Shloka 110
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
ऋषय ऊचु: केन क्षुधापरीतानामस्माकं पापकर्मणाम् । नृशंसेनापनीतानि बिसान्याहारकांक्षिणाम्
ṛṣaya ūcuḥ: kena kṣudhāparītānām asmākaṃ pāpakarmaṇām | nṛśaṃsenāpanītāni bisāny āhārakāṅkṣiṇām ||
ரிஷிகள் கூறினர்—“அய்யோ! பசியால் வாடும் நாங்கள் இப்போது உணவை நாடுகிறோம்; இந்நேரத்தில் எந்தக் கொடூரன் எங்கள்—பாவச் செயல்களால் சுமைப்பட்ட—தாமரைத் தண்டுகளை எடுத்துச் சென்றான்? அவன் யார்?”
शुन:सख उवाच
Educational Q&A
The verse frames theft and callousness toward the hungry as nṛśaṃsatā (cruelty). Even when the speakers admit their own pāpa-karma, the act of depriving the needy of basic sustenance is presented as ethically reprehensible, highlighting compassion as a dharmic standard.
A group of sages, tormented by hunger and seeking food, discover that the bisāni (edible lotus-stalks) meant for their meal have been taken away. They question who the merciless person is that stole them at such a moment.