Shloka 150
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
गुहः कान््तो निज: सर्ग: पवित्र सर्वपावन: । शृद्धी शृज्धप्रियो बभ्ू राजराजो निरामय:
guhaḥ kāntaḥ nijaḥ sargaḥ pavitraḥ sarvapāvanaḥ | śṛṅgī śṛṅgadhapriyo babhū rāja-rājo nirāmayaḥ ||
வாயு கூறினான்—அவன் குஹன் (ஸ்கந்தன்), காந்தனும் அன்பிற்குரியவனும்; அவன் வெளிப்பாடு படைப்போடு பிரிக்கமுடியாதது. அவன் பரம புனிதன்; அனைவரையும் புனிதப்படுத்துபவன். ‘சிருங்கி’ (கொம்பு)யைத் தாங்கி, மலைச் சிகரங்களை விரும்புபவன்; விஷ்ணுரூபமாகவும் வெளிப்பட்டான். அவன் அரசர்க்கரசன்; முற்றிலும் நோயற்ற, குற்றமற்றவன்।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together epithets to emphasize the deity’s moral and spiritual supremacy: absolute purity, the power to purify others, sovereignty (‘king of kings’), and freedom from defect—qualities held up as ideals of divine authority and ethical perfection.
Vāyu is reciting a praise-list (nāma/guṇa-stuti style) describing the deity through multiple names and attributes—identifying him as Guha/Skanda, associating him with lofty mountain abodes, and also linking him with Viṣṇu-like supremacy.