Shloka 14
अदारा-नीति
Crisis Composure) and ‘Jaya’ Śravaṇa (Morale-Instruction
जयन् वा वध्यमानो वा प्राप्रोतीन्द्रसलोकताम् । न शक्रभवने पुण्ये दिवि तद् विद्यते सुखम् यदमित्रान् वशे कृत्वा क्षत्रिय: सुखमश्ञुते
jayan vā vadhyamāno vā prāpnotīndrasalokātām | na śakra-bhavane puṇye divi tad vidyate sukham yad amitrān vaśe kṛtvā kṣatriyaḥ sukham aśnute, sañjaya | iha loke yuddha-vijayārthaṃ vidhātṛṇā kṣatriyasya sṛṣṭir kṛtā | sa vijayaṃ prāpnoti vā yuddhe vā nihanyate, sarvathā tasya indraloka-prāptiḥ | puṇyamaye svargaloke indra-bhavane 'pi tat sukhaṃ na labhyate, yat kṣatriyo vīro 'mitrān vaśīkṛtya sānandaṃ anubhavati |
‘அவன் வென்றாலும், வீழ்த்தப்பட்டாலும்—இருநிலையிலும் இந்திரலோகத்தை அடைகிறான். புண்ணியமிகு சொர்க்கத்தில், சக்ரனின் மாளிகையிலும் கூட, பகைவரை அடக்கி க்ஷத்திரியன் அனுபவிக்கும் இன்பத்துக்கு ஒப்பானது இல்லை.’ சஞ்சயா! இவ்வுலகில் போரும் வெற்றியும் பெறவே விதாதா க்ஷத்திரியனைப் படைத்தான்; அவன் வென்றாலும் போரில் வீழ்ந்தாலும்—எந்நிலையிலும் அவன் செல்லும் இடம் இந்திரலோகமே.
पुत्र उवाच
Educational Q&A
The verse asserts a kṣatriya’s ordained duty toward battle: victory brings worldly mastery, and death in righteous combat brings Indra’s heaven. It elevates the warrior’s satisfaction in subduing enemies as a distinctive kṣatriya joy, even surpassing celestial pleasures.
A ‘son’ addresses Sañjaya, arguing in favor of the warrior path. He frames combat as the kṣatriya’s divinely assigned role and presents both outcomes—triumph or death—as ultimately rewarding, thereby encouraging resolve for war.