Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 42
The Account of the Ekādaśī Vow Observed Throughout the Twelve Months
शालग्रामशिलाग्रे तु मध्याह्ने श्राद्धमाचरेत् । विष्णोः प्रीतिकरं विप्र ततः प्रातर्हरेर्दिने ॥ ४२ ॥
śālagrāmaśilāgre tu madhyāhne śrāddhamācaret | viṣṇoḥ prītikaraṃ vipra tataḥ prātarharerdine || 42 ||
நடுப்பகலில் சாலகிராம-சிலையின் முன்னிலையில் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; ஓ பிராமணரே, இது விஷ்ணுவுக்கு மிகப் பிரியமானது. பின்னர் ஹரியின் நாளில் காலையிலும் அதையே செய்ய வேண்டும்.
Sanatkumara (teaching Narada)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It teaches that śrāddha, when performed before the Śālagrāma (a sacred emblem of Viṣṇu), becomes directly pleasing to Viṣṇu—linking ancestral duty (pitṛ-dharma) with Viṣṇu-bhakti.
By placing śrāddha at the feet of Śālagrāma, the act is transformed from a mere obligation into an offering to Hari, emphasizing devotion through correct intention and worship-centered ritual.
It highlights ritual time-determination (kāla-niyama)—midday as the proper time for śrāddha, with an additional instruction for morning performance on Hari’s sacred day—reflecting applied dharma-ritual procedure.