Adhyaya 38

Verse 1

हि आय न (0) ऑन अप अष्टात्रिशो&् ध्याय: उत्तरकुमारका भय और अर्जुनका उसे आश्वासन देकर रथपर चढ़ाना वैशम्पायन उवाच स राजधान्या निर्याय वैराटिरकुतो भय: । प्रयाहीत्यब्रवीत्‌ सूतं यत्र ते कुरवो गता:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— தலைநகரத்திலிருந்து புறப்பட்ட விராடன் மகன் உத்தரன் முழுமையாக அச்சமின்றி சாரதியிடம் கூறினான்— “பிருஹன்னலா! கௌரவர்கள் சென்ற திசையிலேயே தேரை செலுத்து.”

Verse 2

/* ७०५४०१९- 4 >प#- 587 अ--+ी एस 5५५. 70% :४4%2 ६ ८वरससच ( 5 आत॥न्‍ण छल | 40 एलटी: ६६ ह- ; (2० है।।

“வெற்றியின் நம்பிக்கையுடன் இங்கு கூடியுள்ள எல்லா கௌரவர்களையும் நான் வீழ்த்தி, அவர்களிடமிருந்து என் மாடுகளை மீட்டுக்கொண்டு, விரைவில் என் நகரத்திற்குத் திரும்புவேன்.”

Verse 3

ततस्तांश्वोदयामास सदश्वान्‌ पाण्डुनन्दन: । ते हया नरसिंहेन नोदिता वातरंहस: । आलिखन्त इवाकाशमूहु: काज्चनमालिन:

அப்போது பாண்டுநந்தனன் அர்ஜுனன் உத்தரனின் சிறந்த இனக் குதிரைகளைத் தூண்டி, கட்டுப்பாட்டைத் தளர்த்தினான். மனிதசிங்கமான அர்ஜுனன் ஓட்டியவுடன் பொன்மாலைகள் அணிந்த அந்தக் குதிரைகள் காற்றின் வேகத்தில் பாய்ந்தன—குளம்புகளால் வானத்தையே கீறிக்கொண்டு ரதத்தைச் சுமந்து பறக்கின்றன போலத் தோன்றின।

Verse 4

नातिदूरमथो गत्वा मत्स्यपुत्रधनंजयौ । अवेक्षेताममित्रघ्नी कुरूणां बलिनां बलम्‌,थोड़ी ही दूर जानेपर शत्रुहन्ता विराटपुत्र उत्तर और धनंजयने महाबली कौरवोंकी विशाल सेना देखी

சிறிது தூரம் சென்றவுடன் பகைவரை அழிப்பவனான மತ್ಸ்யபுத்திரன் உத்தரனும் தனஞ்சயன் அர்ஜுனனும், வலிமைமிக்க கௌரவர்களின் பேர்படையை கண்டனர்।

Verse 5

श्मशानमभितो गत्वा आससाद कुरूनथ । तां शमीमन्ववीक्षेतां व्यूढानीकांश्व॒ सर्वश:

சுடுகாட்டைச் சுற்றிச் சென்று அவர்கள் கௌரவர்களை அணுகினர். பின்னர் அந்தச் சமீ மரத்தை நோக்கமாகக் கொண்டு, எல்லாத் திசைகளிலும் போரணியாக நிற்கும் கௌரவர் படைவீரர்களை இருவரும் கவனித்தனர்।

Verse 6

तदनीकं महत्‌ तेषां विबभौ सागरोपमम्‌ | सर्पमाणमिवाकाशे वन॑ बहुलपादपम्‌

அவர்களின் அந்தப் பெரும் படை கடலைப் போலவே விரிந்தும் ஒளிர்ந்தும் தோன்றியது. அது முன்னே நகர்ந்தபோது, எண்ணற்ற மரங்கள் நிறைந்த அடர்ந்த காடே வானில் நகர்வது போலக் காட்சியளித்தது।

Verse 7

ददृशे पार्थिवो रेणुर्जनितस्तेन सर्पता । दृष्टिप्रणाशो भूतानां दिवस्पृक्‌ कुरुसत्तम

குருசிறந்த ஜனமேஜயா! கௌரவர் படை நகர்ந்ததால் எழுந்த மண்ண்தூசி வானைத் தொடுவது போலத் தெரிந்தது. அந்தத் தூசியால் எல்லா உயிர்களின் பார்வையும் மங்கியது—எதுவும் தெளிவாகப் புலப்படவில்லை।

Verse 8

तदनीकं महद्‌ दृष्टवा गजाश्वरथसंकुलम्‌ | कर्णदुर्योधनकृपैर्गुप्तं शान्तनवेन च

வைசம்பாயனர் கூறினார்—யானை, குதிரை, தேர்கள் நிறைந்து அடர்த்தியாக அமைந்த அந்தப் பெரும் படைவியூஹத்தை, கர்ணன், துரியோதனன், கிருபர் மற்றும் சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர் காத்து நிற்கக் கண்டதும், விராடனின் மகன் உத்தரன் அச்சத்தில் உறைந்தான்; அவனுக்கு மெய்சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது. பயத்தால் கலங்கியவன் அர்ஜுனனிடம் பேசினான்.

