Adhyaya 110

Verse 1

(दाक्षिणात्य अधिक पाठका १ श्लोक मिलाकर कुल २२ श्लोक हैं) #22. #+( 9) #:५../ &::./ दशाधिकशततमो<् ध्याय: नन्‍्दा तथा कौशिकीका माहात्म्य

வைசம்பாயனர் கூறினார்—பரதகுலச் சிறந்தவனே! அதன் பின் குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரன் படிப்படியாக முன்னே சென்றான். பாவத்தை நீக்கி அச்சத்தை அகற்றும் நந்தா, அபரநந்தா எனும் இரு நதிகளின் கரையை அடைந்தான்.

Verse 2

पर्वतं स समासाद्य हेमकूटमनामयम्‌ | अचिन्त्यानद्भुतान्‌ भावान्‌ ददर्श सुबहून्‌ नृप:,तत्पश्चात्‌ रोग-शोकसे रहित हेमकूट पर्वतपर पहुँचकर राजा युधिष्ठिरने वहाँ बहुत-सी अचिन्त्य एवं अद्भुत बातें देखीं

நோயும் துயரும் அற்ற ஹேமகூட மலைக்கு வந்த அரசன் யுதிஷ்டிரன் அங்கே எண்ணத்திற்கும் எட்டாத பல அதிசய நிகழ்வுகளை கண்டான்.

Verse 3

वाताबद्धा भवन्मेघा उपलाश्षन सहस्रश: । नाशवनुवंस्तमारोढुं विषण्णमनसो जना:

அங்கே காற்றால் கட்டப்பட்டதுபோல் மேகங்கள் திரண்டு, தாமாகவே ஆயிரமாயிரம் ஆலங்கட்டி கற்கள் விழுந்தன. மனம் தளர்ச்சியால் நிறைந்தவர்கள் அந்த மலையை ஏற இயலவில்லை.

Verse 4

वायुर्नित्यं ववौ तत्र नित्यं देवश्न वर्षति । स्वाध्यायघोषश्न तथा श्रूयते न च दृश्यते

அங்கே இடையறாது காற்று வீசியது; இடையறாது தெய்வமழையும் பெய்தது. அதுபோலவே வேதஸ்வாத்யாயத்தின் ஒலி கேட்டது; ஆனால் ஓதுபவர்கள் கண்களுக்கு புலப்படவில்லை.

Verse 5

सायं प्रातश्च भगवान्‌ दृश्यते हव्यवाहन: । मक्षिकाश्नादशंस्तत्र तपस: प्रतिघातिका:

மாலையும் விடியற்காலமும் அங்கே ஹவ்யவாஹனன் எனும் பகவான் அக்னி தோன்றினான். ஆனால் அதே இடத்தில் தவத்தைத் தடுக்கின்ற, ஈக்களைப் போலக் கடித்து உண்ணும் வகையிலான இடையூறுகளும் இருந்தன.

Verse 6

निर्वेदो जायते तत्र गृहाणि स्मरते जन: । एवं बहुविधान्‌ भावानद्धुतान्‌ वीक्ष्य पाण्डव: । लोमशं पुनरेवाथ पर्यपृच्छत्‌ तदद्भुतम्‌

அங்கே வைராக்யம் எழுகிறது; மனிதன் தன் இல்லத்தை நினைக்கத் தொடங்குகிறான். இவ்வாறு பலவகை அற்புத நிலைகளைப் பார்த்த பாண்டவன் (யுதிஷ்டிரன்) அந்த அதிசயத்தைப் பற்றி லோமசரை மீண்டும் கேட்டான்.

Verse 7

वहाँ प्रतेदिन हवा चलती और रोज-रोज मेघ वर्षा करता था। वेदोंके स्वाध्यायकी ध्वनि तो सुनायी पड़ती; परंतु स्वाध्याय करनेवालेका दर्शन नहीं होता था। सायंकाल और प्रातःकाल भगवान्‌ अग्निदेव प्रज्वलित दिखायी देते थे। तपस्यामें विघ्न डालनेवाली मक्खियाँ वहाँ लोगोंको डंक मारती रहती थीं

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—“பகவனே, இந்த மாபெரும் வலிமையும் ஒளியும் கொண்ட மலையில் காணப்படும் இவ்வியப்புகள் எதனால்? மஹாதேஜஸ்வியே, இதனை முழுவதும் விரிவாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.” லோமசர் கூறினார்—“பகைவரை அடக்கும் வீரனே, முன்னோர் காலத்தில் நாம் கேட்டதையே அப்படியே சொல்கிறேன். அரசே, ஒருமுக மனத்துடன் நான் கூறுவதை கேள்.”

