Adhyaya 155

Verse 1

इस प्रकार श्रीमहाभारत द्रोणपर्वके अन्तर्गत जयद्रथवधपर्वमें पुन: युद्धारम्भविषयक एक सौ बावनवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ १५२ ॥। (दाक्षिणात्य अधिक पाठके ४ श्लोक मिलाकर कुल ४० श्लोक हैं।) अपन क्रात बछ। आर: 2 (घटोत्कचव धपर्व) त्रिपप्चाशदधिकशततमोड< ध्याय: कौरव-पाण्डव-सेनाका युद्ध

சஞ்சயன் கூறினான்—மனிதர்களின் தலைவனே! உன் எழுச்சியுற்ற, பேராற்றலான யானைப் படை பாண்டவர் படைவரிசையை மீறி, எல்லாத் திசைகளிலும் பரவி, எங்கும் போரைத் தொடங்கியது.

Verse 2

पज्चाला: कुरवश्चैव योधयन्त: परस्परम्‌ । यमराष्ट्राय महते परलोकाय दीक्षिता:,पांचाल और कौरव योद्धा महान्‌ यमराज्य एवं परलोककी दीक्षा लेकर परस्पर युद्ध करने लगे

பாஞ்சாலரும் கௌரவரும் ஒருவரையொருவர் எதிர்த்து போரிட்டனர்; பெரும் யமராஜ்யத்திற்கும் அப்புலகத்திற்கும் தீட்சை பெற்றவர்களைப் போல—மரணம் நெருங்கியதை உணர்ந்து—பரஸ்பரம் மோதினர்.

Verse 3

शूरा: शूरै: समागम्य शरतोमरशक्तिभि: । विव्यधु: समरे<न्योन्यं निन्युश्चैव यमक्षयम्‌

வீரர்கள் வீரர்களை அணுகி, அம்புகள், தோமரங்கள், சக்திகளால் போர்க்களத்தில் ஒருவரையொருவர் குத்தி வீழ்த்தி, பரஸ்பரம் யமனின் அழியாத உலகிற்கு அனுப்பினர்।

Verse 4

रथिनां रथिभि: सार्थ रुधिरत्रावदारुणम्‌ | प्रावर्तत महद्‌ युद्ध निध्नतामितरेतरम्‌

பின்னர் ரத வீரர்கள் ரத வீரர்களுடன் மாபெரும் போர் தொடங்கியது. இரத்த ஓட்டம் பெருகியதால் அது மிகக் கொடூரமாகத் தோன்றியது; அவர்கள் பரஸ்பரம் தாக்கி ஒருவரையொருவர் வீழ்த்தினர்।

Verse 5

वारणाश्न महाराज समासाद्य परस्परम्‌ । विषाणैर्दारयामासु: सुसंक़्रुद्धा मदोत्कटा:

மகாராஜா, யானைகள் ஒன்றையொன்று அணுகி, கடும் கோபத்தாலும் மதவெறியாலும் துடித்தவையாக, தந்தங்களால் ஒருவரையொருவர் கிழித்து பிளந்தன।

Verse 6

महाराज! अत्यन्त क्रोधमें भरे हुए मदमत्त हाथी परस्पर भिड़कर दाँतोंके प्रहारसे एक- दूसरेको विदीर्ण करने लगे ।।

மகாராஜா, மிகுந்த கோபத்தில் நிறைந்த மதமத்த யானைகள் ஒன்றையொன்று மோதித் தந்தப் பாய்ச்சல்களால் ஒருவரையொருவர் பிளந்தன. மேலும் அந்தக் கொந்தளிக்கும் போரில் பெரும் புகழை நாடிய குதிரைவீரர்கள் ஈட்டிகள், சக்திகள், கோடாரிகளால் எதிர் குதிரைவீரர்களை காயப்படுத்தினர்।

Verse 7

पत्तयश्न महाबाहो शतश: शस्त्रपाणय: । अन्योन्यमार्दयन्‌ राजन्‌ नित्यं यत्ता: पराक्रमे,राजन! हाथोंमें शस्त्र लिये सैकड़ों पैदल सैनिक सदा पराक्रमके लिये प्रयत्नशील हो एक-दूसरेपर चोट कर रहे थे