Verse 9

द्रोणेन च सपुत्रेण महेष्वासेन धीमता । हृष्टरोमा भयोद्विग्न: पार्थ वैराटिरब्रवीत्‌

மிகச் சிறந்த வில்லாளியும் பேரறிவாளனுமான துரோணர், தம் மகனுடன் சேர்ந்து அந்தப் படையைப் பாதுகாத்தார். அதைக் கண்ட விராடனின் மகன் உத்தரன் அச்சத்தில் கலங்கினான்; அவனுக்கு மெய்சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது. பதற்றத்துடன் நடுங்கியபடி பார்த்தன் (அர்ஜுனன்)ிடம் கூறினான்.

Verse 10

उत्तर उवाच नोत्सहे कुरुभियोंद्धुं रोमहर्ष हि पश्य मे । बहुप्रवीरमत्युग्रं देवेरपि दुरासदम्‌

உத்தரன் கூறினான்—கௌரவர்களுடன் போரிட எனக்கு துணிவு இல்லை. பார், அச்சத்தால் என் உடலில் மெய்சிலிர்ப்பு எழுகிறது. அவர்களின் படையில் பல மகாவீரர்கள் உள்ளனர்; அது மிகக் கொடுமையாகவும் பயங்கரமாகவும் தோன்றுகிறது. அதை வெல்வது தேவர்களுக்கே கடினம்.

Verse 11

प्रतियोद्धुं न शक्ष्यामि कुरुसैन्यमनन्तकम्‌ | नाशंसे भारती सेनां प्रवेष्ठं भीमकार्मुकाम्‌

முடிவே இல்லாததுபோல் தோன்றும் அந்தக் கௌரவர் படையை நான் எதிர்த்து நிற்க இயலாது. கொடிய வில்லுகளைக் கொண்ட பாரதர் படைவெள்ளத்தில் நுழைவது எங்கே—அதைப் பற்றிப் பேசுவதற்கே எனக்கு துணிவு இல்லை.

Verse 12

रथनागाश्व॒कलिलां पत्तिध्वजसमाकुलाम्‌ | दृष्टवैव हि परानाजौ मन: प्रव्यथतीव मे

தேர்கள், யானைகள், குதிரைகள் என அந்தப் படை நெருக்கமாக நிரம்பியுள்ளது; காலாட்களும் எண்ணற்ற கொடிகளும் அதை மூடிக்கொண்டுள்ளன. ஆகவே போர்க்களத்தில் அந்த எதிரிகளைப் பார்த்த மாத்திரமே என் மனம் கலங்கி வலியுறுகிறது.

Verse 13

यत्र द्रोणश्न भीष्मश्न॒ कृप: कर्णो विविंशति: । अश्रृत्थामा विकर्णश्ष॒ सोमदत्तश्न बाह्विकः

உத்தரன் கூறினான்—அங்கே துரோணரும் பீஷ்மரும் உள்ளனர்; அதுபோல க்ருபர், கர்ணன், விவிம்ஶதியும்; அஸ்வத்தாமா, விகர்ணனும்; சோமதத்தன், பாஹ்லிகனும் உள்ளனர்.

Verse 14

दुर्योधनस्तथा वीरो राजा च रथिनां वर: । द्युतिमन्तो महेष्वासा: सर्वे युद्धविशारदा:

அங்கே வீரரான அரசன் துரியோதனனும் உள்ளான்—ரதவீரர்களில் முதன்மை. அவர்கள் அனைவரும் ஒளிவீசும் பெருவில்லாளர்கள்; யுத்தக் கலையில் தேர்ந்தவர்கள்.

