Shloka 13
Adhyaya 79 — The Vaivasvata Manvantara: Classes of Devas, the Seven Sages, and Manu’s Nine Sons
वैवस्वतमिदं ब्रह्मन् कथितान्ते मयाऽन्तरम् ।
अस्मिन् श्रुते नरः सद्यः पठिते चैव सत्तम ।
मुच्यते पातकैः सर्वैः पुण्यञ्च महदश्नते ॥
vaivasvatam idaṃ brahman kathitānte mayāntaram |
asmin śrute naraḥ sadyaḥ paṭhite caiva sattama |
mucyate pātakaiḥ sarvaiḥ puṇyañ ca mahad aśnate ||
ஓ பிராமணரே, இவ்வாறு வைவர்ஸ்வத மன்வந்தரத்தின் இந்த வரலாற்றை உமக்கு நான் உரைத்தேன். இதை யார் கேட்கிறாரோ அல்லது பாராயணம் செய்யப்படும்போது கேட்கிறாரோ, அவர் உடனே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு மாபெரும் புண்ணியம் அடைகிறார்।
FAQs
The text asserts śravaṇa/paṭhana (hearing/recitation) as purificatory acts: engagement with sacred history is itself a dharmic practice that reforms the listener and accrues merit.
This is a concluding phalaśruti attached to Manvantara/Vaṃśa material; while not one of the five, it is a common Purāṇic device to sacralize the section.
‘Immediate’ release from sins points to the transformative power of sacred narrative when received with faith (śraddhā), functioning as a ritualized internal purification.