மகாபாகு அரசே, ஆயுதம் கையில் கொண்ட நூற்றுக்கணக்கான காலாட்கள், எப்போதும் வீரத்தை வெளிப்படுத்தத் துடித்து, நெருக்குப் போரில் ஒருவரையொருவர் தொடர்ந்து தாக்கி நசுக்கினர்।

Verse 8

गोत्राणां नामधेयानां कुलानां चैव मारिष | श्रवणाद्धि विजानीम: पञ्चालान्‌ कुरुभि: सह,आर्य! नाम, गोत्र और कुलोंका परिचय सुनकर ही हमलोग उस समय कौरवोंके साथ युद्ध करनेवाले पांचालोंको पहचान पाते थे

சஞ்சயன் கூறினான்—ஆரியரே! கோத்திரப் பெயர்கள், தனிநபர் பெயர்கள், குலப் பற்றுகள் ஆகியவற்றைச் செவியுற்றதினாலேயே அந்நேரம் குருக்களுடன் சேர்ந்து போரிட வந்த பாஞ்சாலர்களை நாம் அறிந்துகொண்டோம்।

Verse 9

तेडन्योन्यं समरे योधा: शरशक्तिपरश्वथै: । प्रैथयन्‌ परलोकाय विचरन्तो हभीतवत्‌,उस समरांगणमें वे समस्त योद्धा निर्भय-से विचरते हुए बाण, शक्ति और फरसोंकी मारसे एक-दूसरेको परलोक भेज रहे थे

சஞ்சயன் கூறினான்—அந்தப் போர்க்களத்தில் அவர்கள் அனைவரும் அஞ்சாமலே நடமாடி, அம்புகள், ஈட்டிகள், கோடாரிகளின் தாக்குதலால் ஒருவரை ஒருவர் அடுத்த உலகிற்கு அனுப்பிக் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 10

शरा दश दिशो राजंस्तेषां मुक्ता: सहस्रशः । न भ्राजन्ते यथातत्त्वं भास्करे5स्तंगतेडपि च

சஞ்சயன் கூறினான்—அரசே! அவர்களால் விடப்பட்ட ஆயிரக் கணக்கான அம்புகள் பத்து திசைகளிலும் பரவின; ஆனால் சூரியன் அஸ்தமித்ததால் அவை தம் உண்மையான ஒளியுடன் பிரகாசிக்கவில்லை।

Verse 11

तथा प्रयुध्यमानेषु पाण्डवेयेषु भारत । दुर्योधनो महाराज व्यवागाहत तद्‌ बलम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—பாரதா! பாண்டவர்கள் இவ்வாறு கடும் போரில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, மன்னன் துரியோதனன் அந்தப் படையணிக்குள் பாய்ந்து நுழைந்தான்।

Verse 12

भरतवंशी महाराज! जब इस प्रकार पाण्डवसैनिक युद्ध कर रहे थे, उस समय दुर्योधनने उस सेनामें प्रवेश किया ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—சைந்தவனின் மரணத்தால் அவன் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான். ஆகவே ‘நான் இறந்தே ஆக வேண்டும்’ என்று தீர்மானித்து, பகைவரின் படையணிக்குள் நுழைந்தான்।

Verse 13

नादयन्‌ रथघोषेण कम्पयन्निव मेदिनीम्‌ । अभ्यवर्तत पुत्रस्ते पाण्डवानामनीकिनीम्‌,अपने रथकी घरघराहटसे दिशाओंको प्रतिध्वनित करता और पृथ्वीको कँपाता हुआ- सा आपका पुत्र पाण्डव-सेनाके सम्मुख आया

தன் தேரின் இடிமுழக்கத்தால் திசைகளை முழங்கச் செய்து, பூமியையே நடுங்கச் செய்வதுபோல், உன் மகன் பாண்டவர்களின் படைவரிசையை நோக்கி முன்னேறினான்।

Verse 14

स संनिपातस्तुमुलस्तस्य तेषां च भारत । अभवत्‌ सर्वसैन्यानामभावकरणो महान्‌

ஓ பாரதா! அவனுடைய படைகளும் அவர்களுடைய படைகளும் மோதிய அந்தப் பெரும் மோதல் கொந்தளிப்பானதாகி—எல்லாத் திசைகளிலும் படைகளுக்கு அழிவைத் தரும் அளவுக்கு மாபெரிதாயிற்று।

Verse 15

भारत! पाण्डव-सैनिकों तथा दुर्योधनका वह भयंकर संग्राम समस्त सेनाओंका महान्‌ विनाश करनेवाला था ।।

