Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 159
Jyotiṣa-saṅgraha: Varga-vibhāga, Bala-nirṇaya, Garbha-phala, Āyuḥ-gaṇanā
दिक्वाष्टाद्यस्तबंध्याये कुजात्खात्सत्रिके गुरुः । सात्र्यंके सन् रवेः शुक्राद्धीखगो दिग्भवारिगः ॥ १५९ ॥
dikvāṣṭādyastabaṃdhyāye kujātkhātsatrike guruḥ | sātryaṃke san raveḥ śukrāddhīkhago digbhavārigaḥ || 159 ||
திக் முறையில் எட்டாம் இடத்திலிருந்து தொடங்கும் ‘பந்த்ய’ அமைப்பில், குஜம் முதலான மும்மையில் குரு குறிக்கப்படுகிறார். சனி குறியிடும் மும்மையில், மேலும் சூரியன் மற்றும் சுக்கிரன் வழியாக, ‘தீ-கக’ (புதன்) திக்-சுட்டி, பாவ-சுட்டி, பகை-நாசகன் ஆகிறான்।
Narada (as teacher within the Moksha Dharma discourse; technical aside aligned with Jyotisha/Vedanga material)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
FAQs
It shows that even within Moksha Dharma teaching, the Narada Purana preserves Vedāṅga-style precision—using Jyotiṣa classifications to support right timing, right understanding, and disciplined Dharma as aids to inner clarity.
Indirectly: Bhakti is strengthened when one’s life is ordered by Dharma; Jyotiṣa in the Purāṇic framework functions as a practical tool for deciding auspiciousness and resolving obstacles, thereby supporting steady devotional practice rather than replacing it.
Vedāṅga Jyotiṣa—specifically, technical mapping of planets (Guru/Budha, etc.) to directional and triadic schemes, and their functional roles such as bhāva indication and ari (enemy/obstacle) mitigation.