Jīva–Ātman Inquiry; Kṣetrajña Doctrine; Karma-based Varṇa; Four Āśramas and Sannyāsa Discipline

Verse 1

भरद्वाज उवाच । यदि प्राणपतिर्वायुर्वायुरेव विचेष्टते । श्वसित्याभाषते चैव ततो जीवो निरर्थकः ॥ १ ॥

பரத்வாஜர் கூறினார்—பிராணத்தின் அதிபதி வாயுவே; வாயுவே எல்லாச் செயலும் செய்து, மூச்சும் விடுத்து, பேச்சும் பேசினால், தனித்தத் தத்துவமாக ஜீவன் அர்த்தமற்றதாகிவிடும்.

Verse 2

य ऊष्मभाव आग्नेयो वह्निनैवोपलभ्यते । अग्निर्जरयते चैतत्तदा जीवो निरर्थकः ॥ २ ॥

அக்கினி இயல்பான வெப்பநிலை அக்கினியாலேயே அறியப்படுகிறது; அதே அக்கினி இந்த உடலை முதுமை-சிதைவுக்குக் கொண்டு செல்கிறது. ஆகவே ஜீவன் வெப்பமே என்றால், அது அர்த்தமற்றதாகும்.

Verse 3

जंतोः प्रम्नियमाणस्य जीवो नैवोपलभ्यते । वायुरेव जहात्येनमूष्मभावश्च नश्यति ॥ ३ ॥

மரணம் உயிரினத்தை எடுத்துச் செல்லும் போது ‘ஜீவன்’ எங்கும் உணரப்படுவதில்லை; வாயுவே அவனை விட்டு நீங்குகிறது, உடல் வெப்பமும் மறைந்து விடுகிறது.

Verse 4

यदि वाथुमयो जीवः संश्लेषो यदि वायुना । वायुमंजलवत्पश्येद्गच्छेत्सह मरुद्गुणैः ॥ ४ ॥

ஜீவன் உண்மையில் வாயுவால் ஆனதாகவோ, அல்லது வாயுவின் சேர்க்கையால் உருவான கூட்டமட்டுமாகவோ இருந்தால், அது காற்றுக் குழுமம் போலக் காணப்பட்டு, காற்றின் குணங்களோடு சேர்ந்து நகர்ந்திருக்கும்.

Verse 5

संश्लेषो यदि वा तेन यदि तस्मात्प्रणश्यति । महार्णवविमुक्तत्वादन्यत्सलिलभाजनम् ॥ ५ ॥

அதனுடன் தொடர்பு இருந்தாலும், அதனால் அழிந்தாலும்—மகா சமுத்திரத்திலிருந்து விடுபட்டபின் அது வேறொன்றாகிறது; வெறும் நீர்ப்பாத்திரமே ஆகிறது.

Verse 6

कृपे वा सलिलं दद्यात्प्रदीपं वा हुताशने । क्षिप्रं प्रविश्य नश्येत यथा नश्यत्यसौ तथा ॥ ६ ॥

யாராவது கிணற்றில் நீரை ஊற்றினாலும், அல்லது நெருப்பில் விளக்கை வைத்தாலும், அது விரைவில் உள்ளே சென்று அழிகிறது; அதுபோல அதுவும் அழிகிறது.

Verse 7

पंचधारणके ह्यस्मिञ्छरीरे जीवितं कृतम् । येषामन्यतराभावाञ्चतुर्णां नास्ति संशयः ॥ ७ ॥

இந்த ஐந்து ஆதாரங்களுள்ள உடலில் உயிர் நிலைபெற்றுள்ளது; அவற்றில் நான்கில் ஏதாவது ஒன்று இல்லையெனில், ஐயமின்றி உயிர் நிலைக்காது.

Verse 8

नश्यंत्यापो ह्यनाहाराद्वायुरुच्छ्वासनिग्रहात् । नश्यते कोष्टभेदार्थमग्रिर्नश्यत्यभोजनात् ॥ ८ ॥

உண்ணாமையால் நீர்த் தத்துவம் சுருங்குகிறது, மூச்சுக் கட்டுப்பாட்டால் வாயு அடங்குகிறது; சுத்திக்காக குடல் சுத்தி செய்யப்படுகிறது, உணவு இல்லையெனில் ஜடராக்னி அணைகிறது.

Verse 9

व्याधित्रणपरिक्लेशैर्मेदिनी चैव शीर्यते । पीडितेऽन्यतरे ह्येषां संघातो याति पंचताम् ॥ ९ ॥

நோய், காயம், துன்பம் ஆகியவற்றின் வேதனையால் இந்த உடல் சிதைகிறது; இவற்றில் ஒன்று கடுமையாகப் பீடித்தால், இந்தக் கூட்டம் பஞ்சத்துவம்—கரைவு—அடைகிறது.

Verse 10

तस्मिन्पंचत्वमापन्ने जीवः किमनुधावति । किं खेदयति वा जीवः किं श्रृणोति ब्रवीति च ॥ १० ॥

இந்த உடல் பஞ்சபூதங்களில் லயித்து மரணம் நிகழ்ந்தபின், ஜீவன் எதனைத் தொடர்ந்து ஓடும்? எதற்காக வருந்தும்? அது என்ன கேட்கும், என்ன பேசும்?

Verse 11

एषा गौः परलोकस्थं तारयिष्यतिमामिति । यो दत्त्वा म्रियते जंतुः सा गौः कं तारयिष्यति ॥ ११ ॥

“இந்த பசு பரலோகத்தில் என்னைத் தாரிக்கும்” என்று எண்ணி தானம் செய்து உடனே இறந்தவன்—அந்த பசு பிறகு யாரைத் தாரிக்கும்?

Verse 12

गौश्चप्रतिग्रहीता च दाता चैव समं यदा । इहैव विलयं यांति कुतस्तेषां समागमः ॥ १२ ॥

பசு, பெறுபவர், தானம் அளிப்பவர்—மூவரும் ஒரே நேரத்தில் இங்கேயே அழிந்தால், அவர்களுக்கு நல்விளைவான ‘சமாகமம்’ எங்கிருந்து வரும்?

Verse 13

विहगैरुपभुक्तस्य शैलाग्रात्पतितस्य च । अग्निना चोपयुक्तस्य कुतः संजीवनं पुनः ॥ १३ ॥

பறவைகள் உண்டவனுக்கும், மலைச் சிகரத்திலிருந்து விழுந்தவனுக்கும், தீயால் எரிந்து அழிந்தவனுக்கும்—மீண்டும் உயிர் எவ்வாறு வரும்?

Verse 14

छिन्नस्य यदि वृक्षस्य न मूलं प्रतिरोहति । जीवन्यस्य प्रवर्तंते मृतः क्व पुनरेष्यति ॥ १४ ॥

வெட்டப்பட்ட மரத்தின் வேர் மீண்டும் முளைக்காவிட்டால், உயிருள்ளவரை மட்டுமே செயல்கள் நடைபெறும்; இறந்தவன் மீண்டும் எங்கிருந்து வருவான்?

Verse 15

जीवमात्रं पुरा सृष्टं यदेतत्परिवर्तते । मृताः प्रणश्यंति बीजाद्बीजं प्रणश्यति ॥ १५ ॥

ஆதியில் உயிர்மாத்திரமே படைக்கப்பட்டது; இந்த உலகச் சுழற்சி இடையறாது சுழல்கிறது. இறந்தவை அழிகின்றன; விதையும் விதையை உண்டாக்கினாலும் இறுதியில் அழிகிறது॥१५॥

Verse 16

इति मे संशयो ब्रह्मन्हृदये परिधावति । त निवर्तय सर्वज्ञ यतस्त्वामाश्रितो ह्यहम् ॥ १६ ॥

ஓ பிரஹ்மனே! இவ்விதமான சந்தேகம் என் இதயத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. ஓ அனைத்தறிவோனே! அதை நீக்குவாயாக; ஏனெனில் நான் உண்மையிலே உம்மைச் சரணடைந்தேன்॥१६॥

Verse 17

सनंदन उवाच । एवं पृष्टस्तदानेन स भृगर्ब्रह्मणः सुतः । पुनराहु मुनिश्रेष्ट तत्संदेहनिवृत्तये ॥ १७ ॥

சனந்தனன் கூறினான்—அப்போது அவனால் இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, பிரஹ்மாவின் புதல்வன் ப்ருகு, ஓ முனிவரே சிறந்தவனே! அந்தச் சந்தேகத்தை நீக்க மீண்டும் உரைத்தான்॥१७॥

Verse 18

भृगुरुवाच । न प्राणाः सन्ति जीवस्य दत्तस्य च कृतस्य च । याति देहांतरं प्राणी शरीरं तु विशीर्यते ॥ १८ ॥

ப்ருகு கூறினான்—பிராணன்கள் ஜீவனின் உண்மைச் சொரூபமல்ல; ‘தத்தம்’ (தானம்) அல்லது ‘க்ருதம்’ (கர்மம்) கூட (ஆத்மா) அல்ல. உயிரி வேறு உடலுக்குச் செல்கிறது; இவ்வுடல் மட்டும் சிதைந்து அழிகிறது॥१८॥

Verse 19

न शरीराश्रितो जीवस्तस्मिन्नष्टे प्रणश्यति । समिधामग्निदग्धानां यथाग्रिर्द्दश्यते तथा ॥ १९ ॥

ஜீவன் உடலைச் சார்ந்ததல்ல; உடல் அழிந்தாலும் அது அழிவதில்லை. தீயால் எரிந்த சமித்துகளிலும் தீயின் (தத்துவம்) காணப்படுவது போல, அதுபோலவே (ஆத்மாவின் நிலை) அறிய வேண்டும்॥१९॥

Verse 20

भरद्वाज उवाच । अग्नेर्यथा तस्य नाशात्तद्विनाशो न विद्यते । इन्धनस्योपयोगांते स वाग्निर्नोपलभ्यते ॥ २० ॥

பரத்வாஜர் கூறினார்—வெளிப்படும் ஜ்வாலை அணைந்தாலும் அக்னி-தத்துவம் அழிவதில்லை; எரிபொருள் முழுதும் தீர்ந்தபின் அதே அக்னி காணப்படாது—அதுபோல உண்மை நிலைத்திருக்கும், தோற்றத்தின் உணர்வே மறையும்.