நண்பகல் சூரியன் தன் கதிர்களால் எரிந்து திகழ்வதுபோல், உன் மகன் போர்க்களத்தின் நடுவே அம்புமழையின் தீவிர ஒளியால் தகதகத்தான்।

Verse 16

पलायनकृतोत्साहा निरुत्साहा द्विषज्जये

பகைவரை வெல்லும் அந்தப் போரில் அவர்களின் உற்சாகம் ஓட்டத்திற்கே திரும்பியது; நின்று போராடும் துணிவு மங்கியது।

Verse 17

रुक्मपुड्खै: प्रसन्नाग्रैस्तव पुत्रेण धन्विना

தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இறகுகளும், நன்கு வடிவான கூர்மையான முனைகளும் கொண்ட அம்புகளால், உன் மகன் வில்லாளன் (அவர்களை) குத்தித் துளைத்தான்।

Verse 18

न तादृशं रणे कर्म कृतवन्तस्तु तावका:

சஞ்சயன் கூறினான்—உமது வீரர்கள் போர்க்களத்தில் அத்தகைய செயலைச் செய்யவில்லை; அத்தகைய வீரச் செயல் அவர்களில் எவரிடமும் வெளிப்படவில்லை।

Verse 19

यादृशं कृतवान्‌ राजा पुत्रस्तव विशाम्पते । प्रजानाथ! आपके सैनिकोंने रणभूमिमें वैसा पराक्रम नहीं किया था, जैसा कि आपके पुत्र राजा दुर्योधनने किया ।। पुत्रेण तव सा सेना पाण्डवी मथिता रणे

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ விசாம்பதே, ஓ பிரஜாநாதா! உமது மகன் அரசன் துரியோதனன் செய்ததுபோன்ற வீரத்தை உமது படைகள் போர்க்களத்தில் செய்யவில்லை. உமது மகனே போரில் பாண்டவர் படையைச் சிதறடித்து மிதித்தான்.

Verse 20

क्षीणतोयानिलाकंभ्यां हतत्विडिव पद्मिनी

சஞ்சயன் கூறினான்—அது நீர் வற்றிப் போய், காற்றும் வெப்பமும் தாக்கி தாமரைகளின் ஒளி மங்கிய தாமரைத் தடாகம் போலத் தோன்றியது।

Verse 21

पाण्डुसेनां हतां दृष्टवा तव पुत्रेण भारत

சஞ்சயன் கூறினான்—ஓ பாரதா (திருதராஷ்டிரா)! உமது மகனால் பாண்டவர் படை கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்து…

Verse 22

भीमसेनपुरोगास्तु पञ्चाला: समुपाद्रवन्‌ | भारत! आपके पुत्रद्वारा पाण्डव-सेनाको मारी गयी देख पांचालोंने भीमसेनको अगुआ बनाकर उसपर आक्रमण किया || २१ $ || स भीमसेनं दशभिमद्ीपुत्रौ त्रिभिस्त्रिभि:

சஞ்சயன் கூறினான்—பீமசேனனை முன்னணியில் வைத்து பாஞ்சாலர்கள் பாய்ந்து தாக்கினர். ஓ பாரதா! உமது மகனால் பாண்டவர் படை வெட்டிக் குலைக்கப்பட்டதைப் பார்த்து, அவர்கள் பீமனைத் தலைவனாகக் கொண்டு அவன்மேல் எதிர்தாக்குதல் செய்தனர்.

Verse 23

विराटद्रुपदौ षड़भि: शतेन च शिखण्डिनम्‌ | धृष्टद्युम्नं च सप्तत्या धर्मपुत्रं च सप्तभि:

சஞ்சயன் கூறினான்—விராடனும் துருபதனும் சிகண்டியை அறுநூறு அம்புகளால், த்ருஷ்டத்யும்னனை எழுபது அம்புகளால், தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரனை ஏழு அம்புகளால் குத்தினர்.

Verse 24

केकयांश्वैव चेदींश्व बहुभिर्निशितै: शरै: । उस समय दुर्योधनने भीमसेनको दस, माद्रीकुमारों-को तीन-तीन, विराट और द्रुपदको छः:-छ:, शिखण्डीको सौ, धृष्टद्युम्नको सत्तर, धर्मपुत्र युधिष्ठिको सात और केकय तथा चेदिदेशके सैनिकोंको बहुत-से तीखे बाण मारे || २२-२३ $ ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—துரியோதனன் கேகயர்களையும் சேதிகளையும் பல கூரிய அம்புகளால் தாக்கினான். சாத்தியகியை ஐந்து அம்புகளால் குத்தி, த்ரௌபதியின் புதல்வர்களை ஒவ்வொருவரையும் மூன்று அம்புகளால் காயப்படுத்தினான்.