Verse 15

(मत्ता इव महानागा युक्तध्वजपताकिन: । नीतिमन्तो महेष्वासा सर्वास्त्रिकृतनि श्चया: ।।

உத்தரன் கூறினான்—இந்தக் கௌரவர் வீரர்கள் மதத்தால் உன்மத்தமான பெருயானை அரசர்களைப் போலத் தோன்றுகின்றனர். அனைவரும் கொடிகளும் பதாகைகளும் தாங்கியவர்கள்; நெறியறிவில் தேர்ந்தவர்கள்; பெருவில்லாளர்கள்; எல்லா ஆயுதவித்தையிலும் உறுதியான நிச்சய அறிவுடையவர்கள். அவர்களை வெல்வது முழுச் சேனைகளுக்கே அல்ல, இந்திரனை முன்னிட்டு நிற்கும் தேவர்களுக்குக் கூட மிகக் கடினம். அவர்களின் யானைகளிலும் பதாகைகள் பறக்கின்றன; பெரும் ரதங்கள் கொடிகளால் ஒளிர்கின்றன; பலவகை அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட குதிரைகள் நாலாபுறமும் பரவி வெற்றிக்காகத் துடிப்பதாகத் தெரிகின்றன. இப்படிப்பட்ட சூர கௌரவர்களைப் போரில் வெல்ல நான்—அறிவிலி சிறுவன்—இங்கே எப்படித் தள்ளப்பட்டேன்! இந்தக் குருக்கள் படைவியூகம் அமைத்து தாக்கத் தயாராய் நிற்பதைப் பார்த்தவுடனே என் உடலில் ரோமாஞ்சம் எழுந்தது; என் உள்ளத்தில் கஷ்மலம்—மயக்கம் போன்ற அச்சமும் குழப்பமும்—வந்தடைந்தது.

Verse 16

वैशम्पायन उवाच अविजातो विजातस्य मौखर््याद्‌ धूर्तस्थ पश्यत: । परिदेवयते मन्द: सकाशे सव्यसाचिन:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! தாழ்ந்தவன் உத்தரன், மூடமான பேச்சால் உயர்ந்தவனின் பெருமையை அறியவில்லை. சூழ்ச்சியுடன் வேடமிட்ட சவ்யசாசி அர்ஜுனன் முன்னிலையிலேயே அந்த மந்தபுத்தி புலம்பத் தொடங்கினான்.

Verse 17

त्रिगर्तान्‌ मे पिता यातः शून्ये सम्प्रणिधाय माम्‌ | सर्वा सेनामुपादाय न मे सन्‍्तीह सैनिका:

உத்தரன் கூறினான்—பிருஹன்னலே! என் தந்தை திரிகர்த்தர்களுடன் போரிட முழுச் சேனையையும் அழைத்துச் சென்றார்; வெறிச்சோடிய நகரைக் காக்க என்னை மட்டும் இங்கே நிறுத்திவிட்டார். இங்கே எனக்கு எந்தச் சிப்பாயும் இல்லை.

Verse 18

सो5हमेको बहून्‌ बाल: कृतास्त्रानकृतश्रम: । प्रतियोद्धुं न शक्ष्यामि निवर्तस्व बृहन्नले

வைசம்பாயனர் கூறினார்— “நான் ஒருவனே—ஒரு சிறுவன் மட்டுமே. ஆயுதக் கலை கற்றிருந்தாலும், கடுமையான பயிற்சியின் துன்பத்தை இன்னும் முழுதாகச் செய்ததில்லை. இத்தனைப் பல முதிர்ந்த வீரர்களை எதிர்த்து நிற்க முடியாது. ஆகவே, ஓ ப்ருஹன்னலா, திரும்பிச் செல்.”

Verse 19

ब॒ह्न्नलोवाच भयेन दीनरूपो<सि द्विषतां हर्षवर्धन: । न च तावत्‌ कृतं कर्म परैः किंचिद्‌ रणाजिरे

ப்ருஹன்னலா கூறினாள்— “பயத்தால் நீ தாழ்ந்த தோற்றம் கொண்டு பகைவர்களின் மகிழ்ச்சியை வளர்க்கிறாய். இன்னும் போர்க்களத்தில் எதிர்ப்பக்கம் எதையும் சாதித்ததே இல்லை.”

Verse 20

स्वयमेव च मामात्थ वह मां कौरवानू्‌ प्रति । सो हं त्वां तत्र नेष्यामि यत्रैते बहुला ध्वजा:

வைசம்பாயனர் கூறினார்— “நீயே என்னிடம் ‘என்னை கௌரவர்களிடம் கொண்டு செல்’ என்று சொன்னாய். ஆகவே, அங்கே பல கொடிகள் பறக்கும் இடத்திற்கே உன்னை அழைத்துச் செல்வேன்.”

