Adhyaya 9

Verse 1

/ हि आय >> () हि 2 7 नवमो<्ध्याय: द्रौोपदीका सैरन्ध्रीके वेशमें विराटके रनिवासमें जाकर रानी सुदेष्णासे वार्तालाप करना और वहाँ निवास पाना वैशम्पायन उवाच ततः केशान्‌ समुत्क्षिप्य वेल्लिताग्राननिन्दितान्‌ कृष्णान्‌ सूक्ष्मान्‌ मृदून्‌ दीर्घान्‌ समुद्ग्रथ्य शुचिस्मिता

வைசம்பாயனன் கூறினான்— “அப்போது கிருஷ்ணை தன் கூந்தலை உயர்த்தினாள்—குற்றமற்ற, முனைகள் சுருண்ட, கருமையான, நுண்மையான, மென்மையான, நீண்ட கூந்தலை—அதைச் சுருட்டி கட்டி, தூய்மையான அமைதிப் புன்னகையுடன் இருந்தாள்.”

Verse 2

जुगूहे दक्षिणे पाश्वे मृदूनसितलोचना । वासश्न परिधायैकं कृष्णा सुमलिनं महत्‌

மென்மையான கருவிழிகளையுடைய கிருஷ்ணை வலப்புறத்தில் தன்னை மறைத்துக் கொண்டாள். அவள் ஒரு பெரிய, மாசடைந்த ஒரே ஆடையை அணிந்தாள்.

Verse 3

कृत्वा वेषं च सैरन्ध्रयास्ततो व्यचरदार्तवत्‌ । वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर पवित्र मन्द मुसकान और कजरारे नेत्रोंवाली द्रौपदीने अपने सुन्दर

சைரந்த்ரீ வேடம் பூண்டு அவள் துயருற்றவள்போல் நகரில் அலைந்தாள். அவள் அப்படிச் செல்லக் கண்ட ஆண்கள் அவளைத் தொடர்ந்து ஓடினர்; பெண்களும் ஆர்வத்தால் கூட்டமாக வந்து அவளைச் சூழ்ந்தனர்.

Verse 4

सा तानुवाच राजेन्द्र सैरन्ध्रयहमिहागता

த்ரௌபதி அவர்களிடம் கூறினாள்—“அரசே! நான் சைரந்த்ரீ. யார் என்னைத் தம் இல்லத்தில் நியமிக்க விரும்புகிறாரோ, அந்த இல்லத்திலேயே சைரந்த்ரீயின் பணியைச் செய்ய வந்தேன்.” ஆனால் அவளின் அழகு, உடைமுறை, இனிய மொழி ஆகியவற்றால், அவள் அன்னமும் ஆடையும் தேடி வந்த அடிமைப்பெண் என்று யாரும் நம்பவில்லை.

Verse 5

कर्म चेच्छामि वै कर्तु तस्य यो मां युयुक्षति । तस्या रूपेण वेषेण श्लक्षणया च तथा गिरा । न श्रद्दधत तां दासीमन्नहेतोरुपस्थिताम्‌

“என்னை நியமிக்க விரும்புகிறவருக்கே நான் பணிசெய்ய விரும்புகிறேன்.” ஆனால் அவளின் அழகு, வேடம், மென்மையான இனிய மொழி ஆகியவற்றால், அவள் அன்னத்திற்காக வந்த பணிப்பெண் என்று யாரும் நம்பவில்லை.

Verse 6

विराटस्य तु कैकेयी भार्या परमसम्मता | आलोकयन्ती ददृशे प्रासादाद्‌ द्रुपदात्मजाम्‌

அந்நேரமே விராடனுக்குப் பேரன்பும் பெருமதிப்பும் பெற்ற கைகேயி அரசகுமாரி ராணி சுதேஷ்ணா, அரண்மனை மாடத்தில் நின்று நகரின் அழகைக் கண்டு கொண்டிருந்தாள்; அங்கிருந்தே த்ருபதன் மகளை அவள் கண்டாள்.

Verse 7

सा समीक्ष्य तथारूपामनाथामेकवाससम्‌ | समाहूयाब्रवीद्‌ भद्रे का त्वं कि च चिकीर्षसि

அவளை அத்தகைய தெய்வீக அழகுடன், ஒரே ஆடை அணிந்து ஆதரவற்றவள்போல் கண்ட ராணி அவளை அழைத்து, “பத்ரே! நீ யார்? என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்?” என்று கேட்டாள்.

