Shloka 11
Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
ये वै तपसि वर्तन्ते वने मूलफलाशना: । असंचया: क्रियावन्तस्तान् नमस्यामि यादव
ye vai tapasi vartante vane mūlaphalāśanāḥ | asaṃcayāḥ kriyāvantas tān namasyāmi yādava ||
யாதவா! காட்டில் வாழ்ந்து வேர்-கனி உண்டு தவத்தில் நிலைத்து, எவ்விதச் சேமிப்பும் இன்றி, விதிக்கப்பட்ட நியமக் கர்மங்களில் உறுதியாக இருப்பவர்களை நான் வணங்குகிறேன்।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse honors ascetics who practice tapas with simplicity and non-attachment: living on minimal food, not hoarding, and remaining steady in disciplined observances. Ethical emphasis falls on self-control, contentment, and duty-based conduct rather than possession or display.
Nārada addresses Yādava (Kṛṣṇa) and offers reverential praise to forest-dwelling practitioners of austerity. The statement functions as a moral commendation within Anuśāsana Parva’s broader instruction on dharma and exemplary modes of life.