The Exposition of the Ṣaṣṭhī-vrata Observed Through the Twelve Months

Verse 1

सनातन उवाच । श्रृणु विप्र प्रवक्ष्यामि षष्ठ्याश्चैव व्रतानि ते । यानि सम्यग्विधायात्र लभेत्सर्वान्मनोरथान् ॥ १ ॥

சனாதனன் கூறினான்—ஓ பிராமணனே, கேள்; ஷஷ்டி விரதங்களை உனக்குச் சொல்கிறேன். அவற்றை முறையாக அனுஷ்டித்தால் இங்கே எல்லா மனவிருப்பங்களும் நிறைவேறும்.

Verse 2

चैत्रमासे शुक्लषष्ठ्यां कुमारव्रतमुत्तमम् । तत्रेष्ट्वा षण्मुखं देवं नानापूजा विधानतः ॥ २ ॥

சைத்ர மாதம் சுக்லபட்ச ஷஷ்டியில் சிறந்த ‘குமார விரதம்’ அனுஷ்டிக்க வேண்டும். அன்றே விதிப்படி பல உபசாரங்களுடன் ஷண்முக தேவனை வழிபட்டால் விரதம் நிறைவேறும்.

Verse 3

पुत्रं सर्वगुणोपेतं प्राप्नुयाच्चिरजीविनम् । वैशाखशुक्लषष्ठ्यां च पूजयित्वा च कार्तिकम् ॥ ३ ॥

வைசாக மாதம் சுக்லபட்ச ஷஷ்டியில் (பெருமானை) வழிபட்டு, கார்த்திக மாதத்தை முறையாகப் போற்றினால், எல்லா நற்குணங்களும் உடைய நீண்ட ஆயுளான மகன் கிடைப்பான்.

Verse 4

लभते मातृजं सौख्यं नात्र कार्या विचारणा । ज्येष्ठमासे शुक्लषष्ठ्यां विधिनेष्ट्वा दिवाकरम् ॥ ४ ॥

தாயால் உண்டாகும் இன்பம் கிடைக்கும்—இதில் ஐயம் வேண்டாம். ஜ்யேஷ்ட மாதம் சுக்ல ஷஷ்டியில் திவாகரன் (சூரியன்) ஐ விதிப்படி வழிபட்டால் இப்பலன் பெறப்படும்.

Verse 5

लभते वांछितान्कामांस्तत्प्रसादान्न संशयः । आषाढशुक्लषष्ठ्यां वै स्कंदव्रतमनुत्तमम् ॥ ५ ॥

அவரது அருளால் வேண்டிய விருப்பங்கள் நிச்சயமாகக் கிடைக்கும்—ஐயம் இல்லை. ஆஷாட மாதம் சுக்ல ஷஷ்டியிலே ஒப்பற்ற ‘ஸ்கந்த விரதம்’ அனுஷ்டிக்கப்படுகிறது.

Verse 6

उपोष्य पूजयित्वैनं शिवोमाप्रियमात्मजम् । लभतेऽभीप्सितान्कामान्पुत्रपौत्रादिसंततीः ॥ ६ ॥

உபவாசம் இருந்து பின்னர் சிவ-உமையர்க்குப் பிரியமான அந்த புதல்வனை வழிபட்டால், பக்தன் விரும்பிய பயன்களைப் பெறுவான்—புத்திரன், பேரன் முதலான சந்ததியும் உண்டாகும்।

Verse 7

श्रावणे शुक्लषष्ठ्यां तु शरजन्मानमर्चयेत् । उपचारैः षोडशभिर्भक्त्या परमयान्वितः ॥ ७ ॥

ஸ்ராவண மாதம் சுக்லப் பக்ஷத்தின் ஷஷ்டியில், நாணல்-பிறந்தவனாகிய சரஜன்மாவை வழிபட வேண்டும்; பதினாறு உபசாரங்களால், உன்னத பக்தியுடன்।

