Śuka’s Origin, Mastery of Śāstra, and Testing at Janaka’s Court
நாரதர், சுகரின் தோற்றத்தைச் சனந்தனரிடம் கேட்டார். சனந்தனர் கூறியது: மேருமலையின் கர்ணிகார வனத்தில் வ்யாசர் கடும் தவம் செய்தபோது, மகாதேவர் தெய்விக கணங்களுடன் தோன்றி தூய்மை மற்றும் ஆன்மிகத் தேஜஸின் வரம் அளித்தார். அரணிகளால் அக்னி மந்தனம் செய்யும் வேளையில், க்ருதாசி அப்சரை கிளி வடிவம் கொண்டு ஒரு கணம் வ்யாசரின் மனத்தை அலைக்கழித்தாள்; அரணி-சம்பந்தத்திலிருந்து ஒளிமிகு சுகர் பிறந்தார்—பிறப்பிலேயே வேதஞானம் உடையவர். தேவர்கள் மகிழ்ந்து கொண்டாடினர்; சுகருக்கு தீட்சையும் திவ்யதரிசனமும் கிடைத்தது. அவர் வேதம், வேதாங்கம், இதிஹாசம், யோகம், சாங்க்யம் ஆகியவற்றை கற்றார். மோட்சத் தத்துவத்தின் இறுதி தெளிவுக்காக வ்யாசர் அவரை ஜனக மன்னரிடம் அனுப்பி, வழியில் சக்தி காட்டலும் அகங்காரமும் தவிர்க்கச் சொன்னார். மிதிலாவில் அரண்மனை விருந்தும் பரத்தையர் சோதனையும் வந்தபோதும், சுகர் தியானநிஷ்டையுடன் சந்த்யாவந்தனம் செய்து சமநிலையைப் பேணினார்.
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । अनूचानप्रसंगेन वेदांगान्यखिलानि च । श्रुतानि त्वन्मुखांभोजात्समासव्यासयोगतः ॥ १ ॥
நாரதர் கூறினார்—ஒழுங்கான অধ্যயனத்தின் போது, உங்கள் தாமரைமுகத்திலிருந்து நான் எல்லா வேதாங்கங்களையும் கேட்டேன்; சுருக்கமாகவும் விரிவாகவும் இருவிதமாகவும்.
Verse 2
शुकोत्पत्तिं समाचक्ष्व विस्तरेण महामते । सनंदन उवाच । मेरुश्रृङ्गे किल पुरा कर्णिकारवनायते ॥ २ ॥
“மகாமதே, சுகரின் தோற்றத்தை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.” சனந்தனர் கூறினார்—“ஒருகாலத்தில் மேரு மலையின் சிகரத்தில் கர்ணிகார மரங்களின் ஒரு வனம் இருந்தது.”
Verse 3
विजहार महोदेवो भौमैभूतगणैवृतः । शैलराजसुता चैव देवी तत्राभवत्पुरा ॥ ३ ॥
அங்கே மகாதேவர் பூமியிலுள்ள பூதகணங்களால் சூழப்பட்டு விளையாடினார்; மேலும் முன்காலத்தில் மலைராஜனின் மகளான தேவி அங்கே இருந்தாள்.
Verse 4
तत्र दिव्यं तपस्तेपे कृष्णद्वैपायनः प्रभुः । योगेनात्मानमाविश्य योगधर्मपरायणः ॥ ४ ॥
அங்கேயே அருள்மிகு கிருஷ்ணத்வைபாயனர் (வ்யாசர்) தெய்வீக தவம் செய்தார்; யோகத்தால் தன் ஆத்மச్వరூபத்தில் புகுந்து, யோகதர்மத்தில் முழுமையாக நிலைத்திருந்தார்.
Verse 5
धारयन्स तपस्तेपे पुत्रार्थं सुनिसंत्तमः । अग्नेर्भूमेस्तथा वायोरंतरिक्षस्य चाभितः ॥ ५ ॥
விரதத்தைத் தாங்கி அந்த மிகச் சிறந்தவர் புத்ரப் பெறுதற்காக தவம் செய்தார்; அக்னி, பூமி, வாயு, மேலும் அந்தரிக்ஷப் பகுதியைச் சுற்றிலும் திருப்திப்படுத்தினார்.
Verse 6
वीर्येण संमतः पुत्रो मम भूयादिति स्म ह । संकल्पेनाथ सोऽनेन दुष्प्रापमकगृतात्मभिः ॥ ६ ॥
“வீரத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட மகன் எனக்கு உண்டாகட்டும்” என்று அவன் கூறினான். அந்தச் சங்கல்பத்தின் வலிமையால், தன்னடக்கம் இல்லாதோர்க்கு அரிதானதை அவன் அடைந்தான்.