Verse 21

मध्यमामिषगृध्राणां कुरूणामाततायिनाम्‌ | नेष्यामि त्वां महाबाहो पृथिव्यामपि युध्यताम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்— “ஓ மகாபாஹோ! இறைச்சிக்காகப் பாயும் கழுகுகளைப் போல பேராசையுடன், மாடுகளை கொள்ளையடிக்க வந்த அந்தத் தாக்குதல்கார குருக்களின் நடுவே உன்னை நான் அழைத்துச் செல்வேன். அவர்கள் பூமிக்காகவே போரிடத் தீர்மானித்தாலும், அந்தப் போரிலும் உன்னை நான் கொண்டு செல்வேன்.”

Verse 22

तथा स्त्रीषु प्रतिश्रुत्य पौरुषं पुरुषेषु च । कत्थमानो5भिनिर्याय किमर्थ न युयुत्ससे

வைசம்பாயனர் கூறினார்— “பெண்களின் முன்னிலையில் ஆண்மையின் உறுதி மொழி கூறி, ஆண்களிடையே தன் வீரத்தைப் புகழ்ந்து கொண்டு நீ போருக்குப் புறப்பட்டாய்; அப்படியிருக்க இப்போது ஏன் போரிட மறுக்கிறாய்?”

Verse 23

न चेद्‌ विजित्य गास्तास्त्वं गृहान्‌ वै प्रतियास्यसि । प्रहसिष्यन्ति वीरास्त्वां नरा नार्यक्ष॒ संगता:

அந்தப் பசுக்களை வெல்லாமல் நீ வீட்டிற்கு திரும்பினால், வீரர்கள் உன்னை இகழ்ந்து சிரிப்பார்கள்; மேலும் எங்கெங்கும் பெண்களும் ஆண்களும் கூடி உன்னைப் பரிகசிப்பார்கள்.

Verse 24

अहमप्यत्र सैरन्ध्रया ख्याता सारथ्यकर्मणि । न च शक्ष्याम्यनिर्जित्य गा: प्रयातुं पुरं प्रति

நானும் இங்கே சைரந்த்ரீயின் வாயிலாகத் தேரோட்டக் கலையில் தேர்ந்தவளெனப் புகழ்பெற்றுள்ளேன்; ஆகவே பகைவரை வென்று அந்தப் பசுக்களை மீட்டெடுக்காமல் நகரத்திற்குத் திரும்ப இயலாது.

Verse 25

स्तोत्रेण चैव सैरन्ध्रयास्तव वाक्येन तेन च । कथं न युध्येयमहं कुरून्‌ सर्वान्‌ स्थिरो भव

சைரந்த்ரீயின் ஸ்தோத்திரத்தாலும், உன் அந்த வார்த்தைகளாலும் தூண்டப்பட்ட நான், எல்லாக் குருக்களுடனும் போரிடாமல் எவ்வாறு இருப்பேன்? நீ உறுதியாக நிலைத்து நில்.

Verse 26

सैरन्ध्री और तुमने भी बड़ी-बड़ी बातें कहकर मेरी बहुत स्तुति-प्रशंसा की है, फिर सम्पूर्ण कौरवोंके साथ मैं ही क्‍यों न युद्ध करूँ? तुम दृढ़तापूर्वक डट जाओ ।।

உத்தரன் கூறினான்—ஓ ப்ருஹன்னலே! எண்ணிக்கையில் மிகுந்த குருக்கள் மತ್ಸ்யதேசத்தின் செல்வத்தை விரும்பியபடி எடுத்துச் செல்லட்டும்; பெண்களோ ஆண்களோ எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் என்னை இகழட்டும். ஆனால் இந்தப் போரில் எனக்கு எந்தக் காரியமும் இல்லை. என் பசுக்களும் போகட்டும். என் நகரம் வெறிச்சோடி உள்ளது; மேலும் நான் தந்தையையும் அஞ்சுகிறேன்.

Verse 27

संग्रामे न च कार्य मे गावो गच्छन्तु चापि मे । शून्यं मे नगरं चापि पितुश्चैव बिभेम्यहम्‌

இந்தப் போரில் எனக்கு எந்தக் காரியமும் இல்லை; என் பசுக்களும் போகட்டும். என் நகரம் வெறிச்சோடி உள்ளது; மேலும் நான் தந்தையையும் அஞ்சுகிறேன்.

