Shloka 12
वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
ववौ सुख: शिवो वायुर्नानागन्धवह: शुचि: । सर्वर्तुकुसुमोपेता: पुष्पवन्तो टद्रुमास्तथा
vavau sukhaḥ śivo vāyur nānāgandhavahaḥ śuciḥ | sarvartukusumopetāḥ puṣpavanto tad-drumās tathā ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அங்கே பலவகை மணங்களைச் சுமந்து வரும், தூய்மையான, இனிமையான, மங்களகரமான காற்று இடையறாது வீசியது. எல்லா பருவங்களின் மலர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு மலர்ச்சுமையுடன் நின்ற மரங்கள் அந்த உயர்ந்த சிகரத்தின் அழகை மேலும் உயர்த்தின.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse uses a serene, fragrant, and seasonally blossoming landscape to signal auspiciousness and purity—an ethical atmosphere conducive to śānti (inner calm), reflection, and dharmic instruction.
Bhīṣma is describing the setting: a lofty place where a pure, pleasant breeze carries many fragrances and flowering trees—bearing blossoms of all seasons—beautify the summit.