Verse 25

घटोत्कचं च समरे विद्ध्वा सिंह इवानदत्‌ । फिर सात्यकिको पाँच बाणोंसे घायल करके द्रौपदीपुत्रोंकी तीन-तीन बाण मारे। तत्पश्चात्‌ समरभूमिमें घटोत्कचको घायल करके दुर्योधनने सिंहके समान गर्जना की ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—போர்க்களத்தில் கடோத்கசனை குத்திய பின் துரியோதனன் சிங்கம்போல் கர்ஜித்தான்.

Verse 26

शरैरवचकर्तोंग्रै: क्रुद्धो 5न्तक इव प्रजा: । उस महायुद्धमें हाथियोंसहित सैकड़ों दूसरे योद्धाओंको क्रोधमें भरे हुए दुर्योधनने अपने भयंकर बाणोंद्वारा उसी प्रकार काट डाला, जैसे यमराज प्रजाका विनाश करते हैं ।।

சஞ்சயன் கூறினான்—அந்த மாபெரும் போரில் கோபம் கொண்ட துரியோதனன், கூர்மையும் பயங்கரமும் உடைய அம்புகளால் யானைகளுடன் நூற்றுக்கணக்கான வீரர்களை, அந்தகன் (யமன்) உயிர்களை அழிப்பதுபோல் வெட்டிக் குவித்தான். அவன் சில்லிமுக அம்புகளால் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்த பாண்டவர் சேனை சிதைந்து துயருற்றது.

Verse 27

त॑ तपन्तमिवादित्यं कुरुराजं महाहवे

சஞ்சயன் கூறினான்—அந்த மாபெரும் போரில் குரு அரசன் துரியோதனன் எரியும் ஆதித்தனைப் போலத் தோன்றினான்—ஒளிவீசும், வலிமைமிக்க, எதிர்கொள்ள அரிதானவன்.

Verse 28

ततो युधिष्ठटिरो राजा कुपितो राजसत्तम

அப்போது அரசன் யுதிஷ்டிரன் கோபமுற்று, ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே, உரைத்தான்.

Verse 29

तावुभौ युधि कौरव्यौ समीयतुररिंदमौ

அந்த இரு கௌரவர் வீரரும், பகைவரை அடக்கும் வல்லவர்களாய், போர்க்களத்தில் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்கொண்டனர்.

Verse 30

ततो दुर्योधन: क्रुद्धः शरै:ः संनतपर्वभि:

அப்போது கோபம் கொண்ட துரியோதனன், நன்கு வளைந்த தண்டுகளும் உறுதியான முடிச்சுகளும் கொண்ட அம்புகளால் தாக்கினான்.

Verse 31

इन्द्रसेनं त्रिभिश्वैव ललाटे जध्निवान्‌ नृप

ஓ அரசே, அவன் இந்திரசேனனை மூன்று அம்புகளால் நெற்றியில் குத்தி வீழ்த்தினான்.

Verse 32

धनुश्न पुनरन्येन चकर्तास्थ महारथ:

அந்த மகாரதன் போரில் உறுதியாக நின்றபடியே, மற்றொரு (ஆயுதம்/அம்பு) கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் வில்லைக் கிழித்தான்.

Verse 33

ततो युधिष्ठिर: क्रुद्धों निमेषादिव कार्मुकम्‌

அப்போது யுதிஷ்டிரன் கோபத்தால் எரிந்து, கண் இமைக்கும் நொடியில் வில்லைப் பற்றிக் கொண்டு, உடனடி போர்த் தயார்நிலையை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 34

अन्यदादाय वेगेन कौरवं प्रत्यवारयत्‌ । तब राजा युधिष्ठिरने कुपित हो पलक मारते-मारते दूसरा धनुष हाथमें ले लिया और बड़े वेगसे कुरुवंशी दुर्योधनको रोका ।।