Verse 8

अस्मिन्नृषभकूटे5 भूदूषभो नाम तापस: । अनेकशतवर्षायुस्तपस्वी कोपनो भृशम्‌

லோமசர் கூறினார்—“இந்த ரிஷபகூடத்தில் பூதூஷபன் என்னும் ஒரு தவசி வாழ்ந்தான். அவனது ஆயுள் பல நூறு ஆண்டுகள்; தவத்தில் செழித்தவனாயினும் மிகுந்த கோபம் உடையவன்.”

Verse 9

पहलेकी बात है, इस ऋषभकूटपर ऋषभनामसे प्रसिद्ध एक तपस्वी रहते थे। उनकी आयु कई सौ वर्षोकी थी। वे तपस्वी होनेके साथ ही बड़े क्रोधी थे ।।

லோமசர் கூறினார்—“முன்னொரு காலத்தில் இந்த ரிஷபகூடத்தில் ரிஷபன் என்று புகழ்பெற்ற ஒரு தவசி வாழ்ந்தான். அவனது ஆயுள் பல நூறு ஆண்டுகள். தவசியாக இருந்தும் அவன் மிகக் கோபக்காரன். ஒருமுறை பிறர் அவனுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, கோபம் கொண்டு அவன் மலையையே நோக்கி—‘இங்கே யார் பேசினாலும், உடனே கற்களைத் தள்ளிவிடுக (மௌனவிரதத்தின் கடுமையான விதியை ஏற்குக)’ என்று கூறினான்.”

Verse 10

वातं चाहूय मा शब्दमित्युवाच स तापस: । व्याहरंश्वेह पुरुषो मेघशब्देन वार्यते

லோமசர் கூறினார்—“அந்த தவசி காற்றை அழைத்து ‘ஒலி செய்யாதே’ என்று கூறினான். ஆனாலும் இங்கே மனிதன் பேசுவது கேட்கிறது; ஆனால் மேகங்களின் முழக்கம் அந்தச் சொற்களை மூழ்கடிக்கிறது.”

Verse 11

एवमेतानि कर्माणि राजंस्तेन महर्षिणा । कृतानि कानिचित्‌ क्रोधात्‌ प्रतिषिद्धानि कानिचित्‌

அரசே! இவ்வாறு அந்த மகரிஷி சில செயல்களைச் செய்தார்; சிலவற்றை கோபத்தால் தடை செய்தார்.

Verse 12

उन्होंने दूसरोंके बुलानेपर कुपित होकर उस पर्वतसे कहा--“जो कोई यहाँपर बातचीत करे उसपर तू ओले बरसा।' इसी प्रकार वायुको भी बुलाकर उन तपस्वी मुनिने कहा --'देखो

லோமசர் கூறினார்—அரசே! பழம்பெரும் மரபின்படி, ஒருகாலத்தில் தேவர்கள் நந்தா நதிக்கரைக்கு வந்தனர் என்று கேள்விப்படப்படுகிறது. அப்போது தெய்வ தரிசன ஆசையால் பல தெய்வதரிசிகள் திடீரென அங்கே கூடினர்.

Verse 13

ते दर्शनं त्वनिच्छन्तो देवा: शक्रपुरोगमा: । दुर्ग चक्कुरिमं देशं गिरिं प्रत्यूहरूपकम्‌

லோமசர் கூறினார்—சக்ரன் (இந்திரன்) முதலான தேவர்கள் அவர்களுக்கு தரிசனம் அளிக்க விரும்பவில்லை; ஆகவே இந்த மலைநாட்டையே தடையாக்கி, பொதுமக்களுக்கு அணுக முடியாததாகச் செய்தனர்.

Verse 14

तदाप्रभृति कौन्तेय नरा गिरिमिमं सदा | नाशवनुवन्नभिद्रष्टं कुत एवाधिरोहितुम्‌,कुन्तीनन्दन! तभीसे साधारण मनुष्य इस पर्वतको देख भी नहीं सकते, चढ़ना तो दूरकी बात है

லோமசர் கூறினார்—கௌந்தேயா! அந்நாளிலிருந்து சாதாரண மனிதர்கள் இந்த மலையைக் காணவும் இயலவில்லை; ஏறுவது எங்கே?

Verse 15

नातप्ततपसा शकक्‍्यो द्रष्टमेष महागिरि: । आरोढुं वापि कौन्तेय तस्मान्नियतवाग्‌ भव

லோமசர் கூறினார்—கௌந்தேயா! தவம் செய்யாதவன் இந்த மகாமலையைக் காணவும் முடியாது; ஏறவும் முடியாது. ஆகவே வாக்கை அடக்கி, மௌன விரதத்தை ஏற்று நட.