Verse 21

नश्यतीत्येव जानामि शांतमग्निमनिन्धनम् । गतिर्यस्य प्रमाणं वा संस्थानं वा न विद्यते ॥ २१ ॥

எனக்குத் தெரிந்தது இதுவே—அது ‘அணைகிறது’, எரிபொருள் இல்லாத அமைந்த அக்னிபோல். அதற்கு இயக்கமும் இல்லை, அளவுக் கோலும் இல்லை, நிலையான வடிவமும் இல்லை.

Verse 22

भृगुरुवाच । समिधामुपयोगांते स चाग्निर्नोपलभ्यते । नश्यतीत्येव जानामि शांतमग्निमनिंधनम् ॥ २२ ॥

பிருகு கூறினார்—சமிதைகள் முழுதும் பயன்படுத்தப்பட்டபின் அந்த அக்னி இனி கிடைக்காது. எனக்குப் புரிவது—அது அழிந்தது; எரிபொருள் இன்றி அமைந்தது.

Verse 23

गतिर्यस्य प्रमाणं वा संस्थानं वा न विद्यते । समिधामुपयोगांते यथाग्निर्नोपलभ्यते ॥ २३ ॥

அதற்கு இயக்கம் இல்லை, அளவுக் கோல் இல்லை, நிர்ணய வடிவமும் இல்லை; சமிதைகள் முழுதும் தீர்ந்தபின் அக்னி காணப்படாததுபோல்—அந்த பரமத் தத்துவமும் பிடிபடாது.

Verse 24

आकाशानुगतत्वाद्धि दुर्ग्राह्यो हि निराश्रयः । तथा शरीरसंत्यागे जीवो ह्याकाशवत्स्थितः ॥ २४ ॥

ஆகாசத்தின் இயல்பை ஒத்ததால் அது பற்றிக்கொள்ள அரிது; ஆதாரமற்றது. அதுபோல உடலை விட்டு நீங்கும் போது ஜீவன் ஆகாசம்போல் நிலைத்திருக்கும்—நாராயண ஸ்மரணத்தால் அமைதி அடையும்.

Verse 25

न नश्यते सुसूक्ष्मत्वाद्यथा ज्योतिर्न संशयः । प्राणान्धारयते ह्यग्निः स जीव उपधार्यताम् ॥ २५ ॥

மிக நுண்மையானதனால் அது அழிவதில்லை—ஒளி அழியாததுபோல்; இதில் ஐயமில்லை. அக்னியே பிராணங்களைத் தாங்குகிறது; ஆகவே அதையே ஜீவத் தத்துவம் என அறிக॥২৫॥

Verse 26

वायुसंधारणो ह्यग्निर्नश्यत्युच्छ्वासनिग्रहात् । तस्मिन्नष्टे शरीराग्नौ ततो देहमचेतनम् ॥ २६ ॥

வாயுவால் அக்னி தாங்கப்படுகிறது; மூச்சை வலுக்கட்டாயமாக அடக்கினால் அது அழிகிறது. உடல் அக்னி அணைந்தால், உடல் அசைவு-உணர்வற்றதாகிறது॥২৬॥

Verse 27

पतितं याति भूमित्वमयनं तस्य हि क्षितिः । जगमानां हि सर्वेषां स्थावराणां तथैव च ॥ २७ ॥

வீழ்வது ‘பூமி’யை அடைகிறது; ஏனெனில் க்ஷிதியே அதன் தங்குமிடம். இது எல்லா அசையும் உயிர்களுக்கும், அசையாதவற்றுக்கும் அதேபோலவே॥२৭॥

Verse 28

आकाशं पवनोऽन्वेति ज्योतिस्तमनुगच्छति । तेषां त्रयाणामेकत्वाद्वयं भूमौ प्रतिष्टितम् ॥ २८ ॥

காற்று ஆகாயத்தைச் சார்கிறது; ஜ்யோதி (அக்னி) அந்தக் காற்றைச் சார்கிறது. இம்மூன்றின் ஒருமைப்பாட்டால் மீதமுள்ள இரண்டும் (நீர், பூமி) பூமித்தளத்தில் நிலைபெறுகின்றன॥२८॥

Verse 29

यत्र खं तत्र पवनस्तत्राग्निर्यत्र मारुतः । अमूर्तयस्ते विज्ञेया मूर्तिमंतः शरीरिणः ॥ २९ ॥

எங்கே ஆகாயம் உள்ளதோ அங்கே காற்று; எங்கே மாருதம் (வாயு) உள்ளதோ அங்கே அக்னி. இவை (நுண் தத்துவங்கள்) உருவமற்றவை என அறியப்பட வேண்டும்; உடலுடையோர் உருவமுடையோர்॥२९॥

Verse 30

भरद्वाज उवाच । यद्यग्निमारुतौ भूमिः खमापश्च शरीरिषु । जीवः किंलक्षणस्तत्रेत्येतदाचक्ष्व मेऽनघ ॥ ३० ॥

பரத்வாஜர் கூறினார்—உடலுடையவர்களில் பூமி, நீர், ஆகாயம், மேலும் அக்கினி மற்றும் வாயு உள்ளன என்றால், அங்கே ஜீவனின் இலட்சணம் என்ன? ஹே பாவமற்றவரே, எனக்கு விளக்குக।

Verse 31

पंचात्मके पञ्चरतौ पञ्चविज्ञानसंज्ञके । शरीरे प्राणिनां जीवं वेत्तुभिच्छामि यादृशम् ॥ ३१ ॥

ஐந்துத் தத்துவங்களால் ஆன, ஐந்து விஷயங்களில் இன்புறும், ‘பஞ்சவிஞ்ஞானம்’ என அழைக்கப்படும் உயிர்களின் இவ்வுடலில் ஜீவன் எத்தகையது என்பதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்।

Verse 32

मांसशोणितसंघाते मेदःस्नाय्वस्थिसंचये । भिद्यमाने शरीरे तु जीवो नैवोपलभ्यते ॥ ३२ ॥

மாம்சமும் இரத்தமும் கூடிய தொகுதி, கொழுப்பு, நரம்புகள், எலும்புகளின் சேர்க்கை ஆகிய இந்த உடலை வெட்டி ஆராய்ந்தாலும் ஜீவன் எவ்விதமும் காணப்படுவதில்லை।

Verse 33

यद्यजीवशरीरं तु पञ्चभूतसमन्वितम् । शरीरे मानसे दुःख कस्तां वेदयते रुजम् ॥ ३३ ॥

உடல் ஜடமானதும் பஞ்சமஹாபூதங்களால் ஆனதும் என்றால், உடலிலும் மனத்திலும் துயரம் எழும்போது அந்த வலியை உண்மையில் யார் உணர்கிறார்?

Verse 34

श्रृणोति कथितं जीवः कर्णाभ्यांन श्रृणोति तत् । महर्षे मनसि व्यग्रे तस्माज्जीवो निरर्थकः ॥ ३४ ॥

ஜீவன் சொல்லப்படுவதைக் கேட்கிறது; ஆனால் அது வெறும் காதுகளால் மட்டும் கேட்பதல்ல; ஹே மகரிஷியே, மனம் சிதறினால் ஜீவன் பயனற்றதுபோல் ஆகிறது।

Verse 35

सर्वे पश्यंति यदृश्यं मनोयुक्तेन चक्षुषा । मनसि व्याकुले चक्षुः पश्यन्नपि न पश्यति ॥ ३५ ॥

அனைவரும் மனத்துடன் இணைந்த கண்களாலேயே காணத்தக்கதை காண்கிறார்கள். மனம் கலங்கினால் கண் பார்த்தாலும் உண்மையில் காணாது.

Verse 36

न पश्यति न चाघ्राति न श्रृणोति न भाषते । न च स्मर्शमसौ वेत्ति निद्रावशगतः पुनः ॥ ३६ ॥

நித்திரையின் வசத்தில் இருக்கையில் அவன் காணவும் மாட்டான், மணத்தையும் உணரமாட்டான்; கேட்கவும் மாட்டான், பேசவும் மாட்டான். தொடுதலையும் அறியமாட்டான்—மீண்டும் முழுதும் நித்திரைக்குள் அடங்கியவனாய்.

Verse 37

हृष्यति क्रुद्ध्यते कोऽत्र शोचत्युद्विजते च कः । इच्छति ध्यायति द्वेष्टि वाक्यं वाचयते च कः ॥ ३७ ॥

இங்கே யார் உண்மையில் மகிழ்கிறார் அல்லது கோபமடைகிறார்? யார் துயருறுகிறார், யார் கலங்குகிறார்? யார் விரும்புகிறார், யார் தியானிக்கிறார், யார் வெறுக்கிறார்—மேலும் யார் சொற்களைப் பேசுகிறார் அல்லது பேசச் செய்கிறார்?

Verse 38

भृगुरुवाच । तं पंचसाधारणमत्र किंचिच्छरीरमेको वहतेंऽतरात्मा । स वेत्ति गंधांश्च रसाञ्छुतीश्च स्पर्शं च रूपं च गुणांश्च येऽल्ये ॥ ३८ ॥

பிருகு கூறினார்—இங்கே ஐம்புலன்களுக்கும் பொதுவான இந்த உடலை ஒரே அந்தராத்மாவே தாங்குகிறது. அந்த ஆத்மாவே மணம், சுவை, ஒலி, தொடுதல், உருவம் மற்றும் பிற குணங்களை அறிகிறது.

