Shloka 11
वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
विश्वावसुश्न गन्धर्वस्तथा नारदपर्वतौ । अप्सरोगणसंघाश्व॒ समाजग्मुरनेकश:
Viśvāvasuś ca gandharvas tathā Nārada-Parvatau | apsarogaṇa-saṅghāś ca samājagmur anekaśaḥ || Sanatkumāra-ādayo maharṣayaḥ, Aṅgirā-ādayaś ca tathā anya-devarṣayaḥ; Viśvāvasu-gandharvaḥ, Nāradaḥ, Parvataś ca, apsarasāṃ ca anekāḥ samūhāḥ tasmin parvate Mahādevasya ārādhanāyai āgacchanti sma ||
பீஷ்மர் கூறினார்—விஸ்வாவசு கந்தர்வன், நாரதர், பர்வதர் ஆகிய முனிவர்கள் மற்றும் அப்சரைகளின் பல குழுக்கள் அங்கே பெருந்தொகையாகக் கூடியனர். சனத்குமாரர் முதலான மகரிஷிகள், அங்கிரர் முதலான தேவரிஷிகளும்—இவ்வானுலகச் சத்துவங்கள் அனைத்தும் மகாதேவரை வழிபட அந்த மலைக்கு வந்து கொண்டிருந்தனர்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even the highest celestial beings—Gandharvas, Apsarases, and divine sages—seek spiritual merit through humble worship of Mahādeva. The verse highlights devotion as a universal dharmic practice that purifies and elevates, irrespective of status.
Bhīṣma describes a sacred gathering on a mountain where renowned celestial figures (Viśvāvasu, Nārada, Parvata, groups of Apsarases, and great Ṛṣis like Sanatkumāra and Aṅgiras) repeatedly assemble to worship Śiva.