Verse 16

इह देवास्तदा सर्वे यज्ञानाजहुरुत्तमान्‌ तेषामेतानि लिड्जानि दृश्यन्तेद्यापि भारत,उन दिनों सम्पूर्ण देवताओंने यहाँ आकर उत्तम यज्ञोंका अनुष्ठान किया था। भारत! उनके ये चिह्न आज भी प्रत्यक्ष देखे जाते हैं

இங்கே முற்காலத்தில் எல்லா தேவர்களும் வந்து சிறந்த யாகங்களைச் செய்தனர். ஓ பாரதா! அந்த யாகங்களின் அடையாளங்கள் இன்றும் கண்கூடாகத் தெரிகின்றன.

Verse 17

कुशाकारेव दूर्वेयं संस्तीर्णेव च भूरियम्‌ । यूपप्रकारा बहवो वृक्षाश्वेमे विशाम्पते

இந்த தூர்வா குசையைப் போல வடிவமுடையதாகத் தெரிகிறது; இந்த நிலமும் குசைத் தாள்கள் பரப்பியதுபோல் உள்ளது. ஓ மக்களது தலைவா! இங்கு உள்ள பல மரங்களும் யாக யூபத் தூண்களைப் போலவே தோன்றுகின்றன.

Verse 18

देवाक्ष ऋषयश्नैव वसन्त्यद्यापि भारत । तेषां सायं तथा प्रातर्दश्यते हव्यवाहन:,भारत! आज भी यहाँ देवता तथा ऋषि निवास करते हैं। सायंकाल और प्रात:काल यहाँ उनके द्वारा प्रजजलित की हुई अग्निका दर्शन होता है

ஓ பாரதா! இன்றும் இங்கே தேவர்களும் ரிஷிகளும் வாசம் செய்கின்றனர். மாலையும் விடியற்காலமும் அவர்கள் ஏற்றிய புனித அக்னி இங்கே காணப்படுகிறது.

Verse 19

इहाप्लुतानां कौन्तेय सद्यः पाप्माभिहन्यते । कुरुश्रेष्ठाभिषेकं॑ वै तस्मात्‌ कुरु सहानुज:

ஓ கௌந்தேயா! இத்தீர்த்தத்தில் நீராடுவோரின் பாவம் உடனே அழிகிறது. ஆகவே, ஓ குருவம்சத்தில் சிறந்தவனே, உன் இளைய சகோதரர்களுடன் இங்கே புனித நீராடல் முறையை நிறைவேற்று.

Verse 20

ततो नन्दाप्लुताड्स्त्वं कौशिकीमभियास्यसि । विश्वामित्रेण यत्रोग्रं तपस्तप्तमनुत्तमम्‌

நந்தா நதியில் நீராடிய பின், நீ கௌசிகீ கரைக்கு செல்ல வேண்டும்; அங்கே மகரிஷி விஸ்வாமித்ரர் ஒருகாலத்தில் ஒப்பற்றதும் கடுமையானதும் ஆன தவத்தை மேற்கொண்டார்.

Verse 22

वैशम्पायनजी कहते हैं--तदनन्तर राजा युधिष्ठिर अपने दल-बलके साथ नन्‍्दामें गोता लगाकर रमणीय एवं शीतल जलवाली शुभ पुण्यमयी कौशिकीके तटपर गये ।।

அதன்பின் அரசன் யுதிஷ்டிரன் தன் படைபலத்துடன் நந்தையில் நீராடி, இனிமையும் குளிர்ச்சியும் நிறைந்த, மங்களமும் புண்ணியமும் தரும் தேவநதி கௌசிகியின் கரையை அடைந்தான். அப்போது லோமசர் கூறினார்—“பரதகுலச் சிறந்தவனே! இது புண்ணிய நீருடைய தேவநதி கௌசிகி; இங்கே தெளிவாகத் தோன்றுவது விஸ்வாமித்ரரின் இனிய ஆசிரமமே.”

Verse 23

आश्रमश्रैव पुण्याख्य: काश्यपस्य महात्मन: । ऋष्यशूड़ः सुतो यस्य तपस्वी संयतेन्द्रिय:

அங்கே மகாத்மா கஷ்யபரின் ‘புண்ய’ எனப் பெயர்பெற்ற ஆசிரமமும் உள்ளது. அவருடைய மகன் ரிஷ்யச்ருங்கன்—தவசீலன், இந்திரியங்களை அடக்கியவன். தன் தவவலிமையால் ஒருமுறை இந்திரனை மழை பொழியச் செய்து, நாட்டை வாட்டிய கடும் வறட்சியை நீக்கினான்.