Verse 7
वरयामास देवेशमास्थितस्तप उत्तमम् । अतिष्टन्मारुताहारः शतं किल समाः प्रभुः ॥ ७ ॥
அவன் உயர்ந்த தவத்தை மேற்கொண்டு தேவேசனை வேண்டினான். காற்றையே உணவாகக் கொண்டு அந்த வல்லவன் நூறு ஆண்டுகள் நிலைத்திருந்தான் என்று சொல்லப்படுகிறது.
Verse 8
आराधयन्महादेवं बहुरूपमुमापतिम् । तत्र ब्रह्मर्षयश्चैव सर्वे देवर्षयस्तथा ॥ ८ ॥
அவர்கள் பலரூபம் கொண்ட உமாபதி மகாதேவனை ஆராதித்தனர். அங்கே எல்லா பிரம்மரிஷிகளும், எல்லா தேவரிஷிகளும் கூட இருந்தனர்.
Verse 9
लोकपालाश्च साध्याश्च वसुभिश्चाष्टभिः सह । आदित्याश्चैव रुद्राश्च दिवाकरनिशाकरौ ॥ ९ ॥
லோகபாலர்கள், சாத்யர்கள், எட்டு வசுக்கள்; அதுபோல ஆதித்யர்கள், ருத்ரர்கள்—சூரியனும் சந்திரனும்—அங்கே இருந்தனர்.
Verse 10
विश्वा वसुश्च गंधर्वः सिद्धाश्चाप्सरासांगणाः । तत्र रुद्रो महादेवः कर्णिकारमयीं शुभाम् ॥ १० ॥
விஸ்வதேவர்கள், வசுக்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், அப்சரஸ்களின் கூட்டங்கள் அங்கே இருந்தன. அங்கே ருத்ர மகாதேவன் கர்ணிகார மலர்களால் ஆன மங்கள ஒளி/திருமேனியுடன் விளங்கினான்.
Verse 11
धारयानः स्रजं भाति शारदीव निशाकरः । तस्निन् दिव्ये वने रम्ये देवदेवर्षिसंकुले ॥ ११ ॥
மாலையை அணிந்த அவர், சரத்கால நிலவுபோல் ஒளிவீசினார். தேவர்கள், தேவரிஷிகள் நிறைந்த அந்த தெய்வீகமும் இனியதுமான வனத்தில் அவர் மிகுந்த பிரகாசத்துடன் விளங்கினார்.
Verse 12
आस्थितः परमं योगं व्यासः पुत्रार्थमुद्यतः । न चास्य हीयते वर्णो न ग्लानिरुपजायते ॥ १२ ॥
மகனைப் பெறும் நோக்குடன் வியாசர் பரம யோகத்தை மேற்கொண்டார். அவருடைய உடற்காந்தி குறையவில்லை; சோர்வும் உண்டாகவில்லை.
Verse 13
त्रयाणामपिलोकानां तदद्भुतमिवाभवत् । जटाश्च तेजसा तस्य वैश्वानरशिखोपमाः ॥ १३ ॥
மூன்று உலகங்களுக்கும் அது ஒரு அதிசயமாகத் தோன்றியது. அவருடைய ஜடைகள், அவரின் தேஜஸால், வைஶ்வானர அக்கினியின் ஜ்வாலைகளைப் போல ஒளிர்ந்தன.
Verse 14
प्रज्वलंत्यः स्म दृश्यंते युक्तस्यामिततेजसः । एवं विधेन तपसा तस्य भक्त्या च नारद ॥ १४ ॥
அளவிலா தேஜஸுடன் யோகத்தில் நிலைத்தவரைச் சுற்றி எரியும் ஒளிகள் காணப்படுகின்றன. நாரதா! இத்தகைய தவமும், பகவான் மீது பக்தியும் இதை உண்டாக்குகின்றன.
Verse 15
महेश्वरः प्रसन्नात्मा चकार मनसा मतिम् । उवाच चैनं भगवांस्त्र्यंबकः प्रहसन्निव ॥ १५ ॥
மகேஸ்வரர் மனம் அமைதியடைந்து உள்ளத்தில் ஒரு தீர்மானம் செய்தார். அப்போது பகவான் த்ர்யம்பகர், புன்னகை புரிவதுபோல், அவரிடம் உரைத்தார்.