Verse 8

लभतेऽभीप्सितानर्थान्षण्मुखस्य प्रसादतः । भाद्रमासे कृष्णषष्ट्यां ललिताव्रतमुच्यते ॥ ८ ॥

ஷண்முகனின் அருளால் விரும்பிய பயன்கள் கிடைக்கும். பாத்ரபத மாதம் கிருஷ்ணப் பக்ஷ ஷஷ்டியில் செய்யப்படும் இந்நோன்பு ‘லலிதா-விரதம்’ எனப்படுகிறது।

Verse 9

प्रातः स्नात्वा विधानेन नारी शुक्लाम्बरावृता । शुक्लमाल्ययधरा वापि नद्याः संगमवालुकाम् ॥ ९ ॥

காலைவேளையில் விதிப்படி நீராடி, பெண் வெள்ளை ஆடை அணிந்து, வெள்ளை மாலையும் தரித்து, நதிச் சங்கமத்தின் மணற்கரைக்கு செல்ல வேண்டும்।

Verse 10

गृहीत्वा वंशपात्रे तु धृत्वा पिंडाकृतिं च ताम् । पञ्चधा ललितां तत्र ध्यायेद्वनविलासिनीम् ॥ १० ॥

மூங்கில் பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு அதில் அந்த பிண்ட வடிவத்தை வைத்து, அங்கே வனவிலாசினியான லலிதையை ஐந்துவகையாகத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 11

पङ्कजं करवीरं च नेपालीं मालतीं तथा । नीलोत्पलं केतकीं च संगृह्य तगरं तथा ॥ ११ ॥

தாமரை, கரவீரம், நேபாலி, மாலதி, மேலும் நீலத்தாமரை, கேதகி—இவற்றைச் சேர்த்து தகரமும் கூட சேகரிக்க வேண்டும்।

Verse 12

एकैकाष्टशतं ग्राह्यमष्टाविंशतिरेव च । अक्षताः कलिका गृह्य ताभिर्देवीं प्रपूजयेत् ॥ १२ ॥

ஒன்றொன்றாக நூற்றெட்டு, மேலும் இருபத்தெட்டு ஆகியவற்றையும் எடுக்க வேண்டும்; அக்ஷதையும் மலர்மொட்டுகளையும் கொண்டு அவற்றால் தேவியை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 13

प्रार्थयेदग्रतः स्थित्वा देवीं तां गिरिशप्रियाम् । गंगाद्वारे कुशावर्त्ते विल्वके नीलपर्वते ॥ १३ ॥

அவளின் முன்னிலையில் நின்று, கிரீசன் (சிவன்) பிரியமான அந்த தேவியை வேண்ட வேண்டும்—கங்காத்வாரம், குசாவர்த்தம், பில்வகம், நீலபர்வதம் ஆகிய இடங்களில்।

Verse 14

स्नात्वा कनखले देवि हरिं लब्धवती पतिम् । ललिते सुभगं देवि सुखसौभाग्यदायिनि ॥ १४ ॥

தேவி! கனகலத்தில் நீராடி அவள் ஹரியை கணவராகப் பெற்றாள். லலிதையே, சுபக தேவியே, இன்பமும் நல்வாழ்வும் அருள்பவளே!

Verse 15

अनंतं देहि सौभाग्ये मह्यं तुभ्यं नमोऽनमनः । मंत्रेणानेन कुसुमैश्वंपकस्य सुशोभनैः ॥ १५ ॥

அனந்தனே! எனக்கு சௌபாக்கியத்தை அருள்வாயாக; உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். இந்த மந்திரத்தால் அழகுறும் சம்பக மலர்களால் (உம்மை) பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 16

अभ्यर्च्य विधिवत्तस्या नैवेद्यं पुरतो न्यसेत् । त्रपुषैरपि कूष्माण्डैर्नालिकेरैः सुदाडिमैः ॥ १६ ॥