Verse 24

तपसो य: प्रभावेण वर्षयामास वासवम्‌ । अनावृष्ट्यां भयाद्‌ यस्य ववर्ष बलवृत्रहा

யாருடைய தவவலிமையின் தாக்கத்தால் வாசவன் (இந்திரன்) மழை பொழிய வேண்டியதாயிற்றோ—கடுமையான வறட்சிக் காலத்தில் அந்த முனிவரின் அச்சத்தால் பலன், வ்ருத்ரன் ஆகியோரைக் கொன்ற இந்திரன் நாட்டில் மழை பொழிந்தான்.

Verse 25

मृग्यां जात: स तेजस्वी काश्यपस्य सुतः प्रभु: । विषये लोमपादस्य यश्चकाराद्धुतं महत्‌

அவர் ஒளிவீசும் வல்லமைமிக்க முனிவர்—ஒரு மானின் கருவில் பிறந்தவர்; கஷ்யப வம்சத்திலான விபாண்டகரின் மகன். லோமபாத அரசனின் நாட்டில் அவர் ஒரு மகத்தான, அதிசயமான செயலை நிறைவேற்றினார்.

Verse 26

निर्वर्तितेषु सस्येषु यस्मै शान्तां ददौ नृप: । लोमपादो दुहितरं सावित्रीं सविता यथा

பயிர்கள் செழித்து விளைந்தபின், லோமபாத அரசன் தன் மகள் சாந்தாவை அவருக்கு அளித்தான்—சவிதா (சூரியன்) சாவித்ரியை (தகுந்த வரனுக்கு) அளித்ததுபோல்.

Verse 27

युधिछिर उवाच ऋष्यश्‌ड्र: कथं मृग्यामुत्पन्न: काश्यपात्मज: । विरुद्धे योनिसंसगे कथं च तपसा युतः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பகவனே! காஷ்யப வம்சத்தவன், விபாண்டக முனிவரின் புதல்வன் ருஷ்யஷ்ருங்கன் எவ்வாறு ஒரு மானின் (மிருகியின்) கர்ப்பத்தில் பிறந்தான்? இத்தகைய முரண்பட்ட யோனிச் சேர்க்கை சாஸ்திரத்திற்கும் உலகநடைக்கும் எதிரானதே; அப்படிப் பிறந்த அந்தக் குழந்தை எவ்வாறு தவவலத்தால் நிறைந்தவனானான்? மேலும் அந்த அறிவுமிக்க சிறுவனின் அச்சத்தால் பலன் மற்றும் வ்ருத்ரனை வதைத்த சக்ரன் (இந்திரன்) மழையின்மை நிலவியபோது எவ்வாறு மழையைப் பொழியச் செய்தான்?

Verse 28

किमर्थ च भयाच्छक्रस्तस्य बालस्य धीमत: । अनावृष्ट्यां प्रवृत्तायां ववर्ष बलवृत्रहा

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அந்த அறிவுமிக்க சிறுவனைச் சக்ரன் (இந்திரன்) எதற்காக அஞ்சினான்? மேலும் மழையின்மை ஏற்பட்டபோது பலன்-வ்ருத்ரனை வதைத்தவன் எவ்வாறு மழையைப் பொழியச் செய்தான்?

Verse 29

कथंरूपा च सा शान्ता राजपुत्री यतव्रता । लोभयामास या चेतो मृगभूतस्य तस्य वै

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—விரதமும் நியமமும் காத்த அந்த அரசகுமாரி சாந்தா எத்தகையவள்? மானுருவம் கொண்டிருந்த அந்த முனிவரின் மனத்தையும் கவர்ந்தவள் அவளே அல்லவா?

Verse 30

लोमपाददश्न राजर्षिययदाश्रूयत धार्मिक: । कथं वै विषये तस्य नावर्षत्‌ पाकशासन:

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—லோமபாதன் தர்மநிஷ்டை கொண்ட ராஜரிஷி என்று கேள்விப்படுகிறோம்; அப்படியிருக்க, அவன் நாட்டில் பாகசாசனன் (இந்திரன்) ஏன் மழை பொழியவில்லை?