பின்னர் அவர் உடனே இன்னொரு வில்லை வேகமாக எடுத்துக் கொண்டு கௌரவன்—துரியோதனனை—தடுத்தான். பகைவர்களை வீழ்த்தும் போது, பொன்-பின்புறம் கொண்ட அவன் மாபெரும் வில் உறுதியான எதிர்ப்பின் ஒளிவீசும் கருவியாகத் திகழ்ந்தது।

Verse 35

विव्याध चैनं दशभि: सम्यगस्तै: शितै: शरैः

பின்னர் அவன் பத்து நன்கு குறிவைத்த, கூர்மையான அம்புகளால் அவனைத் துல்லியமாகத் துளைத்தான்।

Verse 36

ततः परिवृता योधा: परिवत्रुर्युधिष्तिरम्‌

அப்போது வீரர்கள் நெருங்கி வந்து யுதிஷ்டிரனை முழுவதுமாகச் சூழ்ந்தனர்।

Verse 37

वृत्रहत्यै यथा देवा: परिवत्रु: पुरंदरम्‌ । फिर तो भागे हुए पाण्डव-योद्धा लौट आये और युधिष्ठिरको वैसे ही घेरकर खड़े हो गये, जैसे वृत्रासुरके वधके लिये सब देवता इन्द्रको घेरकर खड़े हुए थे ।।

விருத்திரனை வதைக்க தேவர்கள் புரந்தரன் இந்திரனைச் சூழ்ந்தது போல, ஓட்டம் நிறுத்தி திரும்பிய பாண்டவ வீரர்கள் அரசன் யுதிஷ்டிரனைச் சூழ்ந்து நின்றனர். அப்போது, ஓ மதிப்பிற்குரியவரே, யுதிஷ்டிரன் உன் மகன் முன்னிலையில் சூரியக் கதிர்களைப் போல எரியும், மிகக் கொடுமையான, தடுக்க இயலாத அம்பை எடுத்தான்।

Verse 38

स तेनाकर्णमुक्तेन विद्धो बाणेन कौरव:

சஞ்சயன் கூறினான்—காது வரை இழுத்து விடப்பட்ட அந்த அம்பால் குத்துண்டு அந்த கௌரவர் வீரன் துளைக்கப்பட்டான்; போர்க் கோபத்தில் திறனும் உறுதியும் நொடியில் தீர்மானமான சேதமாக மாறும்.

Verse 39

ततः पाञ्चाल्यसेनानां भूशमासीद्‌ रवो महान्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—அதன்பின் பாஞ்சால சேனைகளில் பேராரவாரம் எழுந்தது. போற்றத்தக்க அரசே! அச்சமயம் மகிழ்ந்த பாஞ்சால வீரர்கள் எங்கும் “அரசன் துரியோதனன் கொல்லப்பட்டான்” என்று கூவி மிகுந்த கலகலப்பை எழுப்பினர். அந்த ஆரவாரத்தினிடையே அம்புகளின் பயங்கர ஒலியும் கேட்கப்பட்டது.

Verse 40

हतो राजेति राजेन्द्र मुदितानां समन्‍्ततः । बाणशब्दरवश्षोग्र: शुश्रुवे तत्र मारिष

அரசே! “அரசன் கொல்லப்பட்டான்” என்று மகிழ்ந்தோர் எங்கும் ஆரவாரம் செய்தனர்; மாரிஷா! அங்கே அம்புகளின் கடுமையான, பயங்கர ஒலியும் கேட்டது.

Verse 41

अथ द्रोणो द्रुतं तत्र प्रत्यदृश्यत संयुगे । ह्ृष्टो दुर्योधनश्वापि दृढमादाय कार्मुकम्‌

சஞ்சயன் கூறினான்—போர்க்களத்தில் துரோணர் விரைவாக அங்கே மீண்டும் தோன்றினார். துரியோதனனும் மகிழ்ந்து உறுதியாகத் தன் வில்லை எடுத்தான்.

Verse 42

प्रत्युद्ययुस्तं त्वरिता: पज्चाला जयगृद्धिन:

சஞ்சயன் கூறினான்—வெற்றிக்காகத் துடித்த பாஞ்சாலர்கள் அவனை எதிர்க்க விரைந்து முன்னேறினர்; ஆனால் துரியோதனனைப் பாதுகாக்கத் துரோணாசாரியர் அவர்களைப் போரில் அப்படியே அழித்தார்—கடுங்காற்றால் குவிந்த மேகங்களை சூரியன் சிதறடிப்பதுபோல்.

