Shloka 12
Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
यादव! जो लोग वनमें फल-मूल खाकर तपस्यामें लगे रहते हैं, किसी प्रकारका संग्रह नहीं रखते और क्रियानिष्ठ होते हैं, उन्हींको मैं मस्तक झुकाता हूँ ।।
nārada uvāca | yādava! ye janā vane phala-mūla-bhakṣāḥ tapasyeṣu ratāḥ tiṣṭhanti, saṃgrahaṃ na kurvanti, kriyā-niṣṭhāś ca bhavanti, tān eva ahaṃ śirasā namāmi || ye bhṛtya-bharaṇe śaktāḥ satataṃ cātithi-vratāḥ | bhuñjate deva-śeṣāṇi tān namasyāmi yādava ||
யாதவா! காட்டில் வாழ்ந்து வேர்-கனி உண்டு தவத்தில் நிலைத்து, எவ்விதச் சேமிப்பும் இன்றி, கர்மநிஷ்டையுடன் இருப்பவர்களுக்கு நான் தலை வணங்குகிறேன்। மேலும் தாய்-தந்தை, குடும்பத்தார், பணியாளர்கள் முதலிய சார்ந்தவர்களைப் பேண வல்லவர்களாய், எப்போதும் அதிதி-சேவை விரதம் காத்து, தேவர்க்கு யாகம் செய்த பின் மீதமுள்ள அன்னமே உண்ணுபவர்களுக்கும் நான் வணங்குகிறேன்।
नारद उवाच
Educational Q&A
True dharma is honored in two complementary forms: (1) ascetic restraint—living simply, practicing tapas, and avoiding hoarding; and (2) householder responsibility—supporting dependents, serving guests, and eating only after offering to the gods. Both express self-control and service.
Nārada addresses Yādava (Kṛṣṇa) and declares whom he reveres. He praises exemplary people—forest ascetics devoted to austerity and non-accumulation, and householders devoted to hospitality, sacrificial order, and the care of dependents—by bowing to them as models of righteous living.