Verse 31

एतन्मे भगवन्‌ सर्व विस्तरेण यथातथम्‌ । वक्तुमहसि शुश्रूषोरऋष्यशृज्गस्य चेष्टितम्‌,भगवन्‌! ये सब बातें आप विस्तारपूर्वक यथार्थ-रूपसे बताइये। मैं महर्षि ऋष्यशुंगके चरित्रको सुनना चाहता हूँ

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பகவனே! இவை அனைத்தையும் நடந்தபடியே, முழு விவரத்துடன் கூற வேண்டும். நான் கேட்க ஆவலுடன் இருக்கிறேன்; ஆகவே ருஷ்யஷ்ருங்கனின் வாழ்க்கை வரலாறையும் செயல்களையும் விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 32

लोगश उवाच विभाण्डकस्य विप्रर्षेस्तपसा भावितात्मन: । अमोघवीर्यस्य सत: प्रजापतिसमद्युते:

லோமசர் கூறினார்—அரசே! பிரம்மரிஷி விபாண்டகரின் உள்ளம் தவத்தால் தூய்மையும் உறுதியும் பெற்றது. அவர் சத்தியநிஷ்டையுடன், அமோக வீரியமுடையவராய், பிரஜாபதியைப் போல் ஒளிவீசும் மகாத்மாவாக இருந்தார்.

Verse 33

शृणु पुत्रो यथा जात ऋष्यशुड़ प्रतापवान्‌ | महाहस्य महातेजा बाल: स्थविरसम्मत:

லோமசர் கூறினார்—அரசே! புகழ்மிக்க ரிஷ்யச்ருங்கர் எவ்வாறு பிறந்தார் என்பதை கேள். சிறுவனாக இருந்தும் அவர் பேரொளியுடையவர்; அவரது இயல்பில் களங்கமற்ற மகிழ்ச்சி இருந்தது; மூத்தவர்களாலும் மதிக்கப்பட்டார்.

Verse 34

महाह्द समासाद्य काश्यपस्तपसि स्थित: । दीर्घकालं परिश्रानन्‍्त ऋषि: स देवसम्मित:

பெரிய ஏரியை அடைந்து, காச்யப குலத்தவரான அந்த ரிஷி தவத்தில் நிலைத்தார். தேவர்களுக்கு ஒப்பாக மதிக்கப்படும் அவர், நீண்ட காலம் கடும் துன்பங்களைத் தாங்கியும் தன் விரதத்தில் உறுதியாக இருந்தார்.

Verse 35

तस्य रेत: प्रचस्कन्द दृष्टवाप्सरसमुर्वशीम्‌ । अप्सूपस्पृशतो राजन्‌ मृगी तच्चापिबत्‌ तदा

அரசே! நீரில் நீராடிக்கொண்டிருந்தபோது அப்சரஸ் ஊர்வசியைக் கண்டு அவரது வீரியம் சிந்தியது. அச்சமயம் தாகத்தால் வந்த ஒரு மான்பெண் அங்கே வந்து நீருடன் சேர்த்து அதையும் குடித்தாள்.

Verse 36

सह तोयेन तृषिता गर्भिणी चाभवत्‌ ततः । सा पुरोक्ता भगवता ब्रह्मणा लोककर्तणा

தாகத்தால் அவள் நீருடன் சேர்த்து அதையும் குடித்தாள்; பின்னர் கர்ப்பமுற்றாள். உலகங்களைப் படைத்த பகவான் பிரம்மா முன்பே அவளிடம் கூறியிருந்தார்—மான்பெண் யோனியில் இருந்து ஒரு முனிவரைப் பெற்ற பின் அவள் அந்த யோனியிலிருந்து விடுதலை பெறுவாள் என்று.

Verse 37

देवकन्या मृगी भूत्वा मुनिं सूय विमोक्ष्यसे । अमोघत्वाद्‌ विधेश्वैव भावित्वाद्‌ दैवनिर्मितात्‌

லோமசர் கூறினார்—“அரசே! நீ தேவகன்னியாக இருந்து மானாகி, ஒரு முனிவனைப் பெற்ற பின்பு அந்த யோனியிலிருந்து விடுதலை பெறுவாய். விதாதா பிரம்மாவின் வாக்கு அமோகமானது; தெய்வவிதியால் அமைந்தது தவறாது நிகழும்.”

Verse 38

तस्यां मृग्यां समभवत्‌ तस्य पुत्रो महानृषि: । ऋष्यशूज्गस्तपोनित्यो वन एवाभ्यवर्तत

அந்த மானின் கருவில் ஒரு மகன் தோன்றினான்; அவன் மகரிஷியாக உயர்ந்தான். அவனே ரிஷ்யச்ருங்கன்—தபஸில் எப்போதும் நிலைத்தவன்—காட்டிலேயே உலாவி, அங்கேயே வாழ்ந்தான்.