அவளை விதிப்படி வழிபட்டு, தெய்வத்தின் முன்னே நைவேத்யத்தை வைக்க வேண்டும். வெள்ளரிக்காய், குஷ்மாண்டம், தேங்காய், சிறந்த மாதுளை முதலியனையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்॥१६॥

Verse 17

बीजपूरैः सुतुंडीरैः कारवेल्लैः सचिर्भटैः । फलैस्तत्कालसंभूतैः कृत्वा शोभां तदग्रतः ॥ १७ ॥

பீஜபூரம் (சிட்ரன்), சிறந்த மாதுளை, பாகற்காய், வெள்ளரிக்காய்—அத்துடன் அந்தக் காலத்திலேயே பழுத்த பழங்களால்—அதன் முன்னே அழகுற அலங்கரிக்க வேண்டும்॥१७॥

Verse 18

विरूढधान्यांकुरकैः सुदीपावलिभिस्तथा । सार्द्धै सर्गणकैधूपः सौहालककरंजकैः ॥ १८ ॥

முளைத்த தானிய முளைகளாலும், பிரகாசமாக எரியும் தீப வரிசைகளாலும்; சௌஹாலகம், கரஞ்சம் போன்ற மணப்பொருள்களுடன் கூடிய தூபத்தையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்॥१८॥

Verse 19

गुडपुष्पैः कर्णवेष्टैर्मोदकैरुपमोदकैः । बहुप्रकारैर्नैवेद्यैर्यथा विभवसारतः ॥ १९ ॥

வெல்லம் கலந்த மலர்ப்படையல்களாலும், கர்ணவேஷ்டம், மோதகம், உபமோதகம் ஆகியவற்றாலும், பலவகை நைவேத்யங்களாலும்—தன் வசதிக்கேற்ப—வழிபட வேண்டும்॥१९॥

Verse 20

एवमभ्यर्च्य विधिवद्रात्रौ जागरणोत्सवम् । गीतवाद्यनटैर्नृत्यैः प्रोक्षणीयैरनेकधा ॥ २० ॥

இவ்வாறு விதிப்படி வழிபட்டு, இரவில் ஜாகரண உற்சவத்தை நடத்த வேண்டும். பாடல்கள், வாத்தியங்கள், நடனக்கலைஞர்களின் நடனங்கள், மேலும் பலவகை ப்ரோட்சண (புனிதத் தெளிப்பு) முறைகளுடன்॥२०॥

Verse 21

सखीभिः सहिता साध्वी तां रात्रिं प्रसभं नयेत् । न च संमीलयेन्नेत्रे नारीयामचतुष्टयम् ॥ २१ ॥

தோழியருடன் கூடிய சாத்வி அந்த இரவை விழிப்புடன் பக்தியாய் கழிக்க வேண்டும்; இரவின் நான்கு யாமங்களிலும் கண்களை மூடாமல், முழுவதும் விழித்திருக்க வேண்டும்।

Verse 22

दुर्भगा दुष्कृता वंध्या नेत्रसंमीलनाद्भवेत् । एवं जागरणं कृत्वा सप्तम्यां सरितं नयेत् ॥ २२ ॥

விழிப்பில் கண்களை மூடினால் (தூங்கினால்) அது துர்பாக்கியம், பாவம், மற்றும் பிள்ளையின்மை தரும் என்று கூறப்படுகிறது. ஆகவே இவ்வாறு ஜாகரணம் செய்து, சப்தமியில் நதிக்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 23

गन्धपुष्पैस्तथाभ्यर्च्य गीतवाद्यपुरःसरैः । तच्च दद्याद्द्विजेन्द्राय नैवेद्यादि द्विजोत्तम ॥ २३ ॥

மணமிக்க திரவியங்களாலும் மலர்களாலும் முறையாக அர்ச்சித்து, பாடலும் வாத்தியமும் முன்னணியாக. பின்னர் நைவேத்யம் முதலியவற்றுடன் அந்த அர்ப்பணத்தை இருபிறப்போரின் தலைவருக்குக் கொடுக்க வேண்டும், ஓ த்விஜோத்தமா।