Verse 28

वैशम्पायन उवाच इत्युक्त्वा प्राद्रवद्‌ भीतो रथात्‌ प्रस्कन्द्य कुण्डली । त्यक्त्वा मानं च दर्प च विसृज्य सशरं धनु:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, குண்டலமணிந்த இளவரசன் தேரிலிருந்து தாவி இறங்கி, அச்சத்தால் நடுங்கி ஓடிப் போனான். தன் மானமும் அகந்தையும் கைவிட்டு, அம்புகளுடன் கூடிய வில்லையும் அங்கேயே விட்டுச் சென்றான்.

Verse 29

बुह्न्नलोवाच नैष शूरै: स्मृतो धर्म: क्षत्रियस्य पलायनम्‌ | श्रेयस्तु मरणं युद्धे न भीतस्यथ पलायनम्‌

பிருஹன்னளை கூறினாள்—இளவரசே! க்ஷத்திரியன் போரிலிருந்து ஓடுவது வீரர்கள் கருதும் தர்மமல்ல. போரில் உயிர் துறப்பதே மேன்மை; அச்சத்தால் ஓடுவது எந்நாளும் மேன்மையல்ல.

Verse 30

वैशम्पायन उवाच एवमुक्त्वा तु कौन्तेय: सो5वप्लुत्य रथोत्तमात्‌ । तमन्वधावद्‌ू धावन्तं राजपुत्र॑ धनंजय:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி குந்தியின் மகன் அந்தச் சிறந்த தேரிலிருந்து தாவி இறங்கினான்; ஓடிக்கொண்டிருந்த இளவரசனைத் தொடர்ந்து தனஞ்சயன் விரைந்து ஓடினான்.

Verse 31

दीर्घा वेणीं विधुन्वान: साधु रक्ते च वाससी । विधूय वेणीं धावन्तमजानन्तो<र्जुनं तदा

நீண்ட சடையை அசைத்துக்கொண்டு, அழகிய சிவப்பு ஆடைகளை அணிந்து, சடையை வீசி ஓடினான்; ஆனால் அப்போது அவர்கள் அவனை அர்ஜுனன் என அறியவில்லை.

Verse 32

सैनिका: प्राहसन्‌ केचित्‌ तथारूपमवेक्ष्य तम्‌ । त॑ं शीघ्रमभिधावन्तं सम्प्रेक्ष्य कुरवो5ब्रुवन्‌

அவனை அந்த வேடத்தில் கண்ட சில வீரர்கள் சிரித்தனர். அவன் வேகமாக தங்களிடம் பாய்ந்து வருவதைக் கண்டு கௌரவர்கள் பேசத் தொடங்கினர்.

Verse 33

वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन! ऐसा कहकर कुन्तीनन्दन धनंजय भी उस उत्तम रथसे कूद पड़े और भागते हुए राजकुमारको पकड़नेके लिये अपनी लंबी चोटी हिलाते और लाल रंगकी साड़ी एवं दुपट्टेको फहराते हुए उसके पीछे-पीछे दौड़े। उस समय चोटी हिला- हिलाकर दौड़ते हुए अर्जुनको उस रूपमें देखकर उन्हें न जाननेवाले कुछ सैनिक ठहाका मारकर हँसने लगे। उन्हें शीघ्र गतिसे दौड़ते देख कौरव आपसमें कहने लगे--- || ३०-- ३२ || क एष वेषसंच्छन्ञो भस्मन्येव हुताशन: । किंचिदस्य यथा पुंस: किंचिदस्य यथा स्त्रिय:

வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! இவ்வாறு சொல்லி குந்தியின் மகன் தனஞ்சயனும் அந்தச் சிறந்த ரதத்திலிருந்து தாவி இறங்கி, ஓடிச் செல்லும் இளவரசனைப் பிடிக்கத் தன் நீண்ட சிகையை ஆட்டிக்கொண்டு, சிவப்பு சேலையும் துப்பட்டாவும் பின்னால் பறக்கச் செய்து அவன் பின்னே பின்னே விரைந்து ஓடினான். அந்த வேடத்தில் சிகை ஆட்டிக் கொண்டு ஓடும் அர்ஜுனனை அறியாத சில வீரர்கள் உரக்கச் சிரித்து களிகூர்ந்தனர். அவன் இவ்வளவு வேகமாக ஓடுவதைக் கண்ட கௌரவர்கள் ஒருவருக்கொருவர்—“இவன் யார்? சாம்பலுக்குள் மறைந்த தீ போல வேடத்தில் மறைந்திருக்கிறான். இவனில் சிலது ஆண்மையாய், சிலது பெண்மையாய் இருக்கிறது” என்று சொன்னார்கள்.

