The Narration of the Brāhma Purāṇa’s Account (Brāhma Purāṇānukramaṇikā)

Verse 1

सूत उवाच । एतच्छ्रुत्वा नारदस्तु कुमारस्य वचो मुदा । पुनरप्याह सुप्रीतो जिज्ञासुः श्रेय उत्तमम् ॥ १ ॥

சூதர் கூறினார்—குமாரரின் இவ்வசனங்களை மகிழ்ச்சியுடன் கேட்ட நாரதர் மிகுந்த திருப்தியடைந்து, உத்தமமான ஶ்ரேயஸ் (பரம நன்மை) அறிய ஆவலுடன் மீண்டும் பேசினார்.

Verse 2

नारद उवाच । साधु साधु महाभाग सर्वलोकोपकारकम् । महातंत्रं त्वया प्रोक्तं सर्वतंत्रोत्तमोत्तमम् ॥ २ ॥

நாரதர் கூறினார்—நன்று, நன்று! மகாபாக்யவானே, நீ எல்லா உலகங்களுக்கும் நன்மை தரும் மகா தந்திரத்தை உரைத்தாய்; அது எல்லாத் தந்திரங்களிலும் மிகச் சிறந்தது.

Verse 3

अधुना श्रोतुमिच्छामि पुराणाख्यानमुत्तमम् । यस्मिन्यस्मिन्पुराणे तु यद्यदाख्यानकं मुने । तत्सर्वं मे समाचक्ष्व सर्वज्ञस्त्वं यतो मतः ॥ ३ ॥

இப்போது நான் சிறந்த புராணக் கதையை கேட்க விரும்புகிறேன். முனிவரே, எந்த எந்த புராணத்தில் எந்த எந்த உபாக்யானங்கள் உள்ளனவோ அவையனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் சர்வஞ்ஞர் எனக் கருதப்படுகிறீர்கள்.

Verse 4

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं विप्रा नारदस्य शुभावहम् । पुराणाख्यानसंप्रश्नं कुमारः प्रत्युवाच ह ॥ ४ ॥

சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே! நாரதரின் மங்களகரமான சொற்களையும், புராணக் கதையுரை பற்றிய அவருடைய வினாவையும் கேட்டுக் குமாரர் பதிலுரைத்தார்।

Verse 5

सनत्कुमार उवाच । पाराणाख्यानकं विप्र नानाकल्पसमुद्भवम् । नानाकथासमायुक्तमद्भुतं बहुविस्तरम् ॥ ५ ॥

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ விப்ரரே! இந்தப் புராணக் கதையுரை பல கல்பங்களிலிருந்து தோன்றியது; பலவகைக் கதைகளால் நிறைந்தது, அதிசயமானது, மிக விரிவானது।

Verse 6

ऋषिः सनातनश्चायं यथा वेद तथाऽपरः । न वेद तस्मात्पृच्छ त्वं बहुकल्पविदां वरम् ॥ ६ ॥

இந்த சனாதன முனிவர் எவ்வாறு அறிகிறாரோ அவ்வாறே மற்ற முனிவரும் அறிகிறார்; ஆனால் இவ்விஷயத்தை அவர் அறியார்; ஆகவே பல கல்பங்களை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரை நீ கேள்।

Verse 7

श्रुत्वेत्थं नारदो वाक्यं कुमारस्य महात्मनः । प्रणम्य विनयोपेतः सनातनमथाब्रवीत् ॥ ७ ॥

மகாத்மா குமாரரின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட நாரதர் வணங்கி, பணிவுடன் நிறைந்து பின்னர் சனாதனரை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 8

नारद उवाच । ब्रह्मन्पुराणविच्छ्रेष्ठ ज्ञानविज्ञानतत्पर । पुराणानां विभागं मे साकल्ये नानुकीर्तय ॥ ८ ॥

நாரதர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே, புராணங்களை அறிந்தவர்களில் முதன்மையானவரே, ஞானமும் விஞ்ஞானமும் நிறைந்தவரே! புராணங்களின் வகைப்பாடுகளையும் பிரிவுகளையும் எனக்கு முழுமையாக உரைத்தருள்க।

Verse 9

यस्मिञ् श्रुते श्रुतं सर्वं ज्ञातं कृते कृतम् ॥ ९ ॥

எதனைச் செவியுற்றால் அனைத்தும் கேட்டதுபோல் ஆகுமோ, எதனை அறிந்தால் அனைத்தும் அறிந்ததுபோல் ஆகுமோ, எதனைச் சாதித்தால் அனைத்தும் நிறைவேறியதுபோல் ஆகுமோ.