Verse 8

सा तामुवाच राजेन्द्र सैरन्ध्रयहमुपागता । कर्म चेच्छाम्यहं कर्तु तस्य यो मां युयुक्षति

அப்போது த்ரௌபதி ராணியிடம் கூறினாள்—“ராஜேந்திரி! நான் சைரந்த்ரீயாக இங்கே வந்தேன். யார் என்னை நியமிப்பாரோ, அவருடைய இல்லத்தில் இருந்து சைரந்த்ரீயின் பணிகளைச் செய்ய விரும்புகிறேன்.”

Verse 9

सुदेष्णोवाच नैवंरूपा भवन्त्येव यथा वदसि भामिनि | प्रेषयन्तीव वै दासीर्दासांश्व विविधान्‌ बहुन्‌

சுதேஷ்ணை கூறினாள்—“அழகியவளே! நீ சொல்வது போல இருக்க முடியாது. உன்னைப் போன்ற பேரழகியர் சைரந்த்ரீ ஆகார். நீ பல தாசிகளையும் பலவகை ஆண் பணியாளர்களையும் ஆளும் ராணியைப் போலவே தோன்றுகிறாய்.”

Verse 10

नोच्चगुल्फा संहतोरुस्त्रिगम्भीरा षद्धुन्नता । रक्ता पञ्चसु रक्तेषु हंसगद्वदभाषिणी

வைசம்பாயனன் கூறினான்—“அவளுடைய கணுக்கால்கள் மிகையாகத் திகழவில்லை; தொடைகள் நெருக்கமாக இருந்தன. நாபி, பேச்சு, அறிவு—இம்மூன்றிலும் ஆழம் இருந்தது. மூக்கு, காதுகள், கண்கள், மார்பகம், நகங்கள், கழுத்து—இவ்வாறிலும் உயர்வும் அழகிய அமைப்பும் இருந்தன. உள்ளங்கைகள்-பாதத்தளங்கள், கண்களின் மூலைகள், உதடுகள், நாக்கு, நகங்கள்—இவ்வைந்திலும் இயல்பான செம்மை இருந்தது. அவளின் குரல் அன்னப்பறவையைப் போல இனிமையும் நடுக்கமுமுடையது.”

Verse 11

सुकेशी सुस्तनी श्यामा पीनश्रोणिपयोधरा । तेन तेनैव सम्पन्ना काश्मीरीव तुरज्रमी

வைசம்பாயனன் கூறினான்—“அவளுக்கு அழகிய கூந்தல், நன்கு அமைந்த மார்பகம், கருமை மிளிரும் உடற்காந்தி இருந்தது; இடுப்பும் மார்பும் நிறைந்திருந்தன. இவ்வாறு எல்லா நற்குறிகளும் உடையவளாய், காஷ்மீரக் குதிரை போல இனிய நடை கொண்டாள்.”

Verse 12

अरालपक्ष्मनयना बिम्बोष्ठी तनुमध्यमा । कम्बुग्रीवा गूढशिरा पूर्णचन्द्रनिभानना

வைசம்பாயனன் கூறினான்—“அவளுடைய கண்களில் வளைந்த இமைகள்; பழுத்த பிம்பப் பழம் போன்ற செந்நிற உதடுகள்; மெலிந்த இடை இருந்தது. சங்குபோல் அழகிய கழுத்து; உறுதியான மாமிசத்தின் கீழ் மறைந்த நரம்புகள்; பௌர்ணமி நிலவை ஒத்த முகம்—இவை அனைத்தும் அவளிடம் இருந்தன.”

Verse 13

शारदोत्पलपत्राक्ष्या शारदोत्पलगन्धया । शारदोत्पलसेविन्या रूपेण सदृशी श्रिया

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவளுடைய கண்கள் சரத்காலத் தாமரை இதழ்களைப் போலவும், அவளிடமிருந்து வரும் மணம் சரத்காலத் தாமரையின் நறுமணத்தைப் போலவும், அவளுக்கு சரத்காலத் தாமரையே விருப்பமானதாகவும் இருந்தது; அழகில் அவள் சாட்சாத் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)யை ஒத்தவளாய் தோன்றினாள்.

Verse 14

तुम रूपमें उन्हीं लक्ष्मीके समान हो

வைசம்பாயனர் கூறினார்—கல்யாணி! உண்மையாய் சொல், நீ யார்? நீ எவ்விதத்திலும் அடிமைப் பெண் அல்ல. நீ யக்ஷிணியா, அல்லது தேவியா? கந்தர்வக் கன்னியா, அல்லது அப்சரஸா?