Verse 24

स्नात्वा गृहं समागत्य हुत्वा वैश्वानरं ततः । देवान्पितॄन्मनुष्यांश्च पूजयित्वा सुवासिनीः ॥ २४ ॥

நீராடி வீட்டிற்கு வந்து, பின்னர் வைஶ்வானர (இல்லத்தீ) யில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரைக் கௌரவித்து, சுவாசினி (மங்கலமான திருமணப் பெண்கள்) யை மதிக்க வேண்டும்।

Verse 25

कन्यकाश्चैव संभोज्य ब्राह्मणान्दश पंच च । भक्ष्यभोज्यैर्बहुविधैर्दत्वा दानानि भूरिशः ॥ २५ ॥

கன்னியருக்கும் உணவு அளித்து, பதினைந்து பிராமணர்களையும் போஜனம் செய்ய வேண்டும். பலவகை சிற்றுண்டி-சமைத்த உணவுகளை வழங்கி, மிகுந்த தானங்களை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 26

ललिता मेऽस्तु सुप्रीता इत्युक्त्वा तान्विसर्जयेत् । यः कश्चिदाचरेदेतद्व्रतं सौभाग्यदं परम् ॥ २६ ॥

“லலிதா தேவி என்மேல் மிகுந்த பிரீதியுடையவளாக இருப்பாளாக” என்று கூறி அவர்களை விடைபெறச் செய்ய வேண்டும். யார் இந்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறாரோ அவர் பரம சௌபாக்கியத்தை அடைவார்.

Verse 27

नरो वा यदि वा नारी तस्य पुण्यफलं श्रृणु । यद्व्रतैश्च तपोभिश्च दानैर्वा नियमैरपि ॥ २७ ॥

ஆணாக இருந்தாலும் பெண்ணாக இருந்தாலும்—அவருக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலனை கேள். விரதம், தவம், தானம், நியம அனுஷ்டானம் ஆகியவற்றால் பெறும் புண்ணியம் இதனால் கிடைக்கும்.

Verse 28

तदेतेनेह लभ्येत किं बहूक्तेन नारद । मृतेरनंतरं प्राप्य शिवलोकं सनातनम् ॥ २८ ॥

இதனால் இங்கேயே அனைத்தும் கிடைக்கும்—மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும், நாரதா! மரணத்திற்குப் பின் உடனே சனாதன சிவலோகத்தை அடைவான்.

Verse 29

मोदते ललितादेव्या शैवे वै सखिवच्चिरम् । नभस्ये मासि या शुक्ला षष्ठी सा चंदनाह्वया ॥ २९ ॥

நபஸ்ய மாதத்தின் சுக்ல ஷஷ்டி ‘சந்தனா’ என அழைக்கப்படுகிறது. அதை அனுஷ்டித்தால் சிவலோகத்தில் லலிதா தேவியின் நெருங்கிய தோழிபோல் நீண்ட காலம் மகிழ்வான்.

Verse 30

तस्यां देवीं समभ्यर्च्य लभते तत्सलोकताम् । रोहिणी पातभौमैस्तु संयुता कपिला भवेत् ॥ ३० ॥

அந்தத் திதியில் தேவியை முறையாக அர்ச்சித்தால் அவளுடைய லோகத்திலேயே வாசம் கிடைக்கும். மேலும் ரோஹிணி ‘பாத-பௌம’ யோகத்துடன் சேர்ந்தால் (விரதத்துடன் தொடர்புடையது) ‘கபிலா’—மங்கலமான செம்பொன் நிறமுடையது—என்று கருதப்படும்.

Verse 31

तस्यां रविं समभ्यर्च्य व्रती नियमतत्परः । लभते वांछितान्कामान्भास्करस्य प्रसादतः ॥ ३१ ॥

அந்த நன்னாளில் விரதம் மேற்கொண்டு நியமத்தில் நிலைத்து, ரவியை பக்தியுடன் வழிபட்டால், பாஸ்கரனின் அருளால் விரும்பிய பலன்கள் கிடைக்கும்.