Verse 10

वर्णाश्रमाचारधर्मं साक्षात्कारमुपैष्यति । कियंति च पुराणानि कियत्संख्यानि मानतः ॥ १० ॥

அவன் வர்ண-ஆசிரமங்களுக்குரிய ஆச்சார-தர்மத்தை நேரடியாக உணர்வான். மேலும், புராணங்கள் எத்தனை? அவற்றின் அளவு (ச்லோக எண்ணிக்கையால்) எவ்வளவு? கூறுவீராக.

Verse 11

किंकिमाख्यानयुक्तानि तद्वदस्व मम प्रभो । चातुर्वर्ण्याश्रया नानाव्रतादीनां कथास्तथा ॥ ११ ॥

என் பிரபுவே, எந்த எந்த உபதேசங்கள் புனித ஆக்யானங்களால் அலங்கரிக்கப்படுகின்றனவோ அவற்றை எனக்குச் சொல்லுங்கள். மேலும், சாத்துர்வர்ண்ய தர்மத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட பல்வேறு விரதாதிகளின் கதைகளையும் கூறுங்கள்.

Verse 12

सृष्टिक्रमेण वंशानां कथाः सम्यक्प्रकाशय । त्वत्तोऽधिको न चान्योऽस्ति पुराणाख्यानवित्प्रभो ॥ १२ ॥

படைப்பின் வரிசைப்படி வம்சங்களின் கதைகளைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துங்கள். பிரபுவே, புராண ஆக்யானங்களை அறிந்ததில் உம்மை விட மேலானவர் வேறு யாரும் இல்லை.

Verse 13

तस्मादाख्याहि मह्यं त्वं सर्वसन्देहभंजनम् । सूत उवाच । ततः सनातनो विप्राः श्रुत्वा नारदभाषितम् ॥ १३ ॥

ஆகையால், எல்லாச் சந்தேகங்களையும் உடைக்கும் அந்த உபதேசத்தை எனக்குக் கூறுங்கள். சூதர் கூறினார்—பிறகு, ஓ பிராமணர்களே, சனாதனர் நாரதர் உரைத்ததைச் செவியுற்று…

Verse 14

नारायणं क्षणं ध्यात्वा प्रोवाचाथ विदां वरः । सनातन उवाच । साधु साधु मुनिश्रेष्ठ सर्वलोकोपकारिका ॥ १४ ॥

ஒரு கணம் நாராயணனைத் தியானித்து, வித்வான்களில் சிறந்தவர் உரைத்தார். சனாதனன் கூறினான்—“சாது, சாது, முனிசிறந்தவனே! உன் வாக்கு எல்லா உலகங்களுக்கும் நன்மை தருவது.”

Verse 15

पुराणाख्यानविज्ञाने यज्जाता नेष्ठिकी मतिः । तुभ्यं समभिधास्यामि यत्प्रोक्तं ब्रह्मणा पुरा ॥ १५ ॥

புராணக் கதைகளின் அறிவில் உனக்கு உறுதியான ஒருமுகப் புரிதல் எழுந்ததால், முன்பு பிரம்மா உரைத்ததை இப்போது உனக்கு விளக்குகிறேன்.

Verse 16

मरीच्यादिऋषिभ्यस्तु पुत्रस्नेहावृतात्मना । एकदा ब्रह्मणः पुत्रो मरीचिर्नाम विश्रुतः ॥ १६ ॥

மரீசி முதலிய ரிஷிகளில் ஒருமுறை, பிரம்மாவின் புதல்வனாகிய புகழ்பெற்ற மரீசி, மகன் மீது கொண்ட பாசத்தால் மனம் மறைக்கப்பட்டவனாய் (அவ்வாறு நடந்தான்/உரைத்தான்).