Verse 15

देवकन्या भुजज्जी वा नगरस्याथ देवता । विद्याधरी किन्नरी वा यदि वा रोहिणी स्वयम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—நீ தேவகன்னியா, அல்லது நாககன்னியா? அல்லது இந்நகரின் காவல்-தெய்வமா? நீ வித்யாதரியா, கின்னரியா, அல்லது சாட்சாத் ரோஹிணியோ? கல்யாணி! உண்மை சொல்—நீ உண்மையில் யார்? நீ எவ்விதத்திலும் சாதாரண பணிப்பெண் அல்ல.

Verse 16

अलनम्बुषा मिश्रकेशी पुण्डरीकाथ मालिनी । इन्द्राणी वारुणी वा व्वं त्वष्टूर्धातु: प्रजापते: । देव्यो देवेषु विख्यातास्तासां त्वं कतमा शुभे

வைசம்பாயனர் கூறினார்—நீ அலம்புஷா, மிஷ்ரகேசி, புண்டரீகா, மாலினி எனும் அப்சரஸ்களில் ஒருத்தியா? அல்லது இந்திராணி, வாருணி, த்வஷ்ட்ரின் துணைவி, அல்லது பிரஜாபதியின் சக்தியா? சுபே! தேவருலகில் புகழ்பெற்ற தேவியரில் நீ யார்?

Verse 17

द्रौपहुवाच नास्मि देवी न गन्धर्वी नासुरी न च राक्षसी । सैरन्ध्री तु भुजिष्यास्मि सत्यमेतद्‌ ब्रवीमि ते

த்ரௌபதி கூறினாள்—நான் தேவியல்ல, கந்தர்வப் பெண்ணுமல்ல; அசுரியுமல்ல, ராக்ஷசியுமல்ல. நான் சார்ந்திருந்து பணிபுரியும் சைரந்த்ரீ மட்டுமே; இதுவே உமக்கு நான் சொல்லும் உண்மை.

Verse 18

केशान्‌ जानाम्यहं कर्तु पिंषे साधु विलेपनम्‌ । मल्लिकोत्पलपदडानां चम्पकानां तथा शुभे

வைசம்பாயனர் கூறினார்—“முடியை அலங்கரித்து ஒழுங்குபடுத்தவும், அரைத்து நன்றாக மைதான லேபனங்களையும் அழகு மைல்களையும் தயாரிக்கவும் எனக்குத் தெரியும். ஓ சுபாங்கி! மல்லிகை, உத்பலம், பத்மம், சம்பகம் ஆகிய மலர்களால் மணமிக்க தயாரிப்புகளையும் செய்யத் தெரியும்.”

Verse 19

आराधयं सत्यभामां कृष्णस्य महिषीं प्रियाम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—“கிருஷ்ணனின் பிரியமான முதன்மை மகிஷி சத்யபாமையை அவர்கள் பக்தியுடன் ஆராதித்தனர்.”

Verse 20

तत्र तत्र चराम्येवं लभमाना सुभोजनम्‌

“இவ்வாறு நான் இடமிடமாகச் சென்று பல இல்லங்களில் பணிசெய்து நல்ல உணவைப் பெற்று வாழ்ந்து வந்தேன். எனக்குக் கிடைக்கும் ஆடைகள் எத்தனைவோ, அவற்றிலேயே நான் திருப்தியடைகிறேன். தெய்வீகத் திரௌபதியே எனக்கு ‘மாலினி’ என்ற பெயரை வைத்தாள். ஓ தேவி சுதேஷ்ணே! இன்று அதே நான்—சைரந்த்ரீயாக—உங்கள் அரண்மனைக்கு வந்துள்ளேன்.”

Verse 21

वासांसि यावन्ति लभे तावत्‌ तावद्‌ रमे तथा । मालिनीत्येव मे नाम स्वयं देवी चकार सा । साहमपद्यागता देवि सुदेष्णे त्वन्निवेशनम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்—“எனக்குக் கிடைக்கும் ஆடைகள் எத்தனைவோ, அவற்றிலேயே நான் மகிழ்கிறேன். தெய்வீகத் திரௌபதியே எனக்கு ‘மாலினி’ என்ற பெயரை வைத்தாள். ஓ தேவி சுதேஷ்ணே! இப்போது ஆபத்தில் அகப்பட்டவளாய் நான் உங்கள் இல்லத்துக்கு வந்துள்ளேன்—இடமிடமாகச் சேவை செய்து நல்ல உணவைப் பெற்றவளாய்.”