Verse 39

पंचात्मके पंचगुणप्रदर्शी स सर्वगात्रानुगतोंऽतरात्मा । सवेति दुःखानि सुखानि चात्र तद्विप्रयोगात्तु न वेत्ति देहम् ॥ ३९ ॥

ஐம்பூதங்களால் ஆன உடலில் ஐம்புலன்-குணங்களை வெளிப்படுத்தும் அந்தராத்மா எல்லா அங்கங்களிலும் நிறைந்துள்ளது. அதுவே இங்கே இன்பத் துன்பங்களை அறிகிறது; அதிலிருந்து பிரிந்தால் உடல் எதையும் அறியாது.

Verse 40

यदा न रूपं न स्पर्शो नोष्यभवश्च पावके । तदा शांते शरीराग्नौ देहत्यागेन नश्यति ॥ ४० ॥

அக்கினியில் உருவமும் இல்லை, தொடுதலும் இல்லை, வெப்பநிலையும் இல்லாதபோது, உடலின் அக்கினி அணைந்தால், தேகத்தை விடுதலால் அது அழிகிறது.

Verse 41

आपोमयमिदं सर्वमापोमूर्तिः शरीरिणाम् । तत्रात्मा मानसो ब्रह्मा सर्वभूतेषु लोककृत् ॥ ४१ ॥

இந்த அனைத்தும் நீர்மயமே; உடலுடையோரின் தேகங்களும் நீரால் ஆன வடிவங்களே. அந்த நீர்ச் சேர்மத்தில் ஆத்மா மனத்தில் பிறந்த பிரம்மனாய், எல்லா உயிர்களிலும் உலக ஒழுங்கை அமைப்பவனாய் உறைகின்றான்.

Verse 42

आत्मानं तं विजानीहि सर्वलोकहितात्मकम् । तस्मिन्यः संश्रितो देहे ह्यब्बिंदुरिव पुष्करे ॥ ४२ ॥

அனைத்து உலகங்களின் நலமே வடிவான அந்த ஆத்மாவை அறிந்துகொள். உடலில் வாழ்ந்தபடியே அதையே சரணடைந்தவன், தாமரை இலைமேல் தங்கும் நீர்த்துளிபோல் பற்றற்றவனாய் இருப்பான்.

Verse 43

क्षेत्रज्ञं तं विजानीहि नित्यं लोकहितात्मकम् । तमोरजश्च सत्त्वं च विद्धि जीवगुणानिमाम् ॥ ४३ ॥

அவரை க்ஷேத்ரஜ்ஞன் (களத்தின் அறிபவன்) என்று அறிந்துகொள்—நித்தியனும் உலகநல வடிவனும். தமஸ், ரஜஸ், சத்த்வம் ஆகியவை ஜீவனுக்குரிய குணங்கள் என உணர்.

Verse 44

अचेतनं जीवगुणं वदंति स चेष्टते चेष्टयते च सर्वम् । अतः परं क्षेत्रविदो वदंति प्रावर्तयद्यो भुवनानि सप्त ॥ ४४ ॥

ஜீவனின் குணமாகிய பிராணசக்தி அசேதனமென அவர்கள் கூறுவர்; ஆயினும் அது இயங்குகிறது, அனைத்தையும் இயங்கச் செய்கிறது. ஆகவே க்ஷேத்ரத்தை அறிந்தோர் அதற்கு அப்பாற்பட்ட க்ஷேத்ரஜ்ஞனைச் சொல்கிறார்கள்; அவனே ஏழு புவனங்களையும் இயக்குவான்.

Verse 45

न जीवनाशोऽस्ति हि देहभेदे मिथ्यैतदाहुर्मुन इत्यबुद्धाः । जीवस्तु देहांतरितः प्रयाति दशार्द्धतस्तस्य शरीरभेदः ॥ ४५ ॥

உடல் மாறினாலும் ஜீவனுக்கு அழிவு இல்லை; அப்படிச் சொல்வோர் பொய் பேசுவோர்—முனிவர் எனப்பட்டாலும் அறிவிலார். ஜீவன் வேறு உடலை அடைந்து, தன் நிலையின்படி உடல்வேறுபாடுகளை ஏற்கிறது.

Verse 46

एवं भूतेषु सर्वेषु गूढश्चरति सर्वदा । दृश्यते त्वग्र्या बुध्यासूक्ष्मया तत्त्वदर्शिभिः ॥ ४६ ॥

இவ்வாறு அவர் எல்லா உயிர்களிலும் மறைந்து எப்போதும் இயங்குகிறார் (அந்தர்யாமியாக); ஆனால் தத்துவதரிசிகள் நுண்ணிய, உயர்ந்த புத்தியால் அவரை உணர்கின்றனர்.

Verse 47

तं पूर्वापररात्रेषु युंजानः सततं बुधः । लब्धाहारो विशुद्धात्मा पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ ४७ ॥

ஞானி முன்நிசியும் பின்நிசியும் இடையே இடையறாது அந்த (தியான) சாதனையில் ஈடுபட்டு, கிடைத்த உணவை அளவோடு ஏற்று, மனம் தூய்மையாய் இருந்து—ஆத்மனுள் ஆத்மனைத் தரிசிக்கிறான்.

Verse 48

चित्तस्य हि प्रसादेन हित्वा कर्म शुभाशुभम् । प्रसन्नात्मात्मनि स्थित्वा सुखमानंत्यमश्नुते ॥ ४८ ॥

சித்தத்தின் அமைதியால் நன்மை-தீமை எனக் கருதப்படும் கர்மங்களை விட்டு, அமைந்த உள்ளத்துடன் ஆத்மனில் நிலைத்து, முடிவில்லா ஆனந்தத்தை அடைகிறான்.

Verse 49

मानसोऽग्निः शरीरेषु जीव इत्यभिधीयते । सृष्टिः प्रजापतेरेषा भूताध्यात्मविनिश्चये ॥ ४९ ॥

உடலுடையவர்களில் உள்ள ‘மானச அக்கினி’யே ‘ஜீவன்’ எனக் கூறப்படுகிறது. பூதமும் அத்யாத்மமும் ஆராயும் தீர்மானத்தில் இது பிரஜாபதியின் படைப்பு என நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

Verse 50

असृजद्ब्राह्मणानेव पूर्वं ब्रह्मा प्रजापतिः । आत्मतेजोऽभिनि र्वृत्तान्भास्कराग्निसमप्रभान् ॥ ५० ॥

ஆரம்பத்தில் பிரஜாபதி பிரம்மா முதலில் பிராமணர்களையே படைத்தார்; அவர்கள் அவரது சுயதேஜஸிலிருந்து தோன்றி, சூரியன்-அக்னி போன்ற ஒளியுடன் பிரகாசித்தனர்।

Verse 51

ततः सत्यं च धर्मं च तथा ब्रह्म च शाश्वतम् । आचारं चैव शौचं च स्वर्गाय विदधे प्रभुः ॥ ५१ ॥

பின்னர் ஆண்டவன் சத்தியமும் தர்மமும், மேலும் நித்திய பிரம்மத்தையும் விதித்தான்; சொர்க்கப் பெறுதற்காக ஒழுக்கமும் தூய்மையும் நிறுவினான்।

Verse 52

देवदानवगंधर्वा दैत्यासुरमहोरगाः । यक्षराक्षसनागाश्च पिशाचा मनुजास्तथा ॥ ५२ ॥

தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், தைத்தியர்கள், அசுரர்கள், மகா நாகங்கள்; யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள், நாகர்கள், பிசாசுகள் மற்றும் மனிதர்கள்—இவர்கள் அனைவரும் (இதில்) அடங்குவர்।

Verse 53

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राणामसितस्तथा । भरद्वाज उवाच । चातुर्वर्ण्यस्य वर्णेन यदि वर्णो विभिद्यते ॥ ५३ ॥

பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சூத்ரர்; மேலும் அசிதர் (கருநிறத்தார்) கூட. பரத்வாஜர் கூறினார்—சாதுர்வர்ண்யத்தில் ‘வர்ணம்’ கொண்டு வேறுபாடு செய்தால்…

Verse 54

स्वेदमूत्रपुरीषाणि श्लेष्मा पित्त सशोणितम् । त्वन्तः क्षरति सर्वेषां कस्माद्वर्णो विभज्यते ॥ ५४ ॥

வியர்வை, சிறுநீர், மலம்; சளி, பித்தம், இரத்தமும்—இவை எல்லோரின் தோலுக்குள் இருந்து ஒரேபோல் சுரக்கின்றன. அப்படியிருக்க ‘வர்ண’ப் பிரிவு எதனால்?

Verse 55

जंगमानामसंख्येयाः स्थावराणां च जातयः । तेषां विविधवर्णानां कुतो वर्णविनिश्चयः ॥ ५५ ॥

அசையுயிர்களின் இனங்கள் எண்ணற்றவை; அசையாதவற்றின் வகைகளும் பல. அவர்களின் நிறம்-வடிவு இவ்வளவு மாறுபட்டால் ‘வர்ணம்’ என நிர்ணயம் செய்வது எவ்வாறு?

Verse 56

भृगुरुवाच । न विशेषोऽस्ति वर्णानां सर्वं ब्रह्ममयं जगत् । ब्रह्मणा पूर्वसृष्टं हि कर्मणा वर्णतां गतम् ॥ ५६ ॥

பிருகு கூறினார்—வர்ணங்களில் இயல்பான வேறுபாடு இல்லை; இவ்வுலகம் முழுதும் பிரம்மமயம். பிரம்மா முதலில் படைத்தது, கர்மத்தின் காரணமாகவே ‘வர்ணம்’ என வகைப்படுகிறது.