Verse 16
यथा ह्यग्नियथा वायुर्यथा भूमिर्यथा जलम् । यथा खे च तथा शुद्धो भविष्यति सुतस्तंव ॥ १६ ॥
அக்னி எவ்வாறு தூயதோ, காற்று எவ்வாறு தூயதோ, பூமி, நீர்—மேலும் ஆகாயமும் எவ்வாறு தூயதோ—அவ்வாறே உன் மகனும் தூய்மையடைவான்।
Verse 17
तद्भावभागी तद्बुद्धिस्तदात्मा तदुपाश्रयः । तेजसा तस्य लोकांस्त्रीन्यशः प्राप्स्यति केवलम् ॥ १७ ॥
அவருடைய நிலையிலே பங்குபெற்று, மனம் அவரிலே நிலைத்து, ஆத்மா அவரோடு ஒன்றி, அவரையே சரணடைந்து—அந்தப் பரமனின் தேஜஸால் மூன்று உலகங்களையும் பிரிவில்லா புகழையும் அடைவான்।
Verse 18
एवं लब्ध्वा वरं देवो व्यासः सत्यवतीसुतः । अरणिं त्वथ संगृह्य ममंथाग्निचिकीर्षया ॥ १८ ॥
இவ்வாறு வரம் பெற்ற சத்தியவதியின் புதல்வனான தெய்வீக வியாசர், பின்னர் அரணிக் கட்டைகளைச் சேர்த்து, புனித அக்னியை எழுப்ப விரும்பி மத்தனம் செய்தார்।
Verse 19
अथ रूपं परं विप्र बिभ्रतीं स्वेन तेजसा । घृताचीं नामाप्सरसं ददर्श भगवान्नृषिः ॥ १९ ॥
அப்போது, ஓ பிராமணரே, பகவான் முனிவர் ‘கிருதாசி’ என்னும் அப்சரஸை கண்டார்; அவள் பரம அழகைத் தாங்கி, தன் சொந்த தேஜஸால் ஒளிர்ந்தாள்।
Verse 20
स तामप्सरसं दृष्ट्वा सहसा काममोहितः । अभवद्भगवान्व्यासो वने तस्मिन्मुनीश्वर ॥ २० ॥
அந்த அப்சரஸை கண்டதும், ஓ முனிவர்களின் தலைவரே, அந்த வனத்தில் பகவான் வியாசர் திடீரென காமமயக்கத்தில் மயங்கி மயங்கினார்।
Verse 21
सा तु कृत्वा तदा व्यासं कामसंविग्नमानसम् । शुकीभूया महारम्या घृताची समुपागमत् ॥ २१ ॥
அப்போது அவள் வியாசரின் மனத்தை காமத்தால் கலங்கச் செய்து, மிக இனியவளான க்ருதாசி பெண் கிளி (சுகீ) வடிவம் கொண்டு அவரை அணுகினாள்।
Verse 22
स तामप्सरसं दृष्ट्वा रूपेणान्येनसंवृताम् । स्मरराजेनानुगतः सर्वगात्रातिगेन ह ॥ २२ ॥
வேறு வடிவில் மறைந்திருந்த அந்த அப்சரஸை கண்டவுடன், அவன் ஸ்மரராஜன் (காமதேவன்) பின்தொடர, அவன் வேகமாக அவனுடைய எல்லா அங்கங்களிலும் பரவினான்।
Verse 23
स तु महता निगृह्णन् हृच्छयं मुनिः । न शशाक नियंतुं तं व्यासः प्रविसृतं मनः ॥ २३ ॥
அந்த முனிவர் இதயத்தின் உந்துதலை வலுவாக அடக்க முயன்றும், வெளியே பரவி ஓடிய மனத்தை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை; வியாசர் அதை அடக்க இயலவில்லை।
Verse 24
भावित्वाञ्चैव भाव्यस्य घृताच्या वपुषा । हृतम् यत्नान्नियच्छतश्चापि मुने एतञ्चिकीर्षया ॥ २४ ॥
ஓ முனிவரே, இதைச் செய்ய (ஆன்மிக சாதனை) என்ற நோக்கில் மனத்தை முயன்று அடக்கினாலும், வரவிருப்பதை கற்பனை செய்து க்ருதாசியின் மயக்கும் ரூப-இன்பத்தால் மனம் கவரப்பட்டு விடுகிறது।
Verse 25
अरण्यामेव सहसा तस्य शुक्रमवापतत् । शुक्रे निर्मथ्यमानेऽस्यां शुको जज्ञे महातपाः ॥ २५ ॥
அந்த காட்டிலேயே திடீரென அவனுடைய சுக்கிரம் விழுந்தது; அந்தச் சுக்கிரம் அங்கேயே மத்தனம் செய்யப்பட, மகாதபஸ்வி சுகர் பிறந்தார்।