Verse 22

सुदेष्णोवाच मूर्थ्नि त्वां वासयेयं वै संशयो मे न विद्यते । न चेदिच्छति राजा त्वां गच्छेत्‌ सर्वेण चेतसा

சுதேஷ்ணா கூறினாள்—“உன்னை என் தலைமேல் வைத்துப் போற்றுவேன்—இதில் எனக்கு ஐயமில்லை. ஆனால் அரசன் உன்னை விரும்பாமல், அவன் மனம் முழுவதும் உன்னிடம் ஈர்க்கப்படாமல் இருந்தால், அப்போது நீ இங்கே தங்குவதற்கு எனக்கு எந்தத் தடையும் இல்லை.”

Verse 23

स्त्रियो राजकुले याश्व याश्चैमा मम वेश्मनि । प्रसक्तास्त्वां निरीक्षन्ते पुमांसं कं न मोहये:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரண்மனைக்குள்ளுள்ள பெண்களும், என் இல்லத்திலுள்ள இவ்வழகியரும் எல்லோரும் உன்னை ஒரே நோக்காகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்படியிருக்க, நீ மயக்க முடியாத ஆண் யார்?

Verse 24

वक्षांशक्षावस्थितान्‌ पश्य य इमे मम वेश्मनि । तेडपि त्वां संनमन्तीव पुमांसं क॑ न मोहये:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—பார், என் இல்லத்தில் நின்றிருக்கும் இம்மரங்கள்கூட உன்னைப் பார்க்கவே எனத் தாழ்ந்து வணங்குவது போலத் தோன்றுகிறது. அப்படியிருக்க, நீ மயக்க முடியாத ஆண் யார்?

Verse 25

राजा विराट: सुश्रोणि दृष्टवा वपुरमानुषम्‌ । विहाय मां वरारोहे गच्छेत्‌ सर्वेण चेतसा

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அழகிய இடுப்புடையவளே, உயர்குலக் கன்னியே! மன்னன் விராடன் உன் இந்த மனிதரல்லாத (அலௌகிக) அழகைக் கண்டவுடனே என்னை விட்டு, முழு மனத்தோடு உன்னிடமே பற்றுக் கொள்வான்.

Verse 26

यं हि त्वमनवद्याज़ि तरलायतलोचने । प्रसक्तमभिवीक्षेथा: स कामवशगो भवेत्‌,निर्दोष अंगों तथा चंचल एवं विशाल नेत्रोंवाली सैरन्ध्री! जिस पुरुषकी ओर तुम ध्यानसे देख लोगी, वही कामके अधीन हो जायगा

வைசம்பாயனர் கூறினார்—களங்கமற்ற உடலங்கங்களையுடைய சைரந்திரியே, அசையும் அகன்ற கண்களையுடையவளே! நீ யாரை நிலைத்த கவனத்துடன் நோக்கினாலும், அந்த ஆண் காமத்தின் ஆட்பட்டவனாகிவிடுவான்.

Verse 27

यश्न त्वां सततं पश्येत्‌ पुरुषश्चारुहासिनि । एवं सर्वानवद्याड़ि स चानज्रवशो भवेत्‌,शुभांगि! चारुहासिनि! इसी प्रकार जो पुरुष प्रतिदिन तुम्हें देखेगा, वह भी कामदेवके वशीभूत हो जायगा

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அழகிய அங்கங்களையுடையவளே, இனிய புன்னகையுடையவளே, முற்றிலும் குறையற்ற உடலையுடையவளே! உன்னை இடையறாது பார்க்கும் எந்த ஆணும் காமதேவனின் ஆட்சிக்குள் அகப்பட்டுவிடுவான்.

Verse 28

अध्यारोहेद्‌ यथा वृक्षान्‌ वधायैवात्मनो नर: । राजवेश्मनि ते सुभ्रु गृहे तु स्थात्‌ तथा मम

எப்படி ஒரு மூடன் தன் உயிரை அழிக்கவே மரங்களில் ஏறுகிறானோ, அதுபோல, சுப்ரூ! உன்னை அரசமாளிகையிலோ என் வீட்டிலோ வைத்திருப்பதும் எனக்கு தீங்காக முடியும்।