Verse 57

कामभोगाः प्रियास्तीक्ष्णाः क्रोधताप्रियसाहसाः । त्यक्तस्वकर्मरक्तांगास्ते द्विजाः क्षत्रतां गताः ॥ ५७ ॥

காமபோகங்களில் ஆசை கொண்டு, கடுமையடைந்து, கோபமும் துணிச்சலான அவசரத் தைரியமும் விரும்பி, தம் சொந்தக் கடமையை விட்டுவிட்ட இருபிறப்பினர்—அவர்கள் பிராமணராயிருந்தும் க்ஷத்திரிய நிலைக்கு சென்றனர்.

Verse 58

गोभ्यो वृत्तिं समास्थाय पीताः कृष्युपजीविनः । स्वधर्म्मन्नानुतिष्टंति ते द्विजा वैश्यतां गताः ॥ ५८ ॥

மாடுபாசனத்தை வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டு, வேளாண்மையால் வாழ்ந்தும் தம் ச்வதர்மத்தை அனுஷ்டிக்காத இருபிறப்பினர்—அவர்கள் வைசிய நிலைக்கு சென்றதாகக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 59

र्हिसानृतपरा लुब्धाः सर्वकर्मोपजीविनः । कृष्णाः शौचपारिभ्राष्टास्ते द्विजाः शूद्रतां गताः ॥ ५९ ॥

வன்முறையும் பொய்யும் சார்ந்தவர்களாய், பேராசையுடன், எந்த வேலையையும் செய்து வாழ்வோராகி, நடத்தையில் இருண்டு, தூய்மையிலிருந்து வழுவிய இருபிறப்பினர்—அவர்கள் சூத்ர நிலைக்கு வீழ்கிறார்கள்.

Verse 60

इत्येतैः कर्मभिर्व्याप्ता द्विजा वर्णान्तरं गताः । ब्राह्मणा धर्मतन्त्रस्थास्तपस्तेषां न नश्यति ॥ ६० ॥

இத்தகைய செயல்களில் மூழ்கிய இருபிறப்பினர் வேறு வர்ணத்திற்குச் சறுக்கிச் செல்கின்றனர்; ஆனால் தர்மத் தந்திரத்தில் நிலைபெற்ற பிராமணரின் தவம் அழியாது।

Verse 61

ब्रह्म धारयतां नित्यं व्रतानि नियमांस्तथा । ब्रह्म चैव पुरा सृष्टं येन जानंति तद्विदः ॥ ६१ ॥

நித்தம் பிரம்மத்தைத் தாங்குவோர்க்கு விரதங்களும் நியமங்களும் எப்போதும் கடைப்பிடிக்கத்தக்கவை; ஏனெனில் ஆதியில் வெளிப்பட்டது பிரம்மமே, அதனால் தத்துவஞானிகள் அறிகின்றனர்।

Verse 62

तेषां बहुविधास्त्वन्यास्तत्र तत्र द्विजातयः । पिशाचा राक्षसाः प्रेता विविधा म्लेच्छजातयः । सा सृष्टिर्मानसी नाम धर्मतंत्रपरायणा ॥ ६२ ॥

அவர்களிடையே பல இடங்களில் பலவகை பிற உயிரினங்களும் உள்ளன—இருபிறப்புக் கூட்டங்கள், பிசாசுகள், ராட்சசர்கள், பிரேதங்கள், மேலும் பலவகை ம்லேச்சக் குலங்கள். இச் சிருஷ்டி ‘மானஸீ’ எனப்படும்; அது தர்மத் தந்திர ஒழுங்கிற்கு நோக்கமுடையது।

Verse 63

भरद्वाज उवाच । ब्राह्मणः केन भवति क्षत्रियो वा द्विजोत्तम । वैश्यः शूद्रश्च विप्रर्षे तद्ब्रूहि वदतां वर ॥ ६३ ॥

பரத்வாஜர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே! எதனால் ஒருவர் பிராமணனாகவோ க்ஷத்திரியனாகவோ ஆகிறார்? மேலும், ஓ பிராமண முனிவரே, எதனால் வைசியனாகவோ சூத்ரனாகவோ ஆகிறார்? வாக்கில் முதல்வரே, அதைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 64

भृगुरुवाच । जातकर्मादिभिर्यस्तु संस्कारैः संस्कृतः शुचिः । वेदाध्ययनसंपन्नो ब्रह्मकर्मस्ववस्थितः ॥ ६४ ॥

பிருகு கூறினார்—ஜாதகர்ம முதலிய ஸம்ஸ்காரங்களால் ஸம்ஸ்கரிக்கப்பட்டு தூய்மையடைந்து, வேதஅಧ್ಯயனத்தில் நிறைவு பெற்று, பிராமணக் கடமைகளில் உறுதியாக நிலைபெற்றவன்—

Verse 65

शौचाचारस्थितः सम्यग्विद्याभ्यासी गुरुप्रियः । नित्यव्रती सत्यपरः स वै ब्राह्मण उच्यते ॥ ६५ ॥

தூய்மை மற்றும் நன்னடத்தில் உறுதியாக இருந்து, சாஸ்திரக் கல்வியை இடையறாது பயின்று, குருவுக்கு பிரியனாய், நித்திய விரதங்களை அனுசரித்து, சத்தியத்தில் நிலைத்திருப்பவனே உண்மையில் பிராமணன் என அழைக்கப்படுகிறான்।

Verse 66

सत्यं दानमथोऽद्रोह आनृशंस्यं कृपा घृणा । तपस्यां दृश्यते यत्र स ब्राह्मण इति स्मृतः ॥ ६६ ॥

சத்தியம், தானம், பகைமையின்மை (அஹிம்சை), கருணைமிகு மனம், தயை, இரக்கம், பாவத்தின்மேல் அருவருப்பு, மேலும் தவத்தில் நிலை—இவை யாரில் காணப்படுகின்றனவோ, அவனே ஸ்மிருதியில் பிராமணன் என நினைக்கப்படுகிறான்।

Verse 67

क्षत्रजं सेवते कर्म वेदाध्ययनसंगतः । दानादानरतिर्यस्तु स वै क्षत्रिय उच्यते ॥ ६७ ॥

க்ஷாத்திர தர்மத்தால் உண்டான கடமைகளை மேற்கொண்டு, வேதஅத்தியயனத்தில் ஈடுபட்டு, தானமும் தர்மமுறையான ஏற்றுக்கொள்ளுதலும் (பிரதிக்ரஹம்) விரும்புபவனே க்ஷத்திரியன் என அழைக்கப்படுகிறான்।

Verse 68

विशत्याशु पशुभ्यश्च कृष्यादानरतिः शुचिः । वेदाध्ययनसंपन्नः स वैश्य इति संज्ञितः ॥ ६८ ॥

மாடுகள் முதலிய கால்நடைகளைப் பராமரிப்பதில் விரைவாக ஈடுபட்டு, வேளாண்மையிலும் தானத்திலும் விருப்பமுடையவனாய், நடத்தையில் தூய்மையுடன் இருந்து, வேதஅத்தியயனத்தில் தேர்ச்சியடைந்தவனே வைசியன் என குறிப்பிடப்படுகிறான்।

Verse 69

सर्वभक्षरतिर्नित्यं सर्वकर्मकरोऽशुचिः । त्यक्तवेदस्त्वनाचारः स वै शूद्र इति स्मृतः ॥ ६९ ॥

எப்போதும் எதையும் உண்ணுவதில் ஆசை கொண்டு, எந்த வேலையையும் செய்வதாய் இருந்து, தூய்மையற்றவனாய், வேதத்தை விட்டு விலகி, நன்னடமின்றி இருப்பவன்—ஸ்மிருதியில் சூத்ரன் எனக் கூறப்படுகிறான்।

Verse 70

शूद्रे चैतद्भवेल्लक्ष्म द्विजे तच्च न विद्यते । न वै शूद्रो भवेच्छूद्रो ब्राह्मणो ब्राह्मणो न च ॥ ७० ॥

ஓ லக்ஷ்மீ! இந்த உண்மையான இலக்கணம் சூத்ரனிடத்திலும் இருக்கலாம்; இருமுறை பிறந்தவனிடத்தில் இல்லாமலும் இருக்கலாம். உண்மையில் பிறப்பால் மட்டும் சூத்ரன் சூத்ரன் அல்ல; பிறப்பால் மட்டும் பிராமணனும் பிராமணன் அல்ல.

Verse 71

सर्वोपायैस्तु लोभस्य क्रोधस्य च विनिग्रहः । एतत्पवित्रं ज्ञानानां तथा चैवात्मसंयमः ॥ ७१ ॥

எல்லா வழிகளாலும் பேராசையும் கோபமும் அடக்கப்பட வேண்டும். இதுவே எல்லா ஞானங்களையும் தூய்மைப்படுத்துவது; அதுபோல உள்ளத்தின் தன்னடக்கமும் ஆகும்.

Verse 72

वर्ज्यौ सर्वात्मना तौ हि श्रेयोघातार्थमुद्यतौ । नित्यक्रोधाच्छ्रियं रक्षेत्तपो रक्षेत्तु मत्सरात् ॥ ७२ ॥

ஆகையால் அந்த இரண்டையும் முழுமையாக விலக்க வேண்டும்; அவை உயர்ந்த நன்மையை அழிக்கத் தயாராக உள்ளன. இடையறாத கோபத்திலிருந்து செல்வத்தை (ஸ்ரீயை) காக்கவும்; பொறாமையிலிருந்து தவத்தை காக்கவும்.

Verse 73

विद्यां मानापमानाभ्यामात्मानं तु प्रमादतः ॥ ७३ ॥

அலட்சியத்தால் மனிதன் புகழும் இகழ்ச்சியும் காரணமாகத் தன் கல்வியையும் தன் உள்ளத்தையும் கூட அசைக்கச் செய்கிறான்.