Verse 39

तस्यर्षे: शुड़ं शिरसि राजन्नासीन्महात्मन: । तेनर्ष्पशूज़ इत्येवं तदा स प्रथितो5भवत्‌,राजन! उन महात्मा मुनिके सिरपर एक सींग था, इसलिये उस समय उनका ऋष्यशुग नाम प्रसिद्ध हुआ

அரசே! அந்த மகாத்மா முனிவரின் தலையில் ஒரு கொம்பு இருந்தது; அதனால் அவர் அக்காலத்தில் ‘ரிஷ்யச்ருங்கன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றார்.

Verse 40

न तेन दृष्टपूर्वोउन्य: पितुरन्यत्र मानुष: । तस्मात्‌ तस्य मनो नित्य ब्रह्मचर्येडभवन्नूप

மன்னரே! தந்தையைத் தவிர அவர் முன்பு வேறு எந்த மனிதனையும் கண்டதில்லை; ஆகவே அவரது மனம் இயல்பாகவே எப்போதும் பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்திருந்தது.

Verse 41

एतस्मिन्नेव काले तु सखा दशरथस्य वै । लोमपाद इति ख्यातो हाज्रानामीश्वरो5भवत्‌,इन्हीं दिनों राजा दशरथके मित्र लोमपाद अंगदेशके राजा हुए

அதே காலத்தில் தசரதனின் நண்பன், ‘லோமபாதன்’ என்று புகழ்பெற்றவன், அங்கதேசத்தின் அரசனானான்.

Verse 42

तेन कामात्‌ कृतं भिथ्या ब्राह्मणस्येति न: श्रुति: । स ब्राह्मणै: परित्यक्तस्ततो वै जगत: पति:

ஆசையால் தூண்டப்பட்டு அவன் ஒரு பிராமணரிடம் அறிந்தே பொய்யாக நடந்தான் என்று நாம் கேட்டோம். அந்தக் குற்றத்தினால் பிராமணர்கள் அந்த—மக்களின் ஆண்டவனை—விட்டுவிட்டனர்.

Verse 43

पुरोहितापचाराच्च तस्य राज्ञो यदृच्छया । न ववर्ष सहस्राक्षस्ततो5पीड्यन्त वै प्रजा:

அந்த அரசன் கவனக்குறைவால் தன் புரோகிதருக்கு அபசாரம் செய்தான்; ஆகவே ஆயிரக்கண் இந்திரன் மழை பொழியவில்லை. அதனால் மக்கள் உண்மையிலேயே துன்புற்றனர்.

Verse 44

स ब्राह्मणान्‌ पर्यपृच्छत्‌ तपोयुक्तान्‌ मनीषिण: । प्रवर्षणे सुरेन्द्रस्य समर्थान्‌ पृथिवीपते

யுதிஷ்டிரா! அப்போது அந்தப் பூமிபதி தவத்தில் நிலைத்த, ஞானமிக்க, இந்திரனிடமிருந்து மழை வரச் செய்ய வல்ல பிராமணர்களை அழைத்து, இவ்விபத்தை நீக்கும் வழியை வினவினான்.

Verse 45

कथं प्रवर्षेत्‌ पर्जन्य उपाय: परिदृश्यताम्‌ । तमूचुश्नोदितास्ते तु स्‍्वमतानि मनीषिण:,“विप्रगण! मेघ कैसे वर्षा करे--यह उपाय सोचिये।” उनके पूछनेपर मनीषी महात्माओंने अपना-अपना विचार बताया

லோமசர் கூறினார்—“மேகம் எவ்வாறு மழை பொழியச் செய்யலாம்? ஒரு வழி காணப்படுக.” என்று கேட்கப்பட்டபோது அந்த ஞானிகள் தத்தம் கருத்துகளைச் சொன்னார்கள்.

Verse 46

तत्र त्वेको मुनिवरस्तं राजानमुवाच ह । कुपितास्तव राजेन्द्र ब्राह्मणा निष्कृतिं चर

அங்கே ஒரு சிறந்த முனிவர் அரசனை நோக்கி—“அரசே! பிராமணர்கள் உன்மேல் கோபமுற்றுள்ளனர்; ஆகவே பிராயச்சித்தம் செய்து நிஷ்கிருதியை நிறைவேற்று” என்றார்.