Verse 17

स्वाध्यायश्रुतसंपन्नो वेदवेदागपारगः । उपसृत्य स्वपितरं ब्रह्मणं लोकभावनम् ॥ १७ ॥

சுயஅத்தியயனமும் வேதக் கேள்வியறிவும் நிறைந்தவனாய், வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவனாய், உலகங்களைப் போஷிக்கும் தன் தந்தை பிரம்மாவை அணுகினான்.

Verse 18

प्रणम्य भक्त्या पप्रच्छ इदमेव मुनिश्वर । पुराणाख्यानममलं यत्त्वं पृच्छसि मानद ॥ १८ ॥

பக்தியுடன் வணங்கி அவன் கேட்டான்—“முனிவரே! இதுவே. பிறரை மதிப்பவரே, நீங்கள் கேட்கும் தூய புராணக் கதையிதுவே (எனக்கு உரைக்கவும்).”

Verse 19

मरीचिरुवाच । भगवन्देवदेवेश लोकानां प्रभवाप्यय । सर्वज्ञ सर्वकल्याण सर्वाध्यक्ष नमोऽस्तु ते ॥ १९ ॥

மரீசி கூறினார்— ஓ பகவான், தேவர்களின் தேவேசா! உலகங்களின் தோற்றமும் லயமும் நீயே! அனைத்தறிவோனே, அனைத்துமங்கலனே, அனைத்திற்கும் அதிபதியே— உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 20

पुराणबीजमाख्यहि मह्यं शुश्रूषवे पितः । लक्षणं च प्रमाणं च चं वक्तारं पृच्छकं तथा ॥ २० ॥

ஓ போற்றத்தக்க தந்தையே, நான் கேட்க ஆவலுடன் உள்ளேன்; புராணத்தின் விதை (மூலம்) என்னவென்று கூறுங்கள்— அதன் இலக்கணம், பிரமாணம், மேலும் பேச்சாளர் மற்றும் கேள்வியாளர் யார் என்பதையும்।

Verse 21

ब्रह्मोवाच । श्रृणु वत्स प्रवक्ष्यामि पुराणानां समुच्चयम् । यस्मिञ्ज्ञाते भवेज्ज्ञातं वाङ्मयं सचराचरम् ॥ २१ ॥

பிரம்மா கூறினார்— மகனே, கேள்; புராணங்களின் தொகுப்பை நான் உரைக்கிறேன்; அதை அறிந்தால், அசையும் அசையாத உலகம் பற்றிய எல்லா வாக்கியஞானமும் அறிந்ததுபோல் ஆகும்।

Verse 22

पुराणमेकमेवासीत्सर्वकल्पेषु मानद । चतुर्वर्गस्य बीजं च शतकोटिप्रविस्तरम् ॥ २२ ॥

மாநதா, எல்லா கல்பங்களிலும் ஆதியில் ஒரே புராணமே இருந்தது; அது தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்-மோக்ஷம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தங்களின் விதையாகவும், நூறு கோடி அளவு விரிவுடையதாகவும் இருந்தது।

Verse 23

प्रवृत्तिः सर्वशास्त्राणां पुराणादभवत्ततः । कालेनाग्रहणं दृष्ट्वा पुराणस्य महामतिः ॥ २३ ॥

பின்னர் புராணத்திலிருந்தே எல்லா சாஸ்திரங்களின் பரவல் தோன்றியது. காலப்போக்கில் புராணம் முறையாக ஏற்றுக் கொள்ளப்படவும் நினைவில் தாங்கப்படவும் இல்லை என்பதைப் பார்த்த மகாமதி (அதைப் பாதுகாத்து பரப்ப வழி செய்தார்)।

Verse 24

हरिर्व्यासस्वरूपेण जायते च युगे युगे । चतुर्लक्षप्रमाणेन द्वापरे द्वापरे सदा ॥ २४ ॥