Verse 74

यस्य सर्वे समारंभा निराशीर्बंधना द्विज । त्यागे यस्य हुतं सर्वं स त्यागी स च बुद्धिमान् ॥ ७४ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! யாருடைய எல்லா முயற்சிகளும் ஆசையற்றதும் பந்தமற்றதும் ஆக உள்ளனவோ—யாருடைய அனைத்தும் துறவின் அக்னியில் ஆஹுதியாக அர்ப்பணிக்கப்பட்டதுபோல் உள்ளதோ—அவனே உண்மையான தியாகி; அவனே ஞானி.

Verse 75

अहिंस्त्रः सर्वभूतानां मैत्रायण गतश्चरेत् । परिग्रहात्परित्यज्य भवेद्बद्ध्या जितेंद्रियः ॥ ७५ ॥

அனைத்து உயிர்களிடமும் அஹிம்சையுடன், நட்புணர்வோடு வாழ்ந்து நடக்க வேண்டும். பரிக்ரஹமும் பற்றும் துறந்து, சம்யக் புத்தியால் இந்திரியங்களை வென்று தன்னடக்கம் பெற வேண்டும்॥

Verse 76

अशोकस्थानमाति वेदिह चामुत्र चाभयम् । तपोनित्येन दांतेन मुनिना संयतात्ममना ॥ ७६ ॥

தபஸில் எப்போதும் நிலைத்த, தாந்தனாகிய, கட்டுப்பட்ட ஆத்மையுடைய முனிவன் சோகமற்ற நிலையைக் அடைகிறான்; இம்மையிலும் மறுமையிலும் அபயத்தை உணர்கிறான்॥

Verse 77

अजितं जेतुकामेन व्यासंगेषु ह्यसंगिना । इन्द्रियैर्गृह्यते यद्यत्तत्तद्व्यक्तमिति स्थितिः ॥ ७७ ॥

அஜிதமான ஆத்மத்தத்துவத்தை வெல்ல விரும்புவோர், எல்லா தொடர்புகளிலும் பற்றற்றவராக இருக்க வேண்டும். இந்திரியங்கள் எதைப் பற்றிக் கொள்கின்றனவோ அதுவே ‘வ்யக்தம்’—இதுவே நிலைபெற்ற கோட்பாடு॥

Verse 78

अव्यक्तमिति विज्ञेयं लिंगग्राह्यमतींद्रियम् । अविश्रंभेण मंतव्यं विश्रंभे धारयेन्मनः ॥ ७८ ॥

அந்த உண்மையை ‘அவ்யக்தம்’ என்று அறிக—இந்திரியங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது, நுண்ணிய குறியீடுகளால் மட்டும் அறியப்படுவது. தளர்வின்றி விழிப்புடன் தியானிக்க; உறுதியான நம்பிக்கை வந்தபின் மனத்தை அங்கேயே நிலைநிறுத்துக॥

Verse 79

मनः प्राणेन गृह्णीयात्प्राणं ब्रह्मणि धारयेत् । निवेदादेव निर्वाणं न च किंचिद्विच्चितयेत् ॥ ७९ ॥

பிராணனால் மனத்தை அடக்கி, பிராணனைப் பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்துக. முழு நிவேதனம் (சரணாகதி) மூலமே நிர்வாணம்; ஆகவே வேறெதையும் சிறிதும் சிந்திக்க வேண்டாம்॥

Verse 80

सुखं वै ब्रह्मणो ब्रह्मन्निर्वेदेनाधिगच्छति । शौचे तु सततं युक्तः सदाचारसमन्वितः ॥ ८० ॥

ஓ பிராமணனே! நிர்வேதம் (விராகம்) மூலமே பிரம்மானந்தம் உறுதியாக அடையப்படுகிறது. எப்போதும் தூய்மையில் நிலைத்து, நல்லொழுக்கம் உடையவன் அந்த வழியில் முன்னேறுவான்.

Verse 81

स्वनुक्रोशश्च भूतेषु तद्द्विजातिषु लक्षणम् । सत्यंव्रतं तपः शौचं सत्यं विसृजते प्रजा ॥ ८१ ॥

எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை—இதுவே இருமுறை பிறந்தோரின் இலக்கணம். ஆனால் மக்கள் சத்தியத்தை விட்டு விடுகின்றனர்; சத்தியவிரதம், தவம், தூய்மை, சத்தியமே சமூகத்தில் கைவிடப்படுகிறது.

Verse 82

सत्येन धार्यते लोकः स्वः सत्येनैव गच्छति । अनृतं तमसो रूपं तमसा नीयते ह्यधः ॥ ८२ ॥

சத்தியத்தால் உலகம் தாங்கப்படுகிறது; சத்தியத்தாலேயே சொர்க்கம் அடையப்படுகிறது. பொய் இருளின் (தமஸ்) வடிவம்; அந்த இருளால் மனிதன் நிச்சயமாக கீழ்நிலைக்கு இழுக்கப்படுகிறான்.

Verse 83

तमोग्रस्तान पश्यंति प्रकाशंतमसावृताः । सुदुष्प्रकाश इत्याहुर्नरकं तम एव च ॥ ८३ ॥

தமஸால் பிடிக்கப்பட்டவர்கள் ஒளிமிக்கதையும் இருளால் மூடப்பட்டதுபோல் காண்கிறார்கள். அதை ‘ஒளியூட்ட இயலாதது’ என்கிறார்கள்; அந்தத் தமஸே நரகமாகும்.

Verse 84

सत्यानृतं तदुभयं प्राप्यते जगतीचरैः । तत्राप्येवंविधा लोके वृत्तिः सत्यानृते भवेत् ॥ ८४ ॥

உலகில் வாழும் உயிர்கள் சத்தியம், பொய், மேலும் இரண்டின் கலவையையும் சந்திக்கின்றன. ஆகவே சமூகத்தில் நடைமுறையும் சூழ்நிலைக்கேற்ப சத்திய–அசத்தியத்தை ஒட்டி அமைந்துவிடுகிறது.

Verse 85

धर्माधर्मौ प्रकाशश्च तमो दुःखसुखं तथा । शारीरैर्मानसैर्दुःखैः सुखैश्चाप्यसुखोदयैः ॥ ८५ ॥

தர்மம்-அதர்மம், ஒளி-இருள், துயரம்-இன்பம்—இவை அனைத்தும் உடல் மற்றும் மனத்தின் துயரங்களாலும் இன்பங்களாலும் அனுபவிக்கப்படுகின்றன; அந்த இன்பங்களே மீண்டும் அஇன்பம் எழுவதற்குக் காரணமாகின்றன।

Verse 86

लोकसृष्टं प्रपश्यन्तो न मुह्यंति विचक्षणाः । तत्र दुःखविमोक्षार्थं प्रयतेत विचक्षणः ॥ ८६ ॥

உலகத்தை படைக்கப்பட்ட (நிபந்தனையுடைய) வெளிப்பாடாகக் காணும் விவேகிகள் மயக்கமடையார். ஆகவே ஞானி இவ்வாழ்விலேயே துயர விடுதலைக்காக முயல வேண்டும்।

Verse 87

सुखं ह्यनित्यं भूतानामिह लोके परत्र च । राहुग्रस्तस्य सोमस्य यथा ज्योत्स्ना न भासते ॥ ८७ ॥

உயிர்களுக்கு இன்பம் உண்மையிலே நிலையற்றது—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும்; ராகுவால் பிடிக்கப்பட்ட சந்திரனின் நிலவொளி பிரகாசிக்காததுபோல்।

Verse 88

तथा तमोभिभूतानां भूतानां नश्यते सुखम् ॥ ८८ ॥

அதேபோல் தமஸ் (அறியாமை) ஆட்கொண்ட உயிர்களின் இன்பம் அழிந்துபோகிறது।

Verse 89

तत्खलु द्विविधं सुखमुच्यचते शरीरं मानसं च । इह खल्वमुष्मिंश्च लोके वस्तुप्रवृत्तयः सुखार्थमभिधीयन्ते नहीतः परत्रापर्वगफलाद्विशिष्टतरमस्ति । स एव काम्यो गुणविशेषो धर्मार्थगुणारंभगस्तद्धेतुरस्योत्पत्तिः सुखप्रयोजनार्थमारंभाः । भरद्वाज उवाच । वदैतद्भवताभिहितं सुखानां परमा स्थितिरिति ॥ ८९ ॥

இன்பம் இருவகை என்று கூறப்படுகிறது—உடல்சார்ந்ததும் மனச்சார்ந்ததும். இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எல்லா முயற்சிகளும் இன்பத்திற்காகவே எனச் சொல்லப்படுகின்றன; ஏனெனில் மோட்சத்தின் பலனைவிட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை. அதுவே விரும்பத்தக்க குணவிசேஷம்—தர்மம் மற்றும் அர்த்தத்தின் நற்குணங்கள் தொடங்கும் இடம்; அதிலிருந்து அதன் காரணம் தோன்றுகிறது, மேலும் எல்லா முயற்சிகளும் இன்பத்தை நோக்கமாகக் கொண்டு தொடங்கப்படுகின்றன. பரத்வாஜர் கூறினார்: நீங்கள் உரைத்தபடி, இன்பத்தின் பரம நிலை என்ன என்பதை விளக்குங்கள்।

Verse 90

न तदुपगृह्णीमो न ह्येषामृषीणां महति स्थितानाम् ॥ ९० ॥

நாம் அந்தக் கருத்தை ஏற்கோம்; உயர்ந்த ஆன்மநிலையில் நிலைத்துள்ள அந்த மகரிஷிகளுக்கு அது பொருந்தாது.

Verse 91

अप्राप्य एष काम्य गुणविशेषो न चैनमभिशीलयंति । तपसि श्रूयते त्रिलोककृद्ब्रह्मा प्रभुरेकाकी तिष्टति ब्रह्मचारी न कामसुखोष्वात्मानमवदधाति ॥ ९१ ॥

ஆசைமூட்டும் நோக்கங்களால் நாடப்படும் இந்தச் சிறப்பு குணம் கிடைப்பதில்லை; மக்களும் அதை உண்மையாகப் பயில்வதில்லை. தவ மரபில் கேட்கப்படுகிறது—மூன்று உலகங்களையும் படைத்த பிரபு பிரம்மா தனித்தே பிரம்மச்சாரியாக நிலைத்து, காமத்தால் பிறக்கும் இன்பங்களில் மனத்தைச் செலுத்துவதில்லை.