Verse 26
परमर्षिर्महायोगी अरणीगर्भसंभवः । यथैव हि समिद्धोऽग्निर्भाति हव्यमुपात्तवान् ॥ २६ ॥
அந்த பரமரிஷி, மகாயோகி, அரணியின் கருவிலிருந்து தோன்றி, நன்கு எரியூட்டப்பட்ட அக்னி ஹவியை ஏற்றபின் எவ்வாறு ஜ்வலிக்கிறதோ அவ்வாறே ஒளிர்ந்தான்।
Verse 27
तथा रूपः शुको जज्ञे प्रज्वलन्निव तेजसा । बिभ्रञ्चित्रं च विप्रेंद्र रूपवर्णमनुत्तमम् ॥ २७ ॥
அதே வடிவில் சுகன் பிறந்தான்; ஒளியால் ஜ்வலிப்பதுபோல். ஓ பிராமணசிரேஷ்டா, அவன் அற்புதமும் ஒப்பற்றதுமான ரூப-வர்ணத்தைத் தாங்கினான்।
Verse 28
तं गंगां सरितां श्रेष्ठां मेरुपृष्ठे स्वरूपिणीम् । अभ्येत्य स्नापयामास वारिणा स्वेन नारद ॥ २८ ॥
மேருவின் முதுகில் தன் சொரூபமாக வெளிப்பட்ட நதிகளில் சிறந்த கங்கையை அணுகி, நாரதர் தமது நீரால் அவளுக்கு ஸ்நானம் செய்தார்।
Verse 29
कृष्णाजिनं चांतरिक्षाच्छुकार्थे भुव्यवापतत् । जगीयंत च गंधर्वा ननृतुञ्चाप्सरोगणाः ॥ २९ ॥
சுகனுக்காக ஆகாயத்திலிருந்து கருப்புக் கலைமான் தோல் (கிருஷ்ணாஜினம்) பூமியில் விழுந்தது. கந்தர்வர்கள் பாடினர்; அப்சரக் கூட்டங்கள் நடனமாடின.
Verse 30
देवदुन्दुभयश्चैव प्रावाद्यंत महास्वनाः । विश्वावसुश्च गंधर्वस्तथा तुंबुरुनारदौ ॥ ३० ॥
அப்போது தேவதுந்துபிகள் பேரொலியுடன் முழங்கின. கந்தர்வன் விஸ்வாவசு, மேலும் தும்புரு மற்றும் நாரதரும் தெய்வீக இசை-ஸ்துதியில் ஈடுபட்டனர்।
Verse 31
हाहाहूहूश्च गंधर्वौ तुष्टुवुः शुकसंभवम् । तत्र शक्रपुरोगाश्च लोकपालाः समागताः ॥ ३१ ॥
ஹாஹா, ஹூஹூ என்னும் கந்தர்வர்கள் வ்யாசபுத்திரன் சுகரைப் புகழ்ந்து பாடினர். அங்கேயே சக்ரன் (இந்திரன்) முன்னிலையில் லோகபாலர்கள் கூடினர்॥
Verse 32
देवा देवर्षथयश्चटैव तथा ब्रह्मर्षयोऽपि च । दिव्यानि सर्वपुष्पाणि प्रववर्ष च मारुतः ॥ ३२ ॥
தேவர்கள், தேவரிஷிகள், மேலும் பிரம்மரிஷிகளும் அங்கே வந்தனர். அப்போது மாருதன் (வாயுதேவன்) எல்லா வகைத் தெய்வீக மலர்களையும் மழையாகப் பொழிந்தான்॥
Verse 33
जंगमं स्थावरं चैव प्रहृष्टमभवज्जगत् । तं महात्मा स्वयं प्रीत्या देव्या सह महाद्युतिः ॥ ३३ ॥
அசையும் அசையாத அனைத்துலகமும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது. அந்த மகாத்மா, பேரொளியுடன், அன்பினால் தேவியுடன் வந்து அவரைத் தானே போற்றி அணுகினார்॥
Verse 34
जातमात्रं मुनेः पुत्रं विधिनोपानयत्तदा । तस्य देवेश्वरः शक्तो दिव्यमद्भुतदर्शनम् ॥ ३४ ॥
அந்த வேளையில் முனிவரின் புதிதாகப் பிறந்த மகனுக்கு விதிப்படி உபநயனம் செய்யப்பட்டது. தேவேசுவரன் வல்லமையுடன் அவனுக்கு தெய்வீகமான அதிசய தரிசனத்தை அருளினான்॥
Verse 35
ददौ कमंडलुं प्रीत्या देवा वासांसि चाभितः । हंसाश्च शतपत्राश्च सारसाश्च सहस्रशः ॥ ३५ ॥