ஹரி தாமே யுகம் யுகமாக வ்யாசரூபத்தில் அவதரிக்கிறார். ஒவ்வொரு த்வாபரயுகத்திலும் புராணத் தொகுதி எப்போதும் நான்கு இலட்சம் சுலோக அளவில் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது॥24॥

Verse 25

तदष्टादशधा कृत्वा भूर्लोके निर्द्दिशत्यपि । अद्यापि देवलोके तु शतकोटिप्रविस्तरम् ॥ २५ ॥

அதை பதினெட்டு பகுதிகளாகப் பிரித்து பூலோகத்தில் உபதேசித்து அறிவிக்கின்றனர். ஆனால் தேவலோகத்தில் அது இன்றும் நூறு கோடி அளவிற்கு விரிந்ததாகவே நிலைகொண்டுள்ளது॥25॥

Verse 26

अस्त्येव तस्य सारस्तु चतुर्लक्षेण वर्ण्यते । ब्राह्मं पाद्मं वैष्णवं च वायवीयं तथैव च ॥ २६ ॥

அதன் சாரமும் உண்டு; அது நான்கு இலட்சம் சுலோகங்களில் விளக்கப்படுகிறது—பிராஹ்மம், பாத்மம், வைஷ்ணவம், அதுபோல வாயவீயம்॥26॥

Verse 27

भागवतं नारदीयं मार्कंडेयं च कीर्तितम् । आग्नेयं च भविष्यं च ब्रह्मवैवर्त्तलिंगके ॥ २७ ॥

பாகவதம், நாரதீயம், மார்கண்டேயம் ஆகியவை கூறப்பட்டன; அதுபோல ஆக்னேயம், பவிஷ்யம், பிரஹ்மவைவர்த்தம், லிங்க புராணமும்॥27॥

Verse 28

वाराहं च तथा स्कांदं वामनं कूर्मसंज्ञकम् । मात्स्यं च गारुडं तद्वद्ब्रह्मांडाख्यमिति त्रिषट् ॥ २८ ॥

மேலும் வாராஹம், ஸ்காந்தம், வாமனம், கூர்மம் என அழைக்கப்படுவது, மாத்ஸ்யம், காருடம், அதுபோல பிரஹ்மாண்டம் எனப்படும் புராணம்—இவ்வாறு (இந்தக் கணக்கில்) திரிஷட் ஆகும்॥28॥

Verse 29

एकं कथानकं सूत्रं वक्तुः श्रोतुः समाह्वयम् । प्रवक्ष्यामि समासेन निशामय समाहितः ॥ २९ ॥

வாக்காளரும் கேட்பவரும் புனிதமாக அழைக்கப்படும் ஒரே கதாநூலை நான் சுருக்கமாக உரைப்பேன்; ஒருமனத்துடன் கேள்.

Verse 30

ब्रह्मं पुराणं तत्रादौ सर्वलोकहिताय वै । व्यासेन वेदविदुषा समाख्यातं महात्मना ॥ ३० ॥

அங்கே தொடக்கத்தில், எல்லா உலகங்களின் நலனுக்காக, வேதங்களை அறிந்த மகாத்மா வியாசர் பிரம்மபுராணத்தை உரைத்தார்.

Verse 31

तद्वै सर्वपुराणाऽग्र्यं धर्मकामार्थमोक्षदम् । नानाख्यानेतिहासाढ्यं दशसाहस्रमुच्यते ॥ ३१ ॥

அது எல்லாப் புராணங்களிலும் முதன்மையானது; தர்மம், காமம், அர்த்தம், மோக்ஷம் அளிப்பது. பல கதைகளும் புனித வரலாறுகளும் நிறைந்தது; அது பத்தாயிரம் செய்யுள்கள் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 32

देवानां च सुराणां च यत्रोत्पत्तिः प्रकीर्तिता । प्रजापतीनां च तथा दक्षादीनां मुनीश्वर ॥ ३२ ॥

முனிவர்களின் தலைவனே! அதில் தேவர்கள் மற்றும் சுரர்களின் தோற்றம் புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளது; அதுபோல தக்ஷன் முதலிய பிரஜாபதிகளின் தோற்றமும் விவரிக்கப்படுகிறது.