Verse 34

सारूप्यमर्जुनस्येव क्लीबरूपं बिभर्ति च | तदेवैतच्छिरो ग्रीवं तौ बाहू परिघोपमौ । तद्वदेवास्य विक्रान्तं नायमन्यो धनंजयात्‌

இவன் நபுஞ்சகன் வேடம் அணிந்திருந்தாலும், அவன் உருவம் அர்ஜுனனுடைய உருவத்தையே ஒத்திருக்கிறது. இதே தலை, இதே கழுத்து, இரும்புக் கம்பிகளைப் போன்ற இந்த இரு புஜங்கள்—அவனுடைய வீரமும் அதேபோலவே. தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) தவிர இவன் வேறு யாருமில்லை.

Verse 35

“इसका स्वरूप तो अर्जुनसे मिलता-जुलता है; किंतु वेषभूषा इसने नपुंसकों-जैसी बना रखी है। देखो न, वही अर्जुन-जैसा सिर है, वैसी ही ग्रीवा है, वे ही परिघ-जैसी मोटी भुजाएँ हैं और उन्हींके समान इसकी चाल-ढाल है; अत: यह अर्जुनके सिवा दूसरा कोई नहीं है ।।

இவனுடைய உருவம் அர்ஜுனனைப் போலவே இருக்கிறது; ஆனால் இவன் நபுஞ்சகர்களின் ஆடை-அலங்காரத்தை அணிந்திருக்கிறான். பாருங்கள்—அதே அர்ஜுனன் போன்ற தலை, அதே கழுத்து, இரும்புக் கம்பிகளைப் போன்ற தடித்த புஜங்கள், அதே நடை-நடத்தை; ஆகவே இவன் அர்ஜுனன் தவிர வேறு யாருமில்லை. மனிதர்களில் தனஞ்சயனுக்கு உள்ள இடம், தேவர்களில் தேவேந்திரன் இந்திரனுக்கு உள்ள இடத்தைப் போன்றது. தனஞ்சயனைத் தவிர உலகில் வேறு எந்த வீரன், ஒருவனாகவே வந்து நம்மை எதிர்க்கத் துணிவான்?

Verse 36

एक: पुत्रो विराटस्य शून्ये संनिहित: पुरे । स एष किल निर्यातो बालभावान्न पौरुषात्‌

விராடனின் வெறிச்சோடிய நகரத்தில் காவலுக்காக அவனுடைய ஒரே மகன் மட்டும் விட்டுவைக்கப்பட்டிருந்தான். அந்த இளைஞனே, தோன்றுகிறது, நம்மை எதிர்க்க வெளியே வந்திருக்கிறான்—உண்மையான ஆண்மைக் தீர்மானத்தால் அல்ல; குழந்தைத்தனமும் முதிராமையும் தூண்டியதால்.

Verse 37

इस प्रकार श्रीमह्या भारत विराटपर्वके अन्तर्गत गोहरणपर्वमें उत्तर दिशाकी ओरसे गौओके अपहरण के प्रसंगमें राजकुमार उत्तरका युद्धके लिये प्रस्थानविषयक सैंतीसवाँ अध्याय पूरा हुआ

நிச்சயமாக, வேடமிட்டு மறைந்து உலாவிய பார்த்த அர்ஜுனனைத் தன் சாரதியாக்கிக் கொண்டு உத்தரன் நகரத்துக்கு வெளியே சென்றான்.

Verse 38

स नो मन्यामहे दृष्टवा भीत एष पलायते । त॑ नूनमेष धावन्तं जिघृक्षति धनंजय:,“मालूम होता है, हमलोगोंको देखकर यह बहुत डर गया है; इसीलिये भागा जाता है और ये अर्जुन अवश्य ही उस भागते हुए राजकुमारको पकड़ लाना चाहते हैं! (गाण्डीवं पुनरादातुमुपायात्‌ तां शर्मीं प्रति ।।

வைசம்பாயனர் கூறினார்—“எங்களைப் பார்த்தவுடன் அவன் அஞ்சிப் பாய்ந்து ஓடுகிறான்; ஆகவே தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த இளவரசனை நிச்சயமாகப் பிடிக்க எண்ணுகிறான்.”

Verse 39

वैशम्पायन उवाच इति सम कुरव: सर्वे विमृशन्तः पृथक्‌ पृथक्‌ । न च व्यवसितु किंचिदुत्तरं शकनुवन्ति ते

வைசம்பாயனர் கூறினார்—இவ்வாறு கௌரவர்கள் அனைவரும் தனித்தனியாக ஆலோசித்தும், எந்தத் தெளிவான முடிவுக்கும் வர இயலவில்லை.