Verse 47

ऋष्यश्‌ड़ूं मुनिसुतमानयस्व च पार्थिव । वानेयमनभिज्ञं च नारीणामार्जवे रतम्‌

முனிவர் கூறினார்—ஓ அரசே! முனிவர் விபாண்டகனின் புதல்வனும் வனவாசியுமான ருஷ்யச்ருங்கனை இங்கே அழைத்து வா. அவன் பெண்களைப் பற்றித் துளியும் அறியாதவன்; நேர்மை, கபடமின்மை நிறைந்த எளிய நடத்தையிலேயே எப்போதும் ஈடுபட்டிருப்பவன். மன்னா! அந்த மகாதபஸ்வி ருஷ்யச்ருங்கன் உன் நாட்டில் காலடி வைத்தவுடனே மழைமேகங்கள் உடனே பொழியும்—இதில் எனக்கு சிறிதும் ஐயம் இல்லை.

Verse 48

स चेदवतरेद्‌ राजन विषयं ते महातपा: । सद्यः प्रवर्षेत्‌ पर्जन्य इति मे नात्र संशय:

லோமசர் கூறினார்—மன்னா! அந்த மகாதபஸ்வி உன் நாட்டிற்குள் நுழைந்தால், உடனே மழை பொழியும்—இதில் எனக்கு ஐயம் இல்லை.

Verse 49

एतच्छुत्वा वचो राजन्‌ कृत्वा निष्कृतिमात्मन: । स गत्वा पुनरागच्छत्‌ प्रसन्नेषु द्विजातिषु

மன்னா! அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் அவன் தன் குற்றத்திற்குப் பரிகாரம் (பிராயச்சித்தம்) செய்தான். பின்னர் இருபிறப்பினரான (பிராமணர்களான) அவர்களிடம் சென்று, அவர்கள் மனம் மகிழ்ந்தபின் மீண்டும் தன் தலைநகருக்குத் திரும்பினான்.

Verse 50

राजानमागरतं श्रुत्वा प्रतिसंजहृषु: प्रजा: । ततो$ज्भपतिराहूय सचिवान्‌ मन्त्रकोविदान्‌

அரசன் வந்தான் என்ற செய்தி கேட்டதும் மக்கள் பெரிதும் மகிழ்ந்தனர். பின்னர் அங்க நாட்டின் அதிபதி (லோமபாதன்) ஆலோசனையில் தேர்ந்த அமைச்சர்களை அழைத்து கலந்தாலோசித்தான்.

Verse 51

ऋष्यशृज्भरागमे यत्नमकरोन्मन्त्रनिश्चये । सो<ध्यगच्छदुपायं तु तैरमात्यै: सहाच्युत:

ருஷ்யச்ருங்கனை வரவழைப்பதற்காக அரசன் ஆலோசனையால் உறுதியான முடிவெடுத்து முயன்றான். ஒழுக்கநெறியிலிருந்து சற்றும் விலகாத அந்த மன்னன், தன் அமைச்சர்களுடன் கலந்தாலோசித்து ஒரு வழிமுறையை கண்டுபிடித்தான்.

Verse 52

शास्त्रज्ैरलमर्थज्ञै्नीत्यां च परिनिष्ठितै: । ततश्नानाययामास वारमुख्या महीपति:

அப்போது அரசன் சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்த, பொருள்-நீதி அறிவில் வல்ல, நற்கடமையில் உறுதியான அமைச்சர்களை அழைத்து ஆலோசனை செய்தான். ஆலோசனையால் உறுதியான திட்டத்தை வகுத்து, முனிபுத்திரன் ருஷ்யச்ருங்கனைத் தன் நாட்டிற்கு அழைத்து வருவதற்கான வழியைச் செயல்படுத்தினான். பின்னர் அந்தப் பணிக்காக எல்லாக் கலைகளிலும் தேர்ந்த முதன்மை வेश्यைகளை அழைத்தான்.

Verse 53

वेश्या: सर्वत्र निष्णातास्ता उवाच स पार्थिव: । ऋष्यश्‌ज्भमृषे: पुत्रमानयध्वमुपायत:

அரசன் லோமபாதன் எல்லாக் கலைகளிலும் தேர்ந்த வेश्यைகளை நோக்கி—“ஏதோ ஒரு உபாயத்தால் ரிஷியின் மகன் ருஷ்யச்ருங்கனை இங்கே கொண்டு வாருங்கள்” என்றான்.

Verse 54

लोभयित्वाभिविश्वास्य विषयं मम शोभना: । ता राजभयभीताश्चन शापभीताक्षु योषित:

அரசன் கூறினான்—“அழகிய பெண்களே! அவர்களை ஈர்த்து, நம்பிக்கை பெறச் செய்து, எல்லா வகை இன்ப-வசதிகளையும் உறுதி அளித்து என் நாட்டிற்குள் கொண்டு வாருங்கள்.” இதைக் கேட்டதும் அவர்கள் முகம் வாடியது; ஒரு புறம் அரசபயம், மறுபுறம் முனிவரின் சாபப் பயம்.