Verse 33

ततो लोकेश्वरस्यात्र सूर्यस्य परमात्मनः । वंशानुकीर्तनं पुण्यं महापातकनाशनम् ॥ ३३ ॥

அதன்பின் இங்கே உலகேசுவரனும் பரமாத்மாவுமான சூரியனின் வம்சத்தைப் புனிதமாகப் பாடுவோம்; அது புண்ணியம் தரும், மகாபாதகங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 34

यत्रावतारः कथितः परमानंदरूपिणः । श्रीमतो रामचंद्रस्य चतुर्व्यूहावतारिणः ॥ ३४ ॥

அங்கே பரமானந்தஸ்வரூபனான ஸ்ரீமான் ராமசந்திரன்—சதுர்வ்யூஹ அவதாரமாக வெளிப்படுபவன்—அவதாரக் கதை கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 35

ततश्च सोमवंशस्यं कीर्तनं यत्र वर्णितम् । कृष्णस्य जगदीशस्य चरितं कल्मषापहम् ॥ ३५ ॥

அதன்பின் சோமவம்சத்தின் கீர்த்தனம் கூறப்படுகிறது; அங்கே ஜகதீசனான ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பாவநாசக சரிதம் விளக்கப்படுகிறது।

Verse 36

द्वीपानां चैव सर्वेषां वर्षाणां चाप्यशेषतः । वर्णनं यत्र पातालस्वर्गाणां च प्रदृश्यते ॥ ३६ ॥

அங்கே எல்லா தீவுகளும் எல்லா வர்ஷங்களும் முழுமையாக விவரிக்கப்படுகின்றன; மேலும் பாதாளமும் ஸ்வர்கமும் பற்றிய விளக்கமும் காணப்படுகிறது।

Verse 37

नरकाणां समाख्यानं सूर्यस्तुतिकथानकम् । पार्वत्याश्च तथा जन्म विवाहश्च निगद्यते ॥ ३७ ॥

அங்கே நரகங்களின் வர்ணனை, சூரியஸ்துதி கதையும், மேலும் பார்வதியின் பிறப்பும் திருமணமும் கூறப்படுகின்றன।

Verse 38

दक्षाख्यानं ततः प्रोक्तमेकाम्रक्षेत्रवर्णनम् । पूर्वभागोऽयमुदितः पुराणस्यास्य नारद ॥ ३८ ॥

அதன்பின் தக்ஷனின் ஆக்யானம் கூறப்பட்டது; மேலும் ஏகாம்ரக்ஷேத்திரத்தின் வர்ணனையும். ஓ நாரதா, இப்புராணத்தின் பூர்வபாகம் இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டது।

Verse 39

अस्योत्तरे विभागे तु पुरुषोत्तमवर्णनम् । विस्तरेण समाख्यातं तीर्थयात्राविधानतः ॥ ३९ ॥

இதன் பிந்தைய பகுதியில் புருஷோத்தமனின் மகிமை தீர்த்தயாத்திரை விதிமுறைகளின் வடிவில் விரிவாக உரைக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 40

अत्रैव कृष्णचरितं विस्तरात्समुदीरितम् । वर्णनं यमलोकस्य पितृश्राद्धविधिस्तथा ॥ ४० ॥

இங்கேயே ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருச்சரிதம் விரிவாக உரைக்கப்பட்டுள்ளது; அதுபோல யமலோகத்தின் வர்ணனையும் பித்ரு-ஸ்ராத்த விதியும் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 41

वर्णाश्रमाणां धर्माश्च कीर्तिता यत्र विस्तरात् । विष्णुधर्मयुगाख्यानं प्रलयस्य च वर्णनम् ॥ ४१ ॥

அங்கே வர்ணாஷ்ரம தர்மங்கள் விரிவாகப் புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளன; மேலும் யுகங்களிலான விஷ்ணு-தர்மக் கதையும் பிரளயத்தின் வர்ணனையும் விளக்கப்பட்டுள்ளன।