Verse 40

छन्न तथा त॑ सत्रेण पाण्डवं प्रेक्ष्य भारत । वैशम्पायनजी कहते हैं--भारत! इस प्रकार सभी कौरव अलग-अलग विचार-विमर्श करते थे, किंतु छद्गमावेषमें छिपे हुए पाण्डुनन्दन अर्जुन तथा उत्तरको देखकर भी वे किसी निश्चयपर नहीं पहुँच पाते थे ।।

ஓ பாரதா! இவ்வாறு கௌரவர்கள் தங்கள் சூழ்ச்சிகளில் மறைந்து, கண்முன்னே பாண்டவனைப் பார்த்தும் உறுதியான முடிவுக்கு வர இயலவில்லை.

Verse 41

सोर्डर्जुनेन परामृष्ट: पर्यदेवयदार्तवत्‌ । बहुल कृपणं चैव विराटस्य सुतस्तदा

அர்ஜுனனால் அடக்கப்பட்ட விராடனின் மகன் அப்போது மிகுந்த துயரத்துடன், துன்புறுபவன் போலக் கருணையாகப் பெரிதும் புலம்பினான்.

Verse 42

अर्जुनके द्वारा पकड़ लिये जानेपर विराटपुत्र उत्तर बड़ी दीनताके साथ आर्तकी भाँति विलाप करने लगा ।।

அர்ஜுனனால் பிடிக்கப்பட்டதும் விராடனின் மகன் உத்தரன் மிகுந்த தாழ்வுடன், துன்புறுபவன் போலப் புலம்பினான். உத்தரன் கூறினான்—“கல்யாணமயமானவளே, மெலிந்த இடையுடைய ப்ருஹன்னலே! என் சொல் கேள். தேரை உடனே திருப்பிவிடு; உயிரோடு இருந்தால் மனிதன் மீண்டும் நல்வாழ்வைக் காணலாம்.”

Verse 43

शातकुम्भस्य शुद्धस्य शतं निष्कान्‌ ददामि ते । मणीनष्टौ च वैदूर्यान्‌ हेमबद्धान्‌ महाप्रभान्‌

உத்தரன் கூறினான்—நான் உனக்குப் பரிசுத்தமான சாத்தகும்பத் தங்கத்தின் நூறு நிஷ்கங்களை அளிக்கிறேன்; மேலும் தங்கத்தில் பதித்த, மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கும் எட்டு வைதூர்ய மணிகளையும் வழங்குகிறேன்।

Verse 44

हेमदण्डप्रतिच्छन्नं रथ॑ युक्त च सुव्रतै: । मत्तांश्व दश मातड्न्‌ मुज्च मां त्वं बृहन्नले

உத்தரன் கூறினான்—தங்கத் தண்டுகளால் மூடப்பட்ட அலங்காரங்களுடன், சிறந்த குதிரைகள் பூட்டிய ஒரு தேரையும் தருகிறேன்; மேலும் மதம் கொண்ட பத்து யானைகளையும். ஓ ப்ருஹன்னலே! இவற்றையெல்லாம் எடுத்துக்கொள்—என்னை மட்டும் விடுவித்து, போக விடு।

Verse 45

वैशम्पायन उवाच एवमादीनि वाक्यानि विलपन्तमचेतसम्‌ । प्रहस्य पुरुषव्याप्रो रथस्यान्तिकमानयत्‌

வைசம்பாயனன் கூறினான்—ஓ ஜனமேஜயா! உத்தரன் இவ்வாறான சொற்களைச் சொல்லிச் சொல்லி அழுது புலம்பி, அறிவுத் தெளிவை இழந்தான். அப்போது மனிதப் புலியான அர்ஜுனன் அவன் பேச்சில் சிரித்து, அவனைத் தேரின் அருகே அழைத்து வந்தான்।

Verse 46

अथैनमब्रवीत्‌ पार्थों भयार्त॑ नष्टचेतसम्‌ | यदि नोत्सहसे योदधुं शत्रुभि: शत्रुकर्षण । एहि मे त्वं हयान्‌ यच्छ युध्यमानस्य शत्रुभि:

அப்போது பார்த்தன், பயத்தால் கலங்கி அறிவிழந்த அவனை நோக்கி கூறினான்—ஓ பகைவரை அடக்கும் வீரா! பகைவருடன் போரிடத் துணிவு இல்லையெனில் வா; நான் போரிடும் போது என் குதிரைகளை நீயே கட்டுப்படுத்து।

