Shloka 126
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
अकृष्टपच्या पृथिवी आशीर्भिवीरुधो भवन् | पहलेके लोग कर्तव्य समझकर यज्ञमें श्रद्धापूर्वक प्रवृत्त होते थे और उस यज्ञसे उनकी सम्पूर्ण कामनाएँ स्वतः पूर्ण हो जाती थीं। पृथ्वीसे बिना जोते-बोये ही काफी अन्न पैदा होता तथा जगत्की भलाईके लिये उनके शुभ संकल्पसे ही वृक्षों और लताओंमें फल-फ़ूल लगते थे
akṛṣṭapacyā pṛthivī āśīrbhir vīrudho bhavan | pūrveke lokāḥ kartavyaṃ samajñāya yajñe śraddhayā pravṛttāḥ sma, tena yajñena ca teṣāṃ samagrāḥ kāmanāḥ svayam eva paripūryante sma | pṛthivyā akṛṣṭābījāyāṃ bahu annaṃ jāyate sma, jagad-hitāya ca teṣāṃ śubha-saṅkalpād eva vṛkṣa-latāsu phala-puṣpāṇi prādurabhavann iti ||
முன்னோர் யாகத்தைத் தம் கடமை எனக் கருதி பக்தியுடன் அதில் ஈடுபட்டனர்; அந்த யாகத்தினால் அவர்களின் எல்லா விருப்பங்களும் தானாகவே நிறைவேறின. நிலம் உழுதும் விதைத்தும் இல்லாமலே மிகுந்த அன்னம் விளைந்தது; உலக நலனுக்காக அவர்களின் நல்விருப்பம் மட்டுமே மரங்களிலும் கொடிகளிலும் கனிகளும் மலர்களும் தோன்றச் செய்தது.
चुलाधार उवाच