Shloka 5
Brāhmaṇa-vandana: Criteria for Veneration, Disciplined Speech, and Protective Kingship (अनुशासनपर्व, अध्याय ८)
विद्यास्वभिविनीतानां दान्तानां मृदुभाषिणाम् | श्रुतवृत्तोपपन्नानां सदाक्षरविदां सताम्
vidyāsv abhivinītānāṃ dāntānāṃ mṛdubhāṣiṇām | śrutavṛttopapannānāṃ sadākṣaravidāṃ satām ||
பீஷ்மர் கூறினார்—தாத யுதிஷ்டிரா! கல்வியால் பணிவுற்று, இந்திரியங்களை அடக்கி, இனிய மொழி பேசும், சாஸ்திரஞானமும் நல்லொழுக்கமும் உடைய, அழிவற்ற பரமாத்மாவை அறிந்த சத்புருஷர்களான அந்தப் பிராமணர்களையே நான் மதிக்கிறேன். அவர்கள் சபைகளில் பேசும்போது, அன்னப்பறவைக் கூட்டம் போல, மேகம்போன்ற ஆழ்ந்த குரலில், மங்களகரமும் மனோகரமும் சீர்மிகுந்ததுமான சொற்கள் வெளிப்படுகின்றன. அரசன் அந்த மகாத்மர்களின் அறிவுரையை கேட்க விரும்பினால், அது இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நலனும் இன்பமும் அளிக்கும்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma teaches that the most valuable advisors are those whose learning produces humility and discipline: they restrain the senses, speak gently, unite scripture with ethical conduct, and are grounded in imperishable truth. Such people benefit rulers not only politically but also morally and spiritually, bringing welfare in both this life and the next.
In the Anushasana Parva, Bhishma instructs Yudhishthira on dharma and ideal governance. Here he describes the kind of Brahmin-sages a king should seek in his court—men of learning, character, and dignified speech—whose counsel is auspicious and beneficial.