Verse 29

यथा च कर्कटी गर्भमाधत्ते मृत्युमात्मन: । तथाविधमहं मन्ये वासं तव शुचिस्मिते

சுசிஸ்மிதே! பெண் நண்டு தன் மரணத்திற்கே காரணமாகும் கர்ப்பத்தைச் சுமப்பதுபோல், நீ இந்த வீட்டில் தங்குவது எனக்கு மரணத்துக்கு ஒப்பானதாகவே தோன்றுகிறது।

Verse 30

द्रौपहुुवाच नास्मि लभ्या विराटेन न चान्येन कदाचन । गन्धर्वा: पतयो महां युवान: पठच भामिनि,द्रौपदी बोली--भामिनि! मुझे राजा विराट या दूसरा कोई पुरुष कभी नहीं पा सकता। पाँच तरुण गन्धर्व मेरे पति हैं

த்ரௌபதி கூறினாள்—பாமினி! விராட அரசனோ வேறு எந்த ஆணோ எந்நாளும் என்னை அடைய முடியாது. ஐந்து இளைய கந்தர்வர்கள் என் கணவர்கள்.

Verse 31

पुत्रा गन्धर्वराजस्य महासत्त्वस्य कस्यचित्‌ | रक्षन्ति ते च मां नित्यं दु:खाचारा तथा हाहम्‌

அவர்கள் பெரும் வீரத்துடன் விளங்கும் ஒரு கந்தர்வ-அரசனின் புதல்வர்கள். அவர்கள் நாள்தோறும் என்னைக் காக்கின்றனர்; நானும் எளிதில் அணுக முடியாதவள்.

Verse 32

यो मे न दद्यादुच्छिष्टं न च पादौ प्रधावयेत्‌ । प्रीणेरंस्तेन वासेन गन्धर्वा: पतयो मम,जो मुझे जूँठा अन्न नहीं देता और मुझसे अपने पैर नहीं धुलवाता, उसके उस व्यवहारसे मेरे पति गन्धर्वलोग प्रसन्न रहते हैं

எவன் எனக்கு உச்சிஷ்ட உணவை அளிக்காமல், என்னால் தன் பாதங்களைத் துவைக்கவும் செய்யாமல் இருக்கிறானோ—அத்தகைய நடத்தையால் என் கந்தர்வக் கணவர்கள் மகிழ்வர்.

Verse 33

यो हि मां पुरुषो गृद्धयेद्‌ यथान्या: प्राकृता: स्त्रिय: । तामेव निवसेदू रात्रि प्रविश्य च परां तनुम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்— யாரேனும் ஆண் காமவசப்பட்டு என்னை சாதாரண பெண்களைப் போல எண்ணி வலுக்கட்டாயமாக அடைய முயன்றால், அவன் அதே இரவில் உயர்ந்த மற்றொரு உடலில் புகுந்து பரலோகம் செல்கிறான்।

Verse 34

न चाप्यहं चालयितुं शक्‍्या केनचिदड़ने । दुःखशीला हि गन्धर्वास्ति च मे बलिन: प्रिया:

போர்க்களத்தில் யாராலும் என்னை என் நிலையிலிருந்து அசைக்கவோ விரட்டவோ முடியாது. ஏனெனில் கந்தர்வர்கள் கடும் வீரமும் தாங்க இயலாத வலிமையும் உடையவர்கள்; எனக்குப் பிரியமானவர்களும் வல்லமைமிக்கவர்கள்.

Verse 35

सुदेष्णोवाच एवं त्वां वासयिष्यामि यथा त्वं नन्दिनीच्छसि

சுதேஷ்ணை கூறினாள்— நந்தினியே, நீ விரும்புவது போலவே நான் உனக்கு தங்குமிடம் அளிப்பேன்.

Verse 36

अपृच्छंश्वैव तां दृष्टवा का त्वं कि च चिकीर्षसि । उसे इधर-उधर भटकती देख बहुत-सी स्त्रियाँ और पुरुष उसके पास दौड़े आये तथा पूछने लगे--'तुम कौन हो? और क्या करना चाहती हो?”

வைசம்பாயனர் கூறினார்— அவளைக் கண்டவுடன் அவர்கள் உடனே கேட்டனர்: ‘நீ யார்? என்ன செய்ய விரும்புகிறாய்?’ இவ்வாறு விராடனின் அரசியால் ஆறுதல் பெற்று உறுதி அளிக்கப்பட்ட கிருஷ்ணை (த்ரௌபதி) அங்கே வாழத் தொடங்கினாள்.