மனமகிழ்ந்து அவர் அன்புடன் கமண்டலுவை அளித்தார்; சுற்றிலும் தேவர்கள் ஆடைகளை அர்ப்பணித்தனர். ஆயிரக்கணக்கில் அன்னங்கள், சதபத்ரப் பறவைகள், சாரஸங்களும் வந்து சேர்ந்தன॥
Verse 36
प्रदक्षिणमवर्तंत शुकाश्चाषाश्च नारद । आरणे यस्तदा दिव्यं प्राप्य जन्म महामुनिः ॥ ३६ ॥
ஓ நாரதா, கிளிகளும் மைனாக்களும் பக்தியுடன் வலப்புறமாகப் பிரதட்சிணம் செய்யத் தொடங்கின; அப்போது மகாமுனி வனத்தில் தெய்வீகப் பிறவி பெற்று அங்கேயே வெளிப்பட்டார்।
Verse 37
तत्रैवोवास मेधावी व्रतचारी समाहितः । उत्पन्नमात्रं तं वेदाः सरहस्याः ससंग्रहाः ॥ ३७ ॥
அங்கேயே அவர் மேதாவி, விரதநிஷ்டையுடன், முழு சமாதான மனத்துடன் தங்கினார்; அவர் பிறந்த உடனே ரகசியங்களும் தொகுப்புகளும் உடன் வேதங்கள் அவருக்கு வெளிப்பட்டன।
Verse 38
उपतस्थुर्मुनिश्रेष्टं यथास्य पितरं तथा । बृहस्पतिं स वव्रे च वेदवेदांगभाष्यवित् ॥ ३८ ॥
அவர்கள் அந்த முனிசிறந்தவரை தங்கள் தந்தையைப் போலவே பணிந்து சேவித்தனர்; வேதமும் வேதாங்கங்களும் பற்றிய உரைவிளக்கங்களை அறிந்த அவர், பிருஹஸ்பதியை குருவாகத் தேர்ந்தெடுத்தார்।
Verse 39
उपाध्यायं द्विजश्रेष्ट धर्ममेवानुचिंतयन् । सोऽधीत्य वेदानखिलान्सरहस्यान्ससंग्रहान् ॥ ३९ ॥
ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, ஆசிரியரை மதித்து, தர்மத்தையே சிந்தித்தவாறே, ரகசியங்களும் தொகுப்புகளும் உடன் அனைத்துவேதங்களையும் அவர் கற்றார்।
Verse 40
इतिहासं च कार्त्स्न्येन वेदशास्त्राणि चाभितः । गुरवे दक्षिणां दत्त्वा समावृत्तो महामुनिः ॥ ४० ॥
இதिहासத்தை முழுமையாகவும், வேதசாஸ்திரங்களை எல்லா வகையிலும் கற்றும், குருவுக்கு தக்ஷிணை அளித்து மகாமுனி சமாவர்த்தனமாகத் திரும்பினார்।
Verse 41
उग्रं तपः समारेभे ब्रह्मचारी समाहिताः । देवतानामृषीणां च बाल्येऽपि सुमहातपाः ॥ ४१ ॥
சமாதானமுற்ற பிரம்மச்சாரியாக அவர் கடும் தவத்தைத் தொடங்கினார்; பால்யத்திலேயே தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகளிடமும் போற்றப்படும் மகாதபஸ்வியாக ஆனார்।
Verse 42
संमत्रणीयो जन्यश्च ज्ञानेन तपसा तथा । न त्वस्य रमते बुद्धिराश्रमेषु मुनीश्वर ॥ ४२ ॥
அவர் ஆலோசனைக்குத் தகுதியும் நற்குலப் பிறப்பும் உடையவர்; ஞானமும் தவமும் பெற்றவர்; ஆனால், ஓ முனீஸ்வரா, ஆச்ரம ஒழுக்கங்களில் அவரது புத்தி மகிழ்வதில்லை।
Verse 43
त्रिषु गार्हस्थ्यमूलेषु मोक्षधर्मानुदर्शिनः । स मोक्षमनुचिंत्यैव शुकः पितरमभ्यगात् ॥ ४३ ॥
இல்லறத்தின் மூன்று அடித்தளங்களில் நிலைபெற்ற மோக்ஷதர்மங்களை நோக்கி அறிந்து, சுகர் மோக்ஷமே எண்ணி தந்தையிடம் சென்றார்।
Verse 44
प्राहाभिवाद्य च तदा श्रेयोऽर्थी विनयान्वितः । मोक्षधर्मेषु कुशलो भगवान् प्रब्रवीतु मे ॥ ४४ ॥
அப்போது பணிவுடன், உயர்ந்த நன்மையை நாடி வணங்கி அவர் கூறினார்—“பகவானே, மோக்ஷதர்மங்களில் தேர்ந்த நீங்கள் எனக்கு உபதேசம் அருளுங்கள்.”