Verse 47

जब वह भयसे आतुर होकर अपनी सुध-बुध खोने लगा तब अर्जुनने उससे कहा --“शत्रुनाशन! यदि तुम्हें शत्रुओंके साथ युद्ध करनेका उत्साह नहीं है तो चलो; मैं उनसे युद्ध करूँगा। तुम मेरे घोड़ोंकी बागडोर सँभालो ।।

வைசம்பாயனன் கூறினான்—அவன் பயத்தால் கலங்கி, மயக்கத்தால் அறிவுத் தெளிவை இழக்கத் தொடங்கியபோது, அர்ஜுனன் அவனை நோக்கி கூறினான்—“பகைவரை அழிப்பவனே! பகைவருடன் போரிட உனக்கு உற்சாகம் இல்லையெனில் வா; நான் போரிடுவேன். என் குதிரைகளின் கடிவாளத்தை நீ பிடித்து நடத்தி வா. வா, என் புயவலத்தால் பாதுகாக்கப்படும் அந்தத் தேர்ப்படையை நோக்கி நாம் முன்னேறுவோம்—அது அச்சமூட்டுவது, மிகக் கடினமாகத் தாக்க இயல்வது, வீர மகாரதர்களால் காக்கப்படுவது।”

Verse 48

मा भैस्त्वं राजपुत्राग्रय क्षत्रियोडसि परंतप । कथं पुरुषशार्दूल शत्रुमध्ये विषीदसि

அரசகுமாரர்களில் முதன்மையானவனே, அஞ்சாதே. பகைவரைத் தகிக்கும் வீரனே, நீ க்ஷத்திரியன். மனிதப் புலியே, பகைவரின் நடுவே வந்து நீ எவ்வாறு மனம் தளர்கிறாய்? அரசகுமாரச் சிரோமணியே, வீரமும் தர்மமும் வேண்டிய இடத்தில் அச்சத்தில் மூழ்குதல் உனக்கு ஏற்றதல்ல.

Verse 49

अहं वै कुरुभियोंत्स्ये विजेष्यामि च ते पशून्‌ | प्रविश्यैतद्‌ रथानीकमप्रधृष्यं दुरासदम्‌,“देखो, मैं इस अतीव दुर्धर्ष तथा दुर्गम रथसेनामें घुसकर कौरवोंके साथ युद्ध करूँगा और तुम्हारे पशुओंको जीत लाऊँगा

பார், நான் கௌரவர்களுடன் போரிடுவேன்; உன் மாடுகளை வென்று மீட்டுக் கொண்டு வருவேன். தாக்க இயலாததும் அணுக இயலாததும் ஆன இந்தத் தேர்ப்படையில் நுழைந்து, அவர்களுடன் மோதிப் போரிட்டு உன் கூட்டத்தை மீட்பேன்.

Verse 50

एवं ब्रुवाणो बीभत्सुर्वैराटिमपराजित: । समाश्चास्य मुहुर्त तमुत्तरं भरतर्षभ

இவ்வாறு கூறிய வெல்லப்படாத பீபத்ஸு அர்ஜுனன், பாரதர்களில் சிறந்த ஜனமேஜயனே, விராடனின் மகன் உத்தரனை சுமார் இரண்டு முஹூர்த்தங்கள் அறிவுறுத்தி திடப்படுத்தினான். பின்னர் உத்தரன் போரில் ஆசையற்றவனாகவும், அச்சத்தால் கலங்கியவனாகவும், ஓடத் துடித்தவனாகவும் இருப்பதைக் கண்டும், தர்மமும் சூழ்நிலையும் வேண்டியதனால் அவனைத் தேரில் ஏற்றினான்.

Verse 51

तत एन विचेष्टन्तमकामं भयपीडितम्‌ | रथमारोपयामास पार्थ: प्रहरतां वर:

அப்போது தாக்குதலில் சிறந்த பார்தன் அர்ஜுனன், போரில் ஆசையற்றவனாகவும் அச்சத்தால் நொறுங்கியவனாகவும் ஓடத் துடித்தவனாகவும் இருந்த உத்தரனைத் தேரில் ஏற்றினான்.

Verse 496

यन्ता भव नरश्रेष्ठ योत्स्येडहं कुरुभि: सह । “नरश्रेष्ठट तुम केवल मेरे सारथि बनकर बैठे रहो। इन कौरवोंके साथ युद्ध तो मैं करूँगा”

மனிதர்களில் சிறந்தவனே, நீ என் சாரதியாக மட்டும் இரு; இந்தக் கௌரவர்களுடன் போரிடுவது நான் தான்.