Verse 37

उवास नगरे तस्मिन्‌ पतिधर्मवती सती । न चैनां वेद तत्रान्यस्तत्त्वेन जनमेजय

வைசம்பாயனர் கூறினார்— அந்த நகரத்தில் கணவர்களுக்கான தர்மத்தில் நிலைத்த சதியான த்ரௌபதி வாழ்ந்தாள். ஜனமேஜயனே, அங்கே வேறு யாரும் அவளின் உண்மையான அடையாளத்தை அறியவில்லை.

Verse 183

ग्रथयिष्ये विचित्राश्ष॒ ्रज: परमशो भना: । मैं केशोंका शृंगार करना जानती हूँ तथा उबटन या अंगराग बहुत अच्छा पीस लेती हूँ। शुभे! मैं मल्लिका

வைசம்பாயனர் கூறினார்—நான் பலவகையான, மிக அழகும் வித்தியாசமும் கொண்ட மலர்மாலைகளைத் தொடுத்து அமைக்கத் தெரிந்தவள். கூந்தலை அலங்கரிப்பதும், உபடனம் மற்றும் மணமுள்ள அங்கராகம் போன்ற பூச்சுகளை நன்றாக அரைத்து தயாரிப்பதும் எனக்குத் தெரியும். சுபே! மல்லிகை, உத்பலம், தாமரை, சம்பகம் முதலிய மலர்களால் மிக மனோகரமான, நுணுக்கமான ஹாரங்களையும் மாலைகளையும் நான் செய்ய வல்லவள்.

Verse 196

कृष्णां च भार्या पाण्डूनां कुरूणामेकसुन्दरीम्‌ । पहले मैं श्रीकृष्णकी प्यारी रानी सत्यभामा तथा कुरुकुलकी एकमात्र सुन्दरी पाण्डवोंकी धर्मपत्नी द्रौपदीकी सेवामें रह चुकी हूँ

வைசம்பாயனர் கூறினார்—மேலும் கிருஷ்ணை (திரௌபதி), பாண்டவர்களின் தர்மபத்னி; குருவம்சத்தின் ஒப்பற்ற அழகி. முன்பு நான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அன்பிற்குரிய பட்டமகிஷி சத்யபாமாவின் பணியில் இருந்தேன்; அதுபோல குருகுலத்தின் அந்த ஒரே அழகியான, பாண்டவர்களின் தர்மபத்னி திரௌபதியின் பணியிலும் இருந்தேன்.

Verse 343

प्रच्छन्नाश्चापि रक्षन्ति ते मां नित्यं शुचिस्मिते । अतः कल्याणि! मुझे कोई भी सतीत्वसे विचलित नहीं कर सकता। शुचिस्मिते! यद्यपि मेरे पति गन्धर्वगण इस समय दु:खमें पड़े हैं; तथापि वे बड़े बलवान्‌ हैं और गुप्तरूपसे सदा मेरी रक्षा करते रहते हैं

வைசம்பாயனர் கூறினார்—சுசிமிதே! அவர்கள் (என் கந்தர்வ கணவர்கள்) மறைந்திருந்தபோதிலும் எப்போதும் என்னைக் காக்கின்றனர். ஆகவே கல்யாணி! என் கற்பை யாராலும் குலைக்க முடியாது. சுசிமிதே! இப்போது என் கந்தர்வ கணவர்கள் துயரில் இருந்தாலும், அவர்கள் மிக வலிமைமிக்கவர்கள்; மறைமுகமாக எந்நேரமும் காவல் காத்து என்னை பாதுகாக்கின்றனர்.

Verse 353

नच पादौ न चोच्छिष्टं स्प्रक्ष्यसि त्वं कथंचन । सुदेष्णाने कहा--आनन्ददायिनी सुन्दरी! यदि (तुम्हारा शील-स्वभाव) ऐसा है

வைசம்பாயனர் கூறினார்—நீ எந்த விதத்திலும் என் பாதங்களைத் தொட வேண்டாம்; என் உணவின் உச்சிஷ்டத்தையும் தொட வேண்டியதில்லை. சுதேஷ்ணை கூறினாள்—ஆனந்தம் தரும் அழகியே! உன் ஒழுக்கமும் இயல்பும் இப்படியே இருந்தால், உன் விருப்பத்திற்கேற்ப உன்னை என் இல்லத்தில் நிச்சயமாக வைத்திருப்பேன்; உனக்கு பாதஸ்பரிசமும் உச்சிஷ்டஸ்பரிசமும் எவ்விதத்திலும் நேராது.