Verse 45
यथैव मनसः शांतिः परमा संभवेन्मुने । श्रृत्वा पुत्रस्य वचनं परमर्षिरुवाच तम् ॥ ४५ ॥
“ஓ முனியே, மனத்தின் பரம அமைதி எவ்வாறு உண்டாகுமோ”—மகனின் சொற்களை கேட்ட பரமரிஷி அவனிடம் கூறினார்।
Verse 46
अधीष्व मोक्षशास्त्रं वै धर्मांश्च विविधानपि । पितुर्निदेशाज्जग्राह शुको ब्रह्मविदां वरः ॥ ४६ ॥
“மோக்ஷ சாஸ்திரத்தை நன்கு கற்று, தர்மத்தின் பல வகைகளையும் அறிக”—என்று தந்தையின் ஆணையால், பிரம்மவிதர்களில் சிறந்த சுகர் அந்த உபதேசத்தை ஏற்றார்।
Verse 47
योगशास्त्रं च निखिलं कापिलं चैव नारद । शतं ब्राह्म्या श्रिया युक्तं ब्रह्मतुल्यपराक्रमम् ॥ ४७ ॥
ஓ நாரதா, (அவர்) முழுமையான யோக சாஸ்திரத்தையும், கபிலரின் (சாங்க்ய) தத்துவத்தையும்—பிராம்மீ ஸ்ரீயால் ஒளிர்ந்து, பிரம்மத்துக்கு இணையான வலிமையுடன்—நூறு (உபதேச/நூல்) வடிவில் (அருளினார்)।
Verse 48
मेने पुत्रं यथा व्यासो मोक्षशास्त्रविशारदम् । उवाच गच्छेति तदा जनकं मिथिलेश्वरम् ॥ ४८ ॥
வியாசர் அவரை மகனெனக் கருதி, மோக்ஷ சாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தவர் என அறிந்து அப்போது கூறினார்—“மிதிலையின் அரசன் ஜனகரிடம் செல்।”
Verse 49
स ते वक्ष्यति मोक्षार्थं निखिलेन नराधिपः । पितुर्नियोगादगमज्जनकं मेथखिलं नृपम् ॥ ४९ ॥
அந்த மன்னன் உனக்கு மோக்ஷத்திற்கான வழியை முழுமையாக விளக்குவான். தந்தையின் கட்டளையால் அவர் மிதிலையின் அரசன் ஜனகரிடம் சென்றார்।
Verse 50
प्रष्टुं धर्मस्य निष्टां वै मोक्षस्य च परायणम् । उक्तश्च मानुषेण त्वं तथा गच्छेत्यविस्मितः ॥ ५० ॥
தர்மத்தின் உறுதியான நிறைவும், மோக்ஷமெனும் பரம அடைக்கலமும் குறித்து கேட்க விரும்பி, ஒரு மனிதன் உன்னை “அப்படியே செல்” என்று கூறினான்; நீ வியப்பின்றி “எவமஸ்து—செல்வோம்” என்று புறப்பட்டாய்।
Verse 51
न प्रभावेण गंतव्यमंतरिक्षचरेण वै । आर्जवेनैव गंतव्यं न सुखाय क्षणात्त्वया ॥ ५१ ॥
வெறும் வல்லமை காட்டி, ஆகாயத்தில் செல்பவனைப் போல முன்னே செல்லாதே. நேர்மை, ஆழ்ந்த ஆஜர்வத்தோடு மட்டுமே நட; கணநேர இன்பத்திற்காக தர்மநிஷ்டையை விடாதே.
Verse 52
न द्रष्टव्या विशेषा हि विशेषा हि प्रसंगिनः । अहंकारो न कर्तव्यो याज्ये तस्मिन्नराधिपे ॥ ५२ ॥
சிறப்பு உரிமைகளை நாடாதே; அத்தகைய வேறுபாடுகள் பற்றுதலையே வளர்க்கும். அந்த அரசன் யஜமானனாகச் சேவிக்கப்பட வேண்டியவன் ஆகையில் அகந்தை கொள்ளாதே.
Verse 53
स्थातव्यं वसथे तस्य स ते छेत्स्यति संशयम् । स धर्मकुशलो राजा मोक्षशास्त्रविशारदः ॥ ५३ ॥
அவனுடைய இல்லத்தில் தங்க வேண்டும்; அவன் நிச்சயமாக உன் ஐயத்தை அறுத்துவிடுவான். அந்த அரசன் தர்மத்தில் தேர்ந்தவன், மோக்ஷ சாஸ்திரத்தில் வல்லவன்.
Verse 54
यथा यथा च ते ब्रूयात्तत्कार्यमविशंकया । एवमुक्तः स धर्मात्मा जगाम मिथिलां मुनिः ॥ ५४ ॥
அவன் எதை எதைச் சொல்கிறானோ, அதை ஐயமின்றி செய். இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அந்த தர்மாத்ம முனி மிதிலைக்குப் புறப்பட்டார்.