Verse 32

अन्नदानं जपो होमं पितृदेवर्षितर्पणम् । सर्वमेवाक्षयं ज्ञेयं कृतं देवर्षिसत्तम ॥ ३२ ॥

அன்னதானம், ஜபம், ஹோமம், பித்ரு-தேவர்-ரிஷிகளுக்குத் தர்ப்பணம்—இவை அனைத்தும் முறையாகச் செய்தால் அழியாத புண்ணியமாகும், ஓ தேவரிஷி சிறந்தவரே.

Verse 33

कपिलां धेनुमभ्यर्च्य वस्त्रमाल्यानुलेपनैः । प्रदद्याद्वेदविदुषे द्वादशात्मप्रतुष्टये ॥ ३३ ॥

கபிலா பசுவை ஆடை, மாலை, சந்தனாதி அனுலேபனங்களால் வழிபட்டு, த்வாதசாத்மாவின் திருப்திக்காக வேதவித்தகருக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 34

अथेषुशुक्लषष्ठ्यां तु पूज्या कात्यायनी द्विज । गंधाद्यैर्मंङ्गलद्रव्यैर्नैवेद्यैर्विविधैस्तथा ॥ ३४ ॥

பின்னர் ஆஸ்வின மாத சுக்லபக்ஷத்தின் ஷஷ்டியில், ஓ த்விஜரே, காத்தியாயனி தேவியை நறுமணப் பொருட்கள் முதலிய மங்களத் திரவியங்களாலும் பலவகை நைவேத்யங்களாலும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 35

ततः क्षमाप्य देवेशीं प्रणिपत्य विसर्जयेत् । पूज्यात्र सैकती मूर्तिर्यद्वा द्विजसती मुदा ॥ ३५ ॥

பின்னர் தேவீஸ்வரியிடம் மன்னிப்பு வேண்டி, வணங்கி, முறையாக விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும். இவ்விதியில் மணல் மూర్తி வழிபடத்தக்கது; அல்லது மகிழ்ச்சியுடன் ஒரு த்விஜ-சதியை மரியாதை செய்யலாம்.

Verse 36

वस्त्रालंकरणैर्भव्यैः कात्यायिन्याः प्रतुष्टये । कन्या वरं प्राप्नुयाच्च वांचितं पुत्रमंगना ॥ ३६ ॥

தேவி காத்யாயினியை மகிழ்விக்க நற்குடைமைகள், ஆபரணங்கள் அர்ப்பணித்தால் கன்னிக்கு கணவர் கிடைப்பார்; மணமான பெண்ணுக்கு விரும்பிய மகன் பிறப்பான்.

Verse 37

कात्यायिनीप्रसादाद्वै नात्र कार्या विचारणा । कार्तिके शुक्लषष्ठ्यां तु षण्मुखेन महात्मना ॥ ३७ ॥

காத்யாயினியின் அருளால் இங்கே ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ தேவையில்லை. கார்த்திக மாத சுக்ல ஷஷ்டியில் மகாத்மா ஷண்முகன் இதை நிறைவேற்றினான்.

Verse 38

देवसेना महाभागा लब्धा सर्वुसुरार्पिता । अतस्तस्यां सुरश्रेष्ठां देवसेनां च षण्मुखम् ॥ ३८ ॥

அனைத்து தேவர்களும் அர்ப்பணித்த மகாபாக்யவதி தேவசேனை பெறப்பட்டாள்; அவளிடமிருந்தே தேவர்களில் சிறந்த ஷண்முகன் (ஸ்கந்தன்) தோன்றினான்.

Verse 39

संपूज्य निखिलैरेव उपचारैर्मनोहरैः । प्राप्नुयादतुलां सिद्धिं मनोभीष्टां द्विजोत्तम ॥ ३९ ॥

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! எல்லா இனிய உபசாரங்களாலும் முறையாக வழிபட்டால், மனம் விரும்பிய ஒப்பற்ற சித்தி கிடைக்கும்.

