Shloka 13
अदारा-नीति
Crisis Composure) and ‘Jaya’ Śravaṇa (Morale-Instruction
युद्धाय क्षत्रिय: सृष्ट: संजयेह जयाय च
yuddhāya kṣatriyaḥ sṛṣṭaḥ sañjayeha jayāya ca | sañjaya! asmin loke yuddha-vijayārthaṃ vidhātrā kṣatriyasya sṛṣṭiḥ kṛtā | sa jayaṃ prāpnotu vā yuddhe hataḥ syāt—sarvāsv api daśāsu tasya indraloka-prāptiḥ bhavati | puṇyamaye svargaloke indra-bhavane 'pi tat sukhaṃ na labhyate, yat kṣatriya-vīraḥ śatrūn vaśīkṛtya sānandam anubhavati ||
சஞ்சயா! இவ்வுலகில் போரும் வெற்றியும் பெறவே விதாதா க்ஷத்திரியனைப் படைத்தான். அவன் வென்றாலும், போரில் வீழ்ந்தாலும்—எந்நிலையிலும் அவன் இந்திரலோகத்தை அடைகிறான். பகைவரை அடக்கி க்ஷத்திரிய வீரன் அனுபவிக்கும் வெற்றிமகிழ்ச்சிக்கு ஒப்பான இன்பம், புண்ணியமிகு சொர்க்கத்திலும்—சக்ரனின் அரண்மனையிலும்—இல்லை.
पुत्र उवाच
Educational Q&A
The verse asserts kṣatriya-dharma: a warrior’s ordained role is to fight for righteous victory, and both outcomes—victory or death in battle—are framed as spiritually meritorious, promising heavenly attainment; it also elevates the distinctive joy of valor and subduing foes as surpassing even celestial pleasures.
A speaker identified as “the son” addresses Sañjaya, justifying the warrior vocation and encouraging a battle-oriented ethic: the kṣatriya is created for combat and conquest, and the consequences are portrayed as auspicious regardless of the battlefield outcome.