Verse 43

तान्‌ द्रोण: प्रतिजग्राह परीप्सन्‌ कुरुसत्तमम्‌ | चण्डवातोदधुतान्‌ मेघान्‌ निघ्नन्‌ रश्मिमुचो यथा

குருசிறந்தவன் துரியோதனனைப் பாதுகாக்க விரும்பிய துரோணாசாரியர் அந்த வீரர்களை எதிர்கொண்டு அவர்களைச் சாய்த்தார்—கடுங்காற்றால் தூக்கி எறியப்பட்ட மேகங்களை கதிர்களை வழங்கும் சூரியன் சிதறடிப்பதுபோல்।

Verse 44

ततो राजन्‌ महानासीत्‌ संग्रामो भूरिवर्धन: । तावकानां परेषां च समेतानां युयुत्सया

பின்னர், அரசே, போரிட விரும்பி ஒன்று கூடிய உங்கள் படையும் எதிர்ப்படையும் மோத, கொலைச்செயலால் மேலும் மேலும் பெருகும் ஒரு மாபெரும் போர் எழுந்தது।

Verse 153

न शेकुर्भ्रातरं युद्धे पाण्डवा: समुदीक्षितुम्‌ | जैसे अपनी किरणोंसे तपते हुए दोपहरके सूर्यकी ओर कोई देख नहीं पाता

பாண்டவர்கள் போர்க்களத்தில் தங்கள் சகோதரனை நோக்கிப் பார்ப்பதற்கே இயலவில்லை. தன் கதிர்களால் எரியும் நண்பகல் சூரியனை யாரும் நேராக நோக்க முடியாததுபோல், படையின் நடுவில் நின்று அம்புகளின் தீப்பொலிவால் பகைவரைச் சுட்டெரிக்கும் உங்கள் மகன்—அவர்களுடைய சகோதரன் துரியோதனனை—அந்தப் போர்க்களத்தில் அவர்கள் தாங்கி நோக்க இயலவில்லை।

Verse 163

पर्यधावन्त पञ्चाला वध्यमाना महात्मना | महामनस्वी दुर्योधनकी मार खाकर पांचाल सैनिक इधर-उधर भागने लगे। अब वे पलायन करनेमें उत्साह दिखा रहे थे। उनमें शत्रुओंको जीतनेका उत्साह नहीं रह गया था

மகாத்மா துரியோதனன் கொடுத்த அடிகளால் சாய்க்கப்பட்ட பாஞ்சால வீரர்கள் திசைதிசையாக ஓடினர்; வெற்றிக்கான உற்சாகம் கரைந்து, தப்பிச் செல்லும் மனோபாவமே அவர்களுள் மேலோங்கியது।

Verse 176

अर्द्यमाना: शरैस्तूर्ण न्‍न्यपतन्‌ पाण्डुसैनिका: । आपके धरनुर्धर पुत्रके द्वारा चलाये हुए सुवर्णमय पंख तथा चमकती हुई धारवाले बाणोंसे पीड़ित होकर बहुतेरे पाण्डव-सैनिक तुरंत धराशायी हो गये

உங்கள் வில்லாளி மகன் எய்த பொன்னிற இறகுகளும் மின்னும் கூர்மையான முனைகளும் கொண்ட அம்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்ட பாண்டவப் படைவீரர்கள் பலர் உடனே தரையில் விழுந்தனர்।

Verse 193

नलिनी द्विरदेनेव समन्तात्‌ फुल्लपड्कजा । जैसे हाथी सब ओरसे खिले हुए कमलपुष्पोंसे सुशोभित पोखरेको मथ डालता है, उसी प्रकार आपके पुत्रने रणभूमिमें पाण्डव-सेनाको मथ डाला

சஞ்சயன் கூறினான்— மலர்ந்த தாமரைகளால் எல்லாத் திசைகளிலும் அழகுற விளங்கும் தாமரைக் குளத்தை யானை மத்தித்து கலக்குவது போல, உமது புதல்வன் போர்க்களத்தில் பாண்டவர் சேனையை மத்தித்து சிதறடித்தான்।

Verse 206

बभूव पाण्डवी सेना तव पुत्रस्य तेजसा । जैसे हवा और सूर्यसे पानी सूख जानेके कारण पद्चिनी हतप्रभ हो जाती है, उसी प्रकार आपके पुत्रके तेजसे तप्त होकर पाण्डव-सेना श्रीहीन हो गयी थी