Verse 40

अत्रैव वह्निपूजोक्तां तां च सम्पक्समाचरेत् । विविधद्रव्यहोमैश्च वह्निपूजापुरः सरम् ॥ ४० ॥

இங்கேயே அக்னிபூஜை எனக் கூறப்பட்ட அந்த முறையை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் பலவகை திரவிய ஹோமங்களால் தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை அக்னிவழிபாட்டு வரிசையை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 41

मार्गशीर्षे शक्लषष्ठ्यां निहतस्तारकासुरः । स्कंदेन सत्कृतिः प्राप्ता ब्रहमाद्यैः परिकल्पिता ॥ ४१ ॥

மார்கசீர்ஷ மாதத்தின் சுக்ல ஷஷ்டியில் ஸ்கந்தன் தாரகாசுரனை வதைத்தான். அப்போது பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் விதித்த உரிய மரியாதை ஸ்கந்தனுக்கு அளிக்கப்பட்டது॥

Verse 42

ततोऽस्यां पूजयेत्स्कंदं गंधपुष्पाक्षतैः फलैः । वस्त्रैराभूषणश्चापि नैवेद्यैर्विविधैस्तथा ॥ ४२ ॥

அதன்பின் அந்த விரத/விதியில் ஸ்கந்தனை நறுமணம், மலர்கள், அக்ஷதம், பழங்கள் கொண்டு பூஜிக்க வேண்டும். மேலும் ஆடைகள், ஆபரணங்கள், பலவகை நைவேத்யங்களையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்॥

Verse 43

रविवारेण संयुक्ता तथा शतभिषान्विता । यदि चेत्सा समुद्दिष्टा चंपाह्वा मुनिसत्तम ॥ ४३ ॥

முனிவரரே! அது ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் இணைந்து, சதபிஷா நட்சத்திரத்துடன் கூடியதாக விவரிக்கப்படின், அது ‘சம்பா’ எனப் பெயரிட்டு குறிக்கப்படுகிறது॥

Verse 44

तस्यां विश्वेश्वरो देवो द्रष्टव्यः पापनाशनः । पूजनीयो वेदनीयः स्मर्तव्यः सौख्यमिच्छता ॥ ४४ ॥

அங்கே பாபநாசகரான விஸ்வேஸ்வர தேவனை தரிசிக்க வேண்டும். நலமும் இன்பமும் விரும்புபவன் அவரை பூஜித்து, உண்மையாக அறிந்து, நினைவில் கொள்ள வேண்டும்॥

Verse 45

स्नानदानादिकं चात्र सर्वमक्षय्यमुच्यते । पौषमासे शुक्लषष्ठ्यां देवो दिनपतिर्द्विज ॥ ४५ ॥

இங்கே ஸ்நானம், தானம் முதலிய அனைத்தும் அக்ஷய பலன் தருவதாக கூறப்படுகிறது. ஓ த்விஜனே! பௌஷ மாத சுக்ல ஷஷ்டியில் தேவன் ‘தினபதி’—சூரியன்॥

Verse 46

विष्णुरूपी जगत्त्राता प्रदुर्भूताः सनातनः ॥ ४६ ॥

சனாதனனான உலகரட்சகர் விஷ்ணுரூபம் கொண்டு வெளிப்பட்டார்।

Verse 47

स तस्मात्पूजनीयोऽस्यां द्रव्यैर्गंधपुरस्कृतैः । नैवेद्यैर्वस्त्त्रभूषाद्यैः सर्वसौख्यमभीप्सुभिः ॥ ४७ ॥

ஆகையால் இவ்விதியில் முழு நலமும் இன்பமும் நாடுவோர் நறுமணப் பொருட்கள் முன்னிட்டு, நைவேத்யம், ஆடை, அணிகலன் முதலியவற்றால் அவரை வழிபட வேண்டும்।