Verse 55
पभ्द्यां शक्तोंतरिक्षेण क्रांतुं भूमिं ससागराम् । सगिरीं श्चाप्यतिक्रम्य भारतं वर्षमासदत् ॥ ५५ ॥
ஆகாய வழியாக, கடலால் சூழப்பட்டும் மலைகளுடனும் உள்ள பூமியைத் தாண்டும் ஆற்றல் பெற்று, அவர் பாரதவர்ஷத்தை அடைந்தார்.
Verse 56
स देशान्विविधान्स्फीतानतिक्रम्य महामुनिः । विदेहान्वै समासाद्य जनकेन समागमत् ॥ ५६ ॥
மகாமுனி பல வளமிகு பல்வகை நாடுகளைத் தாண்டி விதேஹ தேசத்தை அடைந்து அங்கே ஜனக மன்னனைச் சந்தித்தார்।
Verse 57
राजद्वारं समासाद्य द्वारपालैर्निवारितः । तस्थौ तत्र महायोगी क्षुत्पिपासादिवर्जितः ॥ ५७ ॥
அரசர் வாயிலைக் கண்டடைந்தபோது காவலர்கள் தடுத்தனர்; ஆயினும் அந்த மகாயோகி பசி, தாகம் முதலியவற்றின்றி அங்கேயே நின்றார்।
Verse 58
आतपे ग्लानिरहितो ध्यानयुक्तश्च नारद । तेषां तु द्वारपालानामेकस्तत्र व्यवस्थितः ॥ ५८ ॥
ஓ நாரதா, வெயிலிலும் அவர் சோர்வின்றி தியானத்தில் ஒன்றியிருந்தார்; அந்த காவலர்களில் ஒருவன் அங்கே காவலில் நின்றான்।
Verse 59
मध्यंगतमिवादित्यं दृष्ट्वा शुकमवस्थितम् । जूजयित्वा यथान्यायमभिवाद्य कृताञ्जलिः ॥ ५९ ॥
நடுப்பகல் சூரியனைப் போல நின்ற சுகரைப் பார்த்து, முறையின்படி வணங்கி மரியாதை செய்து, கைகூப்பி நின்றான்।
Verse 60
प्रावेशयत्ततः कक्षां द्वितीयां राजवेश्मनः । तत्रांतःपुरसंबद्धं महच्चैत्रग्थोपमम् ॥ ६० ॥
பின்னர் அவர் அரசமாளிகையின் இரண்டாம் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றார்; அங்கே அந்தப்புரத்துடன் இணைந்த ஒரு பெரும் மண்டபம் இருந்தது, சைத்ரரதம் போல் ஒளிவீசியது।
Verse 61
सुविभक्तजलाक्रीडं रम्यं पुष्पितपादपम् । दर्शयित्वासने स्थाप्य राजानं च व्यजिज्ञपत् ॥ ६१ ॥
நன்கு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட நீர்விளையாட்டுகளும் மலர்ந்த மரங்களும் நிறைந்த இனிய இடத்தை காட்டி, அரசனை ஆசனத்தில் அமர்த்தி, பின்னர் மரியாதையுடன் உரைத்தான்।
Verse 62
श्रुत्वा राजा शुकं प्राप्तं वारस्त्रीः स न्ययुंक्त च । सेवायै तस्य भावस्य ज्ञानाय मुनिसतम ॥ ६२ ॥
சுகர் வந்தார் என்று கேட்ட அரசன், வாரஸ்திரீகளையும் நியமித்தான்—அவருக்கு சேவை செய்யவும், அவரது உள்ளநிலையை அறியவும், அந்த முனிவரின் மனத்தை உணரவும்।
Verse 63
तं चारुकेश्यः शुश्रेण्यस्तरुण्यः प्रियदर्शनाः । सूक्ष्मरक्तांबरधरास्तप्तकांचनभूषणाः ॥ ६३ ॥
அழகிய கூந்தலுடைய, நற்பண்பு நிறைந்த இளம்பெண்கள்—காண இனியவர்கள்—மெல்லிய செம்மை ஆடைகள் அணிந்து, ஒளிரும் பொன் ஆபரணங்கள் பூண்டு, அவரை பணிவுடன் சேவித்தனர்।
Verse 64
संलापालापकुशाला भावज्ञाः सर्वकोविदाः । परं पंचाशतस्तस्य पाद्यादीनि व्यकल्पयन् ॥ ६४ ॥
அவர்கள் நுட்பமான உரையாடலும் இனிய பேச்சும் வல்லவர்கள்; உள்ளநோக்கை அறிந்தவர்கள், எல்லாக் கலைகளிலும் தேர்ந்தவர்கள்; அவருக்குப் பாத்யம் முதலான உபசாரங்களை ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட வகைகளில் அமைத்தனர்।
Verse 65
देश कालोपपन्नेन साध्वन्नेनाप्यतर्पयन् । तस्य भुक्तवतस्तात तास्ततः पुरकाननम् ॥ ६५ ॥
இடத்துக்கும் காலத்துக்கும் ஏற்ற நல்ல உணவாலும் அவர் திருப்தியடையவில்லை. அன்புத் தாதா, அவர் உண்டு முடித்தபின் அந்தப் பெண்கள் அங்கிருந்து நகரத் தோட்டத்திற்குச் சென்றனர்।
Verse 66
