Shloka 18
पूर्ण श्रद्धाकें साथ क्रमश: कथा सुनते हुए उसे अन्ततक पूर्णरूपसे श्रवण करना चाहिये। यथाशक्ति श्रवणके लिये उद्यत रहकर मनको प्रसन्न रखे। हृदयमें हर्षसे उललसित हो मनमें संशय या तर्क-वितर्क न करे ।।
pūrṇaśraddhayā saha kramaśaḥ kathāṃ śṛṇvan tām antataḥ pūrṇarūpeṇa śravaṇaṃ kuryāt | yathāśakti śravaṇāya udyataḥ san manaḥ prasannaṃ rakṣet | hṛdaye harṣeṇa ullasitaḥ san manasi saṃśayaṃ vā tarka-vitarkaṃ na kuryāt || satyārjavavrato dāntaḥ śuciḥ śaucasamanvitaḥ | śraddadhāno jitakrodho yathā sidhyati tac chṛṇu ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—முழு श्रद्धையுடன் படிப்படியாக இக்கதையை கேட்டு, இறுதிவரை முழுமையாகச் செவிமடுக்க வேண்டும். தன் ஆற்றலுக்கேற்ப கேட்பதில் முனைந்திருந்து மனத்தை மகிழ்வாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்; உள்ளம் ஆனந்தத்தில் உயர்ந்திருக்க, ஐயமோ வாதவிவாதமோ செய்யக்கூடாது. உண்மை மற்றும் நேர்மையின் விரதத்தில் நிலைத்து, புலனடக்கமுடையவனாய், தூய்மையும் சுத்தாசாரமும் கொண்டவனாய், श्रद्धையுடன் இருந்து, கோபத்தை வென்றிருக்கும் ஒரு கேட்பவன்—அவன் எவ்வாறு সিদ্ধியை அடைவான் என்பதை நான் கூறுகிறேன்; கேளுங்கள்।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the discipline of listening to sacred narrative: hear it fully and sequentially with faith, mental clarity, joy, and without skeptical quarrelling; cultivate truthfulness, straightforwardness, self-restraint, purity/cleanliness, faith, and mastery over anger to gain spiritual fruition (siddhi).
Vaiśampāyana pauses the storyline to instruct the audience on the proper inner attitude and ethical qualifications of a hearer, framing the act of listening itself as a dharmic practice that yields ‘siddhi’ when done rightly.