Verse 92

अपि च भगवान्विश्वेश्वर उमापतिः काममभिवर्तमानमनंगत्वेन सममनयत् ॥ ९२ ॥

மேலும், உமாபதி விஸ்வேஸ்வரராகிய பகவான், தாக்க முனைந்த காமனை அனங்கம்—உடலற்ற நிலைக்கு ஆக்கினார்.

Verse 93

तस्माद्भूमौ न तु महात्मभिरंजयति गृहीतो न त्वेष तावद्विशिष्टो गुणविशेष इति ॥ ९३ ॥

ஆகவே, நிலம் பெற்றதற்காக மட்டும் மகாத்மாக்கள் அவரை மரியாதையால் அபிஷேகம் செய்யார்; ஏனெனில் இது தனக்கே ஒரு சிறப்பு குணமல்ல.

Verse 94

नैतद्भगवतः प्रत्येमि भवता तूक्तं सुखानां परमाः स्त्रिय इति लोकप्रवादो हि द्विविधः । फलोदयः सुकृतात्सुखमवाप्यतेऽन्यथा दुःखमिति ॥ ९४ ॥

பகவனே, நீங்கள் கூறிய ‘இன்பங்களின் உச்ச காரணம் பெண்களே’ என்பதைக் நான் ஏற்கவில்லை. உலகவழக்கு இருவகை: நற்கருமத்தின் பலன் பழுத்தால் இன்பம் கிடைக்கும்; இல்லையெனில் துன்பம்.

Verse 95

भृगुरुवाच । अत्रोच्यते अनृतात्खलु तमः प्रादुर्भूतं ततस्तमोग्रस्ता अधर्ममेवानुवर्तंते न धर्मं । क्रोधलोभमोहहिंसानृतादिभिखच्छन्नाः खल्वस्मिंल्लोके नामुत्र सुखमाप्नुवंति । विविधव्याधिरुजोपतापैरवकीर्यन्ते वधबन्धनपरिक्लेशादिभिश्च क्षुत्पिपासाश्रमकृतैरुपतापैरुपतप्यंते । वर्षवातात्युष्णातिशीतकृतैश्च प्रतिभयैः शारीरैर्दुःखैरुपतप्यंते बंधुधनविनाशविप्रयोगकृतैश्च मानसैः शौकैरभिभूयंते जरामृत्युकृतैश्चान्यैरिति यस्त्वेतैः ॥ ९५ ॥

பிருகு கூறினார்—இங்கே இவ்வாறு போதிக்கப்படுகிறது: பொய்மையிலிருந்து தமஸ் (அந்தகம்) தோன்றுகிறது; அந்தத் தமஸால் ஆட்கொள்ளப்பட்டோர் தர்மத்தை அல்ல, அதர்மத்தையே பின்பற்றுகின்றனர். கோபம், பேராசை, மயக்கம், வன்முறை, பொய் முதலியவற்றால் மூடப்பட்ட அவர்கள் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இன்பம் அடையார். பலவித நோய்கள், வலிகள், துன்பத் தாபங்கள் அவர்களைச் சிதறடிக்கின்றன; கொலை, சிறை, கட்டுப்பாடு போன்ற கிளேசங்களாலும், பசி, தாகம், சோர்வு ஆகியவற்றால் உண்டாகும் தாபங்களாலும் அவர்கள் வாடுகின்றனர். மழை, காற்று, மிகுந்த வெப்பம், கடும் குளிர் ஆகியவற்றால் உண்டாகும் உடல் துன்பங்களும் அச்சங்களும் அவர்களைப் பீடிக்கின்றன; உறவினர்-செல்வ நாசம், பிரிவு ஆகியவற்றால் உண்டாகும் மனச்சோகங்கள் அவர்களை மூழ்கடிக்கின்றன; முதுமை மற்றும் மரணம் உண்டாக்கும் பிற துன்பங்களும் அவர்களைத் தொடர்ந்து வாட்டுகின்றன.

Verse 96

शारीरं मानसं नास्ति न जरा न च पातकम् । नित्यमेव सुखं स्वर्गे सुखं दुःखमिहोभयम् ॥ ९६ ॥

சுவர்க்கத்தில் உடல் துன்பமும் மன வேதனையும் இல்லை; அங்கே முதுமையும் பாவமும் இல்லை. சுவர்க்கத்தில் இன்பம் எப்போதும் நிலைத்தது; ஆனால் இம்மர்த்திய உலகில் இன்பமும் துன்பமும் கலந்தே உள்ளது.

Verse 97

नरके दुःखमेवाहुः सुखं तत्परमं पदम् । पृथिवी सर्वभूतानां जनित्री तद्विधाः स्त्रियः ॥ ९७ ॥

நரகத்தில் துன்பமே உண்டு என்று அவர்கள் கூறுகின்றனர்; இன்பம் என்பது அந்தப் பரமப் பதமே. பூமி எல்லா உயிர்களுக்கும் தாயாகும்; பெண்களும் அதே இயல்பினர்—தாய்மையுடனும் உயிர் அளிப்பவர்களுமாக.

Verse 98

पुमान्प्रजापतिस्तत्रशुक्रं तेजोमयं विदुः । इत्येतल्लोकनिर्माता धर्मस्य चरितस्य च ॥ ९८ ॥

அங்கே அந்தப் புருஷனைப் பிரஜாபதி என்று அறிகின்றனர்—அவர் ‘சுக்ரன்’, தூய ஒளிமயமானவர். அவரே உலகங்களை உருவாக்கியவர்; தர்மத்தையும் அதன் நடத்தைக் கோட்பாட்டையும் நிறுவியவரும் ஆவார்.

Verse 99

तपसश्च सुतप्तस्य स्वाध्यायस्य हुतस्य च । हुतेन शाम्यते पापं स्वाध्याये शांतिरुत्तमा ॥ ९९ ॥

நன்றாகச் செய்யப்பட்ட தவம், ஸ்வாத்யாயம், மற்றும் அக்னியில் செய்யும் ஹோமம்—இவற்றால் நலம் உண்டாகும். ஹோமத்தால் பாவம் தணியும்; ஸ்வாத்யாயத்தால் உயர்ந்த அமைதி கிடைக்கும்.

Verse 100

दानेन भोगानित्याहुस्त पसा स्वर्गमाप्नुयात् । दानं तु द्विविधं प्राहुः परत्रार्थमिहैव च ॥ १०० ॥

தானத்தால் போகங்கள் கிடைக்கும்; தவத்தால் ஸ்வர்க்கம் அடையலாம். ஆனால் தானம் இருவகை என்று கூறப்படுகிறது—ஒன்று பரலோக நன்மைக்காக, மற்றொன்று இவ்வுலகிலேயே பலன் தருவது.

Verse 101

सद्भ्यो यद्दीयते किंचित्तत्परत्रोपतिष्टते । असद्भ्यो दीयते यत्तु तद्दानमिह भुज्यते । यादृशं दीयते दानं तादृशं फलमश्नुते ॥ १०१ ॥

நல்லோர்க்கு சிறிதளவாயினும் அளிக்கப்படும் தானம் பரலோகத்தில் நிலைபெறும். ஆனால் தகுதியில்லாதோர்க்கு அளித்தது இவ்வுலகிலேயே பலனாகி அனுபவிக்கப்படுகிறது. தானம் எப்படியோ, பலனும் அப்படியே.

Verse 102

भरद्वाज उवाच । किं कस्य धर्मचरणं किं वा धर्मस्य लक्षणम् । धर्मः कतिविधो वापि तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १०२ ॥

பரத்வாஜர் கூறினார்—தர்மத்தை நடைமுறைப்படுத்துவது என்ன, அது யாருக்காக? தர்மத்தின் இலக்கணம் என்ன? மேலும் தர்மம் எத்தனை வகை? தயவுசெய்து விளக்குங்கள்.

Verse 103

भृगुरुवाच । स्वधर्माचरणे युक्ता ये भवंति मनीषिणः । तेषां स्वर्गपलावाप्तिर्योऽन्यथा स विमुह्यते ॥ १०३ ॥

பிருகு கூறினார்—தம் தம் ஸ்வதர்மத்தைச் செயலில் கடைப்பிடிக்கும் ஞானிகள் ஸ்வர்க்கப் பலனை அடைவர்; அதற்கு மாறாக நடப்பவன் மயக்கத்தில் ஆழ்வான்.

Verse 104

भरद्वाज उवाच । यदेतञ्चातुराश्रम्यं ब्रह्मर्षिविहितं पुरा । तेषां स्वे स्वे समाचारास्तन्मे वक्तुमिहार्हसि ॥ १०४ ॥

பரத்வாஜர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் பிரம்மரிஷிகள் விதித்த இந்த நான்கு ஆசிரம முறையில், ஒவ்வொரு ஆசிரமத்திற்குரிய தனித்தனி ஆச்சாரங்களையும் கடமைகளையும் இங்கே எனக்கு விளக்குங்கள்.

