Shloka 7
Uttaṅka’s Petition for Madayantī’s Divine Earrings (Maṇikuṇḍala) — Agreement, Proof, and Vigilance
न चान्वबुध्यत तदा स मुनिर्गुरुवत्सल: । ततः कदाचिद् राजेन्द्र काष्ठान्यानयितुं ययौ
na cānvabudhyata tadā sa munir guruvatsalaḥ | tataḥ kadācid rājendra kāṣṭhāny ānayituṃ yayau ||
அந்நேரம் குருவின்மேல் பேரன்புடைய அந்த முனிவர் உண்மையான நிலையை உணரவில்லை. பின்னர், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, ஒருநாள் அவர் விறகுக் கட்டைகள் கொண்டு வர வெளியே சென்றார்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethic of guru-devotion expressed through simple service: the sage’s mind is oriented toward reverence and duty, not suspicion, showing how disciplined loyalty can shape perception and conduct.
Vaiśampāyana says that the guru-devoted sage does not realize something at that moment; later, addressing the king, he notes that the sage goes out to fetch firewood—an action that often marks humble service and sets up the next event in the story.