேவன்) எங்கள் அறிவைத் தூண்டுவானாக.

Verse 194

जप्या जपादौ गोपालमनूनां जनरंजनी । हृदयं कामदेवाय ङेंतं सर्वजनप्रियम् ॥ १९४ ॥

ஜபத்தின் தொடக்கத்தில் கோபால மந்திரங்களின் ஜனரஞ்சனி சூத்திரம் ஜபிக்கப்பட வேண்டும். ‘ஙேம்’ பீஜத்தால் தொடங்கும் காமதேவ ஹ்ருதய மந்திரம் அனைவருக்கும் பிரியமானது என கூறப்படுகிறது.

Verse 195

उक्त्वा सर्वजनांते तु संमोहनपदं तथा । ज्वल ज्वल प्रज्वलेति प्रोच्य सर्वजनस्य च ॥ १९५ ॥

பின்னர் அனைவரின் முன்னிலையில் சம்மோஹனப் பதத்தை உச்சரித்து, அனைவரிடமும் “ஜ்வல, ஜ்வல—ப்ரஜ்வல!” என்று கூறி மந்திரத்தைச் சொன்னான்.

Verse 196

हृदयं मम च ब्रूयाद्वशंकुरुयुगं शिरः । प्रोक्तो मदनमंत्रोऽष्टचत्वारिंशद्भिरक्षरैः ॥ १९६ ॥

“என் இதயம்” என்று சொல்லி, பின்னர் “வசீகரண-இரட்டை” என்று உச்சரித்து அதைத் தலைமேல் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு நாற்பத்தெட்டு எழுத்துகளுடைய மதனமந்திரம் கூறப்பட்டது.

Verse 197

जपादौ स्मरबीजाद्यो जगत्त्रयवशीकरः । पीठ प्राग्वत्समभ्यर्च्य मूर्ति संकल्प्य मूलतः ॥ १९७ ॥

ஜபம் முதலிய செயல்களின் தொடக்கத்தில், மூன்று உலகங்களையும் வசப்படுத்தும் ஸ்மர-பீஜம் முதலான பீஜங்களை முதலில் ஜபிக்க வேண்டும். முன்புபோல் பீடத்தை அர்ச்சித்து, ஆதியிலிருந்தே தேவமூர்த்தியை சங்கல்பித்து தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 198

तत्रावाह्याच्युतं भक्त्या सकलीकृत्य पूजयेत् । आसनादिविभूषांतं पुनर्न्यासक्रमाद्यजेत् ॥ १९८ ॥

பின்னர் பக்தியுடன் அச்யுதனை ஆவாஹனம் செய்து, எல்லா அங்கங்களும் நிறைவு பெறுமாறு பூஜிக்க வேண்டும்—ஆசனம் முதலான உபசாரங்களிலிருந்து இறுதி அலங்காரம் வரை. அதன் பின் ந்யாசக் கிரமப்படி மீண்டும் ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 199

सृष्टिं स्थितिं षडंगं च किरीटं कुंडलद्वयम् । शंखं चक्रं गदां पद्मं मालां श्रीवत्सकौस्तुभौ ॥ १९९ ॥

அவர் ஸ்ருஷ்டி-ஸ்திதி சக்திகளையும், ஷடங்கங்களையும் தாங்குகிறார்; கிரீடமும் இரு குண்டலங்களும்; மேலும் சங்கம், சக்கரம், கதா, பத்மம், மாலையும், ஸ்ரீவத்ஸ-கௌஸ்துப குறிகளையும் ஏந்துகிறார்.

Verse 200

गन्धपुष्पैः समभ्यर्च्य मूलेन वैष्णवोत्तमः । षट्कोणेषु षडंगानि दिग्दलेषु क्रमाद्यजेत् ॥ २०० ॥

நறுமணப் பொருட்களாலும் மலர்களாலும் முறையாக அர்ச்சித்து, சிறந்த வைஷ்ணவன் மூலமந்திரத்தால் ஷட்கோணத்தின் ஆறு மூலைகளில் ஷடங்கங்களைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் திசை-தளங்களில் வரிசையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்.