Verse 105

भृगुरुवाच । पूर्वमेव भगवता ब्रह्मणा लोकहितमनुतिष्टता धर्मसंरक्षणार्थमाश्रमाश्चत्वारोऽभिनिर्द्दिष्टाः । १ ॥ ०५ ॥

பிருகு கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் உலக நலனுக்காகச் செயல்பட்ட பகவான் பிரம்மா, தர்மத்தைப் பாதுகாக்க நான்கு ஆசிரமங்களை நிர்ணயித்தார்।

Verse 106

तत्र गुरुकुलवासमेव प्रथममाश्रममाहरंति सम्यगत्र शौचसस्कारनियमव्रतविनियतात्मा उभे संध्ये भास्कराग्निदैवतान्युपस्थाय विहाय तद्ध्यालस्यं गुरोरभिवादनवेदाब्यासश्रवणपवित्रघीकृतांतरात्मा त्रिषवणमुपस्पृश्य ब्रह्मचर्याग्निपरिचरणगुरुशुश्रूषा । नित्यभिक्षाभैक्ष्यादिसर्वनिवेदितांतरात्मा गुरुवचननिदेशानुष्टानाप्रतिकूलो गुरुप्रसादलब्धस्वाध्यायतत्परः स्यात् ॥ १०६ ॥

இங்கே குருகுல வாசமே முதல் ஆசிரமம் எனக் கூறப்படுகிறது. தூய்மை, நற்கரும ஒழுக்கம், நியமம், விரதம் ஆகியவற்றால் தன்னை அடக்கிக் கொண்ட மாணவன் காலை-மாலை இரு சந்தியைகளிலும் சூரியன், அக்னி தேவதைகளை முறையாக வழிபட்டு, தியானத்தில் சோம்பலை விட்டு விட வேண்டும். குருவை வணங்கி, வேதம் கேட்டு பயின்று உள்ளத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி, தினம் மூன்று வேளை ஆச்சமனம்/உபஸ்பர்ஷணம் செய்து; பிரம்மச்சரியத்தைப் பேணி, அக்னிசேவை செய்து, குரு-சுஷ்ரூஷை ஆற்ற வேண்டும். தினந்தோறும் பிக்ஷை முதலிய அனைத்தையும் அர்ப்பணிப்பு மனத்துடன் செய்து, குருவின் ஆணைகளை நிறைவேற்றுவதில் எதிர்ப்பில்லாமல், குருப்ரசாதத்தால் கிடைத்த ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும்.

Verse 107

भवति चात्र श्लोकः । गुरुं यस्तु समाराध्य द्विजो वेदमावान्पुयात् । तस्य स्वर्गफलावाप्तिः सिद्ध्यते चास्य मानसम् । इति गार्हस्थ्यं खलु द्वितीयमाश्रमं वदंति ॥ १०७ ॥

இங்கே ஒரு ச்லோகம் கூறப்படுகிறது—குருவை முறையாக ஆராதித்து வேதத்தைப் பெற்ற இருபிறப்பன் தூய்மையடைகிறான்; அவனுக்கு ஸ்வர்கப் பலன் கிடைக்கிறது, அவன் மனமும் நிறைவு பெறுகிறது. ஆகவே கார்ஹஸ்த்யமே இரண்டாம் ஆசிரமம் எனச் சொல்கிறார்கள்.

Verse 108

तस्य सदा चारलक्षणं सर्वमनुव्याख्यास्यामः । समावृतानां सदाचाराणां सहधर्मचर्यफलार्थिनां गृहाश्रमो विधीयते ॥ १०८ ॥

இப்போது சதாசாரத்தின் எல்லா இலக்கணங்களையும் முழுமையாக விளக்குவோம். பிரம்மச்சரியத்தை நிறைவு செய்து, தர்மத்துடன் கூடிய இணை வாழ்வின் பலனை நாடுவோர்க்கு கிருஹாஸ்ரமம் விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 109

धर्मार्थकामावाप्तिर्ह्य. त्र त्रिवर्गसाधनमपेक्ष्यागर्हितकर्मणा धनान्यादाय स्वाध्यायोपलब्धप्रकर्षेण वा । ब्रह्मर्षिनिर्मितेन वा अद्भिः सागरगतेन वा द्रव्यनियमाभ्यासदैवतप्रसादोपलब्धेन वा धनेन गृहस्थो गार्हस्थ्यं वर्तयेत् ॥ १०९ ॥

இங்கே தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றின் அடைவு திரிவர்க சாதனத்தைச் சார்ந்தது. ஆகவே இல்லறத்தான் குற்றமற்ற தொழிலால் ஈட்டிய செல்வத்தால், அல்லது ஸ்வாத்யாயத்தால் பெற்ற மேன்மையால், அல்லது பிரம்மரிஷிகள் நிறுவிய செல்வத்தால், அல்லது கடலில் நீரால் கிடைத்த செல்வத்தால், அல்லது வள நியமப் பயிற்சி மற்றும் தேவதையின் அருளால் கிடைத்த செல்வத்தால் கார்ஹஸ்த்யத்தை நடத்த வேண்டும்.

Verse 110

तद्धि सर्वाश्रमणां मूलमुदाहरंति गुरुकुलनिवासिनः परिव्राजका येऽन्ये । संकल्पितव्रतनियमधर्मानुष्टानिनस्तेषामप्यंतरा च भिक्षाबलिसंविभागाः प्रवर्तंते ॥ ११० ॥

இதுவே எல்லா ஆசிரமங்களின் மூலமென குருகுலவாசிகளும் பிற பரிவ்ராஜகர்களும் கூறுகின்றனர். சங்கல்பத்துடன் விரதம், நியமம், தர்மாநுஷ்டானம் செய்பவர்களிடத்திலும் பிக்ஷை மற்றும் பலி-அன்னத்தின் பகிர்வு (சம்பிவாகம்) உள்ளார்ந்த கடமையாகத் தொடர்கிறது।

Verse 111

वानप्रस्थानां च द्रव्योपस्कार इति प्रायशः खल्वेते साधवः साधुपथ्योदनाः । स्वाध्यायप्रसंगिनस्तीर्थाभिगमनदेशदर्शनार्थं पृथिवीं पर्यटंति ॥ १११ ॥

வானப்ரஸ்தர்களின் உபகரணங்கள் பெரும்பாலும் மிகக் குறைவே; அவர்கள் சாது மக்கள், தர்மமான பத்திய உணவால் வாழ்வர். ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டு தீர்த்த தரிசனமும் தேச தரிசனமும் பெற பூமியெங்கும் சுற்றுவர்।

Verse 112

तेषां प्रत्युत्थानाभिगमनमनसूयावाक्यदानसुखसत्कारासनसुखशयनाभ्यवहारसत्क्रिया चेति ॥ ११२ ॥

அவர்களுக்காக—மரியாதையுடன் எழுந்து நிற்றல், முன்னே சென்று வரவேற்றல், பொறாமையற்ற சொற்கள் பேசல், தானம் அளித்தல், இனிய அதிதி-சத்காரம் செய்தல், ஆசனம் அளித்தல், சுகமான ஓய்வு/படுக்கை ஏற்படுத்தல், உணவு-பானம் பரிமாறல், உரிய சேவைச் செயல்கள் செய்தல்—இவையே கடமை.

Verse 113

भवति चात्र श्लोकः । अतिथिर्यस्य भग्नाशो गृहात्प्रतिनिवर्तते । स दत्त्वा दुष्कृतं तस्मै पुण्यमादाय गच्छति ॥ ११३ ॥

இங்கே ஒரு ச்லோகம்—யாருடைய வீட்டிலிருந்து அதிதி நம்பிக்கை முறிந்து திரும்பிச் செல்கிறானோ, அவன் தன் பாபத்தை அந்த இல்லத்தார்க்கு அளித்து, அவரின் புண்ணியத்தை எடுத்துக்கொண்டு செல்கிறான்।

Verse 114

अपि चात्र यज्ञक्रियाभिर्देवताः प्रीयंते निवापेन पितरो । विद्याभ्यासश्रवणधारणेन ऋषयः अपत्योत्पादनेन प्रजापतिरिति ॥ ११४ ॥

மேலும் இங்கே—யஜ்ஞக் கிரியைகளால் தேவர்கள் மகிழ்வர்; நிவாபம் (அன்ன-ஆஹுதி/பிண்டம்) மூலம் பித்ருக்கள் திருப்தியடைவார்; வித்யாப்யாசம், கேட்கல், மனதில் தாங்குதல் ஆகியவற்றால் ரிஷிகள் மகிழ்வர்; சந்தான உற்பத்தியால் பிரஜாபதி மகிழ்வார்.

Verse 115

लोकौ चात्र भवतः । वात्सल्याः सर्वभूतेभ्यो वायोः श्रोत्रस्तथा गिरा । परितापोदपघातश्च पारुष्यं चात्र गर्हितम् ॥ ११५ ॥

இங்கே இரண்டு வழிகள் கூறப்படுகின்றன. எல்லா உயிர்களிடமும் வாத்ஸல்யமான அன்பை வளர்த்து, செவியும் சொல்லும் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கட்டும். துன்பம் விளைவித்தல், அடித்தல்/காயப்படுத்தல், கடுஞ்சொல்—இவை இங்கே கண்டிக்கப்படுகின்றன.

Verse 116

अवज्ञानमहंकारो दंभश्चैव विगर्हितः । अहिंसा सत्यमक्रोदं सर्वाश्रमगतं तपः ॥ ११६ ॥

அவமதிப்பு, அகந்தை, தம்பம்—இவை கண்டிக்கப்படுகின்றன. அஹிம்சை, சத்தியம், கோபமின்மை—இதுவே எல்லா ஆசிரமங்களுக்கும் உரிய தவம்.

Verse 117

अपि चात्र माल्याभरणवस्त्राभ्यंगनित्योपभोगनृत्यगीतवादित्रश्रुतिसुखनयनस्नेहरामादर्शनानां । प्राप्तिर्भक्ष्यभोज्यलेह्यपेयचोष्याणामभ्यवहार्य्याणां विविधानामुपभोगः ॥ ११७ ॥

மேலும் இங்கே (உலகியல்போக நிலையில்) மாலைகள், ஆபரணங்கள், ஆடைகள், எண்ணெய் அப்யங்கம் மற்றும் இடையறாத இன்பங்கள்—நடனம், பாடல், வாத்தியங்கள், இனிய ஒலிகள், மனமகிழ் காட்சிகள், அன்பு, அழகிய பெண்களின் தரிசனம்—இவை கிடைக்கின்றன. மேலும் கடிக்கத்தக்கது, உண்ணத்தக்கது, நக்கத்தக்கது, குடிக்கத்தக்கது, சப்பத்தக்கது எனப் பலவகை உணவுப் போகங்கள் அனுபவிக்கப்படுகின்றன.

