Shloka 113
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
आदित्याज्जायते वृष्टिवष्टेरन्न॑ तत: प्रजा: । जिस प्रकार आकाशसे निर्मल जलकी वर्षा होती है उसी प्रकार शुद्ध भावसे किये हुए यज्ञसे योग्य प्रजाकी उत्पत्ति होती है। विप्रवर! अग्निमें डाली हुई आहुति सूर्यमण्डलको प्राप्त होती है, सूर्यसे जलकी वृष्टि होती है, वृष्टिसे अन्न उपजता है और अन्नसे सम्पूर्ण प्रजा जन्म तथा जीवन धारण करती है
ādityāj jāyate vṛṣṭir vṛṣṭer annaṃ tataḥ prajāḥ |
ஆதித்யனிடமிருந்து மழை உண்டாகிறது; மழையிலிருந்து அன்னம்; அன்னத்தால் உயிர்கள் பிறந்து வாழ்வைத் தாங்குகின்றன. ஆகாயத்திலிருந்து தூய நீர் எவ்வாறு பொழிகிறதோ, அதுபோலத் தூய மனநிலையுடன் செய்யப்பட்ட யாகத்தால் தகுதியான பிரஜைகள் தோன்றுகின்றனர். விப்ரவரே! அக்னியில் இடப்பட்ட ஆஹுதி சூரியமண்டலத்தை அடைகிறது; சூரியனால் மழை பெய்கிறது; மழையால் அன்னம் விளைகிறது; அன்னத்தால் எல்லாப் பிரஜைகளும் பிறப்பையும் வாழ்வையும் பெறுகின்றன.
चुलाधार उवाच
Educational Q&A
Dharmic, pure-intentioned action (exemplified by yajña and rightful conduct) sustains cosmic balance: the sun supports rain, rain produces food, and food sustains all beings; therefore personal ethics and social welfare are inseparable.
Chulādhāra is instructing a learned interlocutor by describing the causal chain that connects the Sun, rainfall, food production, and the survival and growth of living beings, using it to ground an ethical lesson about purity and world-sustaining duty.