Verse 55

अशक्यमूचुस्तत्‌ कार्य विवर्णा गतचेतस: । तत्र त्वेका जरद्योषा राजानमिदमब्रवीत्‌

அவர்கள் நிறம் குன்றி மனம் கலங்கி—“இது செய்ய முடியாது” என்றனர். ஆனால் அவர்களுள் ஒரு முதிய பெண் இருந்தாள்; அவள் அரசனை இவ்வாறு கூறினாள்.

Verse 56

प्रयतिष्ये महाराज तमानेतुं तपोधनम्‌ । अभिप्रेतांस्तु मे कामांस्त्वमनुज्ञातुमहसि

அவள் கூறினாள்—“மகாராஜா! அந்தத் தவவளம் கொண்ட முனிகுமாரனை அழைத்து வர நான் முயல்வேன்; ஆனால் இதற்காக எனக்குத் தேவையெனத் தோன்றும் ஏற்பாடுகளைச் செய்ய நீங்கள் அனுமதி அளிக்க வேண்டும்.” அப்போது அரசன் அவள் விருப்பத்திற்கேற்ப ஏற்பாடுகளைச் செய்ய ஆணையிட்டான்.

Verse 57

ततः शक्ष्याम्यानयितुमृष्यशूड्रमृषे: सुतम्‌ । तस्या: सर्वमभिप्रेतमन्वजानात्‌ स पार्थिव:

அப்போது அவள் கூறினாள்— “மகாராஜா! முனிவரின் புதல்வன் ருஷ்யச்ருங்கனை இங்கே கொண்டு வர நான் இயலும்; ஆனால் இதற்காக நான் பொருத்தமென எண்ணும் முறையில் அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்ய எனக்கு முழு சுதந்திரம் அளியுங்கள். என் விருப்பம் நிறைவேறினால், முனிபுத்திரனை இங்கே கொண்டு வர நான் வெற்றி பெறுவேன்.” அரசன் அவளுடைய எண்ணத்திற்கேற்ப அனைத்தையும் செய்ய அனுமதி அளித்தான்.

Verse 58

धनं च प्रददौ भूरि रत्नानि विविधानि च | ततो रूपेण सम्पन्ना वयसा च महीपते । स्त्रिय आदाय काश्चित्‌ सा जगाम वनमज्जसा

அவள் அவனுக்கு மிகுந்த செல்வமும் பலவகை ரத்தினங்களையும் அளித்தாள். பின்னர், ஓ மன்னரே, அழகும் இளமையும் நிறைந்த அவள் சில பெண்களை உடன் அழைத்துக்கொண்டு விரைவாக வனத்தை நோக்கி புறப்பட்டாள்.

Verse 109

इस प्रकार श्रीमहाभारत वनपर्वके अन्तर्गत तीर्थयात्रापर्वमें लोमशती र्थयात्राके प्रसंगमें अगस्त्यमाहात्म्यकथनविषयक एक सौ नवाँ अध्याय पूरा हुआ

இவ்வாறு ஸ்ரீமகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் அடங்கிய தீர்த்தயாத்திராபர்வத்தில், லோமசரின் தீர்த்தயாத்திரைச் சூழலில் அகஸ்திய மஹாத்மியத்தை விவரிக்கும் நூற்றொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 110

इति श्रीमहा भारते वनपर्वणि तीर्थयात्रापर्वणि लोमशतीर्थयात्रायामृष्यशृंगोपाख्याने दशाधिकशततमो<ध्याय:

இதி ஸ்ரீமகாபாரத வனபர்வத்தில் தீர்த்தயாத்திராபர்வத்தில், லோமசரின் தீர்த்தயாத்திரையில், ருஷ்யச்ருங்கோபாக்யானம் பற்றிய நூற்றுப்பத்தாம் அத்தியாயம்.

Verse 231

वैशम्पायन उवाच ततस्तत्र समाप्लुत्य गात्राणि सगणो नृप: । जगाम कौशिकी पुण्यां रम्यां शीतजलां शुभाम्‌

வைசம்பாயனர் கூறினார்— பின்னர் அங்கே நீராடி, உடலைத் தணித்து, அரசன் தன் பரிவாரத்துடன் புனிதமும் அழகும் கொண்ட, குளிர்ந்த தெளிந்த நீருடைய, மங்களமான கௌசிகி நதியினை நோக்கிச் சென்றான்.