Shloka 14
Adhyaya 71 — The King’s Remorse and the Sage’s Counsel on the Necessity of a Wife
साम्प्रतं तु वने त्यक्ता न वेद्मि क्व नु सा गता । भक्षिताऽवापि विपिने सिंहव्याघ्रनिशाचरैः ॥
sāmprataṃ tu vane tyaktā na vedmi kva nu sā gatā / bhakṣitā vāpi vipine siṃha-vyāghra-niśācaraiḥ
ஆனால் இப்போது, காட்டில் கைவிடப்பட்ட அவள் எங்கே சென்றாள் என எனக்குத் தெரியாது—அல்லது வனத்தில் சிங்கம், புலி, அல்லது இரவுலாவிகள் அவளை விழுங்கியிருக்கலாம்.
{ "primaryRasa": "bhayanaka", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Neglect of duty creates real-world peril for dependents; remorse is sharpened when one imagines the concrete suffering one’s choices may have caused.
Narrative ethics (vaṃśānucarita-type episode) illustrating dharma through lived consequence rather than genealogical or manvantara data.
The ‘forest’ signifies the unstructured realm where social dharma is absent; abandoning one’s dharmic anchor leads the mind into a wilderness of fear (niśācara as inner terrors).