சஞ்சயன் கூறினான்— உமது புதல்வனின் தேஜஸால் பாண்டவர் சேனை ஒளியிழந்தது. காற்றும் சூரியனும் நீரை உலரச் செய்தால் தாமரைக் குளம் பொலிவிழப்பது போல, அவன் தேஜஸால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட பாண்டவர் சேனை செல்வச் சோபையற்றதாகியது।

Verse 266

तव पुत्रेण संग्रामे विदुद्राव नराधिप । नरेश्वर! उस संग्राममें आपके पुत्रके चलाये हुए बाणोंकी मार खाकर पाण्डव-सेना इधर-उधर भागने लगी

சஞ்சயன் கூறினான்— அரசே! அந்தப் போரில் உமது புதல்வன் எய்த அம்புகளின் மழையில் தாக்குண்ட பாண்டவர் சேனை திசைதிசையாகச் சிதறி ஓடத் தொடங்கியது।

Verse 273

नाशकन्‌ वीक्षितुं राजन्‌ पाण्डुपुत्रस्य सैनिका: । राजन्‌! उस महासमरमें तपते हुए सूर्यके समान कुरुराज दुर्योधनकी ओर पाण्डव- सैनिक देख भी न सके

சஞ்சயன் கூறினான்— அரசே! அந்த மாபெரும் போரில் சுட்டெரிக்கும் சூரியனைப் போலத் திகழ்ந்த குருராஜன் துரியோதனனை நோக்கிப் பாண்டுபுத்திரரின் வீரர்கள் பார்வையையும் நிலைநிறுத்த இயலவில்லை।

Verse 286

अभ्यधावत्‌ कुरुपतिं तव पुत्र जिघांसया । नृपश्रेष्ठ) तदनन्तर क्रोधमें भरे हुए राजा युधिष्ठिर आपके पुत्र कुरुराज दुर्योधनको मार डालनेकी इच्छासे उसकी ओर दौड़े

சஞ்சயன் கூறினான்— அரசர்களில் சிறந்தவரே! அதன் பின் கோபம் நிறைந்த யுதிஷ்டிரன், உமது புதல்வனும் குருக்களின் தலைவனுமான துரியோதனனை கொல்லும் எண்ணத்துடன் அவனை நோக்கி விரைந்தான்।

Verse 293

स्वार्थहेतो: पराक्रान्तौ दुर्योधनयुधिष्ठिरी । शत्रुओंका दमन करनेवाले वे दोनों कुरुवंशी वीर दुर्योधन और युधिष्ठिर अपने-अपने स्वार्थके लिये युद्धमें पराक्रम प्रकट करते हुए एक-दूसरेसे भिड़ गये

தம் தம் சுயநல நோக்கால் உந்தப்பட்டு, பகைவரை அடக்கும் குருவம்ச வீரர்கள் துரியோதனனும் யுதிஷ்டிரனும் போர்க்களத்தில் தத்தம் குறிக்கோளுக்காக வீரத்தை வெளிப்படுத்தி ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி பாய்ந்து நேரடிப் போரில் மோதினர்।

Verse 303

विव्याध दशभिस्तूर्ण ध्वजं चिच्छेद चेषुणा । तब दुर्योधनने कुपित होकर झुकी हुई गाँठवाले दस बाणोंद्वारा तुरंत ही युधिष्ठिरको घायल कर दिया और एक बाणसे उनका ध्वज भी काट डाला

அப்போது கோபமுற்ற துரியோதனன் வளைந்த முடிச்சுள்ள பத்து அம்புகளால் உடனே யுதிஷ்டிரனைத் துளைத்தான்; மேலும் ஒரே அம்பால் அவரது கொடியையும் வெட்டி வீழ்த்தினான்।

Verse 313

सारथिं दयितं राज्ञ: पाण्डवस्य महात्मन: । नरेश्वर! उन्होंने तीन बाणोंद्वारा महात्मा पाण्डुपुत्र राजा युधिष्ठिरके प्रिय सारथि इन्द्रसेनको उसके ललाट-प्रदेशमें चोट पहुँचायी

மனிதர்களின் அரசே! மகாத்மையான பாண்டுபுத்திரன் யுதிஷ்டிரரின் அன்புச் சாரதியான இந்திரசேனன், மூன்று அம்புகளால் நெற்றிப் பகுதியில் காயமுற்றான்।