Verse 42

योगानां च समाख्यानं सांख्यानां चापि वर्णनम् । ब्रह्मवादसमुद्देशः पुराणस्य प्रशंसनम् ॥ ४२ ॥

அதில் யோகங்களின் விளக்கம், சாங்க்யக் கோட்பாடுகளின் வர்ணனை, பிரம்மவாத உபதேசத்தின் சுருக்கம், மேலும் புராணத்தின் புகழ்ச்சியும் உள்ளது।

Verse 43

एतद्ब्रह्मपुराणं तु भागद्वयसमन्वितम् । वर्णितं सर्वपापघ्नं सर्वसौख्यप्रदायकम् ॥ ४३ ॥

இப் பிரஹ்ம புராணம் இரண்டு பகுதிகளைக் கொண்டது; இது எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கி, எல்லா வகைச் சுக-க்ஷேமங்களையும் அருள்வதாக வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது।

Verse 44

सूतशौनकसंवादं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् । लिखित्वैतत्पुराणं यो वैशाख्यां हेमसंयुतम् ॥ ४४ ॥

சூத–சௌனக உரையாடலாகிய, போகமும் மோட்சமும் அளிக்கும் இந்தப் புராணத்தை வைசாக மாதத்தில் பொன்னுடன் சேர்த்து எழுதச் செய்வோர் வாக்குறுதியான புண்ணியப் பயனை அடைவார்।

Verse 45

जलधेनुयुतं चापि भक्त्या दद्याद्द्विजातये । पौराणिकाय संपूज्य वस्त्रभोज्यविभूषणैः ॥ ४५ ॥

பக்தியுடன் ஜலதேனுவை இணைத்து தானத்தை இருபிறப்பாளரான (பிராமணருக்கு) அளிக்க வேண்டும்; மேலும் புராணிகப் பண்டிதரை முறையாகப் போற்றி, ஆடை, உணவு, அணிகலன்களால் வழிபட வேண்டும்।

Verse 46

स वसेद्ब्रह्मणो लोके यावच्चंद्रार्कतारकम् । यः पठेच्छृणुयाद्वापि ब्राह्मानुक्रमणीं द्विज ॥ ४६ ॥

ஓ இருபிறப்பாளனே! இந்தப் பிராஹ்மானுக்ரமணியை ஓதுவோனும் அல்லது கேட்போனும், சந்திரன்–சூரியன்–நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் காலம்வரை பிரம்மலோகத்தில் வாசம் செய்வான்।

Verse 47

सोऽपि सर्वपुराणस्य श्रोतुर्वक्तुः फलं लभेत् । श्रृणोति यः पुराणं तु ब्रह्मं सर्वं जितेंद्रियः ॥ ४७ ॥

புலன்களை வென்றவனாய், முழுவதும் பிரம்மமயமான இந்தப் புராணத்தை கேட்பவன், கேட்பவனுக்கும் சொல்லுபவனுக்கும் உரிய பயனையும், எல்லாப் புராணங்களின் முழுப் பயனையும் அடைவான்।

Verse 48

हविष्याशी च नियमात्स लभेद्ब्रह्मणः पदम् । किमत्र बहुनोक्तेन यद्यदिच्छति मानवः । तत्सर्वं लभते वत्स पुराणस्यास्य कीर्तनात् ॥ ४८ ॥

நியமத்துடன் ஹவிஷ்யம் உண்டு வாழ்பவன் பிரம்மபதத்தை அடைவான். இங்கே மேலும் என்ன சொல்ல? அன்புக் குழந்தையே! மனிதன் எதை எதை விரும்புகிறானோ, அவையெல்லாம் இந்தப் புராணத்தின் கீர்த்தனையால் கிடைக்கும்।

Verse 49

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे ब्राह्मपुराणेतिहासकथनं नाम द्विनवतितमोऽध्यायः ॥ ९२ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில், ப்ருஹதுபாக்யானத்தின் நான்காம் பாதத்தில், “ப்ராஹ்மபுராண இதிஹாசக் கதனம்” எனும் தொண்ணூற்று இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது ॥ ௯௨ ॥