Verse 48

माघमासे सिता षष्ठी वरुणाह्वा स्मृता तु सा । तस्यां वरुणमभ्यर्च्येद्विष्णुरूपं सनातनम् ॥ ४८ ॥

மাঘ மாதத்தின் சுக்ல ஷஷ்டி ‘வருணா’ என நினைக்கப்படுகிறது; அந்நாளில் விஷ்ணுரூபமான சனாதன வருணனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 49

रक्तैर्गंधांशुकैः पुष्पैर्नैवेद्यैर्धूपदीपकैः । एवमभ्यर्च्य विधिवद्यद्यच्चाभिलषेन्नरः ॥ ४९ ॥

சிவப்பு காணிக்கைகள், நறுமண ஆடைகள், மலர்கள், நைவேத்யம், தூபம்-தீபம் ஆகியவற்றால்—இவ்வாறு விதிப்படி வழிபட்டால்—மனிதன் விரும்பியதை அடைகிறான்।

Verse 50

तत्तच्च फलतो लब्ध्वा मोदते तत्प्रसादतः । फाल्गुने शुक्लषष्ठ्यां तु देवं पशुपतिं द्विज ॥ ५० ॥

அவ்வவ்வாறு பலனைப் பெற்று, அவன் அருளால் மகிழ்கிறான். ஓ த்விஜா! பால்குண மாத சுக்ல ஷஷ்டியில் தேவ பசுபதியை (வழிபட வேண்டும்)।

Verse 51

मृन्मयं विधिना कृत्त्वा पूजयेदुपचारकैः । संस्नाप्य शतरुद्रेण पृथक्पंचामृतैर्जलैः ॥ ५१ ॥

விதிப்படி மண்ணால் உருவத்தை அமைத்து உபசாரங்களால் வழிபட வேண்டும். பின்னர் சதருத்ரீயத்தை ஜபித்தவாறே தனித்தனியாக பஞ்சாமிருதத்தாலும் நீராலும் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 52

गन्धैरालिप्य सुश्वेतैरक्षतैः श्वेतपुष्पकैः । बिल्वपत्रैश्च धत्तूरकुसुमैश्च फलैस्तथा ॥ ५२ ॥

நறுமணப் பொருள்களால் பூசி, மிக வெண்மையான அக்ஷதமும் வெண்மையான மலர்களும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மேலும் பில்வ இலைகள், தத்தூர மலர்கள், கனிகளும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 53

सम्पूज्य नानानैवेद्यैर्नीराज्य विधिवत्ततः । क्षमाप्य प्रणिपत्यैनं कैलासाय विसर्जयेत् ॥ ५३ ॥

பலவகை நைவேத்யங்களை அர்ப்பணித்து விதிப்படி முழுமையாக வழிபட்டு, பின்னர் முறையாக நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்ய வேண்டும். அதன் பின் மன்னிப்பு வேண்டி வணங்கி, அவரை கைலாசத்திற்கு விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 54

एवं कृत शिवार्चस्तु नरो नार्यथवा मुने । इह भुक्त्वा वरान्भोगानन्ते शिवगतिं लभेत् ॥ ५४ ॥

முனிவரே, ஆணோ பெண்ணோ இவ்விதமாக சிவார்ச்சனை செய்பவர் இவ்வுலகில் சிறந்த போகங்களை அனுபவித்து, இறுதியில் சிவகதியை அடைவார்.

Verse 55

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे द्वादशमासस्थितषष्ठीव्रतनिरूपणं नाम पञ्चदशाधिकशततमोऽध्यायः ॥ ११५ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில், ப்ருஹதுபாக்யானத்தில், நான்காம் பாதத்தில் ‘பன்னிரண்டு மாதங்கள் அனுஷ்டிக்கப்படும் ஷஷ்டீவ்ரத விளக்கம்’ எனும் நூற்று பதினைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.