Shloka 28
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
अनुग्रहानेवमेष करोति भगवान् विभु: । परं धाता विधाता च सुखदु:खे च सर्वदा
anugrahāṇevam eṣa karoti bhagavān vibhuḥ | paraṃ dhātā vidhātā ca sukhaduḥkhe ca sarvadā ||
இவ்விதமாகவே அனைத்திலும் வியாபித்தும், ஆளுமை கொண்டும் உள்ள பகவான் சங்கரன் அனைவர்மேலும் அருள் புரிகிறார். அவரே பரமத் தாங்குபவரும் விதிப்பவரும்; எப்போதும் எல்லோரின் இன்பத் துன்பங்களையும் அவரே நிர்ணயிக்கிறார்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that Śaṅkara, as the supreme and all-pervading Lord, governs the moral order of the world: he sustains beings and dispenses the fruits experienced as happiness and suffering. This frames human experience within a providential and ethically ordered cosmos, encouraging humility, devotion, and responsibility toward dharma.
Vaiśampāyana continues a laudatory explanation of Śaṅkara’s role, emphasizing his gracious oversight of all beings. The statement functions as theological grounding within the Anuśāsana Parva’s instruction, presenting Śiva as sustainer and ordainer of worldly outcomes.