Shloka 85
प्रविशारालपक्ष्माक्षि न सन्ति पतयस्तव । न पाण्डवा: प्रभवन्ति तव कृष्णे कथठचन
praviśārālapakṣmākṣi na santi patayas tava | na pāṇḍavāḥ prabhavanti tava kṛṣṇe kathaṃcana ||
சஞ்சயன் கூறினான்—“நீண்ட இமை கொண்டவளே! (இங்கே/இந்த வழியில்) நுழையாதே. உன் கணவர்கள் இனி இல்லை; கிருஷ்ணையே, பாண்டவர்கள் எந்த விதத்திலும் உனக்கு துணை செய்ய வல்லவர் அல்லர்.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the fragility of worldly protection in times of catastrophe: when one’s protectors are gone, even powerful allies may be unable to intervene. It highlights the ethical and emotional reality of helplessness amid war’s devastation.
Sañjaya addresses Kṛṣṇā (Draupadī) with a tender epithet and urges her not to proceed, stating that her protectors are absent and that the Pāṇḍavas are not in a position to help her—reflecting a moment of crisis and vulnerability within the war narrative.