सुरम्यं दर्शयामासुरेकैकत्वेन नारद । क्रीडंत्यश्च हसंत्यश्च गायंत्यश्चैव ताः शुकम् ॥ ६६ ॥
ஓ நாரதா, அந்த கன்னியர் கிளிக்குப் ஒவ்வொருவராக மிக இனிய தரிசனத்தை காட்டினர்—விளையாடியும், சிரித்தும், பாடியும் இருந்தனர்।
Verse 67
उदारसत्वं सत्वज्ञास्सर्वाः पर्य्यचरंस्तदा । आरणेयस्तु शुद्धात्मा जितक्रोधो जितेंद्रियः ॥ ६७ ॥
அப்போது சத்த்வத்தின் இயல்பை அறிந்த அனைவரும் அந்த உயர்ந்த மனத்தையுடையவரை பணிந்துச் சேவித்தனர். மேலும் ஆரணேயன் தூய ஆத்மாவாய், கோபத்தை வென்றவனும், இந்திரியங்களை அடக்கியவனுமாய் இருந்தான்।
Verse 68
ध्यानस्थ एव सततं न हृष्यति न कुप्यति । पादशौचं तु कृत्वा वै शुकः संध्यामुपास्य च ॥ ६८ ॥
அவன் எப்போதும் தியானத்தில் நிலைத்தவன்; மகிழ்ச்சியில் மிதக்கவும் மாட்டான், கோபமும் கொள்ளமாட்டான். பாதங்களைத் தூய்மைப்படுத்தி, சுகன் சந்த்யா உபாசனையும் செய்தான்।
Verse 69
निषसादासने पुण्ये तमेवार्थं व्यचिंतयत् । पूर्वरात्रे तु तत्रासौ भूत्वा ध्यानपरायणः ॥ ६९ ॥
அவன் புனித ஆசனத்தில் அமர்ந்து, அதே நோக்கத்தையே சிந்தித்தான். இரவின் முதல் யாமத்தில் அங்கேயே இருந்து தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டான்।
Verse 70
मध्यरात्रे यथान्याय्यं निद्रामाहारयत्प्रभुः । ततः प्रातः समुत्थाय कृत्वा शौचमनंतरम् ॥ ७० ॥
நள்ளிரவில் பிரபு முறையின்படி ஓய்வு கொண்டார். பின்னர் விடியற்காலையில் எழுந்து உடனே சௌச-சுத்தியை நிறைவேற்றினார்।
Verse 71
स्त्रीभिः परिवृत्तो धीमान्ध्यानमेवान्वपद्यत । अनेन विधिना तत्र तदहःशेषमप्युत ॥ ७१ ॥
பெண்களால் சூழப்பட்டிருந்தாலும் அந்த ஞானி தியானத்தையே அடைக்கலமாகக் கொண்டான்; இதே முறையால் அங்கே அந்த நாளின் மீதியையும் கழித்தான்।
Verse 72
तां च रात्रिं नृपकुले वर्तयामास नारद ॥ ७२ ॥
மேலும் நாரதர் அந்த இரவை அரசகுலத்தில் கழித்தார்।
Frequently Asked Questions
The araṇi motif sacralizes Śuka’s emergence by aligning it with Vedic fire-generation symbolism: spiritual knowledge and purity are portrayed as ‘kindled’ through tapas and ritual power, making Śuka’s birth a doctrinal emblem of yogic and Vedic potency rather than ordinary procreation.
It functions as a didactic contrast: even a great ascetic experiences a momentary disturbance of mind, underscoring the Purāṇic teaching on the mind’s volatility, while simultaneously framing Śuka as the purified outcome—one whose life trajectory is oriented toward mokṣa and unwavering meditation.
Janaka represents the ideal of jñāna integrated with kingship and worldly responsibility; sending Śuka to Janaka reinforces the mokṣa-dharma principle that liberation-knowledge must be stabilized through testing, humility, and instruction from a proven knower beyond one’s immediate lineage.
His steadiness in meditation (dhyāna), mastery over senses (indriya-jaya), and equanimity (samatva) amid refined pleasures—demonstrating that authentic vairāgya is internal and does not depend on external austerity alone.