Verse 118

स्वविहारसंतोषः कामसुखावाप्तिरिति । त्रिवर्गगुणनिर्वृत्तिर्यस्य नित्यं गृहाश्रमे । स सुखान्यनुभूयेह शिष्टानां गतिमाप्नुयात् ॥ ११८ ॥

தன் நியாயமான இன்பங்களில் திருப்தியுடன் இருந்து, காம இன்பத்தை அடைந்திருந்தாலும், இல்லறத்தில் தர்மம்-அர்த்தம்-காமம் எனும் திரிவர்கத்தின் சிறப்புகளை நாள்தோறும் நிறைவேற்றுபவன்—இங்கே இன்பம் அனுபவித்து சிஷ்டர்களின் வழியை அடைவான்.

Verse 119

उंछवृत्तिर्गृहस्थो यः स्वधर्म चरणे रतः । त्यक्तकामसुखारंभः स्वर्गस्तस्य न दुर्लभः ॥ ११९ ॥

உஞ்சவிருத்தியால் வாழ்ந்து, தன் ஸ்வதர்மத்தைச் செயல்படுத்துவதில் நிலைத்திருந்து, காம இன்பத்திற்காகத் தொடங்கும் முயற்சிகளைத் துறந்த இல்லறத்தார்க்கு—ஸ்வர்க்கம் எளிதில் கிடைக்கும்.

Verse 120

वानप्रस्थाः खल्वपि धर्ममनुसरंतः पुण्यानि तीर्थानि नदीप्रस्रवणानि स्वभक्तेष्वरण्येषु । मृगवराहमहिष शार्दूलवनगजाकीर्णेषु तपस्यंते अनुसंचरंति ॥ १२० ॥

வானப்ரஸ்தர்களும் தர்மத்தைப் பின்பற்றி புண்ணிய தீர்த்தங்களுக்கும் நதிகளின் புனித ஊற்றுகளுக்கும் சென்று, தம் பக்திக்கு இனிய காடுகளில் தங்குவர். மான், வராகம், எருமை, புலி, காட்டுயானை நிறைந்த வனங்களில் தவம் செய்து ஒழுங்குடன் உலாவுவர்॥१२०॥

Verse 121

त्यक्तग्राम्यवस्त्राभ्यवहारोपभोगा वन्यौषधिफलमूलपर्णपरिमितविचित्रनियताहाराः । स्थानासनिनोभूपाषाणसिकताशर्करावालुकाभस्मशायिनः काशुकुशचर्मवल्कलसंवृतांगाः । केशश्यश्रुनखरोमधारिणो नियतकालोपस्पर्शनाःशुष्कबलिहोमकालानुष्टायिनः । समित्कुशकुसुमापहारसंमार्जनलब्धविश्रामाः शीतोष्णपवनविष्टं भविभिन्नसर्वत्वचो । विविधनियमयोगचर्यानुष्टानविहितपरिशुष्कमांसशोणितत्वगस्थिभूता धृतिपराः सत्त्वयोगाच्छरीराण्युद्वहंते ॥ १२१ ॥

அவர்கள் உலகியலான ஆடை, பழக்கம், இன்பங்களைத் துறந்து, காட்டின் மூலிகை, பழம், வேர், இலை ஆகியவற்றால் அளவோடு நியமமான உணவை உட்கொள்கிறார்கள். ஒரே இடத்தில் ஒரே ஆசனத்தில் நிலைத்து, மண், கல், மணல், சிறுகல், தூள் அல்லது சாம்பலில் படுத்துறங்குவர்; காசா, குசா, தோல் அல்லது மரப்பட்டை மட்டுமே உடலை மூடும். முடி-தாடி-நகம்-உடல்முடி வெட்டாமல், குறிப்பிட்ட காலத்தில் மட்டும் நீராடி, உலர்ந்த பலி மற்றும் ஹோமத்தின் நியதிக் காலச் சடங்குகளை ஆற்றுவர். சமித்து, குசா, மலர்கள் சேகரித்து, சுத்தம் செய்து துடைத்த பின்பே ஓய்வு பெறுவர். குளிர்-வெப்பம்-காற்றைத் தாங்கி தோல் பிளந்து கரடுமுரடாகும்; பல நியமங்களும் யோகச் செயல்முறைகளும் காரணமாக மாம்சம்-இரத்தம்-தோல்-எலும்பு வரை சுருங்கினாலும், திடநம்பிக்கையில் நிலைத்து சத்த்வ வலிமையால் உடலைத் தாங்குவர்॥१२१॥

Verse 122

यस्त्वेतां नियतचर्यां ब्रह्मर्षिविहितां चरेत् । स दहेदग्निवद्दोषाञ्जयेल्लोकांश्च दुर्जयान् ॥ १२२ ॥

பிரம்மரிஷிகள் விதித்த இந்த நியதிச் செயல்முறையை யார் நடைமுறைப்படுத்துகிறாரோ, அவர் அக்கினிபோல் குற்றங்களைச் சுட்டெரித்து, வெல்லக் கடினமான உலகங்களையும் வெல்வார்॥१२२॥

Verse 123

परिव्राजकानां पुनराचारः तद्यथा । विमुच्याग्निं धनकलत्रपरिबर्हसंगेष्वात्मानं स्नेहपाशानवधूय परिव्रजंति । समलोष्टाश्मकांचनास्त्रिवर्गप्रवृत्तेष्वसक्तबुद्धयः ॥ १२३ ॥

பரிவ்ராஜக சந்நியாசிகளின் ஒழுக்கம் இதுவே: அவர்கள் இல்லற அக்கினியைத் துறந்து, செல்வம்-மனைவி-பரிக்ரஹம் ஆகிய பற்றுகளிலிருந்து தம்மை விடுவித்து, நேசப் பாசங்களை உதறி அலைவர். அவர்களுக்கு மண் கட்டி, கல், பொன் அனைத்தும் சமம்; மேலும் திரிவர்கம் (தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்) சார்ந்த செயல்களில் கூட மனம் பற்றாது॥१२३॥

Verse 124

अरिमित्रोदासीनां तुल्यदर्शनाः स्थावरजरायुजांडजस्वेदजानां भूतानां वाङ्मनृःकर्मभिरनभिरनभिद्रोहिणोऽनिकेताः । पर्वतपुलिनवृक्षमूलदेवायतनान्यनुसंचरंतो वा सार्थमुपेयुर्नगरं ग्रामं वा न क्रोधदर्पलोभमोहकार्पण्यदंभपरिवादाभिमाननिर्वृत्तहिंसा इति ॥ १२४ ॥

அவர்கள் பகைவர், நண்பர், நடுநிலைவர்—எல்லோரிடமும் சமநோக்குடன் இருப்பர். அசைவற்றவை முதல் கருப்பையில் பிறப்பவை, முட்டையிலிருந்து பிறப்பவை, வியர்வையிலிருந்து பிறப்பவை, முளையிலிருந்து தோன்றுபவை வரை—எந்த உயிரையும் வாக்கு, மனம், செயல் ஆகியவற்றால் துன்புறுத்தார்; நிலையான இல்லமின்றி (அனிகேதர்) இருப்பர். மலை, ஆற்றங்கரை, மரவேர், தேவாலயங்கள் ஆகியவற்றில் உலாவி, அல்லது வணிகக் கூட்டத்துடன் நகரம் அல்லது கிராமம் சென்றாலும், கோபம், அகந்தை, பேராசை, மயக்கம், கஞ்சத்தனம், பாசாங்கு, பழிச்சொல், திமிர் ஆகியவற்றால் எழும் வன்முறையிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டிருப்பர்॥१२४॥

Verse 125

भवंति चात्र श्लोकाः । अभयं सर्वभूतेभ्यो दत्त्वा यश्चरते मुनिः । न तस्य सर्वभूतेभ्यो भयमुत्पद्यते क्वचित् ॥ १२५ ॥

இங்கே இச்சுலோகம் கூறப்படுகிறது—எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளித்து வாழும் முனிவனுக்கு, எந்த உயிரிடமிருந்தும் எக்காலத்திலும் அச்சம் உண்டாகாது।

Verse 126

कृत्वाग्निहोत्रं स्वशरीरसंस्थं शरीरमग्निं स्वमुखे जुहोति । विप्रस्तु भैक्षोपगतैर्हविर्भिश्चिताग्निना संव्रजते हि सोकान् ॥ १२६ ॥

தன் உடலிலேயே நிலைபெற்ற அக்னிஹோத்ரத்தைச் செய்து, உடலே அக்கினியாகத் தன் வாயிலே ஹோமமாக அர்ப்பணிக்கிறான். அந்தப் பிராமணன் பிச்சையால் பெற்ற ஹவிஸ்களுடன் புறப்படுகிறான்; சிதை அக்கினியே துயரங்களைச் சுட்டெரிக்கும்.

Verse 127

मोक्षाश्रमं यश्चरते यथोक्तं शुचिः स्वसंकल्पितयुक्तबुद्धिः । अनिंधनं ज्योतिरिव प्रशांतं स ब्रह्मलोकं श्रयते द्विजातिः ॥ १२७ ॥

சாஸ்திரம் சொன்னபடி மோக்ஷாஶ்ரமத்தை நடத்தும் இருபிறப்பன்—தூய்மையுடன், நல்விருப்பத் தீர்மானத்தால் கட்டுப்பட்ட புத்தியுடன்—எரிபொருள் வேண்டாத ஜோதி போல அமைதியடைந்து பிரம்மலோகத்தை அடைகிறான்.