Verse 326

चतुर्भिश्नतुरश्चैव बाणैरविव्याध वाजिन: । फिर दूसरे बाणसे महारथी दुर्योधनने राजा युधिष्ठिरका धनुष भी काट दिया और चार बाणोंसे उनके चारों घोड़ोंको बींध डाला

பின்னர் மற்றொரு அம்பால் மகாரதன் துரியோதனன் அரசன் யுதிஷ்டிரரின் வில்லையும் வெட்டி வீழ்த்தினான்; மேலும் நான்கு அம்புகளால் அவரது நான்கு குதிரைகளையும் துளைத்தான்।

Verse 346

भल्लाभ्यां पाण्डवो ज्येष्ठस्त्रिधा चिच्छेद मारिष | माननीय नरेश! ज्येष्ठ पाण्डव युधिष्ठिरने दो भल्‍ल मारकर शत्रुओंके संहारमें लगे हुए दुर्योधनके सुवर्णमय पृष्ठवाले विशाल धनुषके तीन टुकड़े कर डाले

மதிக்கத்தக்க அரசே! மூத்த பாண்டவன் யுதிஷ்டிரன் இரண்டு பல்ல அம்புகளை எய்து, பகைவரை அழிக்கத் தயாராக இருந்த துரியோதனனின் பொன்னிறப் பின்புறம் கொண்ட பெரும் வில்லைக் மூன்று துண்டுகளாகச் சிதைத்தான்।

Verse 373

हा हतो$सीति राजानमुक्त्वामुज्चद्‌ युधिष्ठिर: । आर्य! तदनन्तर राजा युधिष्ठिरने आपके पुत्र राजा दुर्योधनपर सूर्यकिरणोंके समान तेजस्वी, अत्यन्त भयंकर तथा अनिवार्य बाण यह कहकर चलाया कि “हाय! तुम मारे गये”

சஞ்சயன் கூறினான்— “அய்யோ! நீ கொல்லப்பட்டாய்” என்று அரசனை நோக்கி உரைத்த யுதிஷ்டிரன், சூரியக்கதிர்களைப் போல் ஒளிவீசும், மிகக் கொடூரமும் தவிர்க்க முடியாததுமான அம்புகளை துரியோதனன் மீது விட்டான்।

Verse 383

निषसाद रथोपस्थे भृशं सम्मूढचेतन: । कानोंतक खींचकर चलाये हुए उस बाणसे घायल हो कुरुवंशी दुर्योधन अत्यन्त मूर्च्छित हो गया और रथके पिछले भागमें धम्मसे बैठ गया

சஞ்சயன் கூறினான்— அந்த அம்பால் காயமுற்று, மனம் முற்றிலும் மயங்கிய குருவம்சத் துரியோதனன் ஆழ்ந்த மயக்கத்தில் விழுந்து, தேரின் பின்புறத்தில் கனத்த சத்தத்துடன் சாய்ந்து அமர்ந்தான்।

Verse 413

तिष्ठ तिछेति राजानं ब्रुवन्‌ पाण्डवमभ्ययात्‌ | तत्पश्चात्‌ तुरंत ही वहाँ युद्धस्थलमें द्रोणाचार्य दिखायी दिये। इधर

“நில், நில்” என்று அரசனை நோக்கி கூறியபடி பாண்டவன் முன்னேறினான். அதன் பின் உடனே போர்க்களத்தில் துரோணாசாரியரும் தோன்றினார். இங்கே துரியோதனன் மகிழ்ச்சியும் உற்சாகமும் நிரம்பி, உறுதியான வில்லை கையில் எடுத்துக் கொண்டு “நில், நில்” என்று முழங்கியபடி பாண்டுபுத்திரன் அரசன் யுதிஷ்டிரன் மீது தாக்கினான்।

Verse 3536

मर्म भित्त्वा तु ते सर्वे संलग्ना: क्षितिमाविशन्‌ | साथ ही

சஞ்சயன் கூறினான்— அவர்கள் நன்கு குறிவைத்து விட்ட பத்து கூரிய அம்புகளால் துரியோதனனும் காயமுற்றான். அவை அனைத்தும் அவனின் மర్మஸ்தானங்களைத் துளைத்து, உறுதியாகப் பதிந்து, கிழித்துச் சென்றபின் இறுதியில் மண்ணுக்குள் சென்று மறைந்தன।